Delta Online

ตอนที่ 2 : บทนำ (รีไรท์ 1 + แก้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 พ.ย. 57

ประกาศเล็กน้อย

อย่างที่รู้ ๆ กันว่าวินลงนิยายช้ามากก ทุกครั้งเวลาจะเเต่งวินเลยต้องเอาบทเก่า ๆ มาอ่านทวนบ้างอะไรบ้าง จนอ่านไปอ่านมาวินรู้สึกว่าเดลต้า ออนไลน์ ยังขาดความสมเหตุสมผลไปมาก รวมถึงให้พี่ ๆ บางท่านช่วยดูก็คิดเช่นเดียวกับวิน 

สิ่งที่คิดว่าเหตุผลเบาไป คือเหตุผลที่ดลยุทธ์แต่งนิยายออนไลน์ แต่เกลียดเกมออนไลน์เข้าไส้ ยิ่งเเปลกเข้าไปอีกที่พ่อของดลยุทธ์เป็นเจ้าของบริษัทเกม เหตุผลที่ไม่กล้าขอก็เบาเกินไป คนอายุยี่สิบไม่น่าจะคิดเเต่เรื่องโดนล้อเลียนเเล้ว วินเลยตัดสินใจจะเพิ่มปมเข้าไปหน่อย ที่นี้ตอนแรกวินกะจะรอรีไรท์ทีดียวตอนจบภาคแรก (ซึ่งอีกนานมาก) แต่พอวินมาคิดอีกที ตอนรีไรท์วินจะหนักมาก เพราะต้องเพิ่มปมใหญ่ ๆ การดำเนินเรื่องในหลายจุดที่วางไว้ก็ต้องเปลี่ยน ไหน ๆ ตอนนี้วินแต่งได้แค่สี่บท วินเลยคิดว่าจะควรเพิ่มปมนี้เข้าไป และเพื่อไม่ให้นิยายเรื่อนี้ดูไร้จุดหมาย ดูออกทะเลด้วย ไม่ต้องห่วงค่ะ วินเพิ่มมานิดเดียวจริง ๆ แค่เพิ่มเหตุผลให้เรื่องในข้างต้นเท่านั้น 

ส่วนที่เหลือที่จะแก้คือทำให้ดลยุทธ์รู้เรื่องเกมมากขึ้น ดลยุทธ์เป็นถึงนักเขียนนิยายเเนวออนไลน์ แต่กลับไม่รู้เรื่องเกมเอามาก ๆ เลยจะเพิ่มนิดนึง แก้แค่บทบรรยายเท่านั้น ไม่ต้องอ่านตรงนี้ซ้ำก็ได้ค่ะ

ใครขี้เกียจไปย้อนอ่านทั้งสี่บทอีกรอบ เดี๋ยววินมาเขียนย่อ ๆ สรุปเหตุผลของดลยุทธ์ให้ในเพจ เฟสบุ๊คของวินนะคะ

ขออภัยทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ป.ล. บทที่ขึ้นมารอรีไรท์ไม่ได้ลบทิ้งไปแล้วนะคะ ยังอ่านกันได้อยู่ค่ะ เนื้อหาทุกอย่างจะเหมือนเดิม มีแก้เฉพาะบทบรรยายให้ดลยุทธ์รู้เรื่องเกมมากขึ้นเท่านั้น

 
 

บทนำ

 

 

                เกมเดลต้าออนไลน์ เกมออนไลน์คลื่นสมองภาพเสมือนจริง จากบริษัทเกมชื่อดัง  ผู้สร้างเกมออนไลน์สนุกๆมากมาย เกมเดลต้าออนไลน์นั้น รวบรวมเกมออนไลน์ทุกชนิดเอาไว้ด้วยกัน เพื่อความหลากหลายในการเล่น มอนสเตอร์มากกว่าสองแสนชนิด ดันเจี้ยนสามสิบแห่งทั่วโลกเดลต้า ร้านค้าลับ และดันเจี้ยนลับ ที่รอการถูกพบ...”  เสียงโฆษนาเกมดังจากจอคอมพิวเตอร์ ที่ถูกเปิดโดยชายหนุ่มสองคน

