Passion MarkBam #หลงคุณมบ

ตอนที่ 2 : ก็เป็นเสือ..ที่อยากกินเหยื่อตัวเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    5 ต.ค. 61



@B_Terest Condo

              เหนื่อย..  แค่กินข้าวก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่ก่อนกินข้าวนี่สิ..
           
              แบมแบมพาร่างกายอันเหนื่อยอ่อนของตัวเองมาวางแหม่ะอยู่บนโซฟาตัวยาว พลางนึกน้อยใจคนตัวสูงที่ไม่ปล่อยให้ตัวเองได้พักได้ผ่อนกับกิจกรรมรักบนเตียงบ้าง เอาจริงๆเขาก็หวิดจะเป็นไข้เหมือนกันนะเนี่ย

              "เมี๊ยวววว"

              เสียงของสัตว์เลี้ยงตัวน้อยนามว่า ลาเต้ วิ่งเข้ามาคลอเคลียเจ้านายของมันทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่ในที่ประจำ

              "ไงครับลูกชายของมี๊ วันนี้ดื้อรึเปล่าเนี่ย ไหนมาหอมทีซิ"

              ร่างบางว่า พร้อมทั้งอุ้มแมวพันธุ์ไร้ขนขึ้นมาหอมฟอดใหญ่อย่างเอ็นดู แล้วค่อยมองหาสมาชิกอีกสองตัวที่เหลือ ซึ่งคาดว่าน่าจะหลับไปแล้ว เจ้าตัวดื้อซบอยู่บนอกเขาซักพักก่อนที่จะกระโดดลงไปยืนอยู่บนโต๊ะกระจก และใช้อุ้งเท้าเขี่ยสมาร์ทโฟนราคาแพงไปมาราวกับมันคือของเล่น

              แบมแบมมองการกระทำของลาเต้ด้วยความเพลิดเพลินโดยไม่ได้สนใจเลยว่าโทรศัพท์ของตนนั้นจะพังหรือเปล่า 

              ก็นะ..คนมันรวยนี่นา

              "จริงสิ ลืมไปเลย ต้องโทร.ไปหาแม่ก่อนนี่นา"

              ร่างเล็กพืมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกจากอุ้งเท้าของแมวตัวโปรด แล้วกดเบอร์โทรศัพท์รหัสเมืองนอกเพื่อโทร.หาปลายสาย ที่บัดนี้อาศัยอยู่ที่ต่างประเทศทันที     


               หิว...

               ไม่ใช่ข้าวนะ แต่เป็นร่างขาวๆที่ชื่อแบมแบมนั่นต่างหากล่ะ ทั้งที่เพิ่งแยกกันไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง แต่ทำไม.. 

               "โถ่ว้อย เบอร์ติดต่อหรืออะไรก็ไม่ได้ขอไว้ซักอย่าง จะได้ส่งรูปมาให้ดูบ้างก็ยังดี"

               มาร์คสบถกับตัวเองอยู่คนเดียวในห้อง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปที่แอพพลิเคชั่นรูปตัวเอฟแล้วเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างคนไม่มีอะไรทำ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับโพสของสำนักข่าวออนไลน์แห่งหนึ่ง

                'วันนี้ เรามาทำความรู้จักกับเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ Double B อย่างคุณแบมแบม กันดีกว่า'

                 แน่นอนว่าเขาไม่พลาดหรอก กับเรื่องแบบนี้น่ะ

                มือหนากดเข้าไปที่ลิ้งค์ข่าวอย่างไม่ลังเล บทสัมภาษณ์มากมายถูกถ่ายทอดต่อสายตาคู่คม เขาเลื่อนอ่านไปเรื่อยๆอย่างสนใจ มีบางบทสนทนาที่ทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาเพราะนึกออกว่าร่างบางจะมีท่าทีอย่างไรเมื่อพูดประโยคนี้

                เมื่อเลื่อนลงไปเรื่อยๆหลังจบบทสัมภาษณ์ก็มีภาพมากมายของแบมแบมในหลายๆอิริยาบถ พร้อมทั้งที่มาของภาพที่ถูกแนบมาให้ด้วย

                @bambam1A

                ไม่รอช้าให้เสียเวลาชีวิต มาร์คกดเข้าแอพพลิเคชั่นสีสวยพร้อมทั้งพิมพ์ชื่อหาตามข้อมูลที่ข่าวให้มา

                ผลการค้นหาทำให้ร่างสูงพึงพอใจเป็นอย่างมาก ภาพใบหน้าหวานที่คุ้นเคยปรากฏสู่สายตา เขาเลื่อนดูรูปพวกนั้นอย่างหลงใหล ยิ่งลงลึกรูปยั่วตัณหายิ่งมีมากขึ้น

                ทำไมไม่ตั้ง Private กันนะ!

