Passion MarkBam #หลงคุณมบ

ตอนที่ 5 : ขอเพียงคุณ [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 404 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62




@Seoul
        มีcontactก็แล้ว มีที่อยู่ก็แล้ว มีเงินก็แล้ว เรียกได้ว่าตอนนี้มีทุกอย่าง.. ยกเว้นเวลา

        ไม่รู้ทำไม แต่จู่ ๆงานที่บริษัทเขามันก็เยอะขึ้นมาเสียดื้อ ๆ วันทั้งวันแทบไม่มีเวลาออกไปเถลไถลอย่างเคย พอกลับถึงคอนโดก็เหนื่อยมากจนไม่มีแรงเล่นกับเจ้าพวกสี่จตุรเทพ บางวันไม่ได้อาบน้ำนอนด้วยซ้ำ เพราะแบบนี้ เวลาที่ไม่เคยจะตรงกันอยู่แล้ว ก็ยิ่งติดลบเข้าไปใหญ่..

          งื้อ.. คิดถึงมาร์คจัง 

@Los Angeles
          “มาร์คต้องทำยังไงถึงจะได้กลับเกาหลีอ่ะป๊า”
          “ทำงานไง นี่ฉันถามแกจริง ๆเถอะ ติดใจอะไรที่เกาหลีนักห้ะ ผู้หญิง?”
          “โห่... ก็เคยบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องผู้หญิงอ่ะ”
          “แล้วทำไมถึงอยากกลับไปขนาดนั้น?”
          “ก็... ไม่มีไรอ่ะ มาร์คจะทำงานต่อแล้ว ป๊าออกไปเลย”
          “ก็ได้”

          หนึ่งเดือนในบ้านเกิด ที่ไม่มีความสุขเลย

          ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้ติดต่อกับแบมแบมเท่าไหร่นัก แทบจะนับครั้งได้เลยแหละ แต่ก็มีบางวันนะที่อุตส่าห์อดนอนเพื่อรอคุยกับแม่แมวน้อย แต่ทางนั้นกลับงานยุ่งมากเสียจนมีเวลาคุยแค่ไม่กี่นาที 

          ขอให้ป๊าซื้อบริษัทแฟนตัวเองมาตั้งไว้ที่นี่เลยได้มั้ยเนี่ย?

          เฮ้อ.. คิดถึงแบมจัง

          “ตอนนี้จะนอนรึยังนะ” ว่าแล้วก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเช็คเวลาของคนฝั่งโน้น 
 
          อืม...จะเที่ยงคืนแล้วสิ โทร.ได้มั้ยนะ? แต่ดูเหมือนความคิดในสมองจะไตร่ตรองช้ากว่าหัวใจ เพราะพ่อคนมือไวกดโทร.ออกไปเสียแล้วสิ

          และเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมทั้งเสียงตอบกลับที่ชวนอบอุ่นหัวใจเสียเหลือเกิน แต่ถ้าได้ฟังแค่เสียงหลังจากที่ไม่ได้คุยกันนานหลายวันก็คงจะไม่ใช่ เขาจึงขอให้อีกฝ่ายเปิดกล้องเพื่อคลายความคิดถึงเมื่อได้เห็นหน้า หลังอีกฝ่ายตอบตกลงใบหน้าแสนคุ้นเคยก็ปรากฏให้เห็นพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

          ภาพของแบมแบมในชุดผ้าบางเบาพร้อมด้วยเด็ก ๆที่พากันมานอนขลุกอยู่บนอกราบสร้างความอิจฉาให้กับพ่อแมวเช่นเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดเวลาที่คุยกัน ให้ตายสิ...ไม่เคยคิดอยากเกิดเป็นสัตว์มากเท่านี้มาก่อนเลย แต่พอคุยไปได้ครึ่งชั่วโมงเขาก็เริ่มสังเกตว่าแม่ตัวเล็กของเขาคงจะคุยต่อไม่ไหวเพราะเริ่มมีการสัปหงกให้เห็นแล้ว เขาจึงได้บอกให้อีกฝ่ายไปนอนก่อนส่งจูบฝันดีเป็นการปิดท้าย
          เมื่อหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูดับลงจนเห็นเงาตัวเองอยู่ในนั้น มาร์คก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย อยากเจอ อยากกอด อยากหอมจะแย่! เมื่อไหร่เขาจะได้กลับไปหาเมียตัวเองสักทีนะ ใบหน้าหล่อที่เคยเปื้อนรอยยิ้มเมื่อสามสิบวินาทีที่แล้วกลับมาบูดบึ้งอีกครั้งเมื่อเห็นงานที่กองอยู่ตรงหน้า ปากก็บ่นกระปอดกระแปดถึงคนเป็นพ่อที่ช่างสั่งงานเก่งเหลือเกิน

          “คอยดูเถอะตาแก่ ถ้าได้กลับไปคราวนี้นะ จะพาลูกสะใภ้มาฝากเอาให้อึ้งไปทั้งรัฐเลย” 

          พูดให้ตัวเองฮึกเหิมเสร็จก็เริ่มทำงานต่อไปเพื่อให้เป้าหมายที่วางไว้สำเร็จไปได้ด้วยดี งานเยอะแค่ไหนพ่อไม่กลัวหรอก เข้ามาพร้อมกันเลยมา!

