END love "จบรักสถานะเพื่อน"

ตอนที่ 30 : บันทึกของเพื่อน ฉบับ20 “คืนที่เราอยู่ด้วยกันอีกครั้ง 2”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ส.ค. 63

Por Part

 

ไม่รู้ผมตัดสินใจถูกหรือผิดที่ยอมค้างกับมัน นึกไม่ถึงว่าจะเผด็จการได้ขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่าแหละเวลาที่ปั๊มมันโมโหแม่งน่ากลัวยิ่งกว่าอะไรใด ๆ ทั้งนั้น ถ้าขัดใจไปก็อาจจะเจ็บตัว แถมผมยังมีความผิดที่ดันไม่ถามปั๊มให้รู้เรื่องอีก

โดยเฉพาะเรื่องที่พูดเมื่อครู่ อะไรของมันก็ไม่รู้ เล่นบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ไหนจะสายตากับการกระทำนั่นอีก คุณสมบัติพวกนั้นก็ดันตรงกับผม

ให้ตายเถอะไม่อยากจะคิดเข้าข้างว่าเป็นตัวเองเลย แต่ถึงจะพยายามนึกถึงคนรอบตัวปั๊มมากแค่ไหน ผมก็ยังไม่เคยเห็นใครที่ทำให้เพื่อนคนนี้อารมณ์เสียหรือขึ้นเสียงใส่เลยสักคน จะมีใครอีกนอกจากไอ้ปอ

 

“โทรบอกป๊าเสร็จแล้วก็รีบไปอาบน้ำ” สาบานว่าผมเพิ่งกดวางสายยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

“ไม่อาบได้ไหม ดึกแล้ว อยากนอนเลย”

“จะไปอาบเองดี ๆ หรือต้องให้กูอาบให้”

“ไอ้บ้า กูอาบเองได้ แต่นอนนี้ตาจะปิดแล้ว” ผมไม่ได้โกหก วันนี้ผมเหนื่อยมามากแล้ว

“ถอดเสื้อออก”

“เฮ้ย ปั๊ม! อย่าทำแบบนี้” คนตัวสูงพยายามกระชากเสื้อสีขาวตัวโคร่งของผมออก

“กูจะถามเป็นครั้งสุดท้าย จะไปอาบเองดี ๆ หรือต้องให้กูอาบให้”

 

สุดท้ายผมก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับเผด็จการ แถมน้ำจากฝักบัวยังเย็นกว่าครั้งไหน ๆ เมื่อกี๊ก็ดันหมุนก๊อกผิดด้านจนเปียกไปทั้งตัว เครื่องทำน้ำอุ่นก็ไฮเทคเกินจนใช้ไม่เป็น แล้วการที่ผมแก้ผ้าออกจนหมดแล้วแบบนี้ ใครจะกล้าเรียกให้เจ้าของห้องเข้ามาช่วยดูว่ามันเปิดน้ำอุ่นยังไง

เอาวะ ทนอาบน้ำเย็นหน่อยก็ได้ ‘ซี๊ดดดด หนาวเว้ยยย’

สรุปว่าคืนนี้ผมต้องนอนที่นี่จริงเหรอ ตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงของมันแถมยังใส่เสื้อผ้าของมันอีก เนื่องจากเจ้าของห้องไม่ยอมให้ผมใส่เสื้อยืดสีขาวลาย Alone นอนเพราะเหม็นเหงื่อแถมยังเปียกชื้นเพราะความทะเล่อทะล่าเมื่อครู่ เป็นเจ้าของห้องที่เผด็จการอะไรขนาดนี้ ยังดีที่ตอนนี้มันอาบน้ำอยู่ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีเวลาได้พักหายใจ

 

ผมยังกังวลกับบรรยากาศโดยรอบอยู่ เพราะกลัวมากในครั้งแรกที่ประตูห้องถูกเปิดออก ภาพในวันนั้นยังแจ่มชัดในความทรงจำ เพียงแต่ตอนนี้ปั๊มโตขึ้นกว่าตอนนั้น แม้จะอยู่ในสถานะเพื่อนแต่ถ้าพลาดพลั้งไปอีกคงมองหน้ากันไม่ติด หวังว่าคืนนี้ระหว่างเราจะไม่มีอะไรที่เกินเลยเกิดขึ้น ผมเข็ดขยาดกับฝันร้ายที่ผ่านมาเต็มทนแล้ว

