FNAF สิ่งที่พวกเราปกป้อง คือ เธอ (allxไมค์)(Yaoi)

ตอนที่ 14 : ไม่ให้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    3 ก.ค. 59

"ไมค์มาช่วยพี่เล่นกับเด็กๆแปปนึงสิ"บอนนี่เรียกไมค์ที่นั่งว่างๆอยู่
"ครับ"ไมค์ฉีกยิ้มอย่างร่าเริง จนทำให้ลูกค้าผู้ชายที่อยู่แถวนั้นหน้าแดงกันไปหมด และมีคนจะเดินไปขอเบอร์ไมค์แต่โดนบอนนี่จ้องขู่ จนต้องแพ้
"ไมค์ไปช่วยงานในครัวกับชิกก้าเถอะนะ"เฟรดดี้เดินมาแตะไหล่ไมค์และยิ้มให้บางๆ
"ครับ"ไมค์รับคำก่อนจะเดินไปช่วยชิกก้า
"ขืนอยู่หน้าร้านต่อได้โดนจีบแน่เลยว่างั้นมั้ยครับ พี่ฟรดดี้"ทอยเฟรดดี้ที่หันไปขู่ผู้ชายที่จ้องไมค์ไม่วางตาถามเฟรดดี้
"ใช่ฉันก็ว่างั้นละ"เฟรดดี้ก็ใช้สายตาคมๆหันไปกดดันพวกลูกค้าที่จ้องร่างบางที่เดินไปห้องครัวเมื่อครู่
"ผมว่าทีหลังให้ไมค์ทำงานประจำที่ครัวเลยดีกว่านะครับ เมื่อวานที่ไปเสิรฟ์อาหารก็มีคนจีบไปแล้วนะ"บอนนี่เสนอตัวเลือกให้ซึ่งเฟรดดี้ก็เห็นด้วยไม่น้อย 
"เฟรดดี้"มิวสิคเรียกเฟรดดี้
"มีอะไรหรอมิวสิค"เฟรดดี้หันไปถามมิวสิคที่ยืนกอดอกอยู่
"มานี้ บอนนี่กับทอยเฟรดก็ด้วยตามมาให้หมด"มิวสิคลากทั้งสามไปที่มุมอับทางเดินผ่านห้องครัว
เจอวัยรุ่นกลุ่มนึงนอนสลบอยู่
"นี้เธอทำอะไรนะมิวสิค ทำร้ายลูกค้ารึไง"เฟรดดี้ถามหน้านิ่งๆด้วยความสับสนนิดๆ
"ก็ไอ้เด็กพวกนี้มันเดินตามไมค์มาจนถึงห้องครัวแล้วก็ขอเบอร์ขอถ่ายรูปมั้งไรมั้งฉันทนไม่ไหวเลยซัดไปนะ"
มิวสิคย่อความเพื่อให้เข้าใจง่าย
"แล้วให้มาทำไมครับ  พี่มิวสิค"ทอยเฟรดดี้ถามมิวสิค
"ให้มาช่วยพาไปห้องพยาบาลหน่อย เดี๋ยวฉันบอกเองว่าเด็กพวกนี้วิ่งเล่นกันจนล้มหัวฟาด"
(แหลชัดๆ//นายุ ฉันแหลแล้วไงแกเป็นคนเขียนไม่ใช่เรอะ!!!//มิวสิค)
"อ่าๆ"เฟรดดี้รับคำก่อนจะจับเด็กสองคนอุ้มพาดบ่า
"ทำอะไรเป็นเรื่องอีกแล้วหรอมิวสิค"ฟ็อกซี่กับสปริงแทรปที่เดินผ่านมาเห็นพวกเฟรดดี้
"เชอะ!"มิวสิคไม่ตอบแต่แสดงอาการงอนและเดินผ่านไป
"รีบๆไปง้อเมียด้วยละ"สปริงแทรปตบบ่าฟ็อกซี่ที่ยืนงงกับเหตุการ์ณ
"พวกฉันไปละ"พวกเฟรดดี้ที่สีหน้าบอก 'เรื่องผัวเมียฉันไม่ยุ่ง' ก็เดินจากไป
เวลา 5ทุ่ม 
"เสร็จซะที!!"ทอยบอนที่ทำความสะอาดกับบอนนี่และไมค์ทิ้งตัวลงกับพื้น
"นั้นสิครับจะได้ไปพักด้วยเนอะ พี่บอนนี่"ไมค์ฉีกยิ้มฉบับเจ้าตัวให้ทั้งสองต่าย
"นั้นสิครับ พี่ว่าไปหาเฟรดดี้กันเถอะ"บอนนี่เดินนำออกไป
ณ ห้องจัดแสดง
"พี่เฟรดดี้ครับ!!!!"เสียงไมค์ที่วิ่งมากระโดดกอดเฟรดดี้จนตัวปลิวโชคดีที่เฟรดดี้ตั้งหลักได้เลยไม่ล้ม
