END love "จบรักสถานะเพื่อน"

ตอนที่ 26 : บันทึกของเพื่อน ฉบับพิเศษ “หยุดยาวสี่วัน 2”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 63

 Pang part

 

ก่อนจะไปถึงปลายทางที่สำเร็จ มนุษย์ต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานาประการระหว่างทางไปให้ได้ เรื่องราวเหล่านั้นเกิดขึ้นเพื่อเป็นบททดสอบของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

 

ด้วยเหตุนี้ฉันกับณดลจึงกลายเป็นคนกลางระหว่างคู่กรณีของปั๊มกับปอ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะทะเลาะกันจนถึงทะเลเลยไหม ถุงแป้งเศร้าค่ะ ถุงแป้งอยากเที่ยวแบบหรรษา

แต่ไอ้ปอเนี่ยสิ หน้าบูดเป็นตูดลิงบาบูนตั้งแต่รถออกยันรถติดระหว่างทาง ไอ้ปั๊มก็อีกคน นอกจากโมโหรถติดแล้วยังไปชวนไอ้คนหน้าบูดทะเลาะอยู่ได้ เล่นเอาณดลกับฉันต้องกลายเป็นไม้กันหมาอยู่เรื่อย

 

ใครก็ได้ช่วยมาเป็นคนกลางแทนฉันที ถุงแป้งเหนื่อยแล้วค่า

 

ปั๊ม : จะติดอะไรนักหนาวะ เกือบชั่วโมงแล้วยังไม่พ้นมหาชัยเลย

ณดล : ใจเย็นก่อนมึง ช่วงวันหยุดคนออกต่างจังหวัดเยอะก็แบบนี้แหละ

ปอ : ถ้าไปภูเขาก็ไม่ต้องมาติดแหง่กอยู่แบบนี้หรอก

ปั๊ม : ปอ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ อย่ามาชวนทะเลาะ

ปอ : แล้วมันจริงไหม! ถ้าไปภูเขาก็ไม่ต้องมาอยู่บนรถเป็นชั่วโมง ๆ แบบนี้

ปั๊ม : ไอ้ปอ! บอกว่าอย่าชวน…

แป้ง : ใจเย็น ๆ กันทั้งคู่เลย แกก็ด้วย อย่าไปหาเรื่องปั๊ม เวลาเจอรถติดมันหงุดหงิดมากนะแก

ปอ : แต่ว่า...

แป้ง : เชื่อฉันเถอะปอ (อีบ้า อีกนิดฉันจะกราบแกอยู่แล้วนะ)

 

ปั๊มเป็นคนขับ ณดลนั่งข้างคนขับเป็นคนช่วยดูทาง ส่วนถุงแป้งนั่งเบาะหลังเป็นคนดูแลเด็กค่ะ

ตั้งแต่ได้ผลสรุปว่าไปทะเลปอก็งี่เง่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คนสวยเซ็งค่ะ

 

ถ้ารอนานกว่านี้ไอ้ปอต้องกลายร่างเป็นวิญญาณอาฆาตแน่ ทำยังไงถึงจะทำให้ทั้งคู่อารมณ์ดีได้นะ

 

ไม่นานหลังจากมรสุมจากยวดยานพาหนะที่ติดแหง่กบนท้องถนนปอก็เผลอหลับไป แต่สารถีของพวกเรายังหงุดหงิดกับรถยนต์จากทั่วทุกสารทิศอยู่ เท่าที่ฉันรู้การจะทำให้ไอ้ปั๊มอารมณ์ดีคงต้องให้ปอทำตัวน่ารักใส่

เมื่อคิดได้เช่นนั้นฉันจึงส่งไลน์หาณดลซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าเพื่อวางแผนให้ทั้งคู่คืนดีกัน ถุงแป้งเบื่อกับการต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กเต็มทนแล้วค่า กราบละช่วยรีบ ๆ ดีกันเถอะเพื่อน

 

และแล้วแผนการถุงแป้งแอนด์ณดลก็เริ่มต้นขึ้น

 

ณดล : เฮ้ยมึง ปั๊ม ๆ เฮ้ยปั๊ม!

ปั๊ม : ไอ้ห่า! ได้ยินแล้วเว้ย จะเรียกทำไมนักหนา

ณดล : ไม่ใช่เว้ย กูหมายถึงปั๊มโน่น ไอ้สัสมึงจะเลยอยู่แล้ว

ปั๊ม : โทษ ๆ กูลืมว่ามึงบอกให้แวะ

ณดล : สัสปั๊ม ถ้าไม่แวะกูขี้บนรถมึงนะ

ปั๊ม : ไอ้ห่าณะ! มึงใจเย็น ๆ สิวะ

 

รถยนต์คันเล็กโลดแล่นมาจอดบริเวณด้านหน้าห้องน้ำ ณดลรีบลงจากรถและวิ่งเข้าส้วมไปทันที ฉันทำท่าลงจากรถและชวนปอไปร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ ก่อนหยิบหน้ากากผ้ามาใส่

 