ผมพยายามอย่างมากที่จะข่มตานอน จะได้ไม่ต้องโดนมันแกล้งหลังจากอาบน้ำเสร็จแต่สถานที่แห่งนี้ยังเหมือนเดิม เหมือนกับคืนนั้นคืนที่คำว่าเพื่อนของเราเปลี่ยนไป

ผมยังจำมุมห้องตรงที่เราทะเลาะกันได้ ผมยังจำประตูบานนั้นที่มันปิดกระแทกหน้าผมได้ และผมยังจำเรื่องราวบนเตียงที่กำลังนอนอยู่นี้ได้ เป็นเวลาสามปีกว่าแต่ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดยังคงชัดเจนมาก เหมือนกับเพิ่งเกิดเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

 

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากประตูห้องน้ำ

“อืม...ก็ยังไม่...เชี่ย!”

“เป็นอะไรมึง”

“ทำไมมึงไม่ใส่เสื้อผ้า!”

 

เรือนร่างของคนตรงหน้าผมเหลือเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเล็กผืนเดียวที่ปกปิดแก่นกายกลางลำตัวไว้ ผิวเนื้อใต้ร่มผ้าผสานกับหยดน้ำที่เกาะอยู่ทั่วสร้างแรงดึงดูดได้เป็นอย่างดี ลอนกล้ามเนื้อแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของร่างกายที่บ่งบอกว่าคนตรงหน้าดูแลหุ่นละเล่นกีฬาสม่ำเสมอแตกต่างจากผม

ส่วนผสมเหล่านั้นมันทำให้ผมหัวใจหวั่นไหวและตกตะลึงอย่างบอกไม่ถูก ทำไมเหตุการณ์มันถึงเดจาวูแบบนี้วะ เริ่มซวยแล้วไงไอ้ปอ

 

“ก็ห้องกู กูทำแบบนี้ทุกวัน”

“แต่ตอนนี้กูอยู่ในห้อง มึงควรใส่ เชี่ย! มึงหยุด!!!”

“อะไรอีก”

“มึงจะมาดึงผ้าเช็ดตัวออกตรงนี้ไม่ได้ ไปใส่ในห้องน้ำ”

“มึงมันเรื่องมาก ถ้าไม่อยากดูก็หลับตาไป”

“...” เออ! หลับตาก็ได้ ผมไม่อยากเป็นตากุ้งยิงเสียหน่อย แต่มันก็...

“ไหนบอกไม่อยากดู แล้วมึงแอบลืมตามาดูกูใส่เสื้อผ้าทำไม”

“ไอ้เหี้ยปั๊ม!” ไม่ใช่อย่างนั้นนะทุกคน ผมแค่จะดูว่ามันใส่เสื้อผ้าเสร็จหรือยังเท่านั้นเอง

 

บรรยากาศแบบนี้ดูท่าไม่ดีแล้ว มันเหมือนกับคืนนั้นมากเกินไป ถ้าผมเกิดอยากรู้อยากลองแบบวันนั้นอีกจะเป็นยังไงวะ คราวนี้สงสัยได้ตัดเพื่อนกันจริง ๆ แน่ ไม่ได้การแล้วไง ถ้าเป็นแบบวันนั้นอีกผมก็ไม่ควรนอนตรงนี้

“มึง...กูขอลงไปนอนข้างล่างนะ” ผมไม่รีรอให้อีกฝ่ายอนุญาต ผมเลยลุกเดินคว้าข้าวของทุกอย่างเตรียมลงไปนอนที่โซฟาห้องนั่งเล่นชั้นล่างแทน

 

ปึ้ง!