                อืม..ถ้าคิดอีกด้านมันก็ดีอยู่เหมือนกัน เขาจะได้เข้ามาดูรูปง่ายๆหน่อย 

                แต่ให้ตายสิ! ไอ้รูปเสื้อคว้านลึกกึ่งรัดรูปนิดๆ พร้อมทั้งเข็มขัดที่ใช้รัดเพื่อโชว์สัดส่วนนี่มันทำให้เขาตบะแทบแตก นี่ยังไม่รวมที่เจ้าตัวทำไฮไลท์ผมสีน้ำเงินแซมชมพูนั่นอีกนะ เพราะมันยิ่งช่วยขับผิวเนียนๆให้โคตรจะขาว

                "ซี๊ดด แบมแบม.."

                มือใหญ่ค่อยๆลากลงไป และลูบไล้ที่แก่นกลางลำตัวเบาๆระหว่างดูรูปเพื่อคลายความ กระหาย พร้อมครางต่ำถี่ๆ ..อยากได้

                ตอนนี้มาร์คมั่นใจได้อย่างนึงเลยว่า คนที่ชื่อแบมแบมนี่.. โคตรมีอิทธิพลต่อเขาเลย

                ในเวลานี้ความคิดและสมาธิทั้งหมดของมาร์คถูกนำไปใช้ที่มือหมดแล้ว ก็นะ..ถ้าเจอตัวจริงไม่ได้ ก็ต้องโลกสวยด้วยมือเราไปก่อนนั่นแหละ

                'ดูโรคจิตจริงๆเลยเรา อย่าให้เจอตัวจริงนะ..หึๆ'

            
                ความตั้งใจที่จะหาแบมแบมเริ่มถูกบั่นทอนลงเล็กน้อยเนื่องจากผ่านไปแล้วสามวันเต็มๆ ที่เขาไม่ได้เจอกับเจ้าตัว แม้จะไปหาที่บริษัทหรือตามผับต่างๆ ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพบเลย
                และใช่ เมื่อคนเราอารมณ์เสียก็ต้องออกไปปลดปล่อย 

                
@ChilL_Drink&Bar

                ร่างสูงพาตัวเองมานั่งยังผับเปิดใหม่ใจกลางเมือง สอดส่ายสายตามองนู่นทีมองนี่ที หากเป็นปกติเขาคงจะมาล่าเหยื่อ แต่วันนี้เขากลับไม่มีอารมณ์จะทำอย่างนั้นเลย ทั้งที่ตอนเข้ามาในผับเขาก็เปิดห้องไว้พร้อมแล้วแท้ๆ

                เวลาผ่านไปนานพอสมควรหลังจากที่เขาเข้ามาที่นี่เพื่อนั่งจิบวอดก้าตามประสาคนไม่มีอะไรทำ มีสาวสวยมากมายเดินเข้ามาเสนอตัวให้เขาถึงที่ แต่ไอ้เจ้าลูกชายของเขาก็ไม่มีอาการไหวติงสักนิด ถือว่าแปลกมาก!

                แต่แล้วเหมือนสายตาหาเรื่อง หรือเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ไม่ทราบ เพราะเหมือนว่าเขาจะเห็น.. เห็น..

                "..แบมแบม"

                ก็ไม่แน่ใจหรอกว่าใช่หรือเปล่า เพราะร่างนั้นกำลังเต้นยั่วผู้ชายหน้าตาดีแต่น้อยกว่าเขาอยู่ และนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยเลยถ้าร่างสวยที่เขาเห็นคือแบมแบมจริงๆ
                แต่เพื่อความชัวร์เขาคิดว่าเดินไปดูเลยดีกว่า

                แป็ก!