 

            “โหย เห็นภาพแล้วอยากเล่นว่ะ” ชายหนุ่มผมน้ำตาลนาม นพวินท์ เอ่ยขึ้น

 

            “เออ เมื่อกี้ได้ยินพวกน้องๆดาวคณะ เขาคุยกันว่าจะเล่นเกมนี้ ฉันว่า ในเกมต้องมีสาวแหล่ม ๆ หลายคนแหงเลยว่ะ” วีรกรชายหน้าตาออกไปทางเจ้าชู้อีกคนพูด

 

            “เฮ้ย ไอ้เดย์ ไม่สนใจหน่อยเหรอวะ” วีรกรถามผู้ที่นั่งเงียบไร้ตัวตนมาตลอด

 

            “นั่นสิ นี่เกมของบริษัทพ่อแกนะ” นพวินท์คนเสริม

 

            “อะไรวะ อยากเล่นก็เล่นกันไปสิ แล้วไม่ต้องเอาเรื่องบริษัทมาอ้างให้ฉันเล่นกับพวกแกเลยวี  ยังไงก็ไม่เล่นเว้ย หรือถ้าจะเล่นจริง ๆ ขอเล่นคนเดียวดีกว่าว่ะ” ดลยุทธ์ตอบไปอย่างอารมณ์เสีย เพราะถูกเสียงของเจ้าเพื่อนบ้าสองคน ทำให้เสียสมาธิในการแต่งนิยาย และสะกิดโดนเรื่องบางเรื่องเข้า

 

            “เห็นพวกฉันเป็นตัวถ่วงขนาดนั้นเลยเหรอ” วีรกรถาม ทำเสียงตัดพ้อ หน้าซึม ๆ

 

            “อืม” คำตอบสั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความ แต่ทำให้วีรกรเจ็บจี๊ดเลยทีเดียว

 

            “ไม่ง้อกันหน่อยเหรอ” หลังจากเงียบไปสักพัก วีรกรก็เอ่ยถามเพื่อน เมื่อไม่เห็นวี่แววว่าเพื่อนจะพูดว่า ล้อเล่น หรือ ตามง้อแต่อย่างใด

 

            “ไม่ล่ะ” ดลยุทธ์ตอบในทันที ไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ

 

            “ชิ ถึงคราวก่อน ๆ ตัวจะไม่ง้อเขา แล้วเค้าหายงอน แต่ถ้าคราวนี้ไม่มาง้อเค้าจะงอนจริง ๆ ด้วย” วีรกรดัดเสียง จีบปากจีบคอพูด พร้อมกอดอก เชิดหน้าขึ้น แบบสะดีดสะดิ้งสุดๆ จนคนเป็นเพื่อนล่ะ อยากจะมอบบาทาให้จริงๆ  ว่าแล้วก็จัดการส่งบาทาให้เพื่อนทันที

 

            “โอ๊ย ไอ้นี่ เตะมาได้ เจ็บนะโว้ย” วีรกรโวยวาย อะไรกัน  เขาเล่นนิดเดียวเองนะเฟ้ย

 

            “สม” นอกจากจะไม่สำนึกผิดแล้ว ดลยุทธ์ยังซ้ำเติมเพื่อนอีก ทำให้วีรกรได้แต่เข็ดเขี้ยวอย่างแค้นใจ

 

            “สรุปแกไม่เล่นใช่ไหม” นพวินท์ผู้เงียบอยู่นานถามขึ้น ก่อนที่จะออกนอกทะเลไปมากกว่านี้

 

            “ตามที่บอกไป” ดลยุทธ์ตอบปัด

 

