Passion MarkBam #หลงคุณมบ

ตอนที่ 3 : หลงจะแย่แล้วแม่ทูนหัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    6 ม.ค. 62



@TuAN_HomeStay

        เป็นคุณหมอที่น่าตีที่สุดตั้งแต่แบมแบมเคยรักษามา รู้ทั้งรู้ว่าป่วยก็ยังจะมาฉีดยาอะไรตั้งสามสี่รอบ นอกจากจะไม่หายไข้แล้วเขายังรู้สึกเพลียหนักกว่าตอนป่วยแบบปกติอีก ซึ่งอีตาคุณหมอตัวดีก็ยิ้มรับอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรพร้อมให้เหตุผลว่า  'เพลียแหละดีแล้ว จะได้พักผ่อนเยอะๆ'  หื้ม! มันน่าบีบปากจริงๆ

        แต่ต้องยอมรับว่ามาร์คดูแลเขาดีมากจริงๆ ทั้งคอยเช็ดตัวให้ตลอดและนอนกอดไม่ไปไหนจนอาการป่วยของเขาดีวันดีคืนและหายเป็นปลิดทิ้ง  ไม่น่าเชื่อเลยว่าพ่อเสือผู้หญิงคนเก่งจะมีมุมแบบนี้กับเค้าด้วย 
        ซึ่งนั่นทำให้คนอย่างแบมแบมอยากลองทำอะไรให้อีกฝ่ายบ้างเพื่อเป็นการตอบแทน เช่นวันนี้..

        "ที่รักของมาร์ค ทำอะไรอยู่ครับ"
        "แบมว่า วันนี้แบมจะลองทำอาหารให้มาร์คทานครับ"
        "หืม เมียใครทำไมน่ารัก"

        ฟอดด~  จมูกโด่งฝังลงบนแก้มกลมเพื่อสูดดมกลิ่นหอมฟอดใหญ่ เล่นเอาใบหน้าของคนถูกกระทำขึ้นสีระเรื่อจางๆอย่างน่ารัก เห็นแบบนี้แล้ว มาร์คหวังว่าตัวเองจะอดใจไม่ฟัดอีกฝ่ายก่อนที่จะทำอาหารเสร็จได้เหลือเกิน 

        “มาร์คไปนั่งดูหนังรอแบมที่โซฟาก่อนเนาะ ถ้าทำเสร็จแล้วเดี๋ยวแบมไปเรียก”

 

        คนที่ถูกจู่โจมเข้าที่พวงแก้มใสเมื่อสักครู่ เริ่มออกปากไล่จอมโจรหน้าหล่อเพื่อแก้อาการเคอะเขินที่เกิดจากการกระทำของอีกฝ่าย

 

        “ไม่อาวว มาร์คจะยืนให้กำลังใจแบมอยู่ที่ครัวนี่แหละ”

        “ตามใจละกัน”

 

        ไล่ไม่ได้ก็ยอมไปสิครับ ใช้ชีวิตแบบง่ายๆจะได้ไม่เครียดเนาะ

 

        ร่างงามเลิกสนใจคนที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้แล้วหันไปสนใจการทำอาหารตรงหน้าต่อ

 

        แบมแบมคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ชอบทำอาหารมากพอๆกับการไปเที่ยวผับเลยก็ว่าได้ เพราะทุกครั้งที่ได้เข้าครัวเขาจะรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่ต้องคิดถึงอะไรทั้งสิ้นนอกจากอาหารตรงหน้า ไม่ต้องคิดถึงเรื่องคำนินทาที่ได้ยินกรอกหูมาตลอดทั้งวัน..

 

      ทำไมไม่ปิดบริษัทแล้วไปเปิดร้านอาหารให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลยนะ!

 

        ร่างบางคิดในใจเล่นๆพลางส่ายหัวแบบยิ้มๆให้กับความคิดที่ดูจะขาดทุนของตัวเองก่อนจะฮัมเพลงไปหั่นผักไปอย่างอารมณ์ดี

        มาร์คยืนเท้าคางมองคนรักที่กำลังทำอาหารพร้อมฮัมเพลงอย่างมีความสุขอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัวด้วยความเพลิดเพลิน แถมยังมีบางจังหวะที่ร่างอ้อนแอ้นนั่นพาเอาสะโพกกลมกลึงของตัวเองส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาดูแล้วน่าบีบเล่น.. เล่นเอาเขาแทบจะทนไม่ไหวแล้วเนี่ย!

 

        แต่ไม่เคยคิดเลยจริงๆว่าแฟนคนแรกของตัวเองจะเป็นผู้ชายที่สวยได้ขนาดนี้ แถมยังเพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่างตั้งแต่ลีลาบนเตียงยันงานบ้านงานเรือน

 

        นี่ถ้าเขาบอกพ่อไปว่าได้เมียดีขนาดนี้ พ่อต้องหาว่าเขาโกหกแน่ๆ

 

        แต่พ่อเขาจะว่ายังไงก็ช่างเพราะยังไงซะ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรกับคำพูดของพ่ออยู่แล้ว

 

        ร่างหนาค่อยๆคลายปมคิ้วที่ชอบขมวดทุกครั้งในยามที่นึกถึงผู้ให้กำเนิดออก ก่อนจะมุ่งความสนใจไปยังร่างสวยตรงหน้าอีกครั้งแล้วพิมพ์ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ผิดกับหน้าตาเมื่อครู่ราวกับเป็นไบโพล่าร์

 

 

 

        เวลาที่ล่วงเลยถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจากอาหารของคนพิเศษที่โชยมาเตะจมูกเขาซึ่งเป็นตัวกระตุ้นความหิวได้เป็นอย่างดี

 

        “กลิ่นหอมจัง  มาร์ครอกินแม่ครัวไม่ไหวแล้วเนี่ย”

        “มั่วแล้ว ฮะๆ เดี๋ยวแบมขอปรุงเพิ่มอีกนิดนึง แล้วมาร์คก็มาช่วยชิมเนาะ”

 

        คนตัวเล็กพูดพร้อมหันมายิ้มกว้างให้เขาอย่างมีความสุข ช่างเป็นภาพที่ดูสบายตาดีจริง แต่อีกความรู้สึกคือ ทรมานครับ

        คิดดูเถอะครับว่าผมต้องทนกับอะไรบ้าง ทั้งหน้าสดที่ติดอมชมพูหน่อยๆตรงแก้มทำให้อีกฝ่ายดูน่ารักมากกว่าเซ็กซี่ กับปากเยลลี่สีแดงใสน่าจุ๊บ รวมถึงเสื้อตัวใหญ่โคร่งของผมที่ให้แบมแบมเอาไปใส่ก่อน เพราะเจ้าตัวไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาเปลี่ยนนั่นก็ด้วย

 

        ไม่รู้ว่าภายใต้ความยาวของเสื้อที่ปิดไปครึ่งต้นขานั้นจะมีชั้นในซ่อนอยู่ให้ผมได้รำคาญใจตอนถอดออกหรือไม่ แต่ที่รู้ตอนนี้คือ แข็งไปหมดแล้ว..