                มือหนากระแทกแก้ววอดก้าลงบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างแรงหลังจากที่กระดกจนหมด พร้อมทั้งเช็ดมุมปากหนึ่งทีก่อนจะเดินตรงไปทางร่างที่คุ้นตา

                มาร์คถือวิสาสะใช้มือตัวเองจับเข้าที่ไหล่มนแล้วดึงให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง

                "อ้ะ มาร์ค?"
                "What the heck it's you"
                "ก็แบมไงครับ"

                ยิ่งรู้ว่าใช่ก็ยิ่งหงุดหงิด ทำไมต้องหงุดหงิดด้วยล่ะ? แต่ช่างแม่ง ตอนนี้รู้แค่ไอ้หน้าอ่อนตรงหน้านี่โคตรขัดตา

                "มีอะไรกันหรอครับ?"
                "เสือก!"
                "เอ้าไอ้นี่! วอนตีนนี่หว่า"

                ปกติผมก็ไม่ได้ชอบพูดคำหยาบหรอกนะเพราะอยากคีพลุค แต่ตอนนี้มันไม่ทันแล้ว มาหลายคำเลย

                "จะต่อยก็ต่อยอย่ามั่วแต่เห่าเดี๋ยวเค้าหาว่าเก่งแต่ปาก"
                "ไม่บอกก็ทำอยู่แล้วเว้ย"

                พลั่ก!
 
                ครับ ไม่ใช่หน้าหล่อๆของผมหรอกนะที่โดนต่อย แต่เป็นไอ้คนที่ดีแต่เห่านั่นต่างหาก

                "หึ้ย! มึ๊ง"
                "เออมาดิ เข้ามาดิ"

                แบมแบมที่ยืนห่างออกมาเล็กน้อยถึงกับกุมขมับให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าจะมาเจอมาร์คที่นี่ บังเอิญมาก

                แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาประทับใจหรืออะไรทำนองนั้น เขาควรเข้าไปห้ามคนทั้งสองก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้

                "หยุดนะ หยุดเลยทั้งคู่นั่นแหละ"
                "แต่ผมไม่ผิดนะ แถมมันมาต่อยผมก่อนด้วย"
                "แบม มาร์คไม่ผิด"

                ร่างเล็กที่ยืนอยู่กอดอกมองหน้ามาร์คนิดๆก่อนจะตัดสินออกมาตามภาพที่เห็น

                "ยอมรับเถอะ เรื่องนี้มาร์คผิดนะ"
                "ผิดยังไง"
                "ก็มึงต่อยกูไง"
                "ไม่ได้ถามมึง อย่าสะเออะตอบได้มะ"
                "จะตอบอ่ะ จะทำไมวะ"
                "นี่หยุดได้มะ แบมชักจะหงุดหงิดละนะ"

                แม้ในคราแรกเสียงของแบมแบมจะใช้ได้ผล แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าการใช้วิธีเดิมมันจะได้ผลเสมอไป
                คนทั้งสองยังคงยืนหยัดที่จะทะเลาะกันอยู่อย่างนั้น ทำให้ร่างบางที่เหนื่อยจะฟังเลือกที่จะเดินออกมาเงียบๆเพื่อไปเปิดห้องพักภายในผับนอนพักให้หายสร่างก่อนจะขับรถกลับ


                ทางด้านร่างสูงเมื่อทะเลาะกับฝ่ายตรงข้ามจนหนำใจแล้ว เขาก็เพิ่งสังเกตได้ว่าร่างเล็กที่เป็นเป้าหมายนั้นหายไปจากตรงที่เขาอยู่ได้สักพักแล้ว นั่นยิ่งทำให้เขาหัวเสียขึ้นมาอีกครั้ง
                ก็แบมแบมเล่นเดินหายไปหลังจากที่ออกตัวปกป้องไอ้หน้าอ่อนนี่น่ะสิ ต้องการเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อน

                พลันสายตาก็เกิดไปสะดุดกับร่างคุ้นตาที่กำลังนั่งจิบไวน์เหมือนรออะไรบางอย่าง 

                มาร์ครีบจ้ำเท้าเข้าไปหาร่างนั้นอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นนิดๆ เพราะในขณะที่เขามัวแต่สนใจกลัวว่าแบมแบมจะหายไปจากตรงนั้น ไอ้หน้าอ่อนคนเดิมมันก็เอารองเท้าปาใส่หัวเขาซะได้

                บ้าเอ้ย! เดี๋ยวพ่อก็เชือดให้หรอก

                แต่ก็นั่นแหละ เขายังคงเดินต่อไปด้วยความโกรธที่มีเพิ่มมากขึ้น แต่เพราะกลัวว่าจะไม่ได้เจอกับร่างบางนั่นอีก เขาจึงละความสนใจจากไอ้อ่อนนั่นแล้วรีบสาวเท้าไปให้ถึงตัวแบมแบมให้เร็วที่สุด

                "แบมแบมมาคุยกันหน่อย"
                "ไม่เอา แบมเบื่อจะพูดกับคนไม่มีเหตุผล"
                "โธ่เว้ยแบมแบม!!"

