[🚫งดอัพชั่วคราว]Destiny บังเอิญหรือพรหมลิขิต [MARKBAM]

ตอนที่ 1 : บังเอิญเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ต.ค. 61




พี่ชาย สวัสดีครับ




                 เกาหลี... เด็กน้อยที่ความสูงไม่เกินร้อยห้าสิบ ตัดผมหน้าม้าปัดข้าง อีกทั้งยังมีแก้มที่ป่องออกมาจนสะดุดตาต่อผู้พบเห็น กำลังยืนงงอยู่ตรงหน้าตึกเจวายพีตึกที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแลนด์มาร์คและง่ายต่อการจดจำ

                 โชคยังดีที่ตัวเองพอจะมีทักษะด้านภาษาอังกฤษอยู่บ้าง ไม่งั้นคงจะไม่รอดมาถึงนี่ เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่พ่อของน้องเสีย ตอนนั้นคือสิ่งที่แย่ที่สุด เพราะแม่น้องต้องรับภาระหนักในการเลี้ยงดูทั้งน้องสาว พี่ๆ แล้วก็ตัวน้องเอง 
                 แต่ไม่นานมานี้น้องแอบไปรู้มาว่า พ่อมีพี่ชายอยู่เกาหลี(ลุงของน้องเอง) และลุงก็เคยมาขอแม่หลายครั้งแล้วว่าจะพาลูกของแม่ซึ่งก็คือพวกน้องไปอยู่ด้วยคนนึงเพื่อแบ่งเบาภาระ แต่แม่น้องไม่ยอมเพราะกลัวว่าลูกของแม่จะปรับตัวไม่ได้

                 แต่น้องไม่อยากทำให้แม่ลำบาก...

                 เมื่อความคิดนั้นเกิดขึ้น น้องเลยไปขอแม่ว่าน้องจะไปอยู่กับลุงเอง ตอนแรกแม่ก็ตกใจนะ แต่สุดท้ายแม่ก็ยอมให้น้องมาจนได้.. มาที่นี่

                 แต่ว่า.. คุณลุงอยู่ไหนอ่ะ?

                 ตอนนั้นคุณลุงบอกให้รอที่นี่นี่นา แล้วไหนล่ะคุณลุง อยู่ไหนกันน้อคุณลุง น้องรอน๊านนานแล้วนะคุณลุง คุณลุงงงงงงงงง
น้องหิวแล้วนะเนี่ย.. รอคุณลุงมาเป็นชั่วโมงแล้ว งื่อ

                 ร่างเล็กที่เดินไปเดินมาจนเมื่อยก็เดินวนกลับมานั่งจุมปุ๊กอยู่ที่เดิมที่ยืนรอคุณลุง เด็กน้อยใช้แขนนุ่มนิ่มทั้งสองข้างโอบรัดรอบขาเล็กที่ชันเข่าขึ้นมา หน้ากลมวางแหม่ะอยู่ตรงระหว่างลูกเข่าทั้งสอง พลางสังเกตผู้คนที่เดินผ่านไปมา

                 นี่ๆ น้องสังเกตได้นะว่าคนเกาหลีเนี่ย.. พูดแต่ภาษาเกาหลีอ่ะ น้องฟังไม่เข้าใจเลย แล้วตอนนี้น้องก็ทั้งหิวแล้วก็เหงาด้วย!! ทำไมคุณลุงไม่มาซักทีเล่า

                  "Where are you go Mark?"
                  "I'll go to street market.."

