วีรชนไร้นาม ภาคที่1:อัศวินดำผู้ดำดิ่งสู่ความสิ้นหวัง(RE)

ตอนที่ 1 : EPISODE:1 Master&Servant

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 347 ครั้ง
    16 ม.ค. 64

“อา……นานเท่าไหร่แล้วกันนะที่ข้ามาอยู่ที่นี่?”

ดวงตาสีแดงประกายดุจโลหิตกวาดตามองไปทั่วบริเวณคมดาบและสรรพอาวุธจำนวนถูกปักอยู่ตามพื้นหญ้าสีเขียวที่ถูกย้อมไปเป็นสีแดงสดจากเลือดที่ไหลออกมาร่างที่กลายเป็นกองซากศพที่สวมเกราะสีเงินของอัศวินนอนกองเป็นภูเขา มือหยาบกร้านภายใต้เกราะสีดำกำแล้วคลายเบาๆ

ร่างของเขาลุกขึ้นมาจากกองซากศพเหล่านั้นพร้อมกับเริ่มก้าวเดินไปตามพท้นหญ้าสีแดงสดจากเลือด ร่างแกร่งนั้นเซไปเซมาสร้อยที่ประดับด้วยอัญมณีสีเขียวแกว่งไปมาเล็กน้อย ผมสีดำขลับเป็นเงาสะบัดไปมาตามสายลมที่เข้ามาปะทะใบหน้าร่างถูกลากไปตามพื้นจากอาการบาดเจ็บที่แทรกเข้ามาแม้ตัวเขาจะไม่เคยสนบาดแผลเหล่านี้ก็ตาม

“เจ้าอยากออกไปทำความปรารถนาของเจ้าให้เป็นจริงหรือเปล่าล่ะ?”

“หืม?”

ทันใดเสียงอันน่าพิศวงดังขึ้นมาพร้อมกับที่ร่างในผ้าคลุมสีดำที่ดูสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับใช้ดวงตาที่กำลังส่องประกายภายใต้ผ้าคลุมนั้นจดจ้องร่างของเขารอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่มดวงตาสีแดงประกายตอนนี้เต็มไปด้วยความคาดหวังต่อคำพูดอีกฝ่ายที่บอกว่าเขาสามารถออกไปทำความปรารถนาให้เป็นจริงได้

“ต้องการอะไรแลกเปลี่ยนล่ะ?”

“จงมาเป็นหมากให้ข้า”

ชายหนุ่มหลับตาลงพลางครุ่นคิดถึงข้อเสนอของอีดฝ่าย อีกฝ่ายต้องการเอาตัวของเขาไปทำอะไร แต่ว่าหากความปรารถนาของเขาเป็นจริงก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ

ชายหนุ่มลุกขึ้นพร้อมกับหยิบดาบของตนออกมาจากกองซากศพข้างๆ

“ตกลง”

“หึๆ เยี่ยมมาก”

ร่างในผ้าคลุมสั่นไหวไปมาพร้อมกับที่มือที่ถูกสวมทับด้วยเกราะหลายๆชั้นเริ่มปรากฏออกมาจากในผ้าคลุม

วังวนสีเลือดค่อยๆปรากฏออกมาพร้อมกับบรรยากาศน่าอึดอัดที่แผ่ออกมาอย่างต่อเนื่องแต่ชายหนุ่มรู้ความหมายของมันดีเขาค่อยๆก้าวเดินอย่างช้าๆดวงตาสีแดงประกายดุจโลหิตถูกปิดลงไปพร้อมกับที่ร่างแกร่งเข้าสู่วังวนสีเลือด

ความรู้สึกร้อนวูบวาบปรากฏขึ้นมาจากภายในร่างของเขา ก่อนที่มันจะหนาวเย็นไปจนถึงกระดูกแบบฉับพลัน พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนถูกกระชากบางอย่างออกไป

“แฮ่กๆ!”

ดวงตาสีแดงสดสั่นไหวความรู้สึกเมื่อครู่ราวกับว่ามันไม่ได้เกิดเพียงชั่วครู่แต่มันเกิดยาวนานถึงแรมปีทั้งๆที่มันผ่านไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีเพียงเท่านั้นร่างนั้นยันขึ้นไปพิงยังเก้าอี้ไม้ทุกๆอย่างรอบๆห้องพังยับเยินไปหมด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อยพลางฟังเสียงของบุคคลที่กำลังวิ่งขึ้นมาที่ห้องนี้อย่างรวดเร็ว

ปัง!

“มาแล้วรึผู้อัญเชิญ?”

“น-นาย!”