 

        “มาร์ค แบมว่าอร่อยละ ชิมมั๊ย?

        “ชิมครับ”

 

        เมื่อได้รับคำตอบ มือบางก็หยิบช้อนคันใหม่ส่งให้คนตัวโต เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ใช้ตักชิมน้ำซุป

        แต่แทนที่มาร์คจะเอื้อมมือออกไปคว้าช้อนที่แบมแบมส่งมาให้ เขากลับเอื้อมไปคว้าคองามระหงที่อยู่ไกลออกไปนั่นแทน และกว่าที่อีกฝ่ายจะรู้สึกถึงการกระทำที่ผิดไปจากสิ่งที่ควรจะเป็น ริมฝีปากอิ่มก็ถูกช่วงชิงความเป็นอิสระไปเสียแล้ว

 

        ถึงอย่างนั้น เจ้าของเรียวปากก็ไม่ได้ปิดกั้นสัมผัสจากการกระทำที่แสนอุกอาจนี่เลย กลับกันเสียอีก..

 

        แบมแบมเผยอปากออกเล็กน้อยเพื่อให้ลิ้นร้อนของชายตรงหน้าสามารถเข้ามาสำรวจภายในโพรงปากของตัวเองได้ คนทั้งคู่ต่างผลัดกันแลกน้ำหวานอย่างอ้อยอิ่ง แม่เสือตัวน้อยพามือที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรของตัวเองมาโอบรัดรอบคอหนาของอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆแล้วหลับตาพริ้มเพื่อรับสัมผัสอันอ่อนโยนจากชายหนุ่ม ก่อนที่มาร์คจะเป็นฝ่ายผละออกจากความเย้ายวนตรงหน้านี้ไปก่อน

 

        “มาร์คว่า.. น้ำซุปมันหวานไปนิดนึงนะ”

 

        คนตัวสูงว่าพลางใช้หัวแม่มือเช็ดหยาดน้ำใสๆที่เลอะอยู่ตรงมุมปากของคนรักออก ก่อนจะบีบแก้มกลมนั่นเบาๆเพราะความแดงซ่านที่เกิดขึ้นบนใบหน้า มันน่าหมันเขี้ยวมากๆ

 

        ทำไมคนตรงหน้าถึงได้ชอบทำท่าทางให้เขาอยากพาขึ้นเตียงแล้วกกอยู่บนนั้นทั้งวันจังเลยนะ!?

 

        “บ้า.. แบมไม่ได้ใสน้ำตาลซักหน่อย”

        “อ้อ มาร์คลืมไปว่าปากแบมหวาน ฮะๆ แต่..ขอชิมอีกได้มั๊ยอ่ะ”

        “พอเลยๆ เดี๋ยวก็ไม่กินเข้าเช้ากันพอดี ไปตักข้าวรอแบมที่โต๊ะเลยครับ เดี๋ยวแบมจะไปตักซุป”

        “อื้ออ~ มาร์คขอกินแบมก่อนข้าวเช้าไม่ได้หรอ~ นะครับ น้าาา~

 

        อ้อนไปก็ไม่ได้อ้อนปากเปล่า เพราะนอกจากที่ใบหน้าหล่อจะก้มลงพาจมูกโด่งมาคลอเคลียอยู่บริเวณไหล่มนแล้ว มือหนาของมาร์คเองก็เอื้อมลงไปลูบวนอยู่บนขาขาวเนียนที่โผล่พ้นเนื้อผ้าออกมาด้วย เล่นเอาเจ้าของร่างถึงกับสะท้านไปทั้งตัว

 

        “มะ มาร์ค อย่าเพิ่งสิ กินข้าวก่อน”

        “แต่ตอนนี้มาร์คหิวแบมมากกว่าอ่า”

        “ก็กินข้าวก่อน.. จะได้มีแรงไง”

 

        จากที่ตอนแรกหูตกเพราะถูกขัดใจเล็กๆ ตอนนี้กลับยิ้มร่าเหมือนเด็กได้ไอติม แบมแบมเริ่มรู้สึกแล้วสิว่า ตัวเองอาจจะคิดผิดก็ได้ที่พูดออกไปแบบนั้น

 

        “ก็ถ้าแบมพูดอย่างงั้นมาร์คยอมก็ได้ครับ”

        “น่ารักที่สุดด“

        “แต่มื้อต่อไป.. เราอาจจะได้กินข้าวอีกทีตอนเย็นเลยนะ”

 

        ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ว่าแล้วเชียวว่าพลาดจริงๆด้วย แต่ก็นะขนาดลูกเสือยังต้องรักษาคำพูดเลย แล้วแม่เสืออย่างเขา..จะไม่ทำตามคำพูดได้อย่างไร

 

        “ก็พูดไปแล้วนี่เนาะ” พูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้ชายตรงหน้า

        “เมียมาร์คน่ารักที่สุดเล้ย!”