                  โอ๊ะ! นั่นภาษาอังกฤษานี่! น้องฟังรู้เรื่องๆ พี่เขาบอกจะไปตลาด น้องหิวอ่ะ น้องไปด้วยๆ

                  หลังจากที่ชะเง้อหาเจ้าของเสียงที่พ่นภาษาอังกฤษออกมาในขอบเขตที่คนตัวเล็กเข้าใจจนเจอแล้ว เด็กน้อยก็ลุกขึ้นยืนพลางเอามือจับสายกระเป๋าแล้วกระชับให้มั่น แล้วออกตัวเดินเร็วสี่คูณร้อยตามพี่ชายคนนั้นไป

                  ตอนนี้น้องว่าน้องเดินใกล้จะถึงตลาดแล้วล่ะมั้ง แต่จู่ๆพี่ชายคนนั้นก็หยุด หยุดทำไมอ่ะ? น้องหิวนะเนี่ย

                  "นี่นายจะเดินตามฉันอีกนานไหม" 

                  พี่ชายคนนั้นจู่ๆก็หันมาทางน้องแล้วพูดเสียงดุๆใส่เป็นภาษาอังกฤษด้วย น้องว่าน้องก็เดินห่างจากพี่เขาตั้งสองเมตรเลยนะ พี่เขารู้ได้ไงว่าน้องเดินตาม

                  "น้องเดินตามไม่ได้หรอ?"

                  ชายหนุ่มวัยสิบแปดที่มีขี้แมลงวันอยู่ตรงมุมปากซ้ายบนหันมาดุคนที่เดินตามเขาเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนร่วมค่าย ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อหันกลับมาเจอเด็กตัวน้อยหน้าตาน่ารัก แถมยังพูดภาษาอังกฤษได้อีก

                  "ไม่ได้"

                 เป็นปกติที่เด็กน่ารักมักโดนแกล้ง เขามองดูเด็กน้อยทำหน้าหงอยนิดๆพร้อมทั้งหยุดเดิน โธ่เอ้ยเด็กน้อย ว่าง่ายดีจริง
                 การกระทำเช่นนี้ของเด็กตรงหน้า ทำให้คนอายุมากกกว่าอย่างเขายิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

                 "ไม่ให้เดินตาม ให้มาเดินข้างๆนี่ เดี๋ยวหลง"

                 ใบหน้าง้ำงอในคราแรกจางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มร่าของเด็กแก้มป่อง 
                 เด็กน้อยยิ้มกว้างเท่าที่ปากเล็กๆจะกว้างได้ส่งให้พี่ชายใจดีข้างกาย

                 "มาเกาหลีคนเดียวหรอ?"
                 "ใช่ครับ แม่น้องมาไม่ได้ น้องเลยต้องมาอยู่ที่นี่คนเดียว พี่ชายล่ะ..มากับใครหรอครับ"
                 "เหมือนน้องนั่นแหละ"
                 "พี่ชายเก่งจังเลยครับ"

                 คนตัวโตส่ายหัวเล็กน้อยกับคำชมที่ไร้เดียงสา ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินฝ่าฝูงชนในย่านการค้าไปอย่างยากลำบาก

                 "ขอทางหน่อยครับ น้องมานี่เร็ว"
                 "เอ่อ.. พี่ชาย..น้องขอจับมือได้ไหม คนเยอะมากๆเลยน้องกลัวหลง"

                 "บังเอิญจัง พี่ก็ว่าจะจับมือเราอยู่พอดี"
                 
                 ว่าจบมือใหญ่ก็คว้าหมับเข้าที่ฝ่ามือเล็ก แล้วก็พาจูงให้ออกมาอยู่ในส่วนที่ค่อนข้างจะโล่งหน่อย

                 "พี่ชาย ปล่อยมือน้องได้แล้วล่ะ คนไม่เยอะแล้ว"
                 "อ้อ ได้ๆ"

                 ชายหนุ่มรีบผละมือออกอย่างลืมตัว ก็มือน้องน่ะ.. นิ่มมากเสียจนเขาเผลอจับเพลินไปหน่อย

                 "นี่น้อง ทำไมถึงมาเดินตามพี่ล่ะ?"
                 "ก็น้องหิวข้าว แล้วน้องก็ได้ยินว่าพี่จะมาตลาด น้องเลยเดินตามครับ"
                 "เดินมาขอไปด้วยดีๆก็ได้"
                 "ไม่เอาอ่ะ น้องกลัว"