ดวงตาสีแดงประกายดุจโลหิตจ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มผมสีทางสีน้ำตาลดวงตาสีม่วงที่ดูน่าแปลกประหลาดทำให้เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้ แม้จะดูกระเซอะกระเซิงไปบ้างแต่ก็อยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลลายสีเนื้อพร้อมกับที่ชายในชุดสูทคนนั้นจ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มผมสีดำขลับเป็นเงาดวงตาสีแดงเลือดเป็นประกายดุจโลหิตในตามีรอยสีแดงลากผ่านอยู่ในชุดเกราะสีดำสนิทมีผ้าคลุมสีแดงทับบนไหล่เอาไว้ตรงอกมีสร้อยประดับด้วยอัญมณีสีเขียวตรงเอวคาดดาบที่มีใบดาบสีแดงเลือดและตอนนี้เขากำลังนั่งพาดขาอยู่บนเก้าอี้รอบๆมีสิ่งของที่กระจัดกระจายอยู่

ชายหนุ่มผมสีดำขลับเป็นเงาจ้องมองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวกับอีกฝ่ายออกมาว่า

“เซอร์แวนท์ คลาสอเวนเจอร์ ส่วนนามนั้นมิอาจบอกได้ ยินดีรับใช้มาสเตอร์”

……………

ณ คฤหาสน์ตระกูล โทซากะ

แกร็กๆๆๆๆ

ร่างสูงในของนักบวชสีดำสวมสร้อยไม้กางเขนสีทองผมสีน้ำตาลดวงตาสีน้ำตาลไร้ประกายชีวิตเดินเข้ามาในห้อง จ้องมองไปยังร่างในชุดสีขาวทับด้วยเสื้อคลุมสีแดงผูกโบว์สีฟ้าผมสีน้ำตาลดวงตาสีฟ้ากำลังมองอุปกรณ์เวทมนตร์กำลังเขียนข้อมูลบางอย่างลงไปในกระดาษและพอมันเขียนเสร็จก็นำมีดมาตัดกระดาษทิ้ง

“ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ยังเป็นเทคนิคที่น่าพิศวง”

“หืม? รายงานจากหอนาฬิกาเหรอ? ลอร์ดเอลเมลอยด์ได้รับวัตถุโบราณชิ้นใหม่แล้ว เท่านี้การเข้าร่วมของเขาก็เป็นที่แน่นอนแล้วสินะ”

“ตำแหน่งที่น่าจะเหลืออยู่ยังน่าสงสัยอยู่ครับ”

“อะไรกันเมื่อถึงเวลาก่อนจะเลือกให้ครบเจ็ดคนโดยไม่สนใจคุณสมบัติของผู้ที่ถูกเลือกมักจะเป็นพวกปลาซิวปลาสร้อย ไม่จำเป็นต้องกังวลไปหรอก ถ้าพูดถึงเรื่องที่สนใจล่ะก็คิเรย์การที่เธอเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้โดยที่ไม่มีใครเห็นสินะ”

ชายหนุ่มในชุดสีแดงกล่าวออกมาพลางหยิบเอกสารที่อุปกรณ์เวทมนตร์เมื่อครู่เขียนขึ้นมา พลางกล่าวถามความแน่ใจกับชายหนุ่มในชุดนักบวชหรือโคโตมิเนะ คิเรย์

“ไม่ต้องกังวลครับ ไม่ว่าจะเห็นหรือไม่เห็น แต่ไม่มีอุปกรณ์เวทมนตร์หรือภูติรับใช้ตนใดที่สังเกตการณ์ได้ ซึ่งเรื่องนั้น-”

“เรื่องนั้นข้าสามารถรับรองได้ ไม่ว่าจะใช้อุบายแบบไหนก็ตาม ไม่มีทางที่จะหลอกสายตาของฮัสซันผู้เป็นวีรชนคลาสแอสซาซินผู้นี้ได้"”

ฟู่ม! 

ปรากฏร่างของชายหนุ่มที่มีร่างกายซูบผอมตัวสูงโปร่งผิวเป็นสีดำสวมหน้ากากตัวกะโหลก แขนขวาถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าสีดำกล่าวออกมาพร้อมกับนำมือซ้ายขึ้นมาทาบอกด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดสีแดงจะจ้องมองไปยังใบส่งของที่มีรูปซากลอกคราบของงูโบราณอย่างเงียบๆแล้วยิ้มออกมา

……………

ณ ปราสาทตระกูล ไอซ์เบิร์น

ชายหนุ่มผมสีดำดวงตาสีดำไร้ประกายชีวิตอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเทาเนคไทด์สีดำสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำกางเกงเป็นสีดำอีกเช่นกันในมือกำลังถือเอกสารข้อมูลของบุคคล5บุคคลอยู่ ข้างมีหญิงสาวผมสีขาวบริสุทธิ์ดวงตาสีแดงประกายราวกับอัญมณีอยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์กำลังจ้องมองเอกสารในมือของชายหนุ่มอย่างสนใจ

“มาจัดการข้อมูลที่เราได้มากันดีกว่าไอริ”

