[Harry Potter] BACCHUS

ตอนที่ 5 : 05|FEEL SLIGHT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    12 พ.ย. 63

 

มีใครดู The Leftovers บ้างคะ? - Pantip

05| feel slight

 

______________

 

‘คุณแม่ครับ’

 

ร่างเล็กของเด็กวัยเจ็ดปีเดินเข้ามาหาผู้มารดาอย่างช้าๆ

 

‘มีอะไรลูกรัก?’

 

รอยยิ้มหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าถูกส่งมาให้บุตรด้วยความรู้สึกขัดเเย้งภายในใจ

 

‘วันนี้ลูกไม่มีเรียนมารยาทหรอ’

 

‘ไม่ครับ’

 

‘แล้วลูกมาหาแม่ทำไม’

 

เด็กชายมองผู้เป็นมารดาด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับตุ๊กตาเขาไม่รู้หรอกว่ารอยยิ้มที่เเม่ส่งมามันจริงหรือปลอม แต่ที่เเน่ๆเขารู้เเค่ว่าเธอไม่เหมือนคุณปู่ทวดหรือคุณพ่อ แค่นี้–เด็กชายรู้แค่นี้จริงๆ

 

‘ทำยังไง–ต้องทำยังไงถึงจะไม่โดนทิ้งครับ’

 

‘อืม–นั่นสินะ ไหนๆวันนี้ก็วันเกิดลูกทั้งทีแม่จะบอกให้ก็ได้’หล่อนยิ้มพลางทำสีหน้าราวกับกำลังครุ่นคิด ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เเล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กชาย

 

‘คนส่วนใหญ่เขาชอบเด็กนิสัยดี เชื่อฟังและมีมารยาท’สองมือของมารดาเอื้อมมาจับไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา 

 

‘และหากอยากเป็นที่รักของทุกคน ลูกก็เเค่ยิ้ม’

 

‘ยิ้ม?’

 

‘ใช่–แค่ยิ้ม ต่อให้จะเจ็บปวดเจียนตายเเค่ไหนก็ต้องยิ้มอย่าให้ใครมารับรู้ถึงความทุกข์ของเราแค่นี้ก็ไม่มีใครทิ้งลูกเเล้ว’

 

เด็กชายมองมารดาด้วยเเววตาสั่นไหวเพราะความหวาดกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ 

 

‘ยิ้มสิลูกรัก’

 

‘ม–ไม่’

 

เด็กชายปฏิเสธเเละก้าวถอยหลังแต่มือของผู้เป็นมารดากลับบีบที่ไหล่ของเขาเเรงขึ้นทั้งๆที่เธอยังยิ้ม

 

‘คุณแม่ ผม–ผมเจ็บ’

 

‘ยิ้มให้เเม่ก่อนสิ’หล่อนบังคับเขาทั้งๆที่ยังไม่คลายเเรงบีบจากไหล่

 

‘ยิ้มสิ’

 

‘แม่บอกให้ยิ้ม ลูกคงไม่อยากเห็นเเม่โกรธใช่มั้ย?’ผู้เป็นเเม่ยังคงบังคับให้เขายิ้มด้วยเเววตาที่น่ากลัว 

 

‘แม่บอกให้ยิ้ม ยิ้มให้เหมือนแม่สิแบคคัส!’

 

เฮือก!

 

แบคคัสสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันใหม่ แรงหายใจรัวถี่ราวกับคนออกกำลังเขามองมือเล็กๆของตนที่กำลังสั่นอย่างหวาดกลัว กลัวว่าจะเป็นเหมือนเธอคนนั้น เเบคคัสนำมือมาลูบหน้าตัวเองอย่างอ่อนใจ อีกสองวันก็จะเป็นวันคริสต์มาสแล้วปัญหาต่างๆก็ยังไม่หมดไม่ว่าจะเป็นพวกพอตเตอร์ที่สงสัยเขาจนตามติดไปทุกที่ ต้องมารับมือกับล็อกฮาร์ตในเเต่ละคาบเรียนมันทำให้เขารู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างมาก ตอนนี้นักเรียนทุกคนต่างหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งเเต่เเมวของภารโรงที่แข็งเป็นหิน ลามไปถึงเหล่านักเรียนเเละที่หนักที่สุดคือนิคหัวเกือบขาด ใช่ ผีมันก็ไม่เว้น อ้อ–ถ้าถามถึงเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นล่ะก็