        “โอ้ยมาร์ค ฮ่าๆ ไปตักข้าวได้แล้วไป”

 

        ชายหนุ่มที่ดีใจจนเกินเหตุตะโกนออกมาดังลั่นพร้อมทั้งเอามือทั้งสองข้างช้อนลงที่ใต้บั้นท้ายนุ่มนิ่มแล้วยกร่างบางขึ้นเหนือพื้นอย่างง่ายดายทำเอาเจ้าของร่างหัวเราะร่วน ก่อนที่จะใช้มือตีป้าบๆเข้าที่แขนแกร่งอย่างไม่แรงนัก แล้วเอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 

        “รับทราบแล้วค้าบบ แม่ทูนหัว”

 

        จุ๊บ

 

        แต่เขาก็ยังไม่วายมาขโมยจุ๊บปากอิ่มอีกหนึ่งทีตามสไตล์ของมาร์ค ต้วน คนนี้ล่ะนะ  ทำเอาคนถูกกระทำได้แต่ทำหน้าตาปะหลับปะเหลือกพร้อมทั้งอมยิ้มน้อยๆใส่แผ่นหลังกว้าง

        หึ้ย คนชื่อมาร์ค ต้วน นี่มันมาร์ค ต้วน จริงๆเลย;)     

        หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ช่วยกันจัดแจงที่ทางในการใช้ทานข้าวให้เรียบร้อย ก่อนที่จะมาร่วมโต๊ะทานมื้อเช้าด้วยอาหารจานพิเศษที่แบมแบมอุตส่าห์เข้าครัวไปทำเองกับมือ ผมถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อคนตรงหน้าขยันตักนู่นตักนี่มาให้เขาเหลือเกินแถมมันก็อร่อยไปเสียทุกอย่างเลยด้วย แต่พนันได้เลยว่าสำหรับเขา ยังไงคนทำก็อร่อยกว่าหลายเท่า

 

        หึๆ เป็นของหวานหลังกินข้าวชั้นดีเลยล่ะ

 

        มื้ออาหารยังคงดำเนินไปเรื่อยๆจนกระทั่งทุกอย่างบนโต๊ะหมดเกลี้ยง เป็นมื้อที่คนตัวโตอย่างมาร์คยอมรับเลยว่าอร่อยจนหยุดกินไม่ได้ แล้วผลสุดท้ายก็ต้องมานั่งจุกอยู่บนโซฟาอย่างที่เห็น

        เอาไงดีล่ะ จุกก็จุก แต่ของหวานก็อยากกิน โถ่ไอ้มาร์คเอ้ย

 

        “มาร์คทำไมทำหน้าเบะแบบนั้นล่ะครับ”

        “ก็มาร์คอยากกินแบมอ่ะ แต่มาร์คจุก ขยับไม่ไหวเลย”

        “โถ่ ไม่เห็นจะน่าสงสารเลย ฮะๆ เอางี้นะ แบมว่ามาร์คก็นั่งย่อยรอไปก่อนแล้วกันเนาะ ส่วนแบมจะไปทำผมที่ร้านข้างหน้านี่แป๊บนึง”

        “ด้วยชุดนี้หรอ? ไม่เอาอ่ะ มาร์คไม่ให้ไปๆ”

        “แป๊บเดียวเองมาร์ค แถมคนทำก็เป็นผู้หญิงด้วย ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายเลย”

        “ไม่เอาสิ ก็มาร์คหวงของมาร์คอ่ะ อีกอย่างถึงคนทำจะเป็นผู้หญิงแต่กว่าแบมจะไปถึงร้านคนอื่นก็เห็นขาแบมหมดแล้วอ่ะ ถ้าแบมยังจะไปมาร์คงอนจริงๆนะ”

 

        แกร็ก

 

        อ่าว.. ไปเฉยเลย

 

        ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งด้วยอาการมึนงงอีกเล็กน้อยกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น สรุปว่ามุข เดี๋ยวงอนนะ นี่ไม่ได้ผลใช่มั๊ย? จากที่เห็นก็.. อือ คงไม่ได้ผลแหละ

 

        ถึงตอนนี้เขาคงต้องหัดเรียนรู้ไว้เสียหน่อยแล้วว่า แม่แมวน้อยของเขาเนี่ย บทจะกลายร่างเป็นเสือสาวก็ช่างรวดเร็วเสียจนตั้งตัวแทบไม่ทัน

     

       แต่คอยดูเถอะ ถ้ากลับมานะจะลงโทษให้หนักเลย!

 

      สุดท้ายแล้วร่างหนาก็ได้แต่นั่งรออยู่อย่างนั้นเนื่องจากอาการอิ่มยังไม่ยอมจางหายไปไหนเสียที แต่ก็อย่างที่สุภาษิตโบราณเคยว่าไว้ เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน มาร์คจึงถือโอกาสที่ตัวเองต้องรอคนตัวเล็กกลับมาพักสายตาเสียหน่อย

 

       กระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสี่โมงเย็น แบมแบมก็กลับมาจากการออกไปข้างนอก เจ้าตัวแอบขำนิดหน่อยเพราะรู้แน่ว่าอย่างไรแล้วคนตัวโตจะต้องโกรธไม่ก็งอนเขาอย่างแน่นอนที่ดื้อออกไปข้างนอกทั้งที่โดนห้ามเสียตั้งขนาดนั้น แต่ก็นะ ถ้าหากว่าคนตัวสูงได้เห็นสีผมใหม่ของเขาบวกกับชุดที่เพิ่งซื้อมานี่ล่ะก็ ยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีทางโกรธเขาลงอย่างแน่นอน

 

        แต่ก็เข้าใจนะที่อีกฝ่ายหวงเขา ก็ออกจะสวยขนาดนี้นี่นา ฮะๆ  จะพูดว่าหยอกก็ไม่ได้ เพราะความจริงมันก็เห็นๆกันอยู่ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะใช้บริการรับส่งจากเพื่อนสนิทอย่างยูคยอมที่ไม่คิดจะพิศวาสอะไรเลยนอกจากการเต้นอยู่ในผับของตัวเอง แทนที่จะเลือกขึ้นแท็กซี่ไปทั้งที่มันก็ง่ายกว่า 

         เพราะงั้นไม่ใช่แค่มาร์คหรอกนะที่แคร์เขา เขาเองก็แคร์มาร์คมากเหมือนกัน

 

        จะว่าไป เขาก็น่าจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อยดีกว่า เพราะอากาศข้างนอกที่เพิ่งออกไปผจญมานั้น ถึงจะไม่ได้ร้อนมากเพราะเริ่มเข้าหน้าหนาวแล้ว แต่มันก็ยังชวนให้เหนียวเนื้อเหนียวตัวอยู่ดี