          ด้านแบมแบมเองที่ต้องทนเหนื่อยอ่อนจากการทำงานหนักร่วมเดือนก็เริ่มที่จะทนไม่ไหว จนสุดท้ายก็ขอcancelงานทั้งหมดที่เข้ามาหลังอาทิตย์หน้าเพราะตัวเองไม่ไหวจริง ๆและเหมือนสวรรค์เป็นใจให้เขาได้พักเพราะจู่ ๆมิสเตอร์เรม่อนได้ทำการส่งเมลล์เรียกตัวเขาให้ไปดูงานที่อเมริกาพอดิบพอดี ใช้เป็นข้ออ้างในการขอยกเลิกงานต่าง ๆได้เป็นอย่างดีที่เดียวเชียวล่ะ

@Incheon Airport
          สิบวันต่อมาการแพ็กกระเป๋าที่จัดแล้วจัดอีกก็เป็นอันเสร็จสิ้นโดยมียอดรวมอยู่ที่สามใบโตกับอีกหนึ่งเป้ขนาดน่ารัก แบมแบมนั่งรอจินยองที่กำลังจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินอยู่หน้าทางเข้าเกทพร้อมกาแฟอีกหนึ่งแก้วเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนและยอมรับเลยว่าตื่นเต้น หากแต่ความตื่นเต้นไม่ได้มาจากการได้เดินทางไปติดต่อธุรกิจกับหุ้นส่วนรายใหญ่แต่เป็นกำไรที่ได้ไปบ้านเกิดแฟนต่างหาก

          หลังจากดำเนินการเรื่องต่าง ๆเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งเข้าเกทและผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง คนทั้งคู่ก็พากันมานั่งอยู่บนเครื่องชั้นวีไอพีในตอนที่พนักงานประกาศเรียก รอไม่นานนักเครื่องบินจากสายการบินชื่อดังก็เคลื่อนตัวออกจากรันเวย์มุ่งขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศที่มีหมู่เมฆกระจัดกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า

          จนเวลาล่วงเลยไปราวสิบเอ็ดชั่วโมงกว่า ๆร่างที่เคยผล็อยหลับไปก็รู้สึกตัวตื่นเมื่อกัปตันที่พาเราบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาจนเกือบจะถึงที่หมายได้ประกาศออกไมโครโฟนว่าอีกประมาณสิบห้านาทีจะถึงจุดหมายในการเดินทางครั้งนี้ให้ผู้โดยสารทุกท่านโปรดเตรียมตัวหลังเครื่องร่อนลงจอดยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย

          ร่างบางยันตัวเองขึ้นนั่งก่อนจะหันมามองจินยองที่ตื่นนานแล้วอีกทั้งในมือยังมีโทรศัพท์มือถือที่ส่องมาทางเขา เสียงกดชัตเตอร์ทำให้แบมแบมรู้ว่าตัวเองคงโดนแกล้งเข้าให้แล้ว ส่วนเลขาคนสนิทที่เห็นว่าเจ้านายตัวเองตื่นเต็มตาก็ได้ยืดตัวไปปรับเบาะนั่งให้กลับเป็นเหมือนเดิมพร้อมจัดแจงคาดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ ทำเอาคนเป็นเจ้านายถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับการกระทำที่เรียกว่าตบหัวแล้วลูบหลัง

          “ถ่ายไปกี่รูปแล้วเนี่ย”
          “ไม่ได้นับเลยครับ เดี๋ยวผมเอาไปล้างแล้วใส่อัลบั้มมาให้ดีมั้ย?”
          “ตามใจนายเถอะ แต่ถ้ามาเก็บค่าอัลบั้มรูปกับฉันล่ะก็ แม่จะให้ตีตายเลยคอยดู”
          “ฮะ ๆ โดนรู้ทันซะแล้วสิ เดี๋ยวผมจะคิดมุขใหม่มาเรื่อย ๆแล้วกันนะ”
          “นายนี่นะจินยอง...”
          “ทำไงได้ล่ะครับ ถ้าอยากได้กำไรใจต้องนิ่ง”

          เขาถึงกับส่ายหัวให้กับความงกของเลขาตัวเองน้อย ๆ ไอ้ทำงานดีนี่มันก็ดีอยู่หรอกแต่ถ้าช่วยงกให้มันน้อยลงกว่านี้หน่อยก็จะดีมาก มีที่ไหนวัน ๆหาแต่เรื่องหลอกเขาให้เอาเงินไปใช้กับเรื่องไร้สาระแถมยังคิดค่านายหน้ากับเขาอีก ไม่ไหวเลยจริง ๆ

          หลังออกมาจากเกทสนามบินแล้วพวกเราก็สังเกตเห็นรถสีดำคันใหญ่มาจอดรอพร้อมคนขับที่ยืนชูป้ายชื่อบริษัท Double B อยู่ข้างคันรถ ด้านคนขับรถเองก็ดูเหมือนจะมองมาที่พวกเราอยู่หลายรอบราวกับไม่แน่ใจ จนกระทั่งแบมแบมโบกมือให้นั่นแหละถึงยอมได้วิ่งมาหา

          “มิสเตอร์แบมแบมกับมิสเตอร์จินยองใช่มั้ยครับ คือผมไม่ค่อยแน่ใจเพราะบอสบอกว่าพวกคุณเป็นผู้ชายทั้งคู่ ก็เลยมาต้อนรับช้าไปหน่อย... ต้องขออภัย”
          “งั้นผมก็ต้องขอโทษด้วยที่หน้าหวานเกินไปนะครับ ฝากยกกระเป๋าขึ้นรถด้วยเนาะ”
          “ขะ...ครับ”

          จินยองยิ้มขำให้กับท่าทีของสารถีรูปหล่อที่เผอิญถูกเจ้านายตัวเองเล่นหูเล่นตาใส่นิด ๆหน่อย ๆก็ทำตัวไม่ถูกเสียแล้ว เขาเลยตบบ่าชายร่างสูงเล็กน้อยก่อนจะลากรถเข็นกระเป๋าส่งให้ถึงมือใหญ่แล้วเดินตามเจ้านายตัวเองขึ้นรถไปติด ๆ

