(REwrite)Soul Love รักมากมายนายผี [MarkBam]

ตอนที่ 1 : เจอผีครั้งที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    23 เม.ย. 62




'วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่ไม่มีใครเห็นผม' ตายมาก็ปีกว่าแล้วแต่ไม่เคยเก่งได้เหมือนผีในหนังเลย อย่างมากก็ทำได้แค่ไปเข้าฝันพวกเพื่อน ๆหรือพ่อแม่แก้เหงาในวันพระ ซึ่งก็ต้องใช้พลังโคตรเยอะ มันเลยเป็นสิ่งที่ผมทำได้ไม่บ่อยนักนี่ก็เลยหาอย่างอื่นทำเช่นการเดินตามเพื่อนไปทำงานที่บริษัทในบางวันที่บังเอิญเดินสวนกัน

แต่สงสัยว่าวันนี้คงจะไม่มีงานที่ต้องเข้าบริษัทกันมั้งพวกมันเลยพากันพักผ่อนบ้านใครบ้านมัน ผมเลยต้องพาตัวเองมานั่งกร่อยอยู่วัดอย่างที่เห็น ก่อนที่เพื่อนสนิทเวอร์ชั่นสองจะวิ่งมาหาแล้วพากันเห่าหอนอย่างเมามันเพื่อเป็นการทักทาย

“ไงจิณ เจ จั๋นเพื่อนรัก แดกข้าวกันอิ่มแล้วสิถึงมาหากูได้เนี่ย

วันนี้หลวงพ่อมีไรให้กินอ่ะ?

นี่ก็หิวเป็นเหมือนกันนะ กว่าจะมีคนทำบุญมาให้ทีก็นานเป็นอาทิตย์เลย

หิวอ่ะ หิว ๆๆ”

ถึงจะรู้ว่าบ่นใส่หมาไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรแถมพลังยังอ่อนลงด้วย แต่มันก็สะใจครับที่ได้ระบายออกไปโดยมีผู้รับฟัง และถ้าถามว่าทำไมไม่ไปคุยกับผีด้วยกันผมก็ขอบอกเลยว่าเป็นคนคุยไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อย่างตอนตายใหม่ ๆก็มีผีสาว ๆมาตอมเพียบ แต่เพราะไม่รู้จะคุยอะไรพวกนางก็เลยค่อย ๆหายไปทีล่ะตนสองตนจนตอนนี้ไม่เหลือสักตน

ผมนั่งตีขารับลมอยู่ใต้ต้นโพธิ์อย่างสบายอารมณ์สักพักก่อนลุกขึ้นเดินไปตามทางเพื่อชมธรรมชาติรอบข้างที่เคยเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แม้ไม่มีอะไรให้ตื่นตาตื่นใจแต่ก็ตื่นเต้นใช้ได้เวลามีผีมาใหม่แต่หน้าไม่คุ้น ยิ่งแบบเละ ๆด้วยแล้วนะ สะดุ้งเลยครับ

เดินไปเรื่อย ๆจนมาถึงศาลาที่เน้นการถวายสังฆทานเป็นหลัก มองไปข้างในก็พบกับเด็กคนนึงที่มาถวายเครื่องสังฆภัณฑ์ให้หลวงพี่บวชใหม่กับแม่ของเจ้าตัว ช่างเป็นเด็กที่ผิวละเอียดเสียจริงนะแก้มก็ยุ้ยน่ารักจนอยากจะลองบีบเล่นสักครั้ง แต่ฝันไปเถอะแค่หมายังลูบหัวไม่ได้เลย

รู้ตัวอีกทีคือตอนนี้ไม่สามรถละสายตาออกจากน้องเขาได้แล้ว จนกระทั่งเด็กคนดังกล่าววิ่งเอาน้ำในถ้วยมาเทที่รากไม้พร้อมกับท่องอุทิศส่วนกุศลนั่นแหละถึงได้หนีไปหลบอยู่หลังต้นไม้ ก่อนจะคิดได้ว่าจะหลบทำไมในเมื่อก็ไม่มีใครมองเห็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอวะ? คิดได้อย่างนั้นจึงขอไปนั่งจ้องใกล้ ๆเลยดีกว่า

อืม... เด็กผู้ชายจริง ๆเหรอน่ะ ทำไมถึงใช้คำว่าน่ารักได้เปลืองจัง ตามไปอยู่ด้วยได้มั้ยน้า เอ..ว่าแต่บ้านน้องเขาจะมีศาลพระภูมิหรือเปล่าถ้ามีนี่เข้าไม่ได้แน่ ๆ ขนาดบ้านเราเองยังเข้าไม่ได้เลยเพราะแม่ลืมเชิญ ซวยแท้ ๆ

“พี่ครับ เลิกมองหน้าผมสักทีได้มั้ย จำบทกรวดน้ำไม่ได้แล้ว”

‘!!!’

ผมแทบกระโจนถอยหลังออกมาในทันที ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะโดนทักโดยมนุษย์ แล้วยังเป็นมนุษย์ที่มีลมหายใจด้วยนะ! แถมเจ้าน้องเองก็ดูจะไม่ได้ตกใจอะไรที่เห็นผม เอ๊ะหรือน้องเขาคิดว่าผมเป็นคนกัน?

“ให้ผมกรวดน้ำให้ด้วยมั้ยครับ?”

น่ะ น้อง รู้ตัวด้วยเหรอว่าพี่เป็นผี

“รู้ครับ ทุกวันนี้ก็เจอตลอดอ่ะแต่เลี่ยงที่จะไม่คุยเพราะเดี๋ยวแม่กลัว แล้วพี่ชื่ออะไรล่ะจะได้รับบุญง่าย ๆไม่ลี้ยวไปให้ผีตนอื่น”

มนวรรธน์ พัฒนาพานิชครับ...

"รับทราบครับผม"


และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอกับเด็กคนนั้น

 

TBC.

#โซลเลิฟมบ

@MTBBgot7Ahgase

งงใช่มะนี่รีไรท์จ้า

แนะนำตัวละครอีกรอบ

 

ขอบคุณที่(หลง)เข้ามาอ่าน และ Enjoy readinng!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #50 Big91 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 12:54
    อ้าว!!ก็งงว่าเอ๊ะทำไมเรื่องมันแปลกๆแต่จริงๆเรื่องเดิมก็สนุกอยู่แล้วน้าา
    #50
    3
    • #50-1 Miné_View(จากตอนที่ 1)
      22 เมษายน 2562 / 12:57
      เราก็คิดงั้นค่ะ แต่ส่วนตัวแล้วกลัวตัวเองไปต่อไม่ถูก ก็เลยแต่งใหม่เลย 55555 ฝากด้วยน๊า
      #50-1
  2. #1 Bms (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 17:25

    แง่งงไม่อยากให้มาร์คตายยย

    #1
    1