 

        ร่างบางคิดในขณะที่นำอาหารสำหรับมื้อเย็นไปแช่ตู้เย็นไว้ก่อน เพราะหากเอาไว้ข้างนอกเกรงว่ามดจะขึ้นเอา หลังจากนั้นจึงค่อยเดินขึ้นข้างบนเพื่อไปอาบน้ำทันที โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครบางคนที่ซุ่มรอการกลับมาของเขากำลังเดินตามตูดตัวเองอยู่ต้อยๆ

 

 

 

        มาร์คที่รู้สึกตัวตื่นตั้งแต่บ่ายสามเกิดความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านตั้งแต่ลืมตา เพราะคนที่อยากเจอไม่ได้ปรากฏให้เห็นสู่สายตาทั้งที่ควรจะเห็น มองซ้ายมองขวาก็แล้ว เดินวนหารอบบ้านก็แล้ว ขึ้นไปเปิดห้องน้ำดูก็แล้ว จนกระทั่งตอนนี้เขากลับมานั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจ้าของร่างสวยนั่นจะกลับมาเสียที

 

        ทำไมถึงหายไปนานขนาดนี้นะ! ไม่รู้หรือไงว่ามีคนคิดถึงจนแทบบ้านั่งรออยู่ตรงนี้น่ะ!

 

        แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่คำกู่ร้องในใจของผมเท่านั้นแหละ เพราะทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาในบ้านหัวใจผมก็พองโตขึ้นมาจนเต็มอกไปหมด ทั้งที่จริงๆก็ไม่รู้หรอกครับว่าใครจะเป็นคนเปิดเข้ามา แต่ผมก็ดีใจไว้ก่อนอ่ะ

 

        และเมื่อคนที่เปิดประตูเขามานั้นเป็นแบมแบม ผมก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองมีหางเอาไว้ส่ายได้เหมือนกับหมาอย่างไรอย่างนั้นแหละครับ คือมันดีใจจนบอกไม่ถูก แต่ความดีใจของผมคงต้องถูกเก็บเอาไว้ก่อนเมื่อคิดได้ว่าตัวเองต้องเก๊กขรึมเพื่อแสร้งทำเป็นว่าตัวเองโกรธอีกฝ่ายมากๆทั้งที่ก็ไม่

 

        แต่ความคิดร้ายๆนั้นก็ต้องถูกพับเก็บลงกล่องแล้วโยนทิ้งลงน้ำไปเมื่อสีผมใหม่ของคนรักกระแทกเข้าตาอย่างจัง จะว่ายังไงดีล่ะ.. สวย? สง่า? นางฟ้า? หรือว่าราชินีดี? เลือกไม่ถูกแล้วครับ ทำไมเมียผมถึงได้เข้าใจจุดอ่อนของผู้ชายดีอย่างนี้นะ อดขอบคุณพระเจ้าไม่ได้เลยที่พาความน่ารักในชีวิตของผมกลับมาถึงบ้านได้อย่างปลอดภัยแบบนี้ ไม่รู้ว่าแบมแบมนั่งแท็กซี่คันไหนมาถึงได้กลับมาด้วยสภาพที่ครบสมบูรณ์ไม่บุบสลายตรงไหนสักส่วน เพราะหากว่าแท็กซี่คนนั้นเป็นผมนะแบมก็คงจะไม่ได้ออกจากรถ 

        ก็คงต้องขอบคุณอย่างหนักเลยครับที่เขานิสัยดี

 

        แบมแบมกับผมสีน้ำตาลโอ๊คช่างพาให้ใจของผมบางเฉียบราวกับกระดาษไข สองขายาวที่เคยคิดว่ามันเป็นของผมกลับถูกความน่าหลงใหลของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักสั่งให้เดินตามขึ้นไปข้างบนอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ เหมือนคนโดนของอ่ะครับ แต่เอาจริงๆถ้าสำหรับคนนี้นะ มนต์วูดูก็แรงสู้ความหลงของผมไม่ได้หรอก!

 




        ถึงตอนนี้ร่างสูงของมาร์คก็ได้เข้ามานั่งอยู่ในห้องของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

        นั่งอยู่กับความว่างเปล่าภายในห้องเพื่อฟังเสียงน้ำกระทบกับพื้นกระเบื้องกับเสียงใสที่ใช้ฮัมเพลงเบาๆ ชวนให้จิตใจของเขาเตลิดไปไกลยิ่งกว่าเก่า ในหัวตอนนี้คิดได้เพียงแค่ว่าคนข้างในจะออกมาเมื่อไหร่ เขาจะได้กอดร่างนุ่มนิ่มนั่นตอนไหน ต้องรออีกกี่นาทีกว่าที่เขาจะได้สูดดมกลิ่มหอมจากผิวขาวๆนั่น

 

        แกร็ก





        เหมือนเบื้องบนจะได้ยินคำถามที่ทยอยออกมาจากความคิดไม่ยอมหยุดของผม.. เพราะทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างบางในชุดสีดำคั่นด้วยลายทางสีขาวดูเข้ากับสีผมนั้น มาร์คก็พุ่งตัวเข้าไปกอดคนตัวเล็กเอาไว้แนบอกกว้างทันที แถมยังกอดแน่นเสียจนเจ้าของร่างยังตกใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องถูกคนตัวโตงอนหรอกหรือ?

 

        “เดี๋ยว มาร์คคค เป็นอะไรครับ”

        “คิดถึง..”

        “หืม?

 

        เสียงอู้อี้จากบริเวณบ่าที่แม้จะไม่ชัดมากแต่ก็ชัดพอที่จะทำให้พวงแก้มของเจ้าของคำถามขึ้นสีระเรื่อได้

 

        “มาร์คบอกว่า คิด ถึง ครับ อย่าหายไปนานแบบนี้อีกนะ มาร์คคิดถึงจนแทบทนไม่ไหวแล้วรู้มั๊ย?

        “อื้อ รู้แล้ว แบมขอโทษน้า แต่แบมก็แค่อยากเปลี่ยนลุคบ้างมาร์คจะได้ไม่เบื่อไงครับ..”