                 เด็กน้อยว่าพลางก้มหน้างุด จู่ๆก็ไม่กล้ามองหน้าพี่ชายเอาเสียเฉยๆ ตอนนี้น้องก็ไม่ได้กลัวพี่ชายหรอกนะ แต่น้องแค่รู้สึกผิดที่มองว่าพี่ชายเป็นคนน่ากลัวต่างหาก

                  "ไหนน้องเงยหน้าขึ้นมามองพี่ซิ"
 
                  คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองอย่างว่าง่าย พลางเอียงคอสงสัยเล็กน้อยว่าพี่ให้น้องมองอะไร?

                  "หน้าพี่ตอนนี้เป็นไงบ้าง?"
                  "พี่ชายหล่อครับ"
                  "ไม่ใช่สิ พี่หมายถึงว่า ตอนนี้พี่น่ากลัวรึเปล่า?"

                  คนเป็นพี่ว่าออกมา แล้วใช้ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย

                  "ไม่เลยๆ พี่ชายเป็นใจดีมาก มากกกกกกกก"

                  ภาพของเด็กน้อยที่กระตือรือร้นในการตอบคำถามของเขาด้วยสีหน้าที่จริงจังมาก จนเขาอดขำไม่ได้

                  "โอเคๆ พี่เชื่อน้องก็ได้ เอ้อ เมื่อกี้บอกหิวหนิ ไปหาอะไรกินกันเถอะ"
                  "ครับ เอ้อพี่ชาย ว่าแต่ว่าที่นี่ขายของแพงรึเปล่าครับ? น้องกลัวเงินไม่พอซื้อ"
                  "แพงแล้วยังไงล่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"
                  "เลี้ยงทำไมครับ ไม่เอาๆ แม่น้องบอกไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้า มันอันตราย"

                  เด็กแก้มป่องเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าทางที่คาดว่าน่าจะเลียนแบบคนเป็นแม่ให้เขาได้เห็น และนั่นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง

                  "พี่ชื่อมาร์ค"
                  "ครับ? แล้วพี่ชายบอกน้องทำไม?"
                  "น้องชื่ออะไรครับ"
                  "น้องชื่อแบมแบมครับ"
  
                  คนตัวเล็กทำหน้างงหลังจากที่ถูกพี่ชายตรงหน้าแนะนำตัว แถมยังมาถามชื่อน้องอีก พี่ชายทำไปทำไมอ่ะ? ยังไม่ตอบน้องเลย

                  "น้องแบมพี่ชื่ออะไร"
                  "ชื่อมาร์คไงครับ พี่ชายเพิ่งบอกน้องเมื่อกี้"
                  "งั้นก็แสดงว่าเราเป็นคนรู้จักกันแล้วนะ ไม่ใช่คนแปลกหน้า"
                  "เอ๊ะ..?"

                  ตอนนี้น้องงงไปหมดแล้ว สรุปว่าพี่ชายไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้วหรอ?

                  "น่าจะไม่แปลกหน้าแล้วมั้งครับ.. น้องคิดว่างั้นนะ.."
                  "งั้นพี่เลี้ยงข้าวเราได้แล้วเนาะ"
                  "ครับ.. เลี้ยงได้แล้ว.. ก็ได้"
                  "งั้นไปกัน พี่มีร้านอร่อยให้ลอง"
                  "ครับ!" 

                  แม้จะกังวลเรื่องคนแปลกหน้าตามที่แม่บอก แต่น้องคิดว่าพี่ชายน่ะไม่อันตรายหรอก! ..แล้วน้องก็หิวด้วย แล้วพี่ชายก็คือคนเดียวที่ชวนน้องไปกินข้าว เพราะงั้น.. พี่ชายคือคนดี!