            “แกยังคิดถึง เรื่องนั้น อยู่อีกเหรอ” นพวินท์ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง ที่พวกเขาชวนดลยุทธ์เล่นเกมในครั้งนี้ก็เพราะอยากให้ดลยุทธ์หลุดออกจากอดีตพวกนั้นเสียที... คำถามที่ถูกส่งมาทำให้ดลยุทธ์ชะงัก ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วพยักหน้าเบา ๆ  

 

“ตามใจ แต่ถ้าคิดอยากลองเล่นเมื่อไหร่ มาบอกชื่อไอดีด้วย จะได้แอดเป็นเพื่อน งั้นพวกฉันกลับล่ะ จะไปหาซื้อเกมด้วย” วีรกรลาเพื่อนพยายามทำปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินไปพร้อมนพวินท์ พวกเขารู้ดีว่าตอนนี้ดลยุทธ์คงอยากอยู่คนเดียว

           

“อืม” ดลยุทธ์ตอบกลับเบา ๆ ทว่าสายตายังทอดมองอย่างเหม่อลอย

 

ณ บ้านสุมิตานัน เวลา 18.35

 

            ดลยุทธ์เดินเข้ามาในบ้าน และตรงดิ่งไปยังห้องนอนตัวเองทันที เขาจัดการเปิดคอมพิวเตอร์ ไปยังเว็บที่เขาลงนิยายไว้ ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจกับคอมเม้นของนักอ่าน แต่พออ่านมาเรื่อยๆ ก็สะดุดกับคอมเม้นคอมเม้นหนึ่ง

 

            พี่ครับ นิยายพี่สนุกนะ แต่ในฐานะที่เคยเป็นเกมเมอร์ ผมว่ามันยังไม่เหมือนเกมออนไลน์ เหมือนมันเป็นโลกแฟนตาซีมากกว่าออนไลน์ พี่เคยเล่นเกมออนไลน์รึเปล่า ถ้าไม่ ลองไปเล่นเกมออนไลน์ดูนะครับ แล้วมันจะดีขึ้น

 

            เขาไม่โกรธหรอกนะ ที่มีคนคอมเม้นต์มาแบบนี้ เพราะเขาเองไม่เคยเล่นเกมออนไลน์จริง ๆ และไม่เคยคิดจะเล่นมันด้วย แต่เพราะแต่งนิยายแนวเกมออนไลน์จนได้ตีพิมพ์ มันเป็นความฝันของมัม ความฝันที่มัมทำมันไม่สำเร็จ...

 

            เมื่อ 13 ปีที่แล้ว

          ภายในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้าง ข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ พื้นทำจากหินอ่อน ผนังสีขาวสะอาดตา ใจกลางมีโต๊ะทำงานตั้งอยู่ พร้อมหญิงสาวร่างบาง ตาสีเขียว และผมสีน้ำตาลอ่อนแสดงถึงเชื้อชาติที่ไม่ใช่ไทยแท้ยาวถึงกลางหลัง นั่งพิมพ์งานบนแลปท็อปของเธอ

          “มัมคร้าบ ทำอะไรอยู่เหรอครับ ขอเดย์นั่งด้วยได้ไหม” เด็กชายร่างป้อมอายุราว ๆ เจ็ดขวบวิ่งทลาเข้ามาในห้อง ผมสีน้ำตาลอ่อนเฉกเช่นเดียวกับหญิงสาว กับคำเรียกของเด็กชายทำให้เดาได้ไม่ยากว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์กันอย่างไร

          “มัมแต่งนิยายอยู่ครับ มานั่งตักมัมนะเดย์” หญิงสาวละจากหน้าจอคอมมาตอบลูกน้อยพลางยิ้มให้ด้วยความรักใคร่

“ครับผม เดย์สัญญาว่าเดย์จะไม่ซน จะไม่กวนมัมทำงาน จะนั่งเงียบ ๆ ครับ” เด็กชายพูดเสียเจื้อแจ้วสัญญากับมารดาพร้อมวิ่งนั่งตัก แต่เด็กยังไงก็เป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เด็กชายนั่งได้ไม่ถึงสิบนาทีก็เริ่มตั้งคำถาม