"เป็นอะไรหรอไมค์"เฟรดดี้มองคนที่กอดตัวเองแน่น
"ระหว่างเดินมาไมค์เจอหนูนะครับ"บอนนี่เดินมาหัวเราะแห้งๆ
"โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะครับ"เฟรดดี้ปลอบไมค์ที่กอดตัวเองแน่นไม่ปล่อย
"ครับ"ไมค์คลายกอดเฟรดดี้ออก
กริ่ง~~
เจเรมี่เดินเข้ามา
"นาย"มิวสิคเดินออกมาจ้องหน้าเจเรมี่ที่มองมิวสิคแบบไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว
"อะไร"เจเรมี่ตอบกลับด้วยเสียงนิ่งๆ ส่วนชิกก้ากับทอยชิกก็เดินออกมาบังไมค์ไว้
"ห้าม 'แตะต้อง' เด็กคนนี้นายคงเข้าใจนะ"ฟ็อกซี่กดเสียงขู่ เจเรมี่ที่ยักไหล่และเดินไปห้องยามอย่างไม่สนใจ
"เขาคนนั้นกำลังมา"สปริงแทรปเพ้อออกมา 
" 'เขา' หรอ "ฟ็อกซี่จับไหล่สปริงแทรปพร้อมเขย่าเบาๆเพื่อเรียกสติ
"ฉันไม่รู้ มันออกมาเอง"สปริงแทรปตอบฟ็อกซี่ พล่างเอามือกุมหัว
"เฟรดดี้ มิวสิคบ็อก "โกลเด้นพูดเสียงเฉียบขาด
"โอเค"เฟรดดี้รับคำก่อนจะ เปิด มิวสิคบ็อก ทำให้ไมค์หลับ
"เอาไมค์ไปไว้ห้องใต้ดินก่อนถ้า 'เขา' มาจริงๆ คงเป็นไมค์ที่ 'เขา' ตามหา"
"ครับ เดี๋ยวผมเอาไมค์ไปที่ห้องเอง"บอนนี่อุ้มไมค์ก่อนจะเดินไปห้องใต้ดิน"
กริ่ง ~~
"ประเภทตายยาก จริง"ฟ็อกซี่ด่าใครบ้างคนที่เดินเข้ามา
"อะ!!"คนที่เข้ามาอุทานอย่างตกใจ เมื่อเห็นพวกเฟรดดี้ยืนจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
"ไงครับคุณ 'วินเซนต์' คิดถึงพวกผมหรอครับ"แมงเกิ้ลถามคนที่ยืนนิ่งและก้มหน้าอย่างสำนึกผิดต่อการกระทำ
" 'ฆ่า' เราไม่พอแต่ 'ทิ้ง' ลูกมันไม่ดีเท่าไรนะครับ"เฟรดดี้เอ๋ย ออกมาอย่างน่าขนลุกจนวินเซนต์ถอยหลังจนชิดประตู
"สนใจมาอยู่กับเรามั้ยละ"ทอยเฟรดดี้ แสยะยิ้มจนน่าขนลุกขนพอง วินเซนต์ตัดสินใจวิ่ง
ออกไปจากร้านจนไปชนโฟนกาย
"อ้าว! ม่วงไม่เข้าไปหาเจเรมี่หรอ"โฟนกายถามคนที่วิ่งมาชนตัวเอง
"อ อืม"วินเซนต์ตอบเสียงสั่น โฟนกายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่พูดอะไรต่อ
ณ ห้องใต้ดิน
"อะ อือ"(อย่าคิดลึกเชียว)
"ตื่นแล้วหรอครับ ไมค์"บอนนี่ที่นั่งอ่านหนังสือหันมายิ้มให้ไมค์ที่พึ่งตื่น
"ผม มาอยู่ที่นี้ได้ไง"ไมค์ขยี้ตา ถามบอนนี้เรียกรอยยิ้มให้มาระบายบนใบหน้าของบอนนี่
"ไมค์วิ่งไปกอดเฟรดดี้แล้วพอเฟรดดี้โอ๋ ไมค์ก็หลับนะครับ น่ารักมากด้วยละตอนหลับ"บอนนี่ขำน้อยๆ
แต่ในใจรู้สึกผิดที่ต้องโกหกไป 
"จริงหรอครับ!"ไมค์ถามบอนนี่ด้วยความตกใจ
"ฮ่าๆ ล้อเล่นครับ ไมค์ตกใจไปได้"ไมค์หน้ามุ่ยทันทีที่ได้ยินบอนนี่