                  "จะกินอะไรดีล่ะเรา"
                  "พี่ชายจะเลี้ยงน้องจริงๆใช่ไหมอ่ะครับ ถ้าจะให้น้องจ่ายคืน น้องจ่ายให้ไม่ไหวนะ"
                  "อือออ พี่เลี้ยงเราจริงๆ ก็เผอิญว่าบ้านรวยอ่ะนะ"
                  "พี่ชายจะอวยตัวเองแบบนี้ก็ได้หรอเนี่ย?"
                  "ทำไมจะไม่ได้อ่ะ ที่พูดไปนี่ความจริงล้วนๆเลยนะเนี่ย แล้วสรุปว่าเราอยากกินอะไร"
                  "น้องอยากกินอันนั้นครับ"

                  เด็กน้อยว่าพลางจูงมือพี่ชายตัวสูงไปยังร้านที่ตนสนใจ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าร้านนั้นจะขายอาหารประเภทใดก็ตาม รู้แค่ว่าตามกลิ่นหอมๆไปเดี๋ยวก็คงจะเจอสิ่งตามหาเอง

                  "กินเป็นหรอนั่น?"
                  "เอาเข้าปากแล้วเคี้ยวไงพี่ชาย ยากตรงไหนครับ"
                  "อ่า..  พี่ยอมแล้วน้อง"

                  หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จแล้ว คนตัวเล็กก็รับอาหารมาถือไว้ในมือพร้อมส่งมันเข้าปากอย่างไม่ลังเล คนอายุมากกว่ามองแก้มกลมที่มีอาหารบรรจุอยู่ข้างในขยับไปมาตามการเคี้ยวของคนตัวเล็กอยู่พักหนึ่ง ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้

                  "อร่อยไหมล่ะร้านนี้?"
                  "ความอร่อยของคนเรามันไม่เท่ากันหรอกนะครับพี่ชาย ถ้าอยากรู้พี่ชายก็ต้องลองชิมเองแล้วล่ะ"

                  ร่างเล็กว่าขณะที่ปากก็ยังคงเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะยื่นอาหารที่หน้าตาคล้ายฮอทด็อกมาจ่ออยู่ตรงหน้าเขา เอาจริงๆคือถ้าเด็กคนนี้สูงกว่านี้ อาหารที่ถูกจ่ออยู่ตรงหน้าคงได้ทิ่มพรวดเข้าไปในปากเขาแล้วล่ะ แต่นี่ตัวเตี้ยไงเลยจ่อได้แค่ปลายคาง

                  "เอามาจ่อทำไม พี่ไม่ได้อยากกินซักหน่อย"
                  "ก็ถ้าพี่ชายอยากรู้ว่าอร่อยไหมก็ต้องลองชิมไงครับ น้องก็บอกไปแล้วหนิ ทำไมพี่ชายเข้าใจยากจัง"
                  "ใครกันแน่ที่เข้าใจยากน่ะห้ะ เดี๋ยวจับเขกหัวซักทีดีไหมเนี่ย"
                  "จะรังแกน้องหรอ"
                  "ล้อเล่น!!"

                  ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่ของคนตัวสูงก็เอื้อมไปผลักหัวทุยของคนตัวเล็กกว่าเบาๆอย่างเอ็นดู เพราะทั้งท่าทางและส่วนสูงของอีกฝ่ายนั้นชวนให้เขาคิดถึงน้องชายร่วมสายเลือดที่อยู่อเมริกาเสียจริง 

                  จู่ๆพี่ชายก็เอามือมาผลักหัวน้องทำไมก็ไม่รู้ แต่พอผลักเสร็จหน้าของพี่ชายก็ดูเศร้าๆ สงสัยจะรู้สึกผิดที่แกล้งน้องแน่เลย แต่ไม่เป็นไรนะพี่ชายน้องไม่ได้เจ็บถึงขนาดที่จะต้องโกรธพี่ชายหรอก อย่าได้เศร้าไปเลย