@RD Company_Building 1

          “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับมิสเตอร์เรม่อน”
          “เช่นกันนะแบมแบม อันที่จริงจะเรียกฉันว่าลุงเรม่อนก็ไม่ว่ากันหรอกนะไหน ๆก็เป็นหุ้นส่วนที่ต้องติดต่อกันบ่อยอยู่แล้วหนิ สนิทกันไว้สิดิ”
          “ถ้าเป็นอย่างงั้นก็รบกวนด้วยนะครับ...ลุงเรม่อน”

          ผู้ที่อาวุโสกว่าจ้องมองการกระทำแสนนอบน้อมของเด็กวัยยี่สิบกลาง ๆอย่างเอ็นดูก่อนจะใช้มือแตะแผ่นหลังเล็กเบา ๆเป็นสัญญาณให้เริ่มก้าวเดินเพื่อออกสำรวจพื้นที่ภายในจะได้ไม่หลง เกือบครึ่งชั่วโมงสถานที่ต่าง ๆภายในบริษัทก็ได้รับการเยี่ยมชมจนแทบจะครบทุกจุด ซึ่งต้องบอกเลยว่าพนักงานทุกคนที่นี่น่ารักมากเพราะมีความเป็นกันเองสูง 
          การเดินสำรวจลงท้ายด้วยการเข้าห้องประชุมเพื่อเริ่มการคุยงาน ทั้งเขาและลุงเรม่อนต่างก็หารือเรื่องโปรเจคงานต่าง ๆอย่างเอาจริงเอาจังจนกระทั่งภรรยาของคุณลุงเดินเข้ามาเพื่อเบรกการทำงานไว้ก่อนเพราะตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้วนั่นแหละถึงได้หยุด

          “อะไรกันหนูแบม เพิ่งจะมาถึงวันนี้ก็เริ่มทำงานกันเลยเหรอ? ทำไมไม่พักก่อน คุณนี่ก็จริง ๆเลยทำไมไม่ให้หนูแบมเขาพักก่อนล่ะฮึ”
          “อ่า มิสซิสดอรีนสวัสดีครับ คืออย่าว่าคุณลุงเรม่อนเลยนะครับเพราะคนที่เร่งให้เริ่มทำงานเลยก็คือผมเอง เพราะงั้นคุณลุงไม่ผิดหรอกครับ”
          “หืม? คุณลุง...”
          “แบมแบม ถ้าเรียกฉันว่าลุงก็ต้องเรียกดอรีนว่าป้าด้วยสิ”
          “ครับ” ร่างบางยิ้มน้อย ๆให้ผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนที่คุณป้าจะเอ่ยขัดด้วยความแปลกใจอีกครั้ง
          “เดี๋ยวนะ ๆไปสนิทกันขนาดนี้ตอนไหนเนี่ย ทำไมฉันถึงพลาดได้”
          “เดี๋ยวเล่าให้ฟังตอนกินข้าวนะที่รัก อ้อ! อย่าลืมโทร. เรียกไอ้ตัวแสบมาด้วยล่ะจะได้แนะนำให้แบมแบมรู้จักกับผู้สืบทอดของเราด้วยเลย”
          “ได้ ๆ งั้นไปร้านเดิมนะคุณพาพวกหนูแบมไปกันก่อนเลยเดี๋ยวฉันจะตามไปกับลูก”
          “โอเค”

          คำพูดของคุณลุงทำให้แบมแบมเริ่มคิดกับตัวเองเล็กน้อยว่า ลูกของผู้ใหญ่ที่แสนจะใจดีทั้งสองนี้ จะเป็นคนยังไงกันนะ?

@La Poublle at 07:00 p.m.
        รถหรูจอดนิ่งอยู่หน้าร้านอาหารฝรั่งเศสขนาดกะทัดรัดก่อนที่ผู้เป็นนายจ้างอย่างคุณลุงจะสั่งให้คนขับนำรถไปจอดที่อื่นเพราะที่นี่ไม่มีที่จอดรถพร้อมทั้งให้พอคเก็ตมันนี่ติดตัวไปอีกเล็กน้อยเพื่อให้คนขับเอาไว้ซื้อของกินระหว่างรอ เสียงรองเท้าหนังสามคู่ที่เยียบเยื่องเข้ามาในบริเวณร้านเรียกให้พนักงานต้อนรับรีบออกมาเชิญชวนลูกค้าให้เข้าไปด้านใน
          บรรยากาศภายในร้านผิดจากที่แบมแบมคิดไว้ไกลโข ขนาดภายนอกที่ดูเล็กไม่ได้ทำบรรยากาศภายในดูอึดอัดเลยแม้แต่น้อย กลับกันเสียอีกเพราะเป็นร้านเล็ก ๆนี่แหละถึงทำให้บรรยากาศมันดูอบอุ่นกว่าที่เป็นทั้งยังแอบซ่อนความโรแมนติกแบบดาร์ค ๆไว้อีกด้วย

          “แบมแบมอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะจินยองเองก็เหมือนกัน ไม่ต้องเกรงใจล่ะ ถือซะว่านี่เป็นการเลี้ยงต้อนรับเหมือนตอนที่ฉันไปเกาหลีไง” คุณลุงว่าพร้อมทั้งยื่นเมนูอาหารให้เราทั้งคู่ดูก่อนคร่าว ๆ

          แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่กล้าสั่งอะไรอยู่ดีนอกจากน้ำเปล่าเพราะเห็นว่าคนยังไม่ครบเลยกลัวจะเสียมารยาท ผิดกับคุณลุงที่จิ้มเมนูไปมาเหมือนเล่นจ้ำจี้มะเขือเปราะ