        “โอ้ยย แค่นี้มาร์คก็หลงจะแย่แล้วครับทูนหัว ถ้ามากกว่านี้คือแบมจะไม่ได้ออกจากเตียงแล้วนะ อยากลองมะ? เอาแบบทั้งวันทั้งคืนไปเลย สามวันสองคืนงี้ ย้อนวัยไปเข้าค่ายอ่ะดีมั๊ย มาร์คทำให้ได้นะ”

        “บ้าบออ่ะมาร์ค ฮ่าๆ ไม่ต้องเลย เอ้อ ไปทานข้าวเย็นกันเลยมั๊ยครับแบมซื้อมาไว้แล้ว ตอนนี้แช่อยู่ในตู้เย็นแหน่ะ..”

        “หยุด หยุดเลยครับ มาร์คไม่หลงกลแล้ว ตอนนี้มื้อเย็นมันอยู่ในตู้เย็นใช่มั๊ย? ดีครับ ให้มันอยู่ต่อไปเก็บไว้กินพรุ่งนี้เลย เพราะตอนนี้มาร์คจะกินแบม”

        “ดะ เดี๋ยวมาร์ค ไหนว่าจะกินข้าวยะ... เหวอ”

 

        ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ร่างเพรียวก็ลอยวืดขึ้นเหนือพื้นพรมขนสั้นโดยฝีมือของคนร่างสูงตรงหน้า และแน่นอนแหละว่าจุดหมายที่เขาตั้งใจเดินไปนั้นคือเตียงนอนหลังใหญ่ขนาดคิงไซส์ยี่ห้อดัง ตอนนี้มาร์คไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนคราวก่อนนั่นคือสิ่งที่เขาชอบ และเมื่อเจอสิ่งที่ชอบ เขาก็ย่อมจะใจอ่อนกับมันง่ายๆอยู่แล้ว เพียงแต่ว่า..

 

        “โถ่มาร์ค แบมเพิ่งจะใส่ชุดใหม่ได้ไม่กี่นาทีเองนะ จะให้ถอดแล้วหรอ?

        “งั้น.. ก็ไม่ต้องถอด”

        “แต่ชุดมันจะเปื้อน อ่า..”

 

        เสียงใสจากร่างบางเปล่งคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดสั่นเครือเล็กน้อย เนื่องจากพื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำโดยมือใหญ่ที่ยังไม่ได้รับอนุญาต แต่ถึงกระนั้นมันก็พาให้อารมณ์ของเขาเตลิดไปไกลจนเกือบจะเรียงคำพูดในหัวไม่ถูก

 

        “ถ้ามันเปื้อน.. เดี๋ยวมาร์คซื้อให้ใหม่นะครับ หรือจะให้มาร์คหยุดไว้ก่อนเพราะแบมห่วงเสื้อ?

        “ก็ถ้ามาร์คล้วงเข้ามาลึกขนาดนี้แล้วคิดจะเลิก แบมก็ไม่ยอมหรอกนะ”

 

        คนตัวเล็กใต้ร่างกล่าวด้วยน้ำเสียงติดเล่นนิดๆก่อนจะโน้มคอเขาลงมาจูบอย่างดูดดื่ม..

 

---------------------

คัทๆๆ ตัดดังฉับเลย อิ่ๆ

ไบโอทวิตยังรอทุกคนอยู่นะ จุ๊บ

--------------------

        แม้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายต้องการเองแถมยังแกล้งแม่แมวน้อยไว้ตั้งเยอะขนาดนั้น แต่ก็ไม่คิดเลยจริงๆว่าอีกฝ่ายจะเอาคืนโดยการทำให้เขาทั้งเสียว ทั้งจุกแล้วมีความสุขได้ขนาดนี้ 

        ทำไมถึงได้เป็นคนที่น่าหลงใหลขนาดนี้นะเมียเขา ขนาดวิธีแก้แค้นยังโคตรดีต่อใจ ถึงแม้ว่าวันรุ่งขึ้นเขาต้องพาคนตัวเล็กไปซื้อเสื้อตามสัญญาก็เถอะ




        วันต่อมาเขาไม่ได้อยู่เพื่อรอไปซื้อเสื้อกับคนขี้เซา เนื่องจากวันนี้เลขาโทรตามตัวแต่เช้าเพราะมีประชุมด่วนระหว่างเขากับบริษัทที่จะกลายมาเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญ จะเลื่อนก็ไม่ได้เพราะอีกฝ่ายเขาอุตส่าห์บินไกลมาจากอเมริกา งานในวันนี้เขาจึงเสียไม่ได้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะทำอาหารเช้าอย่างง่ายพร้อมกับแปะโน้ตไว้ให้คนตัวโตรับรู้ด้วย

        เมื่อมาถึงบริษัท เลขาคนเก่งก็รีบจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าที่มันเหมาะสมกว่านี้ให้เขาทันที ก็อย่างที่รู้กันนั่นแหละว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ถ้าจะให้ไปคุยธุรกิจกับคนใหญ่คนโตด้วยสภาพแบบนี้มันก็จะใจกล้าบ้าบิ่นไปหน่อยแล้ว หลังจากที่จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย เขาก็ไม่รีรออะไรให้เสียเวลารีบตรงไปยังห้องประชุมแบบด่วนๆ เพราะถ้าหากไปช้าแล้วต้องให้ผู้ใหญ่รอมันจะดูไม่ดีและไม่มีความน่าเชื่อถือ


        เมื่อเข้ามาภายในห้องประชุมแบมแบมก็รีบเดินตรงไปนั่งรอแขกอยู่ที่หัวโต๊ะประหนึ่งหนึ่งว่ามาคอยอยู่ตรงนี้นานแล้ว เรียกได้ว่าติด #งานผักชีโรยหน้า กันเลยทีเดียว จนอีกสิบนาทีต่อมาโดยประมาณก็ปรากฏร่างสูงที่ติดท้วมหน่อยๆตามอายุพร้อมด้วยภรรยาที่เรียกได้ว่ายังดูสวยสมวัยอยู่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องประชุม