 

บานประตูที่ผมพยายามเปิดถูกอีกฝ่ายปิดลงพร้อมกับแขนแกร่งที่วางขวางหน้าผมไว้ ใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยร่องรอยจากการอาบน้ำรวมถึงเส้นผมที่เปียกชื้นกำลังร่นเข้าใกล้ตัวผมอีกรอบ

“ไม่...อนุญาต” ปั๊มออกคำสั่งกับผม

“ปั๊ม...คือกูไม่อยาก...”

“เราไม่ได้นอนด้วยกันมาหลายปีแล้วนะ” ในคำสั่งนั้นแฝงไปด้วยคำขอร้อง

“แต่กูกลัว”

“มึงกลัวอะไร”

“คือ...กูกลัว...” ผมไม่กล้าพูดสิ่งนั้นออกไป

“กลัวกูจะทำอะไรมึงหรือไง?”

“เปล่า...แต่กูกลัวจะเป็นแบบคืนนั้น”

“คืนนั้น?” ร่างสูงที่มีหยดน้ำเกาะอยู่บนใบหน้าทำท่าเอียงคอไม่เข้าใจ

“คืนที่กูกับมึงทะเลาะกัน ก่อนที่เรา...”

“พอ! เลิกพูดเรื่องนั้น” ปั๊มขึ้นเสียงอีกครั้ง

“...” นั่นทำให้ผมไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรกลับไป

“กูจะไม่ทะเลาะกับมึงเรื่องนั้นแล้ว”

“ขะ...ขอโทษ”

“กูก็ผิดที่ตอนนั้นไม่ฟังมึง ยอมรับว่าวันนั้นกูโกรธมาก แต่ตอนนี้กูไม่โกรธแล้ว”

“ไม่โกรธจริงแน่นะ”

 

ประโยคสุดท้ายคุยกันน่าจะผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้ว แต่ผมยังไม่สามารถข่มตานอนลงได้ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่คิดว่าจะได้กลับมานอนข้างมันอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่แย่มากเมื่อภาพในคืนที่ทะเลาะกันถูกฉายซ้ำวนเวียนไปมาในหัวผมหลายต่อหลายครั้งจนทำให้ผมข่มตาหลับไม่ได้

 

“นอนไม่หลับเหรอ” น้ำเสียงนุ่มลึกกระซิบจากด้านหลัง ผมคงขยับตัวจนทำให้มันตื่น

“อะ...อืม คิดถึงตอนนั้นเลยนอนไม่หลับ”

“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเอากระเป๋าจากซันนะ”

“ก็พยายามแล้ว แต่มันไม่หลับ มันยังคิดเรื่อง...”

 

หมับ

 

“ปั๊ม...” วงแขนแกร่งสอดเข้ามาใต้ผ้าห่มพร้อมดึงเรือนร่างผมให้เข้าไปสัมผัสถึงไออุ่นที่คนข้างตัวกำลังมอบให้

“ทีนี้ก็หลับได้แล้วเนอะ กอดมึงไว้แบบนี้มึงจะได้ไม่ฝันร้ายเหมือนแต่ก่อนไง”

“อะ...อื้ม ขอบคุณนะ”

 

 

ความอบอุ่นที่ได้รับมันมากมายกว่าครั้งใด มันเนิ่นนานแค่ไหนกันแล้วที่ผมไม่ได้สัมผัสแขนแกร่งแบบใกล้ชิดเช่นนี้ ถ้าคืนนี้เป็นฝันดีมันคงเป็นความฝันที่ผมไม่อยากตื่นมาเผชิญกับความจริงอีกแล้ว

 

“ฝันดีมึง”

“อื้ม ฝันดี”

แล้วผมก็สามารถนอนหลับได้โดยไม่ฝันร้ายไปอีกหนึ่งคืน ขอบคุณที่อยู่ข้าง ๆ กันแบบนี้ รักมึงนะปั๊ม

 

______________________________

 

จบตอนอย่างสมบูรณ์ ฟินกับการถูกกอดจากด้านหลัง

คืนนี้คุณปั๊มกับปอเค้ารำลึกความหลังกัน

รู้สึกอบอุ่นดีจังเลย : )

 

Enjoy Reading

รัก... Run(END)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น