                  "พี่ชายไม่เศร้านะ ที่ผลักหัวน้องน่ะน้องไม่ได้โกรธอะไร"
                  "ห้ะ? เอ่อ ไม่ คือพี่ไม่ได้เศร้า"
                  "เอาน่าๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับพี่ชาย เพราะถึงเราผู้ชายเราก็อ่อนแอได้นะ แม่น้องสอนมา"

                  คนตัวสูงถอนหายใจออกมาหนักๆหนึ่งครั้ง ก่อนจะยิ้มให้คนที่ตัวเล็กตรงหน้าพลางเอื้อมมือไปยีผมนุ่มเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูในคำพูดที่ช่างดูแล้วช่างไร้เดียงสาเอามากๆ และถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่เข้าใจถึงจุดประสงค์ที่น้องต้องการจะสื่อก็ตาม

                  เฮ้อ.. นั่นสิน้า เด็กตรงหน้ายังไงก็ไม่ใช่โจอี้นี่เนาะ แม้จะคล้ายจนชวนให้คิดถึง แต่ก็ไม่ใช่.. 

                  "นี่พี่ถามอะไรหน่อยสิ"
                  "พี่อยากถามอะไรครับ ถามน้องมาได้เลย"
                  "งั้นพี่ขอถามว่า.. น้องมาทำอะไรที่เกาหลีหรอ?"

                  คนตัวเล็กก้มหน้าพลางกัดปากตัวเองนิดๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบคำถามของคนเป็นพี่ด้วยแววที่ติดเศร้าหน่อยๆ เล่นเอาคนที่เป็นฝ่ายตั้งคำถามแอบเกิดความรู้สึกผิดจางๆ ที่เขาอาจจะเผลอถามอะไรกระทบกระเทือนจิตใจของอีกฝ่ายไป

                  "น้องมาหาลุงน่ะครับ ลุงของน้องอยู่ที่นี่"
                  "เหมือนมาเที่ยวงี้ใช่เปล่า แล้วพ่อแม่ล่ะ?"
                  "ไม่เชิง...ครับ น้องจะย้ายมาอยู่กับลุงของน้องที่นี่เพราะน้องไม่อยากให้แม่ลำบากน่ะครับ คือ..ลุงเขาบอกว่าเขาพร้อมดูแลหลานได้หนึ่งคน น้องก็เลยอาสามาเอง"

                  เด็กน้อยว่าพลางส่งยิ้มเจื่อนๆกลับมาให้เขา แน่นอนเลยว่าเขาไม่ค่อยชอบรอยยิ้มแบบนี้สักเท่าไหร่

                  "ให้ตีคืนทีนึงไหม?"
                  "ห้ะ? ตีทำไมครับ พี่ชายเป็นพวก M หรอครับเนี่ย"
                  "หึ้ย แก่แดดนะเรา รู้จักได้ไงเนี่ย"

                  พูดไปก็เอื้อมมือผลักหัวทุยไปเบาๆด้วยความหมันไส้เล็กๆ ที่เป็นแค่เด็กน้อยตัวแค่นี้กลับมาเปรียบเขาเป็นพวกมาโซคิสม์เสียอย่างนั้น ใครสอนศัพท์พวกนี้ให้น้องกันนะ

                  "น้องอ่านการ์ตูนครับ มันมีเขียนบอกไว้อ่ะ"
                  "..."

                  การ์ตูนเรื่องนี้จิตใจทำด้วยอะไรกันนะถึงเขียนออกมาแบบนั้น.. แต่ที่น่ากลัวกว่าคือเด็กตรงหน้าเขาต่างหาก อ่านการ์ตูนเรื่องอะไร...

