FNAF สิ่งที่พวกเราปกป้อง คือ เธอ (allxไมค์)(Yaoi)

ตอนที่ 12 : นิทายที่ไม่มีวันจบของคนๆนึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    20 พ.ค. 59

คุณเคยฟังนิทานมั้ยละ
ไม่ว่านิทานเรื่องไหน ส่วนหนึ่งก็มาจากจิตนาการของคนเขียน
บางทีพวกเขาก็ไม่รู้ว่ามีสิ่งที่พวกเขาจินตนาการไว้
มันจะเกิดขึ้นจริงทีละเล็กทีละน้อย
จากจินตนาการของคนๆเดียวเผยแพร่ให้คนทั้งโลกรู้
มีทั้งคนไม่ชอบ และ คนที่ชอบ
แต่นั้นไม่ใช่หัวข้อหลักของวันนี้
ฉันมี 'นิทาน' เรื่องหนึ่งมาให้ฟังกัน
แน่นอนคุณไม่มีสิทธิปฏิเสธทั้งนั้น
เอาละมาเริ่มกันเลย
-----------------------------------------------------------------------------------------------
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีอาณาจักรอันห่างไกลมีทั้งความเจริญรุ่งเรืองพวกเขาอาศัยกันอย่างสงบ
พืชไร่ขึ้นอุดมสมบูรณ์ ชาวเมืองต่างมีความสุข
พระราชาปกครองบ้านเมืองอย่างเป็นธรรม
แต่ ทว่า....
โลกที่สวยงามขนาดนั้น....
มักมีอะไรตามมาเสมอจริงมั้ย
ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านแม่
เจ้าหญิงบอกพระราชาซึ่งเป็นพระบิดาของตน

ลูกรักแม่ของเจ้านั้นตายไปนานแล้ว นางไปสบายแล้วละ เจ้าทำใจเถอะ
พระราชากล่าวอย่างโศกเศร้าเมื่อพระธิดากล่าวเช่นนั้น

ท่านพ่อ ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ข้าขอโทษ
เจ้าหญิงกล่าวเสร็จก็ออกจากห้องโถงไปทันที

หลายปีผ่านไป....
เจ้าหญิงเติบโตขึ้นทั้ง มีรูปโฉมอันงดงามและเล่นเปียโนได้ไพเราะ 
เป็นที่หมายปองต่อชายหนุ่มทุกคนในอาณาจักร

แต่อนิจา เรื่องนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่พวกท่านเข้าใจนัก

เจ้าหญิงได้ไปเดินเล่นในสวน และ ตกลงไปในหลุมที่โผล่มาจากไหนไม่รู้
ตกลงไปในโลกที่ไม่เคยเห็น เจ้าหญิงกลัวและนั่งร้องไห้

ท่านเป็นอะไรถึงร้องไห้เช่นนั้น
เสียงปริศนากล่าวจากความมืด
นั้นสิน้ำตาไม่เหมาะกับท่านเลยนะคะ
เสียงปริศนาดังมาจากอีกที่
ท่านมีใบหน้าที่งดงามไม่เหมาะที่จะร้องไห้เลยนะ
เสียงปริศนาดังจากอีกทาง
ท่านไม่จำเป็นร้องไห้ไปหรอก 
เสียงปริศนาปลอบโยนเจ้าหญิง

พวกท่านเป็นใคร ฮึก เราแค่อยากออกไปจากที่นี้
เจ้าหญิงพูดทั้งน้ำตา

เจ้าหญิงผู้น่าสงสารอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นตาทั้งใจสั่นกลัวจนแทบใจจะขาด
แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงแค่ร้องไห้อ้อนวอน ต่อพระผู้เป็นเจ้า
หวังแค่ว่า พระองค์จะทรงเมตตา

พวกเราอาศัยอยู่ในโลกนี้มานานจนลืมชื่อจริงของเราแล้วละ
เสียงปริศนาตอบเจ้าหญิง
เราอยู่ที่นี้มานานจนจำเรื่องราวของเราไม่ได้แล้วละคะ
เสียงปริศนายังคงพูดต่อไป
พวกเราไม่มีชื่อหรอกครับ 
เสียงปริศนายังคงพูดต่อไปแต่น้ำเสียงชั่งเศร้าสร้อยเหลือทน
เราขอไม่มีทั้งชื่อและความทรงจำทั้งนั้นละครับ
เสียงปริศนาเศร้าสร้อยเหมือนจะร้องไห้
งั้นเราขอเห็นพวกท่านหน่อยได้หรือไม่
เจ้าหญิงอ้อนวอนที่จะพบบุคคลปริศนา

ทั้งสี่ก้าวออกมาจากความมืดเผยให้เห็นร่างบุรุษสามคนและสตรีหนึ่งคน
คนแรกเป็นบุรุษมีหูหมีสีน้ำตาลผม สีน้ำตาล ตาสีฟ้าดั่งท้องฟ้าที่กว้างไกล
คนที่สองเป็นสตรีผม สีเหลือง ตาสีม่วงใสดั่งอัญมนีล้ำค่า 
คนที่สามเป็นบุรุษ มีหูกระต่ายสีม่วงอ่อน ผมสีม่วงเข้ม ตาสีแดงสดดั่งเม็ดทับทิม
คนที่สี่เป็นบุรุษ มีหูสุนัขจิ้งจอกสีแดง ผมสีแดง ตาสีเหลืองดั่งเม็ดโอปอและสุกใสราวกับดวงดารา