          “แบมแบมสั่งอาหารเถอะ บางทีตอนนี้ดอรีนกับลูกชายฉันอาจจะกำลังรถติดอยู่ที่ไหนสักที่ก็ได้ รอนานก็รังแต่จะหิวเปล่า ๆ”
          “ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้”
          “ไม่ต้องรอหรอกจ้า สั่งได้เลยป้ามาแล้ว”

          คนมีอายุหากแต่ยังดูสาวพูดแทรกขึ้นพร้อมทั้งนั่งลงข้างคนเป็นสามีโดยไม่ต้องรอให้ใครลุกเชิญ ป้าดอรีนส่งยิ้มให้เขาน้อย ๆก่อนที่คุณลุงจะถามในสิ่งที่เขาเองก็อยากรู้เช่นกัน

          “ไอ้ตัวแสบไปไหนซะล่ะ?”
          “ไปเข้าห้องน้ำน่ะ เห็นบอกยังไม่อยากเจอคุณตอนนี้เพราะคุณไม่ยอมให้กลับเกาหลีสักที ฮ่าๆบ้าจริงเชียวเจ้าลูกคนนี้”
          “อ่า...ลูกชายของทั้งสองท่านเคยไปที่เกาหลีด้วยเหรอครับ?”
          “ใช่จ้านี่เพิ่งกลับมาได้เดือนกว่าเองนะ นี่ป้ายังคิดอยู่เลยว่าถ้าเราได้เป็นหุ้นส่วนกันเร็วกว่านี้ก็คงจะได้เจอกันตั้งแต่อยู่ที่เกาหลีนู่นนั่นแหละ”
          “นั่นสิครับ” แบมแบมยิ้มรับพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย 

          จนเวลาล่วงเลยมาก็สิบนาทีแล้วคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกชายของหุ้นส่วนก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นเสียที คนเป็นพ่ออย่างลุงเรม่อนจึงได้อาสาไปตามเองถึงห้องน้ำ และเพียงไม่ถึงสองนาทีเสียงฝีเท้าหนัก ๆก็ดังให้ได้ยินจากทางด้านหลัง แบมแบมจึงลุกขึ้นเพื่อต้อนรับผู้มาใหม่ก่อนจะได้รับแรงกระแทกที่พุ่งตรงมาหาเขาอย่างแรงพร้อมกับเสียงทุ้มที่ตะโกนเรียกชื่อเล่นเขาดังลั่นร้าน

          “แบมแบม!!

          เสียงแบบนี้... สัมผัสแบบนี้...

          “มาร์ค..ใช่มั้ยครับ...” คนตัวเล็กที่ยืนนิ่งคล้ายถูกมนตร์วิเศษที่เรียกว่าอ้อมแขนตรึงไว้กับที่เริ่มขยับปากพูดเบา ๆพอให้ได้ยินกันสองคน ก่อนที่เสียงตอบกลับจะทำให้หัวใจดวงน้อย ๆที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกมันพองโตราวกับลูกโป่งที่ถูกอัดแก๊สจำนวนมหาศาลเข้าสู่ภายใน

          “จะไม่ใช่ได้ไง อันยองนะครับที่รัก”

          หยาดน้ำจากดวงตาคู่สวยไหลลงยังสองแก้มนวลพร้อมรอยยิ้มจากความดีใจ มาร์คจับอีกฝ่ายหันมาประจัญหน้ากันก่อนจะสวมกอดร่างในอ้อมแขนไว้แน่นท่ามกลางความไม่เข้าใจของผู้ใหญ่ทั้งสองคนและแววตาเจ้าเล่ห์ของเลขารูปหล่อ

          “เดี๋ยวก่อนนะแยกกันก่อน ๆ คือฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้านี่สักเท่าไหร่ ช่วยอธิบายให้ฉันฟังก่อนได้มั้ย”

          ช่วงเวลาแห่งความสุขถูกขัดจังหวะเล็กน้อยจากผู้เป็นบิดาที่กำลังทำหน้างงสุดขีดไม่ต่างกับบุพการีอีกท่าน แต่มีหรือที่มาร์คจะใส่ใจอธิบาย เขาดึงร่างเล็กออกจากอ้อมกอดแล้วคว้ามือนุ่มมากุมไว้หลวม ๆก่อนจะเริ่มออกเดินกึ่งวิ่งไปทางหน้าร้านเพื่อเรียกแท็กซี่

          “ขอไปเที่ยวกับแฟนก่อนนะป๊าม้า เดี๋ยวกลับมาเล่าให้ฟัง” ตะโกนกลับเข้าไปในร้านเสร็จก็กระโดดขึ้นแท็กซี่ทันที
          “เดี๋ยวนะมาร์ค นี่เราจะไปไหนกันเนี่ย”
          “มาร์คก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮะๆ”
          “โธ่มาร์คคค บ้าบอจริง ๆเลย ละเนี่ยรู้มั้ยว่าแบมตกใจแค่ไหนที่รู้ว่าพ่อแม่มาร์คเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทตัวเอง”
          “ที่รักครับ มาร์คเองก็ตกใจเหมือนกันแหละทั้งที่พ่อบอกว่าจะพามาเจอหุ้นส่วนที่นี่แต่กลับเจอแบมนั่งอยู่กับแม่ตัวเอง 
          แต่ก็น้า~ เผอิญว่ามันน่าดีใจมากกว่าตกใจ มาร์คก็เลยไม่คิดจะสนใจอะไรนอกจากแบม...”
          “ปากหวานจนน่าหมันไส้เลย”
          “แล้วชอบปะล่ะ”
          “ชอบสิ” 