                สิ้นเสียงที่แผดออกมาด้วยความโมโหของมาร์ค ต้วน ข้อมือเล็กก็ถูกกระชากเข้าไปยังโซนที่เป็นห้องพัก 

                ไร้ซึ่งความอ่อนโยน.. แบมแบมได้แต่ขัดขืนอยู่เนืองๆ ตอนนี้เขาไม่ได้เต็มใจจะมาเข้าห้องกับมาร์คเลยสักนิด เขาชอบความอ่อนโยนมากกว่าเกรี้ยวกราดนะ และมาร์คในตอนนี้ ก็กำลังเป็นคนในแบบที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย

                 เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกร่างบางถูกก็เหวี่ยงลงเตียงอย่างไร้ความอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนๆ มาร์ครู้สึกโมโหจริงๆที่ร่างสวยตรงหน้าบังอาจปกป้องคนที่เขานับว่าเป็นศัตรู....

--------------
คัท คัท ค้าทททท
CUT SCENE
และเช่นเคย..
 เจอกันที่ไบโอทวิตจ้า
---------------

                 หากจะต้องอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดคืนนี้นั่นก็คือ เสียดายค่าห้องกันทั้งคืนตามที่มาร์คบอกจริงๆ แถมในแต่ละยกพ่อหน้าหล่อก็แรงดีไม่มีตกเลยจริงๆ 

                 เขาจำได้แค่ว่าหลังเสร็จกิจเขาก็ผล็อยหลับไปเลยทันที ราวกับถูกยาสลบชั้นดีโปะเข้าที่จมูกและปากตามแบบละครหลังข่าว

                 แต่หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ตื่นมาพร้อมอาการปวดหัวคล้ายจะเป็นไข้ อีกทั้ง..เมื่อมองไปรอบตัวก็พบว่า

                 ที่นี่...ที่ไหน?

                 นอกจากจะไม่คุ้นตาแล้ว เค้ายังไม่รู้อีกว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วชุดที่ใส่อยู่บนตัวนี่ชุดใคร หรือว่า...

                 แบมแบมหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาบุคคลที่เขาตอบตกลงเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์เมื่อคืนนี้ แต่ก็ไม่พบ

                 “หายไปไหนกันนะ”
                 “อ้าว ตื่นแล้วหรอครับที่รัก”

                 เมื่อได้ยินเสียงทักคุ้นหู ร่างบางก็ไม่รอช้าที่จะหันไปหาต้นเสียงทันที

                 “หิวมั๊ย นี่มาร์คออกไปซื้อของกินมาให้ ไม่รู้ว่าแบมชอบกินอะไร มาร์คเลยซื้อมาเยอะเลย”
                 “ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย แล้วที่นี่...?”
                 “บ้านมาร์คเอง บ้านพักชั่วคราวน่ะ”
                 “มาร์คพาแบมมาเองเลยหรอ ละ แล้วพ่อแม่มาร์ค..”

                 แบมแบมมองหน้ามาร์คอย่างอึ้งๆ เพราะเขาไม่เคยมีแฟนไม่เคยมีพันธะมาก่อน ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขามาบ้าน..แฟน
                 แล้วอีกอย่างการที่อีกฝ่ายพาเขามาที่บ้านแบบนี้ มันก็ทำให้เขาทำตัวไม่ถูก ถ้าต้องเจอพ่อแม่อีกฝ่ายขึ้นมาจะทำยังไง ต้องปฏิบัติตัวแบบไหน ต้อง..

                 แปะ

                 นิ้วเรียวของมาร์คจิ้มแหมะไปตรงกลางระหว่างหัวคิ้วทั้งสองที่ตอนนี้กำลังขมวดเข้าหากันอย่างคิดมาก

                 "พ่อกับแม่ของมาร์คอยู่ที่เมกาครับ ไม่ได้เจอหรอก"
                 "อ้าวแล้ว..ทำไมมาร์คมาอยู่ที่นี่อ่ะ"
                 "พ่อบอกว่ามาร์คไร้ประโยชน์อ่ะ อยู่นู่นคงช่วยงานอะไรเขาไม่ได้อ่ะ ก็เลยส่งมาร์คมาอยู่ที่นี่เดือนนึง"
                 "งั้นแสดงว่าเดี๋ยวมาร์คก็ต้องกลับไปงั้นสิ"
                 "อื้ม.."