“มัมครับ มัมแต่งนิยายอะไร แล้วทำไมต้องแต่งนิยายด้วยครับ”

“มันแต่งนิยายเกี่ยวกับเกมออนไลน์ครับ ส่วนทำไมมัมถึงแต่งเหรอ อืม...เพราะมันเป็นความฝันของมัมไงครับ” หญิงตอบ

“ความฝัน?” เด็กชายเอียงคอ ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจในคำตอบ

“ครับ ความฝัน มัมอยากเป็นนักเขียน มัมอยากถ่ายทอดเรื่องราว จินตนาการของมัม อยากให้คนอ่านรู้สึกสนุกไปกับเรื่องที่มัมเล่า ครั้งหนึ่งในชีวิต มัมอยากให้นิยายมัมได้ตีพิมพ์” เธอว่า ขยับระบายยิ้มอ่อนโยน

“เดย์ก็มีความฝันนะครับ” เด็กชายพูด ส่งผลให้หญิงสาวก้มลงมองลูกชายของเธออย่างสนใจ

“โตขึ้นเดย์จะเป็นฮีโร่ จะกอบกู้โลก ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว” เด็กชายกล่าว แล้วทำท่าทางประกอบ เรียกเสียงหัวเราะจากคนเป็นแม่ได้ดี   

“เดย์จะแต่งนิยายแบบมัมด้วย! ถึงตอนนี้เดย์จะยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่เดย์คิดว่าถ้าเดย์ทำได้แบบมัม มันจะสุดยอดมาก แล้วมัมก็จะดีใจ มัมจะดีใจใช่ไหมครับ” เด็กน้อยถาม หญิงสาวพยักหน้าตอบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเด็กชายดลยุทธ์จึงสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะแต่งนิยายเกมออนไลน์จนจบให้ได้

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “คุณหนูคะ คุณท่านให้มาตามไปกินข้าวได้แล้วค่ะ” เสียงจากสาวใช้ ทำให้ดลยุทธ์หลุดจากห้วงความทรงจำ เขาตอบกลับเบา ๆ แล้วไปยังห้องอาหาร

 

            เมื่อลงมายังห้องอาหาร ทั่วทั้งห้องกลับมีเพียงความมืด อะไรเนี่ย  พ่อ น้อง หรือใครเล่นอะไรดลยุทย์นึกในใจอย่างหงุดหงิด เขาตั้งท่าจะเดินไปเปิดไฟ แต่แล้ว...

 

            “แฮปปี้เบิดร์เดย์ทูยู

แฮปปี้เบิดร์เดย์ทูยู

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์...”   เสียงร้องเพลงสุขสันวันเกิดดังมาจากข้างหลัง ทำให้ดลยุทธ์หันไปตามเสียง เจอกับแม่น้องสาวตัวป่วน ถือเค้กนำขบวนเข้ามาในห้องอาหาร พร้อมกับคุณพ่อตัวแสบที่เดินอยู่ข้างๆ ตามมาด้วยแม่นมของเขา และขบวนคนใช้ในบ้าน จริงสินะ วันนี้วันเกิดเรานี่หว่า ลืมไปเลยแฮะ

 

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู เป่าสิคะ” เสียงหวานใสจากน้องสาวบอก

 

“อื้อ” ดลยุทย์ยิ้มให้น้องสาว ก่อนเป่าเทียน เสียงปรบมือเกรียวกราว ปะปนกับคำอวยพร

 

“อ่ะ นี่ของขวัญครบยี่สิบปีจากป๋า” ไชยภพ บิดาของดลยุทย์ยื่นกล่องของขวัญให้

 

“โห ปีนี้ป๋าลงทุนแฮะ ให้ใหญ่กว่าปกติ” ดลุยุทย์แซว

 