 

‘ศาสตราจารย์เรียกผมทำไมหรือครับ’

 

‘ทั้งสามคนนี้บอกว่าคุณอยู่ในเหตุการณ์ที่คุณนายนอริสถูกบางอย่างโจมตี’

 

‘เอ๋–เรื่องอะไรกันหรือครับ แล้วทำไมคุณนายนอริสถึงถูกโจมตี’แบคคัสเเสร้งทำหน้างุนงง

 

‘คุณยังไม่รู้เรื่องงั้นหรือ?’

 

‘อ่า–ผมยอมรับว่าผมเดินออกมาจากห้องโถงก่อนเวลาจริงๆแต่ผมก็เดินกลับหอทันทีนะครับ ระหว่างทางก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย’

 

‘เขาโกหก!’รอนตะโกนเสียงดัง‘นายอยู่ที่นั่น อย่ามาโกหก!’

 

‘ขออภัยคุณวิสลีย์’แบคคัสยิ้มเเล้วมองรอน‘ผมไม่มีความจำเป็นที่จะต้องโกหก–ไหนหลักฐานที่บอกว่าผมอยู่ที่นั่นล่ะ’

 

‘หรือถ้าคนที่พวกคุณเห็นเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ผมล่ะ อาจจะเป็นคนอื่นก็ได้ ทำไมพวกคุณถึงมาเจาะจงเเต่ผม’

 

‘หรือเพราะว่าผมอยู่บ้านสลิธีรินกันคุณถึงปักใจเชื่อขนาดนี้’ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนแบคคัสจึงเติมเชื้อไฟทันที‘พวกคุณควรตรวจสอบคนในบ้านตัวเองดีกว่ามั้ย บางทีคนใกล้ตัวคุณอาจเป็นคนทำก็ได้ใครจะไปรู้’

 

‘…’

 

‘เอาล่ะในเมื่อไม่มีหลักฐานแถมยังมีการระบุสถานที่เเน่ชัดของคุณเบอร์ก ฉันเกรงว่านี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด’ดัมเบิลดอร์กล่าวสรุป‘เชิญคุณกลับได้เเล้วคุณเบอร์ก ขอบคุณที่ยอมสละเวลามา’

 

‘ยินดีครับ’ ยินดีอย่างยิ่งเลยล่ะครับ

 

 

แม้เขาจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยเพียงใดสุดท้ายเด็กชายผู้รอดชีวิตก็รับชะตากรรมเเทนเสมอก็อย่างว่าล่ะนะ คนปกติที่ไหนเขาพูดกับงูได้กัน แบคคัสหยุดคิดเรื่องราวต่างๆเเล้วลุกขึ้นไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมตัวไปทานอาหารเช้า เมื่อเดินลงมาที่ห้องนั่งเล่นก็พบนักเรียนบ้านสลิธีรินที่นั่งอยู่ตามมุมต่างๆบางคนก็มองมาที่เขาก่อนที่จะหันกลับไปนินทากันในกลุ่มซึ่งนั่นเป็นภาพที่ชินตาเเล้วสำหรับเขา แบคคัสก้าวเดินออกไปจากหอพักเพื่อไปยังห้องโถงอย่างไม่เร่งรีบระหว่างทางก็ยังมีคนมองเขาบ้างประปรายเมื่อมายังห้องโถงก็พบกับพวกเดรโกที่นั่งคุยกันอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

 

“ไง แบคคัส หายากนะเนี่ยที่นายตื่นสาย”เบลสเอ่ยหยอกเย้าเล็กน้อยก่อนจะยื่นซองจดหมายสามฉบับมาทางเขา

 

“ไม่ต้องมาทำหน้างง จดหมายของนายไง”แบคคัสร้องอ้อเบาๆก่อนจะเก็บจดหมายเข้ากระเป๋า“คริสต์มาสนี้พวกนายจะไปไหนกัน?”