                 คนทั้งคู่เงียบใส่กันอยู่พักนึง ก่อนที่แบมแบมจะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาเพื่อคลายความอึดอัดที่กำลังก่อตัว

                 "แบมหิวแล้วอ่ะ"
                 "เอ้อจริงด้วยสิ ลืมไปเลยเนี่ย ป่ะ มาร์คจัดโต๊ะรอไว้แล้ว"
                 "โอเคจ้า เหวอออ อะ อ่า.."

                 ทันทีที่ยันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง ร่างบางก็เกิดวูบจนเซลงไปนั่งแหมะอยู่ที่เตียงเหมือนเดิม 

                 สงสัยจะป่วยจริงๆซะแล้วสิ..

                 "เฮ้ย แบมเป็นไรป่าวอ่ะ"
                 "ไม่ ไม่เป็นไร แบมโอเค"

                 ร่างบางว่าขณะที่ยกมือขึ้นกุมศีรษะ มาร์คที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูห้องก็รีบสาวเท้ากลับมาหาร่างบางอย่างรวดเร็ว 

                 "แน่ใจนะ?"
                 "ก็..ปวดหัวนิดหน่อยอ่ะ"
                 "ไหนมาให้มาร์คดูซิ"

                 ร่างหนาว่าพลางทรุดตัวลงนั่งข้างร่างระหง ก่อนจะเอื้อมใหญ่ไปแตะอังที่หน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิ

                 "ตัวร้อนจี๋เลยหนิ ตัวร้อนขนาดนี้ทำไมไม่บอก"
                 "เอ่อ.."

                 เสียงเข้มของคนตรงหน้ากับท่าทีที่ดูขึงขังก็ทำให้ดูน่ากลัวไม่หยอก แต่ในทางกลับกันแล้ว.. มันกลับดูมีเสน่ห์มากเสียจนทำให้ฝ่ายที่กำลังถูกตรวจหาความร้อน ถึงกับหน้าขึ้นสี

                 หรือที่ตัวร้อนเนี่ยเป็นเพราะเลือดที่กำลังสูบฉีดขึ้นไปบนใบหน้ากันนะ?

                 เขาถูกความอ่อนโยนของอีกฝ่ายเล่นงานอีกแล้ว ทั้งที่มันก็เป็นการกระทำเล็กๆน้อยๆแท้ๆเชียว เทียบไม่ได้เลยกับกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ของพวกเราเมื่อคืน แต่ไม่..นี่ไม่เหมือนกัน

                 "แบมไม่ต้องลุกแล้ว นั่งรออยู่นี่แหละ ไม่ก็นอนรอเลยก็ได้"
                 "มาร์คจะไปไหนอ่ะ? ตามหมอหรอ ไม่เอานะ.."
                 "เปล่า.."
                 "แล้วจะไปไหนอ่ะ"
                 "ก็จะไปเอาข้าวมาให้ จะได้กินยา พอเสร็จแล้วเดี๋ยวมาร์คเช็ดตัวให้"

                 คนตัวโตไม่รอให้คนป่วยได้ถามอะไรต่อ เขาชิงเปิดประตูห้องหนีออกไปเสียก่อน ทิ้งให้แบมแบมนั่งอ้าปากพะงาบๆเพราะพูดไม่ทันความคิดอีกฝ่ายแต่ก็ยอมนั่งรอแต่โดยดี 


                 อาการปวดตึบๆที่หัวทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกครั้งที่ไอ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำอยู่ภายในอกข้างซ้ายก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นไม่แพ้กัน 
                 ทุกครั้งที่ได้รับการดูแลจากอีกฝ่าย เขาเป็นต้องตื่นเต้นทุกครั้ง เพราะตัวเขานั้นเคยแต่พึ่งพาตัวเองและดูแลแต่คนอื่นมาตั้งแต่เด็ก การที่มีคนเข้ามาดูแลนั้น มันช่างเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไรนัก

                 "มาแล้วๆ รอนานมั๊ยครับที่รัก"
                 "ไม่นานเลย"

                 ร่างเล็กว่าพร้อมส่งยิ้มให้ มาร์คได้แต่มองรอยยิ้มนั้นด้วยความหลงใหล คนตรงหน้านี่ทำไมถึงได้น่ารักน่าฟัดขนาดนี้นะ? ทั้งที่ตอนนี้กำลังป่วยแท้ๆ แต่กลับน่าฟัดมากกว่าเดิม โอ๊ะ เขาควรใช้คำว่าเอ็นดูสิ ไม่ใช่น่าฟัด ฮะๆ