        ร่างบางในชุดสูทพร้อมเสื้อคอเต่ารีบลุกขึ้นยืนต้อนรับคนทั้งคู่ อีกทั้งยังรีบโค้งให้เพื่อแสดงความเคารพตามแบบเกาหลีอย่างไม่คิดห่วงมาดประธานบริษัทจนได้รับรอยยิ้มใจดีจากผู้ใหญ่ทั้งสอง พวกเขา shake hand เพื่อทำความรู้จักกันอีกครั้งก่อนที่เจ้าบ้านอย่างแบมแบมจะเชิญให้แขกนั่งลงเพื่อคุยเรื่องธุรกิจต่อ

        "เป็นเกียรติมากเลยนะครับเนี่ยที่มิสเตอร์เรม่อนและมิสซิสดอรีนมาหาถึงผมถึงที่แบบนี้ ไม่รู้จะขอบคุณยังไงเลยครับ"
        "ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เพราะพวกเรามาเยี่ยมลูกชายที่เกาหลีพอดีน่ะ"
        "อายุอานามก็น่าจะเป็นพี่คุณแบมนี่แหละแต่ทำตัวไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง ถ้าได้มาฝึกงานกับคุณแบมก็คงดี"
        "คุณเคินอะไรครับ เรียกแบมเฉยๆก็ได้ ผมเด็กกว่าทั้งสองท่านตั้งเยอะ ส่วนเรื่องฝึกงานผมยินดีมากครับ จะให้มาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้"
        "ถ่อมตัวดีจัง.."

        หลังจากนั้นทั้งคนตัวเล็กและหุ้นส่วนทั้งสองก็ได้ออกไปทานข้าวร่วมกัน ณ ร้านเด็ดที่แบมแบมเป็นคนแนะนำด้วยอีกหนึ่งมื้อ อ้อใช่..ที่บอกว่าหุ้นส่วนน่ะ เพราะหลังจากที่คุยกันได้ไม่นาน ด้านผู้ใหญ่ทั้งสองก็รู้สึกถูกชะตากับประธานบริษัทหน้าสวยคนนี้เป็นอย่างมาก พวกเขาจึงไม่รีรอที่จะงัดสัญญาระหว่างบริษัทมาเซ็นร่วมกันทันที ทำให้ตอนนี้คำว่าหุ้นส่วนจึงถูกนำมาใช้ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ




        ทำไมเวลาที่เขาตื่นมา... ร่างบางข้างกายต้องหายไปอยู่เรื่อยเลยนะ ทว่าวันนี้อารมณ์หงุดหงิดไม่ได้เกิดขึ้นเหมือนครั้งก่อน เพราะศรีภรรยาที่ทั้งหล่อทั้งสวยในคนเดียวกันได้ทำข้าวเช้าไว้ให้พร้อมกับติดโน้ตเล็กๆทิ้งไว้บนฝาครอบอาหาร ลายมือน่ารักๆนั่นมันสื่อให้เห็นว่าเจ้าของลายมือคงจะตั้งใจเขียนน่าดู ทั้งที่เนื้อความก็ไม่ค่อยมีอะไรแต่ก็อยากให้เขาอ่านง่ายๆสินะ..

 

        เอ้า.. อยู่ๆก็ชวนให้อมยิ้มออกมาเฉยเลย

 

        รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของแบมแบมเลยครับ ผมปลื้มจัง หลงรักคนคนเดิมมากขึ้นทุกวันแล้วสิ.. นี่มึงเจอเขาแค่สามอาทิตย์เองนะมาร์ค เขาทำให้มึงเป็นได้ถึงขนาดนี้เลยหรอ? และถ้าให้ตอบก็คือ ใช่จ้ะ..แบมทำให้มึงเป็นได้ถึงขนาดนี้แหละ

 

        Rrrrrrr~

 

        “ฮัลโหลม๊า มีไรด่วนหรอครับถึงได้ว่างโทร.หามาร์คอ่ะ? ไม่กลัวเปลืองตังค์รึไง”

        [เจ้าลูกคนนี้หนิ จะไม่ให้ม๊าคิดถึงบ้างรึไง ส่วนเรื่องเงินจะเปลืองก็ช่างเพราะยังไงป๊าแกก็รวยอยู่แล้ว]


        ก็ถ้าจะให้บอกว่าผมใช้เงินเป็นได้ใคร ตอบได้เลยว่าคนนี้แหละครับ


        “ไม่เชื่อหรอก เพราะถ้าม๊าคิดถึงมาร์คจริงอ่ะ ม๊าคงไม่ยอมให้ป๊าส่งมาร์คมาที่เกาหลีตั้งแต่แรกหรอก ดีนะที่เจอคนพูดเมกาได้ไม่งั้นมาร์คแย่แน่เลย”

        [งั้นอยากกลับมั้ยล่ะ? ม๊ามาคุยงานที่เกาหลีกับป๊าพอดี เนี่ยว่าจะมาเยี่ยมมาร์คด้วยเลยแต่ถ้ามาร์คอยากกลับก่อนครบหนึ่งเดือนเดี๋ยวม๊าคุยให้]

        “ไม่ๆๆ ไม่กลับครับม๊า ตอนนี้มาร์คยังอยากอยู่ที่นี่อยู่เลย ยังไงก็ไม่กลับนะม๊า แต่ถ้าไปกินข้าวด้วยอ่ะได้อยู่”

        [อะไรกันเจ้าลูกคนนี้ พูดกลับไปกลับมาเป็นลูกบอลเลย ติดสาวรึไงห้ะเรา ฮะๆ งั้นเดี๋ยวถ้าม๊าคุยงานเสร็จเดี๋ยวไปรับที่บ้านพักนะ]

        “ไม่ได้ติดสาวซักหน่อยติดอย่างอื่นต่างหาก แต่ยังไม่บอกอะไรตอนนี้นะครับม๊า เดี๋ยวป๊ารู้จะอกแตกตายซะก่อน ฮ่าๆ เอาเป็นว่าแล้วเจอกันนะครับ”

        [จ้าไอ้ตัวแสบแล้วเจอกัน]

 

