[🚫งดอัพชั่วคราว] เป็นแฟนกันต์มั๊ย? MarkBam

ตอนที่ 2 : โรงเรียนคือที่หาตังค์ชั้นดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

โรงเรียนคือที่หาตังค์ชั้นดี


07:03 น.

       "มาถึงโรงเรียนเร็วไปมั๊ยวะ?"  
       ผมถามออกมาลอยๆเหมือนคุยกับนางไม้แถวต้นหูกวางข้างที่จอดจักรยานยังไงหยั่งงั้น พลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่วันนี้สามารถมีชีวิตรอดมาถึงโรงเรียนได้อย่างปลอดภัยอวัยวะครบ 32 
       อันที่จริงมันก็ไม่ควรจะมาถึงเร็วขนาดนี้หรอกครับ เพราะถ้าผมเป็นคนปั่นมาเองมันก็จะถึงซัก7 โมง15 อะไรงี้  
       
       แต่ว่า..... วันนี้ไอ้พี่มาร์คมันปั่นมาส่งไงครับ เหอะๆ  

       'มึงคิดว่าจักรยานกูเป็นมอไซค์เด็กแว้นหรอพี่?'

       คำพูดในหัวตอนนั้นที่ไม่กล้าเอ่ยออกไป เพราะกลัวพี่มันแกล้งหนักกว่าเดิม 
จึงทำให้แบมแบมคนนี้ได้แต่นั่งซ้อนท้ายจักรยานอย่างเงียบๆ พร้อมกับจิกเอวพี่มันไว้แน่น  

       นี่ถ้าไม่ใช่ตัวทำเงินของผมนะ ผมจะไประเบิดบ้านพี่มัน!!
         
       "ว่ายังไงจ๊ะคุณกันต์พิมุกต์ วันนี้มาเช้าเชียวน๊าาาาา~"

       ยองแจ ชาญวิชญ์ ยิ่งเจริญทรัพย์ เพื่อนสนิทคนที่ 2 ของผม 
จริงๆมันก็เป็นลูกครึ่งเกาหลีนะครับ แต่แม่มันไม่ยอมใช้นามสกุลพ่อมัน 
เลยกลายเป็นว่า เกาหลีแค่ชื่อเล่นซะงั้น
 
       "โหยยยย แจ นี่กูมีชีวิตรอดมาให้มึงเจอนี่ก็บุญมากแล้วนะ" 
       "พี่มาร์คมาส่งอีกล่ะสิ?"  
       "เออดิ!! แต่วันนี้พี่แม่งแกล้งกู"
       "แกล้งยังไงวะ?"  

       บุคคลที่เข้ามาใหม่ได้ตั้งคำถามประหนึ่งว่า 'กูแอบฟังมานานแล้วนะ' และเปิดตัวด้วยการเดินเข้ามาในช่วงคลายแมกซ์อย่างพอดิบพอดี

       ไอ้นี่คือ ยูค ยุติวรกานต์ คิมหันต์สกุล เพื่อนสนิทหมายเลข 1 ของผมเอง  เราสนิทกันมาตั้งแต่ป.5 
ส่วนเรื่องหน้าตา ไอ้นี่มันหล่อสไตล์เกาหลีนะครับ แต่เผอิญมันเป็นพันธุ์ไทยแท้ เชื่อง เลี้ยงง่าย ไม่กัด ถุ้ย!! ไม่ใช่ครับ 
คือผมหมายถึงว่ามันเป็นคนไทยน่ะครับ 

       "ก็พี่แม่ง!! พากูปาดหน้ารถคนนู้นที คันนี้ที ปาดเป็นหน้าเค้กเลยไอ้สัส!! พูดแล้วก็หิว ปะ! แดกข้าวกัน" 
       "เอ๊า!? ง่ายๆหยั่งงี้เลย?"  
       "แต่กูพึ่งมาถึงเมื่อกี้เองนะ"

       คนทั้งสองเอ่ยท้วงผม เพราะอยู่ๆผมก็ตัดจบเรื่องเล่าด้วยการชวนไปกินข้าวเช้าซะงั้น  
    ทำไมล่ะ? ข้าวเช้าเป็นมื้อที่สำคัญไงไม่รู้หรอ? 
        ....ถึงแม้ว่าผมจะกินมาจากบ้านแล้วก็เถอะ
 แต่ความหิวไม่เคยปรานีใคร(กู)ครับ บอกเลย

       "จะไปหรือไม่ไป!?" ผมถามออกไปโดยที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า...
       "ไป!/ไป!" นี่แหละครับเพื่อนแท้ กินไหนไปกัน! เอ๊ะ!? ใช่คำนี้ป่าววะ?
       เอ้อออ...ช่างมันเถอะ


โรงอาหาร

   เด็กสาวมากหน้าหลายตา แวะเวียนมาหาผมอย่างไม่ขาดสาย ในขณะที่พวกเรากำลังกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร  คนมันหล่อก็เงี๊ยะ!!
      