                 "มา เดี๋ยวมาร์คป้อนเอง"
                 "แบมกินเองได้ ไม่เป็นไร"
                 "ก็มาร์คอยากป้อนอ่ะ"
                 "แต่.."
                 "ไม่มีแต่ครับ ขอมาร์คทำหน้าที่นี้เถอะนะ ในฐานะแฟนก็ได้"

                 จะปฏิเสธก็เกรงใจใบหน้าออดอ้อนนั่นเหลือเกิน หากแต่ถ้าให้อีกฝ่ายทำตามคำขอ ตัวเขาเองก็อาจจะเขินจนแก้มแตกและหัวใจล้มเหลวตายเพราะมันต้องทำงานหนักก่อนข้าวจะหมดชามแน่ๆ 

                 "งั้นแบมว่าคนละครึ่งทางดีกว่า มาร์คป้อนแบมแค่ครึ่งนึงพอ เดี๋ยวที่เหลือแบมตักกินเอง"
                 "ทำไมล่ะ ไม่อยากให้มาร์คป้อนหรอ"
                 "ก็..มาร์คจะได้มีเวลาไปหายามาให้แบมไง"
                 "ก็ได้ครับ"

                 ทั้งคู่จบบทสนทนาไว้แค่ตรงนั้น เพราะมาร์คต้องทำหน้าที่เป่าอาหารในช้อนให้เย็นโดยที่มีอีกฝ่ายนั่งรอกินอยู่ แบมแบมเองก็แอบตกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายสนใจเรื่องหยุมหยิมอย่างการเช็คความร้อนหลังเป่าว่ากินได้หรือยังด้วย
                 นึกว่าจะมีแต่ในละครเสียอีก

                 ทั้งที่ภาพลักษณ์ของเสือผู้หญิงชวนให้คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นลูกไฮโซเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ และทำอะไรก็ดูไม่ได้เรื่องแท้ๆเชียว แต่นี่มันดีเกินกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

                 "ถ้าไม่เห็นกับตานี่.. แบมคงนึกว่ามาร์คเป็นพวกไฮโซนิสัยขี้เกียจแถมทำอะไรไม่เป็นซะอีก"
                 "อึก..ฮะๆ งั้นหรอๆ แต่มาร์คเก่งใช่ม้า"
                 "อื้อ ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย"

                 ร่างสูงรู้สึกจุกเล็กน้อยกับคำพูดคาดการนิสัยของเขาจากคนตัวเล็กกว่า นี่ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นประธานบริษัทเขาแนะนำให้ไปทำอาชีพหมอดูได้เลย จะแม่นเกินไปหน่อยแล้วมั้งน่ะ

                 เวลาล่วงเลยไปทีละนิดพร้อมกับข้าวในชามที่ค่อยๆพร่องหายไปจนเกือบครึ่ง แบมแบมไม่เคยรู้สึกว่าการกินข้าวต้มครั้งไหนมันจะเหนื่อยเท่าครั้งนี้มาก่อน นี่เขาใจเต้นแรงตลอดเวลาจนอยากจะไปเช็คความดันเลยนะเนี่ย

                 "มาร์คไปหายาเถอะ เดี๋ยวที่เหลือแบมตักกินเองเนาะ"
                 "ก็ได้ นอกจากปวดหัวแล้วเจ็บคอด้วยรึเปล่าหืม?"
                 "ไม่ค่อยอ่ะ น่าจะมีแค่ปวดหัวกับตัวร้อนเฉยๆนี่แหละมั้ง"
                 "โอเคครับ งั้นรอมาร์คอยู่นี่แป๊บนึงนะ"
                 "อื้อ.. รู้แล้ว"

                 พูดจบมาร์คก็กดริมฝีปากหยักลงบนหน้าผากมนเบาๆอย่างเป็นห่วง ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆว่าทำไมถึงได้หลงร่างขาวตรงหน้ามากขนาดนี้ ทั้งที่ได้พบกันไม่กี่ครั้งแท้ๆ แต่กลับขอเขาเป็นแฟนเสียแล้ว

                 หรืออันที่จริงเขาแค่อยากเล่นสนุกในฐานะคนที่ไม่เคยมีแฟนกันนะ?