แป้ง : ตื่นเร็วปอ ไปร้านสะดวกซื้อกัน เดี๋ยวณะเสร็จก่อนแล้วเพื่อนต้องมารอ

ปอ : รู้แล้วน่า หาว...คนกำลังฝันว่าขี่สิงโตตัวใหญ่อยู่ มาปลุกทำไมก็ไม่รู้

 

ตอนนี้ถุงแป้งงงมากค่า อะไรคือการฝันว่าขี่สิงโต ใครก็ได้ช่วยอธิบายที

 

ปั๊ม : เดี๋ยว

แป้ง : ปั๊มอยากได้อะไรไหม เดี๋ยวฉันซื้อมาให้

ปั๊ม : ไม่ล่ะแป้ง ไอ้ปอ...มึงลืมของ

 

หน้ากากผ้าสีดำลายแฟรี่เทลถูกยัดใส่มือไอ้ปอที่นั่งหาวแบบงง ๆ เพื่อนฉันส่งสายตาแบบไม่เข้าใจให้อีกฝ่ายก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้ ถึงจะหงุดหงิดหรือทะเลาะกันอยู่แต่ลึก ๆ ปั๊มก็ยังเป็นห่วงปออยู่ดีแหละ

 

แป้ง : อิจฉาจังเลยค่า มีคนเตรียมหน้ากากให้ด้วย

ปอ : อย่าแซวกันได้ไหมเล่า

แป้ง : แถมยังรู้อีกว่าแกชอบลายอะไร แฟรี่เทลเลยน้า

ปอ : ยายแป้ง! บอกว่าอย่าแซว!

 

ไม่ต้องบอกก็เดากันออกทั้งอำเภอ หน้าแดงขนาดนี้ไม่เขินก็ให้มันรู้ไป ป่านนี้เพื่อนสนิทฉันคงหายโกรธคนขับรถแล้วแหละ

 

ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็เลือกขนมขบเคี้ยวจากร้านสะดวกซื้อเสร็จ ฉันกับปอเดินออกมาพร้อมถุงผ้าคนละใบสองใบ เป็นเวลาเดียวกันที่ณดลเดินมาทางพวกเรา เมื่อเริ่มสบโอกาสฉันจึงบอกให้ปอเดินไปที่รถก่อน

ณดล : เป็นไปตามแผนไหม

แป้ง : โอเคกว่านี้ไม่มีอีกแล้วค่ะเพื่อน

ณดล : ถ้าอย่างนั้นแอบดูพวกมันก่อน รอดีกันแล้วเราค่อยเดินไป

แป้ง : ตามนั้นค่ะ

 

ฉันมองเห็นเพื่อนสนิทค่อย ๆ ย่างกรายเข้าไปหาคนขับรถด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะส่งถุงผ้าใบเล็กให้อีกฝ่ายด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก

ปอ : ขับรถมานานน่าจะง่วง เลยซื้อมาฝาก

ปั๊ม : เอ่อ...แต๊งกิ้ว

ปอ : อย่าลืมกินล่ะ จะได้ตื่น

 

ปอขยับตัวออกจากตำแหน่งข้างคนขับรถพร้อมเปิดประตูด้านหลังเตรียมขึ้นนั่ง

 

ปั๊ม : ปอ มึงเอาไว้กินเถอะ กูขับรถอยู่คงกินไม่ถนัดเท่าไหร่

ปอ : เอ่อ...

ปั๊ม : กูเอาแค่น้ำเปล่าอย่างเดียวแล้วกัน

ปอ : ถ้าอย่างนั้น...เดี๋ยวไปนั่งข้างหน้าด้วย

ปั๊ม : ...

ปอ : อืม...จะกินอะไรก็บอกแล้วกัน เดี๋ยวป้อน

 

แป้ง & ณดล : เยส

 

ในที่สุดก็คืนดีกันอย่างสมบูรณ์แบบ แผนการถุงแป้งแอนด์ณดล mission complete แล้วค่ะทุกคน

 

sds

 เฮ้อ... ที่น่าหงุดหงิดคืออะไรรู้ไหม มันคือการที่ฉันต้องมานั่งทนดูไอปอป้อนขนมให้สารถีส่วนตัวตลอดทาง ในขณะที่ฉันและณดลต่างคนต่างแย่งกันกินจนไม่เหลือแม้กระทั่งเศษซากจากผงชูรส

ดูไอ้ณะมันสิ เพิ่งจะแกะถุงใหม่ฉันกินยังไม่ถึงหกชิ้นเลยด้วยซ้ำ

 

ถุงแป้งไม่ถูกใจสิ่งนี้ค่ะ

 

 ______________________________

 

แหะ แหะ ยังไม่ได้พาทุกออกจากตอนพิเศษนะครับ

พอดีรันยังไม่ได้กลับไปนั่งพิมพ์เนื้อเรื่องหลักในคอมที่บ้าน

ทะเลในวันที่ทุกคนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติสงบมาก ๆ เลย

 

ปล พอไม่ได้จัดหน้าในคอมแล้วลำบากขึ้นเยอะเลย

ถ้าตัวหนังสือมันเคลื่อนบอกได้นะครับ ไว้รันจะกลับไปแก้ใหม่ในคอม

 

 

sds

ขออนุญาตแปะรูปทะเลยามเย็นครับ : )

 

Enjoy Reading

รัก... Run(END)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น