FNAF สิ่งที่พวกเราปกป้อง คือ เธอ (allxไมค์)(Yaoi)

ตอนที่ 4 : ยามคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    1 พ.ค. 59

ณ บ้านหลังนึง
'ตอนนี้มีรายงานมาว่า มีคนฆ่าตัวตายในร้านพิซซ่าเป็นรายที่12 แล้วคะ ตอนนี้ผู้จัดการร้านพิซซ่า
เป็นผู้ต้องสงสัย เนื่องจากตัวผู้ตายมีร่องรอยการทรมานก่อนจะโดนปาดคอตาย
โดยชื่อผู้ตาย ชื่อ ซาร่า เป็นยามที่ร้านแห่งนี้ ตอนนี้รอทางญาติติดต่อรับตัวผู้ตายคะ'
เสียงทีวีที่เปิดไว้ดัง โดยที่คนดูไม่คิดจะสนใจ
"ซะ ซาร่า ไม่นะ"วินเซนต์นั่งช็อกกับเหตุการ์ณที่ช่องข่าวรายงานมา
"เป็นไรวินเซนต์หน้าซีดๆ"โฟนถามวินเซนต์ที่นั่งตัวสั่น
"ซาร่า"วินเซนต์พึมพำออกมาพร้อมตัวสั่นคล้ายจะร้องไห้
"ไม่ต้องกลัว บอกมาเป็นอะไรนะ"โฟนพูดพร้อมกอดวินเซนต์และลูบหัวเบาๆ
"ซาร่าตายแล้ว"วินเซนต์พูดก่อนจะปล่อยโฮออกมา
"ว่าไงนะ ซาร่าเนี่ยนะ เธอเก่งจะตาย"โฟนพูดอย่างอึ้งๆ
"ฉันไม่รู้ ฮึก ฉัน ฮึก"วินเซนต์พูดออกมาพร่างปาดน้ำตา
"ไม่เป็นไรวินเซนต์ ฉันอยู่ตรงนนี้ไม่ได้ไปไหน อย่าร้องสิ น้ำตาไม่เหมาะกับนายหรอกนะ"
โฟนพูดพร้อมปาดน้ำตาวินเซนต์ออก และ จูบวินเซนต์อย่างอ่อนโยน
(คู่ปลากรอบนี้หว๊านหวานจริง/ไร+ซับเลือด)
ร้านพิซซ่า
"พี่พูตเพ็ต พี่บอนลูนเอาขนมผมไปฮะ"เสียงใสของเด็กน้อยฟ้องพูตเพ็ต
"อีกแล้วหรอครับ"พูตเพ็ตย่อตัวลงให้เท่าไมค์
"ครับ พี่บอนลูนเอาขนมผมไปอีกแล้วอะ"ไมค์พูดพร้อมน้ำตาเริ่มคลอ
"บอนลูนเอาขนมไปคืนไมค์เดี๋ยวนี้จะขอบคุณมากนะ"เสียงเฟรดดี้เอ๋ยขึ้นเรียบๆ
ข้างหลังบอนลูนบอย
"นั้นสินะคะ เอาไปคืนเดี๋ยวนี้เลย"ชิกก้าพูดพร้อมจับหัวบอนลูนบอนที่คิดจะหนี
"ไปแย่งของเด็กมันไม่ดีนะ บอนลูน"ฟ็อกซี่พูดพร้อมเดินมาขวางทางบอนลูน
"ถ้าไม่เอาไปคืนผมว่า บอนลูนอาทจะมีรอยขีดข่วนก็ได้นะครับ"บอนนี่พูดพร้อม
ถือกีตาร์ตัวโปรดเตรียมฟาดบอนลูน
"พวกนั้นแคร์ไมค์เป็นพิเศษเลยมาไหมโกลเด้น"สปริงแทรปพูดพร้อมยิ้มหย่อย
แล้วมองไปทางพวกเฟรดดี้ที่ขู่ให้บอนลูนขอโทษไมค์
"ก็คงงั้น ก็เด็กคนนั้นสำคัญไม่ใช่รึไง"โกลเด้นตอบสปริงแทรปแต่สายตาหันไปหาไมค์ที่ยิ้ม
จากการได้ขนมคืน และยิ้มโกลเด้นก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
แชะ!