        พอจะได้เจอพ่อแม่ของตัวเองก็รู้สึกใจหายนิดๆนะครับ เพราะรู้สึกว่าช่วงเวลาที่จะต้องกลับไปเจอกับสิ่งเดิมๆ ที่เดิมๆ ประเทศเดิมๆ พ่อแม่หน้าตาเหมือนเดิม ซึ่งก็..ฮะ ไม่ได้อยากเปลี่ยนหน้าพ่อแม่หรอกผมแค่พูดเฉยๆ แต่ในบรรดาทั้งหมด ที่แย่สุดๆก็คือ การที่กลับไปโดยที่ไม่มีแบมแบมกลับไปด้วย เนี่ย..พูดแล้วจะร้องไห้เลยครับ

 

        และแล้วในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาคนที่ขึ้นชื่อว่ามารดาก็โทร.มาหาผมอีกครั้ง ในขณะที่สายที่ผมเฝ้ารอก็ยังคงไม่โทร.มาหากันสักที สงสัยว่าแม่แมวน้อยของผมคงจะงานยุ่งจริงๆนั่นแหละ เพราะงั้นตอนนี้เลยได้แต่คุยกับแม่ตัวเองไปก่อน

        จนท้ายที่สุดก็สรุปได้ว่าประมาณสี่โมงเย็นพวกเขาจะมารับผมไปทานข้าวเย็นด้วย ซึ่งตอนนี้ก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้ว แบมแบมคงจะมีงานยุ่งจริงๆนั่นแหละถึงได้ไม่กลับมาบ้านสักที ทั้งที่ปกติแล้วนี่ก็เป็นเวลาที่เจ้าตัวจะต้องกลับคอนโดเพื่อไปให้อาหารแมวตามที่เคยให้สัมภาษณ์ไว้ ถ้างั้นผมคงต้องใช้วิธีเดียวกับเจ้าตัวคือการแปะโน้ตเอาไว้ว่าวันนี้คงกลับดึกหน่อย แต่ก็ไม่ได้เขียนบอกเหตุผลลงไปหรอกนะเพราะอยากจะกลับมาบอกด้วยตัวเองมากกว่า หลังจากนั้นจึงค่อยมาเตรียมตัวเพื่อรอพ่อกับแม่มารับอีกที




        “จินยองงงงงงงงงงงงงงงงง~ ฉันอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ”

        “บ้านคุณแบมอยู่ตั้งเมืองไทยไม่ต้องกลับหรอกครับ”

        “นี่นายล้อฉันเล่นหรอ โถ่จินยองไม่เอาสิ ฉันจะกลับบ้านแล้ว ไหนว่าวันนี้ให้มาแค่คุยเรื่องสัญญากับหุ้นส่วนไง แล้วงานเยอะขนาดนี้มันมาจากไหนห้ะ นี่ทำฉันปวดหัวนะเนี่ย คือต้องการพักอ่ะเข้าใจมั้ย!?

        “ไม่เข้าใจหรอกครับถ้าการพักผ่อนของคุณมันคือการเข้าผับจนมีรอยแดงๆนั่นกลับมาเหมือนวันนี้อีกน่ะ นี่รู้ตัวรึเปล่าว่าคุณไม่ได้เข้าบริษัทตั้งสองอาทิตย์แล้ว ผมเองก็เหนื่อยไม่แพ้คุณแบมหรอกนะ”

        “ฮ่าๆ นายนี่ดุฉันยิ่งกว่าแม่อีกนะเนี่ยจินยอง เอางี้มั้ยเดี๋ยวฉันเซ็นมอบอำนาจให้นายดูแลบริษัทไปเลย?

        “เรื่องสิครับ ทำไมผมต้องทำงานคนเดียวในขณะที่คุณได้ไปเที่ยวผับกินเหล้าเคล้าแอลกอฮอล์กันล่ะ”

        “ไม่ได้เข้าผับซักหน่อย นี่มีแฟนแล้วต่างหาก เนี่ยๆรอยของวันเนี๊ยะก็เขาทำเมื่อคืน บอกเลยว่าเผ็ชมาก”

        “...”

 

        จินยองคือเลขาคนสนิทครับ พอมีอะไรผมก็เล่าให้เขาฟังหมดเลย แล้วผมก็ไม่กลัวด้วยว่าถ้าสมมุติอีกฝ่ายเกิดหักหลังกันขึ้นมาแล้วจะเอาทุกเรื่องที่ผมเคยพูดให้ฟังไปเล่าต่อจะเป็นยังไง เพราะยังไงเสียตัวเองก็ไม่ใช่คนที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอยู่แล้ว นี่แหละครับที่เค้าเรียกว่าทำงานกันแบบเอาใจแลกใจ

 

        “งั้น.. ไอ้คราบบนผ้าปูที่นอนตอนนั้นก็เป็นของคนคนเดียวกันกับที่พูดถึงตอนนี้สินะครับ”

        “อ่ะ เอ่อ”

 

        ไม่พูดเปล่า เพราะดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวของจินยองนั้นมันจ้องเขม็งมาที่ผมอย่างจับผิดทั้งที่ตัวเขาเองก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ไอ้ความกดดันที่เหมือนโดนแม่จับได้ว่าแอบกินขนมในตู้เย็นนี่มันคืออะไรกันนะ

 

        “ฮ้าวววว~ ง่วงจังเลยอ่ะ ชงกาแฟให้หน่อยสิจะได้มีแรงทำงานต่อ ยังจะมองอีก ไปซี่จินยองป๊าย!

        “คุณนี่มัน.. คุณแบมจริงๆเลย”

 

        อีกฝ่ายพูดจบก็ถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมทั้งส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะเดินหน้าตายออกจากห้องเพื่อไปทำตามคำสั่ง ส่วนผมนั้นก็ได้แต่นั่งทำงานเงียบๆต่อไปเพราะโทรศัพท์ถูกจินยองยึดไปแล้วเลยไม่รู้จะทำอะไร 

        อีกทั้งสถานการณ์ในตอนนี้นั้น ถ้าให้เลือกระหว่างงานกับโดนจินยองบ่น ผมยอมทำงานดีกว่า!!