                  "พี่ชายเป็นไรรึเปล่าครับ หน้าเครียดๆ"
                  "ปะ เปล่า"

                  หวั่นไหวเลยให้ตายสิ เด็กสมัยนี้นี่น่ากลัวจริงๆ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ของเขา
                  ร่างสูงหันหน้าไปมองเด็กน้อยข้างกายที่กำลังควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อกดรับสาย 

                  "ฮัลโหลครับ ลุงผักหรอ? น้องมาถึงนานแล้ว..."

                  มาร์คจ้องร่างเล็กที่กำลังพูดภาษาอื่นที่เขาไม่เข้าใจอยู่ แต่เขาไม่ค่อยแน่ใจนักหรอกว่ามันคือภาษาอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็สามารถเดาได้ไม่ยากว่าคู่สนทนาของอีกฝ่ายเป็นใคร คงจะเป็นคุณลุงที่เพิ่งพูดถึงกันไปล่ะสินะ

                  "พี่ชาย น้องว่ากลับไปที่ตึกเจวายพีกันเถอะครับ"
                  "คุณลุงของน้องตามให้กลับแล้วหรอ?"
                  "ใช่ครับ ก็น้องน่ะเพิ่งมาถึงวันนี้นี่นา ยังไม่เจอคุณลุงเลย แต่มาเจอพี่ชายก่อน"
                  "อ้ออ ป่ะ งั้นกลับไปที่ตึกกัน"
                  "ครับ"

                  "อ่ะ มาสิ" มาร์คว่าพร้อมยื่นมือไปทางร่างเล็ก
                  "จะเอาของกินหรอครับพี่ชาย?" 

                  แบมแบมจึงส่งอาหารชิ้นเดิมวางลงบนมือใหญ่ก่อนจะยิ้มให้และทำท่าพยักพเยิดให้ลองชิมมันดูอีกครั้ง นั่นทำให้คนอายุมากกว่าถึงกับต้องส่ายหัวไปมาแบบยิ้มๆ เด็กตรงหน้าเขานี่มัน..ซื่อจริงๆ

                  "พี่หมายถึงให้เราอ่ะจับมือพี่ไว้ เดี๋ยวหลง"
                  "โธ่ แล้วก็ไม่บอกน้องอ่ะ"

                  คนตัวเล็กกว่า ก่อนจะรับอาหารที่เพิ่งยื่นให้เจ้าของมือหนากลับมาไว้กับตัวเหมือนเดิม แล้วส่งมือน้อยให้อีกฝ่ายจับไว้เหมือนตอนขามา ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินจูงมือกลับไปยังตึกเจวายพี 

                   ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการมาพบกันของทั้งสองคนนี้

[ 100% ]

#บังเอิญมบ

@MTBBgot7Ahgase 

 รอบนี้ไม่ทอล์คไม่พูดเยอะ เจ็บคอ
แต่รู้สึกผิดเลยที่มาช้า และมาน้อย
(แต่มานะ) แง สอบอยู่ง่ะ ไว้ปิดเทอม
จะขยันกว่านี้ค้าบผม

1 เม้น 1 กำลังใจ
อ่าน เฟป เม้น เย้!!

ขอบคุณที่(หลง)เข้ามาอ่าน และ Enjoy reading!!


                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 KGXUS8683 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 18:36
    รอนะคะไรท์ ^ ^
    😊😊😊😊😊😊😊😊
    #4
    1
    • #4-1 Point_of_View(จากตอนที่ 1)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 10:03
      ปั่นทุกเรื่องรวมกันได้มั้ย 55555
      #4-1
  2. #3 เจ้าเด็กอ้วน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 01:23
    รอนะคะ
    #3
    1
    • #3-1 Point_of_View(จากตอนที่ 1)
      7 กันยายน 2561 / 13:38
      งื้ออ ขอบคุณค่าา <3
      #3-1
  3. #2 fernlovepaint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 17:43
    รอออออ
    #2
    1
    • #2-1 Point_of_View(จากตอนที่ 1)
      6 กันยายน 2561 / 18:56

      ซึ้งใจมั่กๆข้าาา
      #2-1