                 มาร์คส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวน้อยๆ ก่อนจะผละออกจากร่างสวยเพื่อไปหายามาให้เจ้าตัวกินแก้พิษไข้

                 "ฟู่ววว" 

                 ทันทีที่ร่างสูงเดินหายออกไปจากห้อง แบมแบมก็พ่นลมหายใจร้อนออกมาทางปากอย่างโล่งใจ 
                 เพราะในที่สุด หัวใจเขาก็ได้พักผ่อนเสียที

                 แม้จะรู้สึกขัดใจและรำคาญตัวเองอยู่ไม่น้อย ที่ทำตัวเงอะๆงะๆราวกับเป็นสาวน้อยในห้วงรัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า มันก็รู้สึกดีจริงๆที่ถูกดูแล
              


                 "ไม่เอาแล้ว น่ะ หนาว มาร์คค" 

                 หลังจากที่กินข้าวกินยาเสร็จ มาร์คก็ทำตามคำพูดที่บอกเขาไว้ตั้งแต่ต้นทันที เช็ดตัว แต่นี่ไม่ใช่การเช็ดตัวธรรมดา เพราะมันคือการเช็ดด้วยน้ำเย็น! ก็พ่อตัวดีนั่นน่ะสิบอกว่า ถ้าเช็ดด้วยน้ำเย็น ตัวจะหายร้อนเร็วขึ้น

                 แต่คงไม่มีใครบอกเขาสินะว่ามันหนาวเนี่ย!

                 "ปล่อยแบมป่วยต่อไปเถอะงั้นอ่ะ มะ ไม่ไหวแล้ว" ร่างเล็กว่าขณะที่นั่งตัวสั่นหงึกๆ
                 "ไม่ได้ อย่าดื้อสิแบม มาร์คอยากให้แบมรีบหายนะ"
                 "ตะ แต่แบมหนาว"

                 ไม่พูดเปล่า เพราะคนป่วยนั้นได้พาร่างอันบอบบางที่เปลือยท่อนบนของตัวเองเข้าไปซุกอยู่ในอกแกร่งเพื่อเรียกคะแนนความสงสาร และหาความอบอุ่นไปในตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

                 "ฮึมม มาเช็ดตัวก่อนสิ ไม่งั้นจะหายป่วยได้ไง ทนหนาวนิดเดียวก็เสร็จแล้ว"
                 "ไม่เอา.."
                 "ถ้าไม่เช็ดตัว.. งั้นมาร์คคงเปลี่ยนวิธีลดไข้นะ"
                 "อ้ะ?"

                 ดูเหมือนว่าแบมแบมในตอนนี้จะคิดได้ถึงวิธีลดไข้ช้าไปนิดนึง เพราะรู้ตัวอีกที จากที่เขาซุกตัวอยู่กับอกกว้างก็กลายเป็นว่าตอนนี้กำลังนอนแผ่หราอยู่กลางที่นอนเสียแล้ว

                 "มาร์คจะ.. อ้ะ อื้อ"
                 "ก็นี่ไง เดี๋ยวมาร์คช่วยดูดความร้อนออกให้ไงครับ"

                 จ๊วบบ

                 นี่มันแค่ดูดความร้อนออกแน่เหรอ ถ้ารู้ว่าจะทำอย่างนี้เขายอมหนาวดีกว่าเพราะอย่างน้อยมันก็แป๊บเดียวเสร็จ แต่นี้ทั้งเหนื่อยครางแถมยังนานอีกต่างหาก ไม่น่าพลาดเลยจริงๆ

                 การ ดูด ความร้อนเพื่อบรรเทาอาการป่วยกินเวลานานพอสมควร เล่นเอาคนตัวร้อนถึงกับหายใจหอบกันเลยทีเดียว ก็อย่างว่าล่ะนะ ถ้าไม่ดื้อตั้งแต่แรกคงได้นอนพักไปตั้งนานแล้ว


                 ส่วนมาร์คเองก็ดูเหมือนว่า การแกล้งอีกฝ่ายนั้นมันก็ส่งผลเสียร้ายแรงต่อเขาเหมือนกันนะ ก็มัน...

                 "แฮ่กๆ.. "
                 "ดูเหมือนว่าจะยังไม่หายเนาะ"
                 "จะหายได้ไงล่ะมาร์ค ไข้นะไม่ใช่เงินจะมาหายง่ายๆงี้ไม่ได้หรอก"
                 "มา! เดี๋ยวมาร์คฉีดยาให้นะครับ"
                 "จะบ้ารึไงนะ.. ฉีดยาอะไรกันล่ะ"
                 "ไม่บ้าสิ ก็มาร์คมีเข็มอ่ะ เข็มใหญ่ด้วยนะ ฉีดยากันเถอะจะได้หายเร็วๆเนาะ" พร้อมส่งยิ้มหวานให้คนป่วยที่กำลังนอนหอบหายใจมองเขาอยู่