"หายากนะคะเนี่ยพี่โกลเด้นยิ้มนะ"ทอยชิกก้าพูดพร้อมเก็บกล้อง
"ยากที่ไหน ตอนเช้าที่ฉันเล่นกับเด็กก็ยิ้มนะ"โกลเด้นพูดเถียงทอยชิกก้า
"ก็ยิ้มให้เด็กๆกับยิ้มให้คนสำคัญมันต่างกันนี้คะ"ทอยชิกก้าพูดก่อนจะยกเค้กไปให้ไมค์
โกลเด้นพากย์
รอยยิ้มมันแตกต่างกันอย่างนั้นหรอ ผมก็ยิ้มแบบปรกตินิ แถมการยิ้มมันก็แค่ยกมุมปากขึ้นนิดหน่อยเอง 
"ถูกของเธอนะโกลเด้น ก็นายนะไม่ค่อยยิ้มแบบนั้นเลยนิ"สปริงแทรปพูดยิ้มๆ
"แบบนั้นแล้วแบบไหนละ"ผมถามไปซึ่งเจ้าตัวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"ก็ยิ้มที่มาจากตรงนี้ไงละ"สปริงแทรปพูดพร้อมชี้มาที่หน้าอกข้างซ้ายของผม
"ยิ้มจากใจ"ผมพึมพำออกไปทำให้สปริงแทรปพยักหน้าและยิ้มก่อนจะเดินไปรวมวงกับพวกเฟรดดี้
ถึงยังไงผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ที่ผมยิ้มเนี่ยมันหายากหรอและพวกเขารู้ได้ไงว่าผมยิ้มจากใจ
ทั้งๆที่ผมไม่มีหัวใจแล้ว 
ผมเอามือทาบหน้าอกข้างซ้ายที่มีเครื่องยนต์ทำงานอยู่ ผมมันตายไปแล้วจะไปมีหัวใจได้ไงละ
"ฉันตอบให้เอามั้ย"พัตเพ็ตพูดออกมาข้างหูผมทำให้ผมเผลอไปชกหน้าพัตเพ็ต
"อ่า โทษทีร่างกายไปเองนะ"ผมพูดพร้อมดึงมือพัตเพ็ตให้ลุกขึ้น
"ไม่เป็นไร ดีนะฉันเป็นหุ่นไม่งั้นมีดั้งหักแน่ เล่นซะแรงเลย"พัตเพ็ตพูดพร้อมจับแถวๆจมูก
"ก็ขอโทษแล้วไง ว่าแต่หมายความว่าไงที่นายจะบอกฉันนะ"ผมพูดเบี่ยงประเด็นเข้าเรื่องเดิม
"ก็เรื่องยิ้มของนายไงแล้วก็เป็นยิ้มที่มาจากตรงนี้ด้วย"พัตเพ็ตเอานิ้วจิ้มที่อกซ้ายผม
"บอกมา"ผมพูดด้วยเสียงราบเรียบ เพราะนี้จะสี่ทุ่มแล้ว
"ก็รอยยิ้มที่พวกนั้นบอกนายยิ้มออกมาจากใจที่เป็นความรู้สึกไม่ใช่มาจากการทำตามหน้าที่
ถึงพวกเราจะไม่เป็นเหมือนเดิมแต่ก็มีความรู้สึกนะ"พัตเพ็ตพูดพร้อมยิ้มนิดๆและหายไป
"ความรู้สึกหรอ"ผมพึมพำเบาๆแต่ก็ไม่พ้นหูจิ้งจอกสีขาว
"อะไรครับพี่โกลเด้นคิดอะไรอยู่คนเดียว"แมนเกิ้ลพูพร้อมกระโดดเกาะหลังผม
จากหมาแกเป็นจิ้งจก เรอะ(เปรียบเทียบได้แย่ที่สุด/แมนเกิ้ล)
"ปล่าว แค่คิดอะไรนิดหน่อยฉันกลับห้องละ"ผมพูดพร้อทเดินผ่านแมนเกิ้ลไป
ความรู้สึกใครจะไปจำได้คนเขาตายมาเป็นปีแล้วใครจะไปจำได้
ระหว่างทางที่ผมเดินกลับห้องใต้ดินบังเอิญเจอผู้จัดการและใครไม่รู้ หลบก่อนละกัน
"เจเรมี่นายห้ามออกจากห้องยามเด็ดขาดนอกจากจะจำเป็นเข้าใจมั้ย"
ผู้กับผู้ชายผมทองน่าจะชื่อเจเรมี่
"ครับ จะพยายามครับแต่ผมขอถามอย่างหนึ่งได้ไหมครับ"
"อะไรละถ้าตอบได้ฉันจะตอบ"
"ผู้จัดการที่มีคดีฆ่าเด็กยัดหุ่นนะครับ มีเด็กผมสีทองรึเปล่าครับ"เขาคงพูดถึงผมอยู่ละสิ
ก็ในเด็กพวกนั้นผมเป็นคนเดียวที่ผมสีทอง
"มี ทำไมละ"