 

“ผมคงต้องอยู่ที่นี่”

 

“ฉันกับเเครบ กอยล์ลงชื่ออยู่โรงเรียนน่ะ”เดรโกตอบเสียงสบายๆ“ได้ข่าวว่าพวกยาจกวิสลีย์ก็ลงชื่ออยู่ด้วย อ้อ–รวมยัยมักเกิ้ลนั่นกับนักบุญพอตเตอร์ด้วย”

 

“ตอนเช้านายมีเรียนอะไรเเบคคัส”แพนซี่ถามเขา

 

“ประวัติศาสตร์เวทมนต์กับวิชาเเปลงร่างครับ”แบคคัสคัสลอบปาดเหงื่อในใจกับวิชาเเรกของวัน ให้ตายสิ ผมจะหลับในคาบมั้ยเนี่ย

 

“แล้วบ่ายล่ะ”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย“ก็ว่าง–พี่อยากรู้ไปทำไมครับ”

 

“แค่ถามเฉยๆ เฮ้–อย่ามองฉันเเบบนั้นนะเบลส”แพนซี่หันไปแหวใส่เบลสที่ทำหน้าตาล้อเลียน“ถ้าฉันไม่รู้ว่าเธอชอบเดรโกนะแพนซี่ ฉันคงคิดว่าเธอชอบเด็กปากร้ายนี่ซะเเล้ว”เบลสเอ่ยพลางเบี่ยงตัวหลบสันหนังสือในมือของเเพนซี่

 

“หุบปากนายเลยเบลส ซาบินี่!”

 

“พวกนายสองคนอย่างพึ่งตีกันสิ”ดาฟเน่เริ่มบ่น“วันไหนไม่ตีกันนี่จะลงเเดงตายให้ได้เลยใช่มั้ย”

 

“ไม่หรอกดาฟเน่–เขาว่าตีกันตอนนี้เเต่งงานไปลูกดกนะ”ธีโอดอร์เอ่ยแซว

 

“ธีโอ!”

 

“ให้ตายสิ–พวกพี่โตกันเเล้วนะครับ”

 

ฉึก!

 

คล้ายมีศรปักลงกลางใจทั้งสี่คน เฮ้–น้องชาย นี่พี่ไง!พี่อ่ะ!

 

“ผมไปเรียนดีกว่า–พวกพี่ก็อย่ามัวเเต่ย้อนวัยกันเพลินนะครับ เวลาไม่คอยใครหรอกนะ”แบคคัสว่าทิ้งท้ายเเล้วเดินออกไป

 

“ห๋า–หมอนั่นหมายความว่ายังไงน่ะ”เบลสพูดด้วยความงุนงง“เวลาไม่คอยใคร–เด็กนั่นต้องการสื่ออะไร”

 

“…”

 

“เฮ้ย!มีเรียนเช้านี่หว่า!”

 

 

หลังจากจบคาบเรียนสุดท้ายของวันเเบคคัสเลือกที่จะตรงดิ่งไปที่ทะเลสาบทันทีถึงเเม้ว่าตอนนี้มันจะกลายเป็นน้ำแข็งเเล้วก็ตาม เมื่อมาถึงเขาเลือกที่จะนั่งพิงต้นไม้เเล้วหยิบจดหมายทั้งสามฉบับขึ้นมาอ่าน

 

ถึง แบคคัส เบอร์ก

     คริสต์มาสนี้แกไม่ต้องกลับบ้านจนกว่าจะปิดเทอม เชื่อฉันเเล้วเเกจะขอบคุณฉันเวลาแกปิดเทอมแล้ว

ปล.ฉันคิดว่าที่ฮอกวอตส์คงจะดูแลแกดี แต่รักษาตัวเองด้วย ฉันจะรอฟังข่าวดีจากแก

จาก คาเเร็กตาคัส เบอร์ก

 

ถึง แบคคัส เบอร์ก

     คริสต์มาสนี้ฉันจะกลับจากแคลิฟอร์เนีย มีของเซอร์ไพรส์ด้วยรับรองแกตกใจเเน่ แต่อย่าพึ่งคิดไปเองว่าฉันจะตามใจเเกล่ะ

ปล.ฉันจำได้ว่าซื้อนกฮูกให้เเกก่อนเปิดเรียน มันคงตายเเล้วสินะ 

จาก เอเรบัส เบอร์ก พ่อของเเก

 

