[🚫งดอัพชั่วคราว] เป็นแฟนกันต์มั๊ย? MarkBam

ตอนที่ 7 : กลัวใจตัวเอง [32%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ก.ค. 61

กลัวใจตัวเอง




โรงเรียนจ้า

              ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้ใจถึงเต้นแรงนัก ยิ่งตอนอยู่กับพี่มันนะยิ่งแล้วใหญ่เลย กาแฟก็ไม่ได้กินแท้ๆเป็นเพราะอะไรกันน้อ 

              "พี่มาร์คขอถ่ายรูปหน่อย"

              จากที่บังเอิญเดินมาเจอกันเฉยๆก็เลยกะว่าจะถ่ายรูปไปขาย แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้...
              
              'แช๊ะ!'

              รูปนี้ยิ้มกว้างชะมัด อย่างกับว่าไม่ได้ยิ้มให้กล้องแน่ะ... สดใสไปมั๊ยเนี่ย? 
              ยอมรับเลยว่ารูปนี้ดีที่สุดตั้งแต่เคยถ่ายพี่มาร์คมา

              'ไม่อยากขายรูปนี้เลย'

              "กูหล่อมากใช่ป่ะล่า จ้องซะนานเลย"
              "หลงตัวเองอีกละ เบื่ออออ"
              "ไม่นะ หลงมึงมากกว่า"
              "ห้ะ? พี่ว่าไรนะ ผมได้ยินไม่ถนัด"
              "ป่าวว กูไปดีกว่า ตั้งใจเรียนนะเด็กแบม"

              ว่าจบพี่แกก็เอามือขึ้นมาโยกหัวผมไปมาพร้อมขยี้เล็กน้อย แล้วเดินจากไป และทิ้งผมไว้ที่เดิม

              ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
  
              เอาอีกแล้ว... ใจเต้นอีกแล้ว จะว่าเป็นเพราะการกระทำเมื่อครู่ก็ใช่ แต่จากคำพูดก่อนหน้านั้นก็ใช่เช่นกัน..

              'แบมแบมมึงเป็นอะไรไปวะ!'

              แต่ก็นะ คิดมากไปก็เท่านั้น ผมพาตัวเองออกมาจากความคิดแปลกๆแล้วเดินไปยังหอประชุม ที่ซึ่งวันนี้จัดอบรมอะไรก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือ ให้ผมไปถ่ายรูปให้ (แบบฟรีๆอีกต่างหาก) 
     
              "ขี้งกชะมัด"

              ผมบ่นพึมพำขณะที่กำลังเดินไปจนเกือบจะถึงห้องประชุมแล้ว

              ปึก!
 
              "โอ๊ะ! ขอโทษครับ"
              "เฮ้ย! เดินยังไงวะ ไม่ดูทางเลย...อ้าว น่ารักดีนี่หว่า ทอมปะเนี่ย"

              ทอมบ้านมึงใส่กางเกงมาเรียนหรอ?...

              ผมที่เดินชนไอ้ผู้ชายไหล่กว้างและมีไฝ 2 เม็ดตรงเปลือกตาได้เอ่ยขอโทษออกไปตรงๆ แต่ไม่วายดันโดนกวนตีนซะงั้น อารมณ์นี่แบบสาวเจ้าโดนนักเลงมาจีบไรงี้
              และดูที่ปกเสื้อก็รู้ว่า คนตรงหน้านั้นมีศักดิ์เป็นรุ่นพี่ เหอะๆ วางกล้ามหนักเลยทีนี้..

              "ผมเป็นผู้ชายพี่ เอ่อ.. เดี๋ยวขอตัวก่อนนะครับคือมีธุระ"
              "คิดจะเดินชนรุ่นพี่แล้วหนีไปง่ายๆงี้หรอ?"

              อ่ะ คือกูไม่ได้จะหนีแต่ศรีสมรเรียกตัวยูโน้ว? มึงไปเคลียร์กับเจ๊หมอนเองเลยมั๊ยยย

              "คือผมไม่ได้จะหนีพี่ แต่ผมต้องไปถ่ายรูปให้จารย์ที่ห้องประชุมไง พี่จะเอาไงกับผมอีกล่ะ"
              "อ้ะ มีมาขึ้นสงขึ้นเสียงละชักสีหน้าใส่กูอีก หาเรื่องหรอ!?"

              คือออ... หรอ? คือกูเป็นคนหาเรื่องมึงใช่มั๊ย? พ่อมึงสิพี่!! 

              "ไม่ใช่ครับ โหยยย"

              เมื่อเห็นว่ายังไงมันคงไม่จบง่ายๆตรงนี้แน่ ผมเลยตัดสินใจวิ่งฝ่าพี่แกออกไปแม่งเลย แต่ด้วยความที่ผมเกิดมาตัวเล็ก แถมน้ำหนักเบามากๆ ทำให้กระเป๋าที่สะพายติดตัวอยู่ ถูกคนตัวใหญ่กว่ากระชากจนตัวผมเองก็ลอยตามกระเป๋าไปด้วย

              พลั่ก!!

              "เชี้ย!"

              ผมที่ร้องอุทานออกมาเนื่องจากก้นกระแทกกับพื้นอย่างแรง ก็พยายามจะลุกขึ้นพลางประคองกล้องไว้ไม่ให้โดนกระทบกระเทือนจนเกิดความเสียหาย
              แต่ความพยายามของผมก็สูญเปล่าทันที เมื่อคนที่อายุมากกว่าลงมานั่งคร่อมและทับขาของผมเอาไว้ พลางเงื้อมือขึ้นพร้อมกำหมัด

              ผมเลยทำไรไม่ได้นอกจาก หลับตาปี๋...


[ 32% ]

#ฟิคแฟนกันต์
#เป็นแฟนกันต์มั๊ย

@MTBBgot7Ahgase

นี่คือมาแก้บน ฮ่าๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #17 Facebook12345 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 17:49

    อะไรกันอะแบม

    #17
    1
    • #17-1 Point_of_View(จากตอนที่ 7)
      8 สิงหาคม 2561 / 22:21
      ช่วยน้องด้วยย
      #17-1