[ 100% ]

#หลงคุณมบ

@MTBBgot7Ahgase

ฮื่อออ  ป่วยค่า หนักด้วย
แต่ตอนนี้โอเคแล้ว เลยมาอัพน่อ
คือก่อนป่วยคือไปเที่ยวมาแล้วแบบ..
แดดประเทศไทยต้องเบอร์ไหนถึงป่วยได้อ่ะ
ล้องห้ายยยย

เจอกันใหม่คราวหน้านะคะ

ขอบคุณที่(หลง)เข้ามาอ่าน และ Enjoy reading!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #136 Beaujungf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 15:31
    คุณพ่อคุณแม่นายมาร์คมาเป็นหุ่นส่วนขนาดนี้ เรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ก็ไม่ต้องห่วงแล้วจิ
    #136
    0
  2. #55 MBKY;LH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:01
    555555555 แบม ๆ เอ้ยยยย
    #55
    1
    • #55-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      18 ธันวาคม 2561 / 22:02
      มีความรั่วๆนิดหน่อย 55555
      #55-1
  3. #48 lovely_pink (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:55
    แย่ไรท์มาต่อแล้วววว หายไวนะไรท์ ละก็รีบมาต่อนะ รออออ
    #48
    1
    • #48-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      16 ธันวาคม 2561 / 12:09
      รับทราบค้าบบ ขอบคุณมากน้าาา ><
      #48-1
  4. #47 bam--- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 17:49
    ต่ออออ
    #47
    1
    • #47-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      14 ธันวาคม 2561 / 19:10
      ใจเย็นนะเออ
      #47-1
  5. #46 bungbub (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 16:00
    แซ่บๆสะเด็ด
    #46
    1
    • #46-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      14 ธันวาคม 2561 / 19:09
      บ้าบอออ 55555
      #46-1
  6. #45 Facebook12345 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 14:36

    น่ารักอะรอน้าอย่าห่างหายไปไหนนานน้าาา

    #45
    1
    • #45-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      14 ธันวาคม 2561 / 14:37
      ขึ้นอยู่กับอาจารย์แล้วจ้าตอนนี้
      #45-1
  7. #43 KGXUS8683 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 06:11
    รอนะคะไรท์
    #43
    5
    • #43-3 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      14 ธันวาคม 2561 / 12:36
      ฮื่ออออ จะพยามดูแลค่า แต่ตอนนี้ไม่ทันแล่ว
      #43-3
    • #43-5 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      14 ธันวาคม 2561 / 19:09
      ฮุๆ สาธุนะฮะ ขอบคุณค่ะ ^ ^
      #43-5
  8. #42 มันดีกับใจเว้ยแก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 05:56
    พม ละมุนนะเออ ถึงแม้จะหื่นเกินนนน
    #42
    1
  9. #41 Kamonnet223 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:40
    ฮื่อออน่ารัก
    #41
    1
  10. #40 melanie_stanbra (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:53
    มาต่อเร็วๆนะค้าาาา รออยู่น้าาา
    #40
    1
    • #40-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 20:53
      ขอลงเรื่องอื่นก่อนแป๊บนุงงง เดี๋ยวมาต่อให้น๊า
      #40-1
  11. #39 ju_juff (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:30
    หลงมากมาย นึกไม่ออกเลยว่าครบ 1 เดือนแล้วจะเป็นยังไง 55555
    #39
    5
    • #39-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
      อยากเศร้ามะล่ะ 5555 เดี๋ยวจัดให้เลย
      #39-1
    • #39-4 ju_juff(จากตอนที่ 3)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 15:43
      กรุบๆก็พอเน๊อออ
      #39-4
  12. #38 lovely_pink (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 10:47
    ไรท์อย่าลืมให้มาร์คทำงานได้ละนะ 55555
    #38
    5
    • #38-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 12:59
      พ่อแกส่งพี่แกมาเกาหลีเพราะพี่แกไม่ยอมทำงานไงคะ 5555 นี่ก็อยู่ในช่วงพักร้อนอ่ะ
      #38-1
  13. #36 KGXUS8683 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 08:08
    รอนะคะไรท์ ....
    😊😊😊😊😊😊😊😊
    #36
    1
    • #36-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 09:21
      อะเคฮะ
      #36-1
  14. #35 chalo001 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 06:26
    มันไม่ใช่แนวดราม่าช่ายไหมไรท์ ชอบอะ แต่กลัวม่า
    #35
    1
    • #35-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 12:00
      ตอนแรกเค้าก็ว่าจะม่าแหละตัว แต่ไปๆมาๆ ขี้เกียจ ก็เลยออกมาเป็นงี้อ่ะ 55555
      #35-1
  15. #34 Kamonnet223 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:34
    ฮื่อออโอ้ยยหลงงง
    #34
    1
    • #34-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 22:01
      หลงรักหรอมมม ><
      #34-1
  16. #33 SugarBrowniie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 19:40
    พาน้องกินข้าวก่อนเถอะพ่อ แล้วค่อยกินอย่างอื่น555555
    #33
    1
    • #33-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 20:24
      พ่อหิวมาก ไม่รู้ไปอดอยากมาจากไหน 5555
      #33-1
  17. #32 Kaekai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 20:17

    มาต่ออีกหลายๆตอนเลยนะคะอยากอ่านต่อแร้วค่ะ

    #32
    1
    • #32-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      5 พฤศจิกายน 2561 / 09:59
      555555 ใจเย็นๆนะตัวเธอ
      #32-1
  18. #29 PK_WS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:30

    เขิงงง
    #29
    1
    • #29-1 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      30 ตุลาคม 2561 / 10:20
      3% ทำอะไรพวกเทอไม่ได้หรอกเชื่อเลา!!
      #29-1
  19. #26 KGXUS8683 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 08:19
    รอนะคะ....
    😊😊😊😊😊😊
    #26
    8
    • #26-2 KGXUS8683(จากตอนที่ 3)
      29 ตุลาคม 2561 / 08:21
      สู้ๆนะคะไรท์ ^ ^
      😊😊😊😊😊😊
      #26-2
    • #26-5 Point_of_View(จากตอนที่ 3)
      29 ตุลาคม 2561 / 08:27
      งื้อออ ตั้ลร้ากที่สุด ยินดีเหมือนกันค่า xD
      #26-5
  20. #25 SugarBrowniie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 06:22
    รอน้าาา
    #25
    1
  21. #24 Smilelyy99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 05:45
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #24
    1
  22. #23 jentookjai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 05:08

    อ้ากกกเขินนนรีบๆๆมาต่อน้าาาา
    #23
    1