“ อ้าว พูดงี้หมายความว่าไงห้ะ” คุณป๋าเริ่มโวย

 

“เอ้าๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน ป๋ากับพี่ นี่ล่ะก็ ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า เอลหิวแล้ว” ว่าแล้วดุลยา หรือ เอลิน สาวน้อยขวัญใจคนทั้งบ้าน ก็ออดอ้อนพี่ชาย และบิดาพากันไปกินข้าว

 

เมื่ออาหารถูกถยอยเอามาวางไว้ที่โต๊ะ สามพ่อลูกก็เริ่มกิน เสียงหัวเราะ พูดคุย หยอกล้อกันไปมา ของทั้งสาม ทำให้บ้านสดใสขึ้นทันที แม่นมที่เลี้ยงดูดลยุทย์มาแต่อ้อนแต่ออก มองภาพของชายหนุ่มที่ตนเลี้ยงมาอย่างสุขใจ หากนายหญิงแห่งบ้านหลังนี้ยังอยู่ ภาพเหล่านี้คงจะสมบูรณ์ยิ่งขึ้นนางคิด และถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

งานเลี้ยงเล็กๆถูกจัดขึ้นหลังผู้เป็นนายกินข้าวเสร็จ ทุกคนดูมีความสุขกันมาก เห็นจะมีอยู่เพียงคนเดียวที่นั้งจมอยู่ในความคิดตัวเอง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ดลยุทย์ เจ้าของวันเกิด ที่ยังคงคิดถึงอดีต

จนเวลาล่วงเลยมาตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว งานเลี้ยงก็เลิกลา แต่ดลยุทย์ก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดี เขาจึงเดินกลับห้องตัวเองไป

 

เมื่อเข้ามาในห้องเขาก็พบกับ กล่องของขวัญราวๆสิบกล่อง คาดว่าน่าจะมาจากญาติๆ หรือเพื่อนของเขา เขาจึงตัดสินใจนั่งแกะกล่องของขวัญไป ด้วยความคิดที่ว่า นั่งแกะๆไป เผื่อจะลืมเรื่องในอดีตไป เขาแกะไปทีล่ะกล่องทีล่ะกล่อง จนถึงเหลือสองกล่องสุดท้าย ซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นของบิดา และน้องของเขา

 

“เอ...ป๋ากับเอลจะให้อะไรนะ” ชายหนุ่มพึมพำอย่างอารมณ์ดี ค่อยๆบรรจงแกะกล่องของขวัญของบิดาก่อน

 

สิ่งที่ปรากฎแก่สายตาเขาสิ่งแรกคือ ชื่อบริษัทของป๋า...

 

ด้วยความสงสัยเขาฉีกกระดาษห่อออกมาแบบไม่ใยดี เขารู้แล้วล่ะ ทำไมของขวัญปีนี้ของเขา ถึงใหญ่กว่าปกติ...เพราะมันคือ เครื่องอ่านคลื่นสมองของเกมเดลต้า ออนไลน์ นั่นเอง

 

“ป๋านี่จริงๆเล้ย เอาของบริษัทตัวเองมาให้ลูก” ดลยุทธ์บ่น เขาเชื่อร้อยเปอร์เซ็นเลย ว่าป๋าไม่ได้ต่อแถวซื้อเครื่องนี่มาแน่นอน

 

ได้เครื่องเกมจากป๋า แล้วจากยัยเอลล่ะ จะได้อะไร เกี่ยวกับเกมอีกแหง ให้ตายเถอะ กำลังคิดเล่นอะไรกันอยู่ชายหนุ่มคิดอย่างหงุดหงิด

เขาเริ่มหันไปหากล่องของขวัญอีกกล่อง ทว่าก่อนจะได้แกะ ก็พบกับกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงลงมาอยู่บนตัก เขาค่อยๆคลี่กระดาษแผ่นนั้น และเริ่มอ่านข้อความ