       "แบมมมม~ เราจ้างถ่ายรูปหน่อยยย~" 

เอ่อออ....ครับ 
       พวกนางไม่ได้เข้าหาผมเพราะหล่อ  ....ก็ได้ 
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ! เพราะประเด็นคืออออ~
I will have the money!!
กินข้าวอยู่ดีๆก็มีตังค์มาประเคนถึงที่ มีความสุขจัง โฮ๊ะๆ
       
       "เก็บอาการหน่อยมั๊ยล่ะ ตามึงเป็นรูปตังค์แล้วน่ะ"   ไอ้ยูคได้พูดขึ้นมา หลังจากที่เห็นว่าผมมีความสุขแค่ไหนที่มีคนมาจ้าง
       "อิจฉาก็บอกกก~"  
       "ไม่อ่ะ เผอิญบ้านรวย"  

ผมกับยองแจถึงกับเบะปากมองบน ราวกับจะเลียนแบบพี่กิ๊ก สุวนีย์ก็ไม่ปาน 

       "ดูๆ ดูทำหน้าเข้า...  พวกมึงนี่น๊าาา"
       "น่ารัก?"   เป็นยองแจที่ถามยูคออกไป ด้วยความมั่นใจเสียเต็มประดา
       "น่ากลัว!!"  ดูครับ ดูมันตอบ น่ากลัวตรงไหน พวกผมออกจะน่ารักไสๆ .....ไสจังแรน

       "ทำไรกันพวกมึง?"  บุคคลมาใหม่ได้เอ่ยทักขึ้น
       "มาโรงอาหารนี่... มาซักผ้ามั้งพี่"  ผมตอบกลับไป
       "ดีเลยๆ กูฝากซักเกงในหน่อยดิ กำลังคัน"  อีกฝ่ายได้ตอบกลับมา   

       โอ้ยยยย ทุเรศไปอ่ะ นุ้งแบมรับไม่ได้!!   เมื่อผมไม่สามารถต่อมุขพี่มันได้ เลยได้แต่พองลมใส่แก้มตัวเองไว้อย่างงั้นเพื่อเลี่ยงการปะทะ

       "พี่มาร์คหวัดดี"  
       "หวัดดีครับพี่มาร์ค"

       ทั้งยูคและยองแจต่างก็ทักทายบุคคลมาใหม่ด้วยความคุ้ยเคย ต่างจากผม ที่ทักทายพี่มันมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว

       "พี่มาก็ดีละ ขอถ่ายรูปหน่อยดิ"   พี่มันพยักหน้าพร้อมเก๊กท่าให้ผมถ่าย 

'แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะๆๆ'
  ...รัวไม่ยั้งครับบอกเลย 

       "ชัตเตอร์ค้างหรอ? รัวซะ 55555555"  ก็ไม่ได้ขนาดนั้นปะแจ มึงก็พูดเว่อร์ไป 

ผมเลิกใส่ใจกับคำพูดของเพื่อนสนิทแล้ว หันกลับมาหามุมถ่ายรูปพี่มันต่อ  

ตอนแรกพี่มันก็เรียกร้องค่าตัวนะครับ  แกบอก

        'เปลืองตัวขนาดนี้ ไม่เห็นได้ไรตอบแทนเลย' 

        แต่มีรึ กันต์พิมุกต์ผู้นี้จะยอมเสียทรัพย์ง่ายๆ หึๆ ไม่มีทางอ่ะ!! 
ผมเลยทำท่าหมาหงอย (ที่พี่แม่งมองว่าเหมือนอูฐป่วย >> เฬวที่สุด!! ) 
แล้วอ้อนพี่มันว่า 

        'เห็นแก่อนาคตของเด็กน้อยตาดำๆอย่างผมเถอะ'  

พี่มันก็เลยสงสาร(รำคาญ) แล้วก็ไม่เรียกร้องหาค่าตัวอีกเลย จบ. 

        เหมือนเห็นแกตัวนะครับ แต่ผมหาได้แคร์ไม่ เพราะทุกวันนี้พี่มันก็มากินข้าวฝีมือแม่ผมทู๊กกกกกวัน 
ก็เหมือนจ่ายค่าจ้างแล้วแหละเนาะ

"ก่องง กิ๊งง กิงง ก่องงงง~"  
กริ่งโรงเรียนบ่งบอกถึงเวลาเข้าแถวเพื่อย่างสดผิวตัวเอง(?) พอได้ยินอย่างนั้น พวกผมจึงเดินไปเก็บจานข้าวที่กินหมดแล้ว 
และเดินไปเข้าแถวตามสเต็ปเดิมๆอย่างที่เคยทำอยู่ทุกวัน

เป็นกิจกรรมการโดนแดดเผาที่สนุกมากเลยครับ =_=

----------------
#เป็นแฟนกันต์มั๊ย
#ฟิคแฟนกันต์

ไปแล้วหนึ่งตอน เพลินมากเว่อร์

@MTBBgot7Ahgase

อ่าน เฟป เม้น เย้!!

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ และ Enjoy reading!! 

        


    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #12 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 15:00

    น่ารักอะแบมลูก

    #12
    0
  2. #4 080547 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 10:43

    ย่างสด????

    #4
    2
  3. #1 Titima124 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 13:20
    ต่อค่ะจะรอน้าา
    #1
    7