"ฮ่าๆ อย่างอนเป็นเด็กๆสิครับ"บอนนี่เอานิ้วจิ้มแก้มไมค์ที่นั่งหน้ามุ่ยพองแก้มอยู่
"หวา!!! "ไมค์ร้องลั่นเมื่อถูกบอนนี่ดึงเข้าไปกอดไว้
"พี่ขอโษนะครับ"บอนนี่กล่าวขอโทษไมค์และซบหน้าลงบนหัวไมค์
"ครับ"ไมค์ที่โดนบอนนี่กอดก็มีท่าทีเคลิ้มจะหลับลงอีกครั้ง
"ถ้าง่วงก็นอนนะครับ พี่ไม่ทิ้งไมค์ไปไหนหรอก"บอนนี่ลูบหัวไมค์อย่างเบามือ
"มะ ไม่เป็นไรครับ"ไมค์พยายามฝืนตื่นต่อแต่ก็โดนบอนนี่กล่อมอีก
"ไม่เป็นไรครับ นอนพักเถอะ"บอนนี่ยิ้อ่อนๆออกมา นั้นคือสิ่งที่ไมค์เห็นเป็นอย่างสุดท้ายก็ทุกอย่างจะมืดดับลง
.
.
.
.
ลมหายใจช้าๆเป็นจังหวะคงที่แสดงให้เห็นถึงว่าเจ้าของร่างได้หลับนิทดี
บอนนี่ค่อยๆวางร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของตนลงกับเตียงอย่างเบามือ
"พี่สัญญา พี่จะไม่ทิ้งไมค์ไปไหนแน่นอน พี่ไม่ให้ใครมาเอาไมค์ไปได้พี่สัญญา"บอนนี่ลูบหัวไมค์เป็นการกล่อมให้ร่างบางฝันดี
"ไม่เหมือนพวกนั้นหรอก"บอนนี่ละมือออกมาและเดินออกจากห้องไปหาคนอื่นๆก็ขึ้นไปก็จัดการล็อกประตูให้เรียบร้อย
'ฉันไม่ให้ใครเอาไมค์ไปหรอก!!'บอนนี่คิดอยู่ในใจ 
มาสคอสคนสวมหูกระต่ายสีม่วงบนใบหน้าฉายยิ้มที่สดใส อบอุ่นและดูใจดี
แต่ภายในใจกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่ายังไงก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม
แต่ตอนนี้...มีสิ่งเดียวที่เด่นชัดภายในใจของคนนี้คือ....ต้องปกป้องสิ่งสำคัญแม้ว่าจะแลกด้วยชีวิต


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #166 baikao (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 14:14
    บอนนี่นายแมนมาก
    #166
    0
  2. #24 Y is life!!!!! (???==*) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 14:58
    ขอโทษที่มาช้านะคะ00 เเต่ว่าาาาาาา.....บอนนี่...มาเป็นเคะเเทนเมะเถอะอร๊ายยยยยยย!><
    #24
    0
  3. #23 Y is life!!!!! (???==*) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 14:58
    ขอโทษที่มาช้านะคะ00 เเต่ว่าาาาาาา.....บอนนี่...มาเป็นเคะเเทนเมะเถอะอร๊ายยยยยยย!><
    #23
    0
  4. #22 Kuromi Nekomata (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 11:06
    ไมค์ของพวกเรา!!! <เรา 

    แต่ไม่ใช่ของเธอ!!! <พวกเฟรดดี้

    แค่มโนตอนต่อไปเอง...;w; <เรา

    มโนทำไม รอคุณนายุเขาเลิกขี้เกียจแล้วมาเขียนต่อก็พอ <ฟ๊อกซี่

    ก็อย่างที่ว่านะคะ เราจะรอจนกว่าตอนใหม่จะออก ;-;
    #22
    1