          ว่าจบก็รั้งคอหนามาประกบจูบเพื่อลิ้มรสความหวานที่ห่างหายมานานร่วมเดือน มาร์คเองก็ตอบโต้รสสัมผัสด้วยความคิดถึงไม่ต่าง ริมฝีปากหนากดจูบย้ำ ๆบนความนุ่มหยุ่นดุจเยลลี่อย่างโหยหาก่อนจะผละตัวเองออกเพื่อดึงร่างนุ่มนิ่มนี่มากอดไว้ให้จมอก โยกตัวไปมาเบา ๆตามเสียงเพลงบนรถที่คนขับเปิดคลอไว้ราวกับจะช่วยสร้างบรรยากาศ

          “คิดถึงมาก ๆ”
          “หืม”
          “คิดถึงแบมมาก ๆเลย ไม่อยากให้กลับเกาหลีแล้ว...”
          “นั่นสิ... เหมือนกันเลย”

          แบมแบมขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับให้ตัวเองอยู่ในท่านั่งที่สบายที่สุดแล้วค่อยเอนหัวไปซบไหล่กว้างที่ตอนนี้มีเขาเป็นเจ้าของ สายตาจ้องมองออกไปในจุดที่ไกลเกินกว่าตัวเองจะสามารถมองเห็น พลางคิดในหัวเล่น ๆว่าการที่ได้นั่งอยู่นิ่ง ๆข้างคนที่เรารักนี่มันก็มีความสุขดีเหมือนกัน ไม่ต้องทำอะไร...ก็แค่อยู่ด้วยกัน
          เราปล่อยให้เวลาผ่านไปเหมือนกับค่ามิตเตอร์แท็กซี่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆโดยไม่มีใครพูดอะไร มันก็เงียบนะ แต่มันก็ไม่ได้อึดอัด... เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าภาพทิวทัศน์ที่เคยเคลื่อนไหวก็หยุดลงพร้อมกับเสียงของคนขับที่ดังขึ้นด้วยประโยคที่ทำให้เราถึงกับอมยิ้ม 

          “ถึงแล้วครับ ผมว่าที่นี่น่าจะเหมาะที่สุดแล้วสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ เห้อ...น่าอิจฉาจริง ๆนะ พอเห็นพวกคุณแล้วคิดถึงภรรยาที่บ้านเลย”
          “ฮะ ๆต้องขอโทษจริงครับที่ทำให้อิจฉา อ่า นี่ค่ารถครับ”
          “ให้เกินมาเยอะขนาดนี้ผมจะมีทอนมั้ยเนี่ย”
          “ไม่ต้องทอนก็ได้ครับ ถือซะว่าเป็นการขอบคุณที่พาพวกผมมาที่นี่”
          “โอ้ ขอบคุณครับ งั้นผมให้บัตรนี่แทนส่วนต่างแล้วกันนะ ตั้งใจว่าจะมาด้วยกันกับภรรยาแต่เธอดันมางอนผมก่อนซะงั้น ฮะ ๆเที่ยวให้สนุกนะครับ”

          มาร์คพยักหน้าตอบรับคนไปหนึ่งทีอย่างขอบคุณก่อนจะหันมาทางแม่แมวน้อยที่ยืนมองสถานที่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟอย่างตื่นตาก่อนจะหันมาพูดกับเขารัว ๆว่าอยากเข้าไปข้างในแล้ว เขาจึงยื่นมือออกไปให้อีกฝ่ายได้ใช้เป็นที่ยึดจับกันหลงก่อนที่เราจะพากันเดินตรงไปยังทางเข้าอย่างอารมณ์ดี

          ดิสนีย์แลนด์ ไม่ใช่ที่ที่คนน้อยอันนี้คือความจริงที่ต้องยอมรับ แต่ถ้าหากพูดถึงเรื่องความโรแมนติกแล้วล่ะก็...ที่นี่ก็จัดว่าใช้ได้เลย

          ราวเที่ยงคืนรถแท็กซี่ที่มีอยู่น้อยนิดก็มาจอดอยู่หน้าโรงแรมในเครือต้วน แบมแบมก้าวขาลงจากรถพร้อมหันมาโบกมือลาคนรักที่กำลังมองมาทางเขาตาละห้อย

          “อยากไปนอนด้วยครับ”
          “ไม่ได้ครับ”
          “ทำไมเล่า”
          “จินยองก็อยู่ด้วยจะไปได้ไงที่นอนไม่พอหรอก”
          “นี่นอนเตียงเดียวกับจินยองด้วยเหรอเนี่ย!?”
          “ก็ใช่...”
          “ไม่ได้แล้ว ๆมาร์คจะไปนอนด้วย”
          “ดื้อจริง เอางี้ดีกว่า...พรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่บริษัทนะครับ ออกรถเลยครับพี่” คนตัวเล็กเอ่ยปากบอกโชเฟอร์ในขณะที่มือก็เปิดประตูรถไปด้วย ทำเอาคนตัวโตถึงกับตะโกนลั่น

          “แบม!!

          ด้านคนขับเองก็ดูเหมือนจะเป็นพวกเดียวกับแม่แมวน้อยเสียด้วยสิ เร่งเกียร์ใหญ่เลยน้า...