ถึง เเบคคัสหลานจอมหยิ่ง

     ฉันว่าฉันส่งจดหมายไปหาเธอหลายฉบับเเล้วนะ!ถ้าเธอยังไม่ตอบฉันเราไม่ต้องเป็นน้าหลานกันเลยมั้ย ฉันเลี้ยงเธอมานะเเบคคัสไอ้แมวจอมหยิ่ง! บุญคุณน่ะรู้จักมั้ย ฉันเดาเลยว่าเธอคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ฮอกวอตส์แต่!ตอบจดหมายฉันเลยนะ ไม่งั้นฉันจะเผาหนังสือปรุงยาของเธอ!

หากเธอยังเห็นฉันเป็นน้าเธออยู่ก็กลับมาที่บ้านวันคริสต์มาสซะ!ฉันจะกลับจากอเมริกาแล้วและฉันจะไปรับเธอที่ชานชาลาเเน่!

ปล.รู้ใช่มั้ยว่าถ้าเธอไม่ตอบจดหมายฉัน ฉันจะเผาหนังสือเธอจริงๆนะ

ปลล.ถ้าเธอยังไม่ตอบกลับจดหมายฉันเธอก็ไปแต่งงานกับหนังสือเธอซะ!

จาก เอจีเลีย บอร์เจ็น น้าสาวของเธอ

 

“แล้วทำไมผมต้องตอบกลับจดหมายด้วยล่ะ”แบคคัสกระตุกยิ้มร้าย คิดว่าขู่จะเผาหนังสือผมเเล้วผมจะยอมหรอ ฝันไปเถอะ

 

“ว่าเเต่–ทำไมคุณทวดถึงห้ามเรากลับกันนะ”จริงๆเเล้วเขาไม่มีปัญหาหรอกกับอิเเค่ไม่กลับบ้าน แต่เเบบนี้มันน่าสงสัยชะมัดอีกอย่างน้าเขาก็กำลังจะกลับมาในคริสต์มาสนี้เขาคงได้เเต่ภาวนาให้หนังสือเขายังอยู่ดีล่ะนะ

 

ถึงจะว่าอย่างงั้นก็เถอะ จะว่าไปเขาก็คิดถึงน้ากับพ่อเหมือนกัน ก็นะ–ไม่ได้เจอกันตั้งสามปีไม่รู้จะเป็นยังไงก็ไม่รู้นานๆทีถึงจะส่งข่าวคราวมาให้รู้บ้าง แต่ก็ไม่เคยได้อยู่กันพร้อมหน้ากันเลยแม้เเต่ครั้งเดียว มันทำให้เขารู้สึกเหงานิดหน่อย แค่นิดหน่อยเท่านั้นเเหละ

 

อ้อ–มีข่าวร้ายอีกข่าวลูน่าไม่ยอมคุยกับเขา

 

ใช่!เธอ–ไม่–ยอม–คุย–กับ–เขา!

 

นั่นมันทำให้เขาหงุดหงิดมากๆวันนี้อุส่าห์ได้เรียนกับบ้านเรเวนคลอเเท้ๆเขาก็พยายามหาจังหวะคุยกับเธอแต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธเขา เธอปฏิเสธเขา!เขาคือแบคคัส เบอร์กเลยนะ เธอกล้าดียังไงมาปฏิเสธเขากัน!

 

“เฮอะ–ไม่อยากคุยก็ไม่คุย”เเบคคัสพ่นล่มหายใจออกมาอย่างเเรงพลางทำหน้าเรียบเฉย“ผมก็ไม่ได้อยากคุยกับคุณเหมือนกัน”

 

ใช่–ไม่อยากเลยเเม้เเต่นิดเดียว…

 

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับเเค่พริบตาเดียวก็จะถึงวันคริสต์มาสเเล้วแบคคัสใช้เวลาทั้งหมดกับการเรียนเเละทำคะเเนนบ้านในวิชาต่างๆสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่สนว่าใครจะมองยังไง 

 

ช่างมันสิ–ก็เขาหงุดหงิดนี่

 

จริงๆเล้วแบคคัสเป็นคนมีเหตุผลแต่ในขณะเดียวกันก็หงุดหงิดง่ายหากมีคนขัดใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับลูน่า เลิฟกู๊ด