ยินดีที่ได้รู้จักคะ ท่านหญิง
สตรีผมสีเหลืองโค้งให้เจ้าหญิงและยิ้มอย่างเป็นมิตรและเดินหายไป
                                               มีอะไรถามพวกเราได้เลยครับท่านหญิง
บุรุษผมสีน้ำตาลโค้งให้เจ้าหญิงและหายไปตามสตรี
มีอะไรที่ต้องการอยากได้พวกเราจะจัดหามาให้
บุรุษผมสีม่วงโค้งให้เจ้าหญิงและก้าวถอยหลังไปในความมืด
             เพราะ พวกเราคือคนดูแลที่นี้มีอะไรโปรดเรียกเรา
บุรุษผมแดงกล่าวก่อนจะก้าวถอยหลังหายไป

เดี๋ยว แล้วเราจะเรียกพวกเจ้าได้ไงในเมื่อเราไม่รู้ชื่อเจ้า
เจ้าหญิงถามออกไปคำตอบที่ได้กลับเป็นกระดาษแผ่นนึง

โปรดเรียกพวกเราว่า
เฟรดดี้ บอนนี่ ชิกก้า ฟ็อกซี่
เมื่อท่านหญิงต้องการเราเพียงแค่ขานชื่อเราจะไปหาท่านให้เร็วที่สุด
และ ท่านหญิงกรุณาบอกชื่อท่านมาได้รึไม่

เจ้าหญิงอ่านจบก็ เอ๋ย ชื่อตัวเองตามที่ในใบถาม

ข้าชื่อ ไมค์ ยินดีที่รู้จักพวกเจ้าด้วย
เจ้าหญิงกล่าวเสร็จก็เดินสำรวจโดยไม่สังเกตุว่ามีคนหลบซ่อนอยู่

ที่นี้คือที่ไหนกัน
เจ้าหญิงกล่าวออกมาเมื่อเข้าไปในห้องที่น่าจะเป็นห้องโถง

เจ้า!?
เจ้าหญิงอุทานออกมาเมื่อเจอบุรุษกระต่าย

สวัสดีครับ ท่านหญิงไมค์ท่านมีอะไรรึเปล่าถึงมาห้องสมุด
บุรุษกระต่ายถามออกไป

ข้าหลงเข้ามานะ เจ้า เอ่อ...
เจ้าหญิง

เรียกข้าว่า บอนนี่
บอนนี่ผู้เสร็จก็ส่งยิ้มใหเจ้าหญิง

บอนนี่ เจ้าช่วยพาเราไปเดินชมรอบๆหน่อยได้หรือไม่
เจ้าหญิงถามบอนนี่ซึ่งได้เพียงรอยยิ้มเป็นคำตอบ
ไม่รอช้า บอนนี่เดินนำเจ้าหญิงออกไปและแนะนำห้องต่างๆ
จนเจอ คนอื่นๆ

สตรีนางนี้คือ ชิกก้า ส่วนบุรุษผมสีน้ำตาลคนนั้นชื่อว่าเฟรดดี้ และบุรุษผมแดงชื่อฟ็อกซี่
บอนนี่แนะนำแต่ละคนให้เจ้าหญิงได้รู้จัก

เรามีเรื่องจะถามพวกเจ้านะ

อะไรหรือคะ ท่านหญิงไมค์

เราอยากรู้ว่าเราจะกลับไปยังที่ๆเรามาได้ไง

มีทางอยู่ครับแค่ท่านต้องเล่นเปียโนให้ต้นไม้แห่งจิตใจเติบโต

แต่การจะเล่นนั้นไม่ง่ายนักหรอกท่านหญิงไมค์

แต่พวกเราจะพยายามช่วยท่านหญิงไมค์นะครับ

ไม่ทราบว่าท่านเคยเล่นเปียโนหรือไม่คะท่านหญิงไมค์

เราจำไม่ได้เลย
เจ้าหญิงเอามือกุมหัวและทรุดลงไป......

--------------------------------------------------------------------------------------------
เป็นนิทานที่ดีนะว่ามั้ย
แต่พวกท่านรู้อไรมั้ยว่าเรื่องนี้ไม่มีวันจบตราบเท่าที่คนเขียนยังลงหมึกปากกา
บนกระดาษเพื่อระบายจิตนาการออกมาเรื่อยๆเมื่อยามคิดออก
นิทานนี้ยังไม่มีวันจบ

แล้วพวกท่านจะรอฟังมั้ยละ?

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #164 baikao (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 01:16
    ชื่อของพระองค์แมนมากเจ้าค่ะ องหญิงไมค์
    #164
    0
  2. #15 Pp31012546 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 09:21
    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า"โลกนี้มีผู้หญิงที่ชื่อไมค์"//ชื่อแมนมาก555
    #15
    0