 

เดย์ ป๋ารู้ แกกำลังหงุดหงิดกับของขวัญที่ป๋าให้

แต่ป๋าคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่แกควรจะรู้เรื่องในอดีตเสียที

แกอาจจะคิดว่าป๋าไม่รักมัมของแก เลยไม่เสียใจกับการที่ลินเซเสียชีวิต

 แต่เปล่าเลย ป๋ารักมัมของแกมาก  

ป๋ารักลินเซ เพราะแบบนั้นป๋าถึงไม่ยอมเลิกธุรกิจเดลต้า ออนไลน์

แม้ลินเซจะต้องเสียชีวิตเพราะเกมนี้...

 

อ่านมาถึงตรงนี้ดลยุทธ์หลุบตาลง หายใจเข้าลึก ๆ ค่อยอ่านต่อ

 

ลินเซรักเกมออนไลน์ ก่อนตายลินเซขอให้ป๋าทำเดลต้า ออนไลน์ต่อไป

พัฒนาตัวเกม ระบบเกมไปเรื่อย ๆ และแกเองก็เป็นลูกของป๋า

แกต้องสืบทอดธุรกิจนี้ต่อจากป๋า

ป๋าคิดว่ามันถึงเวลที่แกควรเข้าไปดูระบบเกม

และวิธีการเล่นได้แล้ว

อย่าลืมว่านี่เป็นผลดีต่อแกอีกข้อ แกแต่งนิยายแนวออนไลน์

แกควรจะมีประสบการณ์เล่นเกมจริง ๆ

อ้อ ที่สำคัญ ลินเซร่วมส้รางเกมนี้ขึ้นมาด้วย

ตัวละครใดตัวละครหนึ่งในเกมมีมัมของแกแฝงอยู่

ลินเซเคยบอกป๋าว่าลินเซฝากข้อความบางอย่างถึงแกอยู่ในเกม

ถ้าอยากรู้ก็ตามไปเคลียร์เกมซะ

 

หวังว่าแกจะเข้าใจป๋า

รักป๋าสุดหล่อ

 

เขาตกตะลึง ทว่าก็ดีใจไปพร้อมกัน เขาอาจจะได้เจอมัมอีกครั้งยังเหรอ ถึงจะไม่ใช่มัมที่ยังมีชีวิต แต่อย่างน้อยการได้เห็นตัวแทนของมัม ก็เป็นเรื่องที่ดี เขาหันไปสนใจกล่องของขวัญอีกครั้ง และเป็นไปตามคาด ของขวัญที่ดุลยาให้คือ หนังสือเล่มหนาๆเล่มหนึ่ง ที่มีสัญลักษณ์ของเกมอยู่ เขาหาได้สนใจหนังสือเล่มนั้นไม่ เขาจัดการทำความสะอาดห้อง และเริ่มติดตั้งเกม ตามที่กำกับไว้ที่กล่อง โดยไม่แม้แต่จะสนใจคู่มือการเล่น ในหัวเขาตอนนี้มีเดลต้า ออนไลน์ เท่านั้น!

 

เอาล่ะ เราจะเล่นตามนิยายที่เราเขียนเพื่ออารมณ์ความรู้สึกที่สมจริง แล้วก็ตามหาตัวละครขอมัมไปด้วย

 

ชายหนุ่มจัดการเอากำไลสีขาวใส่ไว้ทั้งสองมือ ใส่กำไลอีกสองที่ข้อเท้า และสุดท้ายเขาสวมของคล้ายๆหมวกกันน็อค ที่มีเพียงด้านหน้าไว้ที่ศีรษะ ยามเขาหลับตาลง ทำอย่างมืดสนิทธรรมดา ก่อนจะมีแสงสว่างจ้า พร้อมเสียงพูดขึ้นมาว่า

 

“ยินดีต้อนรับสู่เดลต้าออนไลน์”   

 

 

