Fraternity ไขปริศนารัก ปรับหัวใจให้ลงล็อค

ตอนที่ 1 : บทที่1 : แรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ย. 57


บทที่1 : แรกพบ

           

            แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านทำให้ฉันรู้สึกแยงตาจนพลิกตัวหนี ทว่ายังไม่ทันจะหลบแสงพ้น เสียงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น ทำให้ฉันจำใจตื่น ลุกไปปิดเสียง อันที่จริงฉันอยากกลับไปนอนต่อน่ะนะ แต่ทำไงได้ วันนี้มันวันเปิดเทอมของฉันนี่นา = = เฮ้อ

ฉันลุกจากเตียงไปหยิบชุดนักเรียนเพื่ออาบน้ำแต่งตัว หลังอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็ออกมาจัดเตียงให้เรียบร้อย ในขณะที่ฉันกำลังจัดเตียงอยู่นั้นก็มีเสียงเคาะประตู พร้อมเสียงหวานๆ ของแม่ดังขึ้น

            “พะพริ้ง ตื่นรึยังลูก เดี๋ยวไปโรงเรียนวันแรกสายนะ” 

พะพริ้งคือชื่อของฉันเองล่ะ ฉันค่อนข้างภูมิใจนะ ที่มีชื่อนี้ ไม่สิ ฉันภูมิใจมากเลยต่างหาก ฉันชอบชื่อของฉันเอามากๆ มันออกจะน่ารัก คุณว่ามั้ย?

            “ตื่นแล้วค่ะแม่ พริ้งของจัดเตียงก่อนนะคะ แล้วจะรีบลงไป” ฉันบอกแม่

            เมื่อฉันจัดเตียงเรียบร้อย ก็ลงมาทานข้าวเช้าฝีมือแม่ที่แสนอร่อย ก็ไม่อยากจะโม้หรอกนะ แต่ฝีมือทำอาหารของแม่น่ะสุดยอด ขนาดเชฟจากโรงแรมห้าดาวยังสู้ไม่ได้เลย

 กลิ่มหอมโชยออกมาจากห้องครัว ทำให้ฉันเดาได้ไม่ยากว่าอาหารเช้าวันนี้คืออะไร... ข้าวต้มกุ้ง อาหารโปรดของฉัน! * 0 *

 โดยปกติแม่ไม่ทำข้าวต้มกุ้งให้ฉันกินหรอกนะ นานๆ ครั้งจะได้กินเสียที เพราะพ่อไม่ชอบกินกุ้ง

ฉันเดินเข้าไปในห้องครัว แต่ไม่ได้ตรงไปยังโต๊ะอาหาร กลับเดินไปกอด และหอมแก้มแม่หนึ่งที ที่ทำอาหารโปรดให้ฉันทาน

            “อาหารเช้าถูกใจล่ะสิ” แม่เอ่ย แล้วหันมาหอมแก้มฉัน

            “แน่นอนค่ะ อาหารแม่อร่อยจะตาย ก็ต้องถูกใจพริ้งสิ” ฉันบอก ก็เรื่องจริงนี่นา แม่ทำอาหารอร่อยขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นอะไรฉันก็กินได้ทั้งนั้นแหละ >0<(แต่ถ้าเป็นข้าวต้มกุ้ง จะกินเยอะเป็นพิเศษอ่ะนะ)

            “อ้อนแม่แบบนี้ อยากได้อะไรรึเปล่าฮึ” แม่ถามฉันเสียงสูง อะไรกัน - 3 - นี่แม่เห็นฉันเป็นยังไงกันนะ ฉันก็แค่อยากอ้อนแม่เฉยๆ

            “ก็แค่อยากอ้อน ไม่ได้เหรอคะ” ฉันถามกลับ

            “โตแล้วนะ ลูก ยังทำตัวเด็กๆ ไปได้” แม่ดุ

            “ถึงทำตัวเด็กแต่แม่ก็รักใช่มั้ยล่ะ J ” ฉันยิ้มทะเล้น

            “จ้ะๆ ไม่ว่ายังไงแม่ก็รักลูกจ้ะ ไป ไปกินข้าวได้แล้วพริ้ง เดี๋ยวจะสายเข้าจริงๆ ”

            “ค่า พริ้งก็รักแม่นะคะ” ว่าจบก็หอมแก้มแม่ไปอีกหนึ่งที

            “ไปก่อนนะคะแม่” พอฉันกินข้าวเสร็จ ก็ลาแม่ แล้วเดินออกจากบ้านไป บ้านฉันมีกันอยู่สามคนพ่อ แม่ ลูก โดยปกติแล้ว พ่อจะมากินข้าวเช้ากับฉัน แต่อาทิตย์นี้พ่อไปดูงานที่ต่างจังหวัด จึงเหลือแค่ฉันกับแม่