 

“ไว้เจอกันนะแบคคัส เดรโก แครบ กอยล์”ดาฟเน่โบกมือลาทั้งสี่คนที่ลงชื่ออยู่ที่โรงเรียน“รอของขวัญวันคริสต์มาสต์ได้เลย”

 

“ฉันจะคอยดู”เดรโกตอบกลับ“ไว้เจอกัน–เบลสอย่าดึงผมแพนซี่”

 

“โธ่!เพื่อนอีกนิดเดียวเเท้ๆ”เบลสชักสีหน้าใส่เดรโกก่อนจะหน้าซีดเมื่อมองไปยังเเพนซี่“เบลส ซาบินี่ อย่าอยู่เลยเเก!”

 

“ว๊ากก ช่วยฉันด้วยยัยนี่จะฆ่าฉัน!”

 

“โอ๊ยๆยัยหมาจูฉันเจ็บนะ!”

 

“พวกพี่อยู่เงียบๆซักสองสามนาทีเป็นมั้ยครับ”แบคคัสที่มีอารมณ์หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่เเล้วพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มหากเเต่มีเส้นเลือดปูดขึ้นตามขมับจางๆ“จะตกรถไฟอยู่เเล้วยังไม่รีบไปอีก ถ้าตกรถไฟขึ้นมาผมไม่ช่วยนะบอกไว้เลย”ว่าจบก็เดินกลับตัวปราสาทฮอกวอตส์ทันที

 

“ไปกินรังเเตนที่ไหนมาล่ะนั่น”ธีโอดอร์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

 

“หงุดหงิดอะไรมาล่ะมั้ง–ปล่อยไปเถอะ เดี๋ยวก็หายเองแหละ”

 

#เทพแห่งสุราเเละเมรัย

 

-TALK-

 

อ่านให้เพนเพนหน่อยค่ะสำคัญมากๆ

-เพนเพนจะทำการTime Skip ในตอนถัดไปนะคะเพราะเนื้อเรื่องหลักของเราน้องจะต้องอยู่ปี4เพนเพนไม่อยากให้ผู้อ่านได้อ่านเเต่น้ำเเล้ว หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะคะ-

 

เพนเพนอ่านทุกคอมเมนต์นะคะสำหรับคนที่สงสัยตัวเพนเพนจะชี้เเจ้งดังนี้ค่ะ

ชื่อเเบคคัสเป็นชื่อของเทพไดโอนีซัสในภาษาโรมันที่เขาเรียกกันค่ะ ไดโอนีซัสคือชื่อทางฝั่งกรีกแต่แบคคัสคือชื่อโรมันนะคะทั้งนี้ก็ยังเป็นเทพองค์เดียวกันค่ะแค่มีชื่อเรียกหลายหลายเท่านั้นเอง

 

คุณเขาหงุดหงิดที่เพื่อนไม่คุยด้วยอ่ะค่ะ เด็กซึนก็แบบนี้ปากบอกว่าไม่ต้องการเเต่สุดท้ายก็เปล่าเปลี่ยวใจ~ คราวนี้กลับบ้านไปรับรองมีบันเทิงอ่ะค่ะ//ฮา

บ้านน้องเขารักกันดีนะ จริงจริ๊ง//กระพริบตาปริบๆ

คุณเลิฟกู๊ดมีเหตุผลอะไรกันนะที่ปฏิเสธคุณเขา//น่าสงสัยจังเลย

 

ยิ้มชั่วร้าย GIF - SneakySmile - Discover & Share GIFs

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #45 Wnats (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 10:23
    ทำไมลูน่าไม่คุยกับแบคคัสอ่าาา น้องหงุดหงิดเลย กอดๆ น้า
    #45
    0
  2. #44 Nimayu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 18:05
    นางเอกเรื่องนี้คือลูน่าใช่ไหม แหมๆนายคนซึนเอ้ย
    #44
    0
  3. #43 Dmmmmmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 12:22

    รอนะคะ
    #43
    0
  4. #42 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 10:07
    ลูน่าาา อย่าเย็นชาใส่น้องเลยน้า
    #42
    0
  5. #41 Luvyday2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 06:53
    รอค่าาาา🌼😆🌼
    #41
    0