          หลังมาถึงบ้านของตัวเองพร้อมอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว มาร์คก็เดินไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุกก่อนเวลาที่ตัวเองควรจะตื่นประมาณหนึ่งชั่วโมงเพื่อเตรียมตัวออกไปรับคนรักมาทำงานด้วยกัน ว่าแล้วก็เดินไปปิดไฟพร้อมเลิกผ้าห่มขึ้นเตรียมนอนเพราะถ้ามัวแต่ชักช้าเกรงว่าจะหลับลึกจนไม่ได้ยินเสียงปลุกเอา

          เสียงเรียกเข้าในเช้าวันรุ่งขึ้นส่งเสียงดังจนน่ารำคาญทำเอาเจ้าของเครื่องถึงกับต้องรีบใช้มือควานหาเพื่อต่อว่าคนที่โทร. มาปลุก เพียงแต่...เสียงที่กรอกมาตามสายนั้นทำเอาคำด่าทั้งหมดที่คิดไว้ในหัวถูกล้างหายไปจนหมด

          [ตื่นยังครับ เดี๋ยววันนี้มาร์คไปรับที่โรงแรมนะ]
          “งื้อออ ตื่นเมื่อกี้เลย แล้วนี่มาร์คจะมาตอนไหนครับ?”
          [ถ้าบอกว่าตอนนี้มาร์คอยู่ที่ล็อบบี้แล้วแบมจะเชื่อมั้ย ฮะ ๆ]
          “หือ! จริงรึเปล่าเนี่ย มารอนานรึยัง”
          [ก็สิบนาทีได้แล้วนะ]

          พอได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็ถึงกับหันรีหันขวางมองหาเลขาคนสนิทว่าหายไปอยู่ที่ไหน จินยองที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเพ่งมองเจ้านายตัวเองด้วยความสงสัยในท่าทางที่ดูลุกลี้ลุกลนพร้อมทั้งล้างมือไปด้วย

          “คุณแบมมีอะไรรึเปล่าครับ?”
          “อ้ะ อยู่นี่เองจินยอง ทำไมอาบน้ำเสร็จแล้วเนี่ย?”
          “ก็ผมตื่นเช้า”
          “ชิ เออ..แต่ช่างมันก่อน นี่จินยองนายช่วยลงไปรับมาร์คขึ้นมาบนห้องหน่อยสิ วันนี้เขามารับฉันไปบริษัทด้วย”
          “เห้อ กลายเป็นหมาหัวเน่าอีกแล้วสิผม”
          “หมาหัวเน่าอะไรเล่า นายก็ไปด้วยกันกับฉันนี่แหละ”
          “เชื่อไม่ได้หรอกครับ ทีเมื่อคืนยังหนีผมไปเที่ยวอยู่เลย”
          “อ่า... แหะ ๆ”
          “ทำหน้าแบบนี้อีกแล้วเจ้านายผม เข้าใจแล้ว ๆไม่ต้องมาทำเอกโย่ใส่เลยนะ ขนลุกครับ”
          “หึ้ย รีบไปเล้ย” หลังออกปากไล่เลขาจบเขาก็หันมาให้ความสนใจกับเสียงในสายต่อ

          “ฮัลโหลมาร์คครับ”
          [ครับ ๆ มาร์คได้ยินหมดแล้วครับ ตอนนี้มายืนรอที่หน้าลิฟต์แล้วเนี่ย]
          “โถ่ มาร์คก็... งั้นเดี๋ยวแบมอาบน้ำก่อนนะ อยู่กับจินยองไปก่อนแล้วกันเนาะ”
          [อยากไปช่วยอาบจัง]
          “บ้าบอ เดี๋ยวก็ไปทำงานไม่ไหวหรอก”
          [ไม่ได้จริงเหรอ?]
          “แหนะ อย่าดื้อสิครับเดี๋ยววางแล้วนะ จะอาบน้ำ”
          [คร้าบ ๆ]

          เสียงปลายสายตอบกลับแบบยานคางคล้ายต้องการจะยืดเวลา แต่เผอิญแบมแบมน่าจะติดเป็นคนร้าย ๆไปสักหน่อยเพราะเสียงของคนอีกยังไม่ทันจะจบคำดีสายก็ถูกตัดไปเสียแล้ว แหม...เดี๋ยวอีกฝ่ายก็ขึ้นมาแล้วยิ่งรอนานสิยิ่งจะตกเป็นเหยื่อ ร่างเล็กคิดพลางโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงนุ่มก่อนหมุนตัวเข้าห้องน้ำไป

          “อ่า อรุณสวัสดิ์ครับคุณมาร์ค มาเช้าดีจริงคุณแบมเพิ่งจะตื่นเมื่อกี้นี้เอง”
          “อืม ฟังจากเสียงก็พอจะรู้อยู่แหละ”
          “หน้าตึงเชียว ไม่ใช่ว่าโกรธที่ผมนอนห้องเดียวกับคุณแบมหรอกนะ?”
          “รู้ตัวก็ดี”
          “คุณนี่เด็กจริง ๆเล้ย”
          “นาย!!”
          “นี่คีย์การ์ดเข้าห้องครับฝากดูแลเจ้านายผมด้วยล่ะเพราะผมไม่ได้ขึ้นไปด้วย นี่กะว่าจะให้รถของบริษัทคุณมารับไปทำงานเลย ไปก่อนนะครับ”
          “อ่า อืม”

          เหมือนว่าตอนแรกเขาจะโกรธนายเลขาคนนี้ไม่ใช่เหรอ? ไหงตอนนี้เขาถึงได้กลายเป็นคนที่ถูกดุไปได้ล่ะ แต่ช่างมันก่อนเถอะเพราะตอนนี้อยากเจอแบมแบมมากกว่าอะไร เท้าใหญ่ทั้งสองข้างจึงได้ทำหน้าที่ของมันโดยการเดินไปข้างหน้าตามคำสั่งของสมอง หลังออกจากลิฟต์ที่ขึ้นมาจอดยังชั้นสิบสองแล้วมาร์คก็พาตัวเองก้าวเดินตรงไปเรื่อย ๆก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งที่มีหมายเลขตรงกับบนคีย์การ์ด และเพียงใช้มันแตะเบา ๆที่ตัวสแกนใต้ด้ามจับประตูที่เคยถูกล็อกไว้ก็เปิดออกอย่างง่ายดายทันที