                 ว่าแล้วร่างสูงก็โถมกายใส่คนใต้ร่างอย่างรวดเร็วแม้อีกฝ่ายจะไม่สบายอยู่ก็ตาม 
                 แต่โดยส่วนตัวแล้วเขาว่าเขาไม่ผิดนะที่ทำแบบนี้ ที่ผิดน่ะมันผิวลื่นๆกับเนื้อตัวแดงก่ำนั่นต่างหาก

                 แถม.. การฉีดยาก็น่าจะช่วยทำให้หายไข้เร็วกว่าเดิมไม่ใช่หรือ? หึๆ

                 ถึงแม้เข็มของเขาจะดูไม่ค่อยเหมือนของหมอก็เถอะ :)

[ 100% ]

#หลงคุณมบ

มาแล้วจ้า โอ้โหเกือบเดือน(อีกแล้ว)
ขอโทษที่ช้านะฮะจริงๆ วิวมัวแต่ปั่นงาน
เลยไม่ค่อยได้เข้ามายุ่งทางนี้เท่าไหร่
แต่ก็คิดถึงทุกคนจริงๆน๊า ม๊วฟฟ

1 เม้น 1 กำลังใจ
เม้นไหลฟิคไหลนาจาา
อ่าน เฟป เม้น เย้!!

ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่าน และ Enjoy reading!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #135 Beaujungf (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 11:12
    ถ้านายมาร์คจะกินลูกเลาทุกเวลาหลังอาหารขนาดนี้ ส่งพ่อแม่มาขอเลยยยยย
    #135
    0
  2. #54 MBKY;LH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:45
    ไม่สบายอยู่นะมาร์คใจเย็นนนนนน
    #54
    1
    • #54-1 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      18 ธันวาคม 2561 / 22:01
      ฉีดยาให้ไงงงง
      #54-1
  3. #44 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 13:07

    ตายๆแน่ๆเลยมาร์คแก่ก็หื่นไปไหน

    #44
    1
    • #44-1 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      14 ธันวาคม 2561 / 14:08
      ใครตาย ไม่มี๊! ทุกคนสบายดีโอเคจบปิ๊ง
      #44-1
  4. #30 kunpimark_9397 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:51
    โหมาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    #30
    1
    • #30-1 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      30 ตุลาคม 2561 / 10:21
      แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อจริงๆ 55555
      #30-1
  5. #28 ayumikimlee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 10:32
    หื่นจริงๆ
    #28
    1
    • #28-1 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      29 ตุลาคม 2561 / 11:11
      เตือนล้าวนะว่าฟิคใจบาป 55555
      #28-1
  6. #22 KGXUS8683 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 12:58
    รอนะคะไรท์
    #22
    9
    • #22-2 KGXUS8683(จากตอนที่ 2)
      5 ตุลาคม 2561 / 14:40
      สู้ๆนะคะไรท์ ^ ^
      #22-2
    • #22-7 KGXUS8683(จากตอนที่ 2)
      5 ตุลาคม 2561 / 14:48
      ยังไงก็สู้ๆนะคะจะรอติดตามนะคะ ^ ^
      #22-7
  7. #21 SugarBrowniie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 06:55
    ฉีดยาอะไรแบบนี้!!!! อ้ากกกก
    #21
    3
    • #21-3 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      5 ตุลาคม 2561 / 18:56
      ตะเองใจเย็นๆก่อนนะ 555555
      #21-3
  8. #20 Kamonnet223 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 03:29
    ต้วนเอ้ยยยย
    #20
    1
  9. #19 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:17

    หึงแรงช่อบรอน้า

    #19
    1
    • #19-1 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      11 กันยายน 2561 / 21:43
      ง้าาา ขอบคุณค่าา
      #19-1
  10. #18 SASIKORN_SK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 08:50

    รอๆๆๆๆๆๆนะคะ รีบมาต่อน้าาาาาาาาา

    #18
    1
  11. #17 KuenNun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 07:50
    อิมาร์ค แกเอาน้องไปไว้ที่ไหน!!
    #17
    1
  12. #16 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 12:24

    ความต้องการแบมนี้สูงมากเลยนะมาร์คต้วนเริ่มสงสารแบมแล้ว

    #16
    1
    • #16-1 Point_of_View(จากตอนที่ 2)
      8 สิงหาคม 2561 / 22:03
      ไม่ต้องสงสารหร๊อกกก
      #16-1