มาบทนำก็ขอแฮปปี้เบิร์ดเดย์พระเอกของเราก่อนเลย

มีอะไรแนะนำติชมกันได้ ถ้าเจอคำผิดบอกกก็บอกได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ

 

-The Black Twin-

19 /11/ 56

 

แก้คำผิดแล้วนะคะ ขอขอบคุณ ท่านsilver และท่านtawan มากค่ะ ที่ช่วยหาคำผิด

 

-The Black Twin-

25/11/56

 

แก้คำผิดอีกครั้ง ขอบคุณท่าน Anakia มากค่ะ และขออภัย หากไปขึ้นในอัพเดท แล้วทำให้รำคาญ

 

-The Black Twin-

8/12/13

อา...มาเพิ่มเหตุผลค่ะ สามารถติชมกันได้นะคะ

 ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
 

-The Black Twin-

30/08/2014

 

ขอบคุณมากค่าคุณPiero แหะ ๆ ลบเลขผิดน่ะค่ะ

-The Black  Twin-

25/11/14

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #42 บุคคลผู้จืดจาง {:::Gg:::} (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 16:15
    เด็กชายร่างป้อมอยุราวๆเจ็ดขวบวิ่ง'ทลา'เข้ามาในห้อง เป็น 'ถลา' เมื่ออาหารถูก'ถยอย'เอามาวางไว้ที่โต๊ะ เป็น ' ทยอย' ป๋าคิดว่ามันถึง'เวล' เป็น 'เวลา' แต่งต่อไปนะคะท่านอุน!!>< ติดตามอยู่ค่า
    #42
    0
  2. #40 Piero (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 00:58
    อายุ 20 กลับไป 15 ทำไม 7 ขวบฟะเฮ้ย!?
    #40
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #31 StrawberryPlus+ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 15:08
    แต่งต่อนะน่าสนุกดี ตอนนี้ว่างแล้วจะมาตามอ่าน
    #31
    0
  5. #26 รอคอยอยู่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 19:48
    นี้นี่-->นี่หนิ

    นึง-->หนึ่ง

    เสียงปรบมือเกรียวกราว-->เสียงปรบมือดังเกรียวกราว

    สนุกค่ะ
    #26
    0
  6. #22 Ms.Chalomm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 10:16
    แก้คำผิดนิดนึงนะจ้ะ
    เพื่อมันจะดีขึ้น เปลี่ยนเป็น เผื่อ

    สนุกมากเลย ชอบพระเอกอ่ะ หล่อ > #22
    0
  7. #18 ฮัดชิ่ววว~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 16:32
    สนุกดีนะ *w*
    #18
    0
  8. #13 Anakia (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 19:38
    งานเลี้ยงเล็กๆ ถูกจัดขึ้นหลังผู้เป็นนายกินข้าวเสร็จ ทุกคนดูมีความสุขกันาก  ทุกคนดูมีความสุขกันมากใช่รึเปล่าคะ? แต่เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ ขอเป็นแฟนคลับด้วยคนนะคะ >__<
    #13
    0
  9. #11 The*BOZO* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 17:15
    น่าติดตามดีครับ
    อย่าลืม ล็อคกันคนก็อปปี้ผลงาน ไว้ด้วยนะครับผม
    #11
    0
  10. #1 silver (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 22:45
    น่าติดตามดีครับ 

    แต่ขอให้ดูตรงประโยคพวกนี้หน่อย

    ฉีกกระดาษห่ออก - ห่อออก

    ชายหนุ่มจัดการเอากำลังสีขาว - กำไล
    ค่อยๆบรรณจง - บรรจง
    ตามที่กำกัด - กำหนด หรือ กำกับ (ไม่แน่ใจ)

    แก้หน่อยเน้อ เข้าใจว่าผู้เขียนมีจินตนาการไวกว่ามือ เรื่องพวกนี้มันเลยผิดพลาดกันได้ ^^
    #1
    0