ชายหนุ่มกล่าวออกมาพลางเหลือบตาไปมองหญิงสาวนามไอริสฟีล ฟอน ไอซ์เบิร์นที่ได้เดินมาดูข้อมูลจากทางด้านหลังของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มกล่าวออกมาว่า

“คนแรกโทซากะ โทคิโอมิ ผู้นำตระกูลโทซากะเป็นจอมเวทย์อัญมณีสายไฟ แข็งแกร่งมาก คนต่อมามาโต้ คาริยะ หึ! จัดการดึงตัวผู้สืบทอดที่หนีไปกลับมาเป็นมาสเตอร์อย่างงั้นเหรอ? ตาแก่โซเคนนั้นคงหมดน้ำยาแล้วล่ะ ต่อมาเคย์เนธ เอล-เมลอยด์ อาร์ชิโบลเป็นผู้ใช้เวทย์น้ำและสายลม เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแปรธาตุ เวทย์อัญเชิญและเวทย์ควบคุมญาณ ต่อมา-”

เอมิยะ คิริซึงุ ไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดที่ทางไอซ์เบิร์นของเราเชิญเข้ามา คนที่ฉันรักที่สุด”

ไอริสฟีลกล่าวออกมาพร้อมจดจ้องไปยังชายหนุ่มผมสีดำหรือเอมิยะ คิริซึงุนั้นเอง ดวงตาสีดำไร้ประกายของคิริซึงุมองไปยังไอริสฟีลเล็กน้อยพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมา

ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับมายังเอกสารชิ้นสุดท้ายแล้วกล่าวออกมาว่า

“มาสเตอร์คนที่4-ไม่สิ มาสเตอร์คนที่5 คนของศาสนจักรชื่อคือ โคโตมิเนะ คิเรย์

“คนของศาสนจักร…”

“อืม ตามข้อมูลแล้วเขาเป็นลูกชายของคณะกรรมการโคโตมิเนะ ริเซย์ สามปีก่อนก็ไปเป็นลูกศิษย์ของโทซากะ โทคิโอมิ หลังจากนั้นตราอาคมบัญชาก็ปรากฏขึ้นเลยต้องตัดสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์”

คิริซึงุนิ่งเงียบไปเมื่ออ่านประวัติของชายหนุ่มในชุดนักบวช จนไอริสฟีลต้องถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

“มีอะไรงั้นเหรอคิริซึงุ?”

ไอริสฟีลรับมาแล้วเริ่มอ่านก่อนที่จะเบิกตากว้างขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่คิริซึงุจะเริ่มครุ่นคิดในการระวังตัวตนของอีกฝ่ายมากขึ้นแล้วแล้วเริ่มสันนิษฐานข้อมูลต่างๆขึ้นมาภายในหัว

…………………

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

เท้าภายใต้ชุดเกราะสีดำก้าวเดินไปท่ามกลางความมืดภายใต้ป่าที่เต็มไปด้วยความมืดพร้อมกับหิมะที่ตกลงมาท่ามกลางความหนาวเหน็บ ดวงตาสีแดงประกายดุจโลหิต ที่นี่คือเยอรมันเขามาอยู่ที่นี่ด้วยพลังของตนตามที่เขาสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เขารู้จักเป็นอย่างดี

แสงสีฟ้าสาดส่องไปทั่วพื้นที่ของปราสาทไอซ์เบิร์นเพราะเวลานี้เหล่ามาสเตอร์ส่วนใหญ่ต่างเริ่มอัญเชิญวีรชนออกมากันเกือบหมดแล้ว

พอแสงสีฟ้าภายใต้การอัญเชิญจางลงชายหนุ่มที่อยู่รอบนอกของปราสาทไอซ์เบิร์นที่สัมผัสบางอย่างได้ก็ฉีกยิ้มออกมาแล้วกล่าวออกมาเบาๆว่า

“เอ็กซ์คาลิเบอร์!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

---------------------------

ขอพูดก่อนเลยนะครับ ว่าเซอร์แวนท์ครั้งนี้ผมปรับเปลี่ยนไปหลายอย่างพอตัวเลย เพราะงั้นจะมีตัวนั้นแทนตัวนี้ ตัวนี้แทนตัวนั้นก็อย่าแปลกใจนะครับ อย่างฮัสซันร้อยหน้าโดนแทนด้วยฮัสซันแขนต้องสาปแล้วครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 347 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #3 Alter_Archer (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 01:50
    เรื่องเก่ายังไม่จบนี่มาเรื่องใหม่แล้วเหรอ
    #3
    1
    • #3-1 Popparnpun(จากตอนที่ 1)
      30 มกราคม 2563 / 06:48
      อืมก็ไรท์เป็นคนอย่างนี้แหละ
      #3-1
  2. #2 warinthorn92 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 22:39
    รอตอนต่อนะครับ
    #2
    0
  3. #1 fonc19249 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 22:21
    ขอรูปพระเอก
    #1
    0