          เมื่อเข้ามาภายในห้องเขาก็พบว่าคนรักนั้นยังอาบน้ำไม่ทันเสร็จ เขาเลยถือวิสาสะเดินไปนอนรอบนเตียงหนาด้วยท่าทีสบาย ๆ เพียงชั่วอึดใจเสียงน้ำจากฝักบัวก็หยุดลงแทนที่ด้วยเสียงฮัมเพลงเบา ๆ คนที่นอนอยู่บนเตียงยิ้มพริ้มอย่างมีความสุขเพราะเหมือนบรรยากาศในตอนที่เขากับแบมอยู่ด้วยกันมันกำลังย้อนกลับมา ดีจังน้า

          “หอมจังเลย”
          “อ้ะ”

          ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปทางต้นเสียง มาร์คยันตัวเองขึ้นแล้วเขยิบตัวไปที่ปลายเตียงเพื่อลดระยะห่างพวกเขา กับอีกจุดประสงค์คือจะได้สูดกลิ่นตัวหอม ๆนี่ได้ถนัด ๆด้วย ว่าแล้วก็กวักมือเรียกคนรักให้เดินเข้ามาใกล้ในระยะที่แขนเอื้อมถึงก่อนจะรวบตัวของแบมแบมเข้ามากอดแน่นจนคนถูกกอดถึงกับต้องแอ่นตัวเพื่อลดแรงบีบ 

          “หอม ใช้อะไรถึงได้หอมขนาดนี้เนี่ย”
          “ก็ใช้สบู่ปกตินั่นแหละครับ อืออ...”

          นั่นไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ... เพราะตอนนี้ใบหน้าหล่อที่ตอนแรกก็ซุกนิ่ง ๆอยู่ที่หน้าท้องแบนราบเริ่มซุกซน ไม่เพียงแค่จมูกโด่งที่คอยปัดป่ายไปมาใกล้หลุมเล็กกลางลำตัวเท่านั้นแม้แต่ลิ้นร้อนก็ถูกส่งออกมาทักทายผิวใสนี่ด้วย ทำเอาคนถูกกระทำถึงกับขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่างเลยทีเดียว ริมฝีปากหนาเริ่มพรมจูบไปทั่วร่างขาวอย่างเอาแต่ใจก่อนจะแต่งแต้มรอยแดงไว้เพื่อความสบายใจว่าร่างนี้มีเจ้าของแล้ว แต่ยิ่งได้ดูดดุนผิวเนื้อนี่มากเท่าไหร่อารมณ์ดิบที่เคยเก็บไว้ได้ก็เริ่มจะแตกฮือ ชักไม่อยากให้แม่แมวของเขาแต่งตัวเสียแล้วสิ

          “อะ อื้อ มาร์คครับ พอก่อน อ่า...”
          “มาร์คหิวจังครับที่รัก ขอกินได้มั้ย”

          ปากก็เอ่ยถามส่วนมือก็บีบเคล้นบั้นท้ายอวบอูมอย่างเป็นจังหวะ ขนาดบีบผ่านเนื้อผ้าอารมณ์ยังขึ้นขนาดนี้แล้วถ้า...

          Rrrrrrr~

          What the hell !!!

          จู่ ๆความคิดที่แสนวิเศษของเขาก็ถูกดับลงเหมือนมีคนมาปิดไฟในห้องสว่าง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนมาร์คต้องละออกจากร่างนุ่มนิ่มแล้วควักเครื่องมือสื่อสารดังกล่าวออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อกดรับสาย แต่ก็ต้องกุมขมับหนักยิ่งกว่าเก่าเพราะคนที่โทร. มาดั๊นเป็นคนที่เขาเถียงอะไรไม่ค่อยจะได้เสียด้วยสิ

          [แกหายไปไหนแต่เช้าเนี่ย รีบเข้าบริษัทเลยนะฉันอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน]
          “โห่ ป๊า!!”
          [เร็ว ๆด้วยล่ะ]

          คนเป็นพ่อพูดแค่นั้นก็ตัดสายไปทิ้งให้ผมนั่งห่อเหี่ยวใจกับรอยยิ้มขำ ๆจากคนรักอยู่คนเดียว อดเลยเนี่ยตาแก่เอ๊ย!

[ 50% ]

#หลงคุณมบ

@MTBBgot7Ahgase

คือ..มีคำถามเล็กๆอยากจะถามทุกคนว่า
อยากได้เล่มกันมั้ยคะ?
ถามเล่นๆนะ ยังไม่รีบจบหรอก แบร่
Ps.คุณว่าตอนนี้พี่เค้าจะได้หรือไม่ได้คะ? ฮ่าๆ

ขอบคุณที่(หลง)เข้ามาอ่าน และ Enjoy reading!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 404 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #138 Beaujungf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 16:52
    ถ้าอยากกินน้องต้องพาสะใภ้ไปแนะนำแล้วน้าาาาามาร์คคคค

    คุณไรทททททท์ มาต่อหน่อยค่าาาาาา
    #138
    0
  2. #133 cczaza123za (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:21
    รออยู่นะคะะะะัะะ
    #133
    0
  3. #132 ggiipp26 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 18:40