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก และยังเป็นวันแรกของชีวิตม.ปลายอีกด้วย ฉันสอบเข้าโรงเรียนฤทัยทิพย์ โรงเรียนที่มีชื่อเสียงด้านวิชาการ และกิจกรรม ในแต่ละปีโรงเรียนจะรับนักเรียนเพียงแปดสิบคน ทั้งที่มีคนมาสมัครมากกว่านั้นหลายเท่า ฉันก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมต้องรับน้อยๆ แต่เอาเถอะ ชักอยากเจอเพื่นใหม่เร็วๆ แล้วสิ

ใช้เวลาราวๆ ยี่สิบนาทีนั่งบนBTS แล้วเดินต่ออีกนิด ฉันก็มาถึงโรงเรียน ตื่นเต้นชะมัด จะได้เจอเพื่อนใหม่แล้ว >< ความตื่นเต้นทำให้ฉันลืมความง่วงและความขี้เกียจเมื่อเช้าไปเลย

ฉันใฝ่ฝันอยากเข้าโรงเรียนนี้มานานแล้ว ในที่สุดมันก็เป็นจริง >0<

ปึก!

โอ๊ย ตายละ นี่ฉันชนเข้ากับใครเนี่ย ไม่น่าเดินมองโรงเรียนเพลินเลยฉัน TT

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” ฉันบอก แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่ฉันชน ดูจากรูปร่างแล้วเขาเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ ดูแข็งแรงมากเลยล่ะ น่าจะเป็นรุ่นพี่ของฉันด้วย ฮึย! น่ากลัวจัง พี่เค้าจะโกรธฉันไหมนะ

“เดินยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือ คิดว่าขอโทษแล้วหายเจ็บมั้ยฮะ!?” รุ่นพี่คนนั้นตวาดลั่น ทำให้ฉันก้มหน้าลงอีกรอบ ทั้งที่ยังไม่เห็นหน้าคนที่ฉันเดินชนเลย อะไรกัน ฉันตัวเล็กนิดเดียว ชนทีพี่เค้าคงไม่เจ็บหรอก มีแต่ฉันสิที่เจ็บ

“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ” ฉันขอโทษอีกรอบ เฮ้อ~ ยังไงครั้งนี้ฉันก็ผิดจริงๆ ฉันเริ่มสังเกตว่าคนรอบข้างฉันค่อยๆ หายไปเรื่อยๆ จนเป็นวงกว้าง มีแค่ฉันกับรุ่นพี่คนนั้นอยู่

“แกๆ น้องเค้าน่าสงสารเนาะ มาวันแรกชนพวกแก๊งช้างพลายเลยอ่ะ”

“ถึงจะน่าสงสาร แต่คนที่น้องเค้าชนคือน่านเหนือเลยนะแก คนอะไร๊ หล่อชะมัด >////<

“สงสารน้องเค้าว่ะ พวกแก๊งช้างพลาย กับผู้หญิงก็ไม่เว้น” พี่ขา ถ้าสงสารน้องก็เข้ามาช่วยสิคะ YY

“ภาวนาให้อาจารย์ฝ่ายปกครอง หรือไอ้ธันผ่านมาแถวนี้ด้วยเถอะ ไม่งั้นน้องเค้าตายแน่”

จากเสียงพูดคุย ทำให้ฉันรู้ว่า...ฉันซวยแล้วค่า TOT ชนเข้ากับแก๊งช้างพลายเลยเหรอ ตอนฉันอยู่ม.ต้นฉันได้ยินชื่อแก๊งนี้บ่อยมาก พวกเค้าชอบยกพวกตี ทะเลาะวิวาทไปทั่ว แต่มีหน้าตาที่หล่อราวเทพบุตร แบบลุคแบดบอย สาวๆ โรงเรียนฉันกรี๊ดตรึม

“คิดว่าแค่ขอโทษแล้วจบง่ายๆ รึไง เธอทำฉันเสียเวลารู้ไหม!?” รุ่นพี่คนเดิม ที่รู้สึกจะชื่อน่านเหนือพูดอีกครั้ง แหม คุณพี่คะ ถ้าเสียเวลาก็ปล่อยน้องไปเถ๊อะ

“ละ...แล้วจะให้หนูทำยังไงคะ” ฉันถามแบบกล้าๆ กลัวๆ

“เฮ้ยแก ธันวามา!” เสียงผู้คนเอ่ยอะไรแนวๆ นี้ และดูท่าชื่อนี้จะมีอิทธิพลกับคนข้างหน้าฉันพอควร เพราะเขาหยุดนิ่งไป