"ก็เขาเป็นน้องชายของแฟนผมนะครับเลยถามดู"
แฟนหรอ ใช่คนที่ปล่อยผมไว้ร้านพิซซ่าแล้วไปเดตกับพี่รึเปล่านะน่จะใช่ งั้นคืนนี้ไปทักทายหน่อยดีกว่า
ผมพูดพร้อมวาบไปห้องใต้ดิน
เวลา เที่ยงคืน
นายุพาก
"คืนแรกตามพิธีแค่ไปทักทาย คืนที่สองเริ่มหลอกแต่เอาไม่ถึงตาย
คืนที่เอาแค่สติแตก คืนที่สี่อาการสาหัส คืนที่ห้าเอาให้ถึง'ตาย' เข้าใจนะ"
เฟรดดี้พูดทวนให้คนอื่นๆฟัง เพราะเขาได้ยินมาว่ามียามใหม่มา พวกเขาก็ต้องรับน้องใหม่ให้ดีที่สุดสิ 
"งั้นวันนี้ฉันไปก่อนนะ"เสียงโกลเด้นพูดพร้อมวาบไปข้างห้องยาม
"พี่โกลเด้นมาได้ไงเนี่ย"บอนนี่พูดพร้อมสะกิดถามเฟรดดี้
"ไม่รู้แต่เจ้าตัวคงอยากเล่นเฉยๆมั้ง"เฟรดดี้พูดพร้อมยักไหล่และเดินออกจากเวทีไปห้องอื่น
ณ ห้องยาม
"หวัดดีครับ ยามใหม่"โกลเด้นทักทายเจเรมี่อย่างเป็นมิตรแต่ไม่คิดจะก้าวเข้าห้องยาม
"มาได้ไงเนี่ย"เจเรมี่พูดพร้อมถีบปุ่มที่ประตู(ค่าเสียหายเท่านี้นะ/ผู้จัดการ คะ/ไร+ควักตังจ่าย)
"มาทักทายไงละ ว่าแต่จำฉันไม่ได้รึไง"โกลเด้นยืนพิงที่กระจก
"จำอะไรฉันรู้จักแกด้วยรึไง"เจเรมี่โต้กลับ
"นี้โกลหยิบน้ำให้พี่หน่อย"โกลเด้นพูดประโยคคุ้นเคยสำหรับเจเรมี่เมื่อหนึ่งปีก่อน
"โกลไปซื้อน้ำให้พี่หน่อย"โกลเด้นพูดต่อทำให้เจเรมี่ตาโต
"โกลถูพื้นหน่อยพี่ทำน้ำหก"โกลเด้นพูดพร้อมเหยียดยิ้มนิดๆเจเรมี่เริ่มตาโตขึ้นเรื่อยๆ
"โกลรอตรงนี้นะเดี๋ยวพี่ไปเดตกับพี่สาวเธอแปปนึง"โกลเด้นพูดพร้อมยกยิ้มกว่าขึ้น
ส่วนเจเรมี่วิ่งออกจากห้องยามไปแล้ว
"เล่นวิ่งไล่จับหรอ ฟ็อกยามเขาอยากเล่นวิ่งไล่จับนะช่วยเล่นกับเขาหน่อยสิ"โกลเด้นตะโกนบอกฟ็อกซี่ที่อยู่ในม่าน
"ต้องให้ฉันออกตั้งแต่วันแรกเลยแหะ มาเถอะแมนเกิ้ลเอาให้ยามสลบไปเลย"ฟ็อกซี่พูดพร้อมวิ่งไล่เจเรมี่กับแมนเกิ้ล
"ว๊ากกกกก พวกนี้มันอะไรเนี่ย"เจเรมี่พูดพร้อมวิ่งหนีฟ็อกซี่กับแมนเกิ้ลที่ตามมาติดๆ
"เล่นอะไรเสียงดังนะ"พัตเพ็ตเดินเข้ามากับพูตเพ็ต
"วิ่งไล่จับมั้งครับ"บอนน่พูดยิ้มและยกกีตาร์ขึ้นและยกสูงขึ้นเตรียมฟาดอะไรสักอย่าง
"3 2 1"บอนนี่นับก่อนจะฟาดกีตาร์ลงอย่างเร็วซึ่งเป็นจังหวะที่เจเรมี่วิ่งมาพอดี
ป็อก!
"สลบเรียบร้อยจ้า"บอนนี่พูดอย่างดีใจนิดๆและโยนกีตาร์ทิ้ง
เดี๋ยวต่อ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #157 baikao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 19:09
    กีต้าร์ก็ใช้ทำแบบนี้ได้สินะคะ-_-
    #157
    0
  2. #17 Hikari Yuu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 00:53
    เพิ่งรู้ว่ากีต้าร์เขาใช้กันแบบนี้(=_=)//มองไรท์ที่ควักตังค์จ่ายค่าของที่เสียหาย
    #17
    0