    รออยู่นะค้าาาา😘
    #132
    0
  4. #131 ggiipp26 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:31
    แงงง รอนะค้าาาา~~♡
    #131
    0
  5. #130 Aum_Sirinapa_MB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 11:27
    อยากได้เล่มนะคะ;-----;
    #130
    0
  6. #129 NawapornSooksri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 01:55
    ขอebookนร้า
    #129
    0
  7. #127 4ng00n_MB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 01:41
    รออยู่นะคะ น่ารักมากกกก ชอบบบบบ
    #127
    0
  8. #126 Zai33333333 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 03:08
    55555 ป๊าเอามาร์คอยู่
    #126
    0
  9. #123 Mookyoungjae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 17:39
    จะสงสารหรือขำก่อนดีอ่ะ
    #123
    4
    • #123-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      25 มิถุนายน 2562 / 21:33
      คิดว่าน่าจะขำก่อนดีกว่าค่ะ 55555
      #123-1
    • #123-2 melanie_stanbra(จากตอนที่ 5)
      13 กรกฎาคม 2562 / 22:38
      แงงงงง รอคูมไรท์มาต่ออยู่นะค้าาาา
      #123-2
  10. #121 JujieSiri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 00:47
    ป๊า ม๊า คะ คุณ ได้ สะใภ้ค้าาาาา
    #121
    1
    • #121-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2562 / 01:24
      ยินดีด้วยค่ะ คุณต้องจัดงานแต่ง คิกค้าก
      #121-1
  11. #119 lukpla2112 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 16:30

    555555555555555 อิพี่หื่นอ่ะ อดเลย คิคิ

    #119
    12
    • #119-11 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2562 / 01:25
      แฮ่~ ก็เวลาได้คุยกับรีดเดอร์มันมีกำลังใจนี่นา
      #119-11
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #118 wiwipapa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 06:26

    อดเลย เกือบล่ะ555
    #118
    1
    • #118-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2562 / 08:16
      สงสารพี่เค้าจัง 55555
      #118-1
  13. #117 PhailinTae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:45
    โถถถถ คุณมาร์คของพี่ อดเลย
    #117
    1
    • #117-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2562 / 00:37
      ป๊าอ่ะ ไม่น่าโทร.มาเลยเนาะ
      #117-1
  14. #116 MM_MB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:45
    55555 รออยู่เรื่อยๆนะคร้า
    #116
    1
    • #116-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2562 / 00:36
      น่ารักที่สุดเลยคุณเนี่ย
      #116-1
  15. #115 LolliAngle (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:34
    น่าสงสารเค้านะ กำลังจะได้กินอยู่แล้วเชียว55555555
    #115
    2
    • #115-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      5 มิถุนายน 2562 / 23:41
      เพราะป๊าคนเดียวเลย 55555
      #115-1
    • #115-2 LolliAngle(จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2562 / 14:41
      น่าสงสารเค้านะคะ55 / รอเสมอน๊า สู้ๆค่ะ
      #115-2
  16. #114 lukpla2112 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 04:48
    น่ารักจังเลย
    #114
    5
    • #114-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      2 มิถุนายน 2562 / 13:02
      แงงงง งั้นก็อยู่อ่านก่อนนะ อย่าเพิ่งหนี 55555
      #114-1
  17. #113 kaespicy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:36
    น่ารักมากเลยที่ทั้งคู่หวานและรักกันมากขนาดนี้ รอนะคะไรท์มาต่อไวๆน๊า
    #113
    2
  18. #111 Jaylerraom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 20:42
    แงงงง น่ารักๆๆๆๆๆ สู้ๆนะคะไรท์
    #111
    1
    • #111-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      24 พฤษภาคม 2562 / 10:38
      สู้งับ!! กำลังใจดีอย่างนี้ต้องสู้ละ
      #111-1
  19. #110 hathaiphat93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:36

    ละมุนมากอ่าาา
    #110
    1
    • #110-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      20 พฤษภาคม 2562 / 16:20
      55555555 โนฉาบฉวยยยย
      #110-1
  20. #109 hathaiphat93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:36
    งื้อออ

    หวานกว่าน้ำตาลก็มาร์คแบมนิแหละ

    รออ่านตอนต่อนะคะไรท์สู้ๆน้าา
    #109
    1
    • #109-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      20 พฤษภาคม 2562 / 16:19
      555555 ย้ายบ้านหนีมดกัน!!
      #109-1
  21. #108 KGXUS8683 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:44
    รอนะคะไรท์
    #108
    1
    • #108-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      19 พฤษภาคม 2562 / 18:39
      งุ้ยยยๆ ระนะ
      #108-1
  22. #107 kotla544 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:42

    อ่านแล้วมีความสุขจังค่ะ
    #107
    1
    • #107-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      19 พฤษภาคม 2562 / 10:15

      งื้อออ ขอบคุณมากจริงๆนะคะ
      #107-1
  23. #106 GandaManeetaem (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:58
    กรี๊ดดดดดดดเขาได้เจอกันแล้ววววว
    #106
    1
  24. #105 wanmau (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:12
    ได้เจอกันแล้ววว เขินอ้าาา
    #105
    1
  25. #104 hathaiphat93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:26

    จะเจอกันแล้ว ตื่นเต้นจัง งื้ออออมาต่อเร็วๆนะคะไรท์รอๆๆๆอยู่นะคะ. สู้ๆ

    #104
    1
    • #104-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      18 พฤษภาคม 2562 / 12:53
      สู้ๆๆๆ ฮึ้บๆเลยค่ะ
      #104-1
  26. #95 คนเฉพมาร์คแบม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 15:15

    รอเล่มเลยค่ะ! ใกล้จะเปิดเทอมแล้วด้วย ขออนุญาตเก็บมันนี่นิดนึง55555555
    #95
    3
    • #95-1 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      4 พฤษภาคม 2562 / 17:42
      ให้เวลาเก็บยาวๆจ้า สปอยล์หน่อยๆว่า10ตอนจบ 55555 //รักกกก
      #95-1
    • #95-3 Miné_View(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2562 / 01:36
      เก็บวันละบาทก็ทันค่ะเชื่อเถอะ...
      #95-3