“เหนือ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เสียงนุ่มทุ้มแฝงความอ่อนโยนเอ่ยขึ้น นั่นทำให้ฉันรู้สึกเบาใจขึ้นนิดนึง อย่างน้อยเสียงของเขาคนนี้ก็ดูเป็นคนใจดีน่ะนะ

“ลูกพี่!” เหมือนพี่น่านเหนือ (เรียกแบบนี้ล่ะกัน ยังไงฉันก็รุ่นน้องเขา) จะตกใจเอามากๆ นั่นทำให้ฉันเงยขึ้นมองอย่างสงสัย อึ๋ย พี่น่านเหนือเรียกลูกพี่แบบนี้ ฉันจะโดนฆ่าตายไหมเนี่ย หวังว่าแค่ชนนิดๆ หน่อยๆ คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกนะ...

“ว่าไง เกิดอะไรขึ้น” ลูกพี่ของพี่น่านเหนือพูดอีกครั้ง คราวนี้เขาหันมามองหน้าฉันด้วยล่ะ * 0 * โห คนอะไร หล่อชะมัด เสียงก็น่าฟัง ไม่น่าเป็นลูกพี่ของแก๊งช้างพลายเลย ฉันละเสียดายหน้าตา กับเสียงพี่เขา ไม่น่าเป็นพวกชอบต่อยตีเลย

“เธอคนนี้ชนผมครับ!

“ชน? แค่ชนเฉยๆ น่าเหนือ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย อีกอย่างน้องเค้าเป็นผู้หญิงนะ นายน่ะเป็นผู้ชาย ชนแค่นี้ไม่ตายหรอกหน่า”เฮ้ย ขะ...เขาไม่หาเรื่องฉัน กรี๊ด คนหล่อ นิสัยดี น่ารักที่สุดเลย >< สงสัยจริงๆ คนดีๆ แบบนี้ไปยุ่งอะไรกับพวกแก๊งช้างพลายกัน

“ตะ...แต่ว่า”

“ถ้าจะพูดเรื่องศักดิ์ศรีอะไรนั่น พอเลยนะเหนือ ก็แค่เดินชน”

“ครับ...” - 0 - พี่น่านเหนือยอมเลยอ่ะ สรุปเขาคนนี้คือใครกัน

“เห็นมั้ย น้องเค้ากลัวหมดแล้ว” เขาว่า ก่อนจะเดินมาหาฉัน โอย ยิ่งเห็นใกล้ๆ ฉันจะละลาย

“น้องครับ เป็นอะไรรึเปล่า?” เขาถาม

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบเสียงตะกุกตะกัก

“ดีแล้วที่ไม่เป็นไร คราวหน้าเดินระวังหน่อยแล้วกันนะครับ ^ ^”เขาพูดจบพร้อมส่งยิ้มมาให้ คนอะไรยิ้นน่ารักมาก -//////-

“ค่ะ” ฉันตอบเขา เขายิ้มให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

ธันวาเหรอ...ฉันจะจำชื่อนี้ไว้!

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อา...ในที่สุดก็ได้เอาเรื่องนี้มาลง > < ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ

จะพยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุดค่ะ หญิงแต่งนิยายเรื่องนี้พร้อมกับนิยายอีกเรื่อง

หญิงแต่งนิยายเรื่องนี้มาสักพักแล้วล่ะค่ะ มีเก็บเอาไว้อยู้บาง

ยังไงก็ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ จะแต่งให้ดีที่สุด และน้อมรับทุกคำติชมค่ะ ^ ^

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

-น้องหญิงมันเผา-

7/09/2557

 

Facebook page 
           (ไว้แจ้งอัพเดทนิยาย และลงอะไรเกี่ยวกับนิยายเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่ะ)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 asma_urrs (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 16:14
    อยากอ่านต่อค่าาาาา
    #4
    0
  2. #3 เจ้าเซา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 17:34
    ถ้าเป็นไปได้ขยายอักษรให้ป้าหน่อยลูก
    ป้าอ่านในไอแพด ต้องขยายหน้ารุนแรง
    แต่ก็เอาความสะดวกของลูกเลย
    แค่บ่นให้ฟัง

    555555555555

    จะติดตามนิยายหนูเรื่องนี้เน้อ 5555555

     
    #3
    0
  3. #2 MBlueClub (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 22:10
    สาหนุก ชู่ๆ นะ เขาเป็นกำลังจายให้ 555 มาแบ้วๆ 

    #2
    0