สามี ภาค 2

ตอนที่ 17 : ไม่รักก็บ้าแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ก.พ. 63

สามี(2) - 17

"วันนี้ไอติมมีซ้อมละครอีก...น่าจะเลิกดึก เจทจะ...." ไอติมพูดบอกในหน้าที่อันต้องกระทำหวังให้แฟนหนุ่มรับรู้ หลังจากจบคลาสเรียนเวลาสิบหกนาฬิกา แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค...

"ไม่ต้องบอกให้กลับเลย! เดี๋ยวเจทรอ...ยังไงก็จะรอ" ชายหนุ่มพูดสวนขึ้นเสียงแข็งทันทีเมื่อแฟนสาวบอกกล่าวถึงหน้าที่

"ดูทำหน้าเข้าสิ คิกคิก...ยิ้มหน่อยสิคะ นะ" หญิงสาวที่มองสีหน้าของชายหนุ่มที่บูดบึ้งพูดขึ้นอย่างออดอ้อนน่ารัก มือเรียวบีบแก้มสากของชายหนุ่มเบา ๆ อย่างงอนง้อ

"ชอบไล่กลับก่อน...เจทไม่ยอมหรอกนะ ถ้าไอ้รุ่นพี่นั่นมันมาวุ่นวายไอติมจะทำไง...เจทหลับตามองยังรู้เลยมันคิดยังไง" เจทให้เหตุผล แม้คำพูดที่แสนจะน่ารักก็ยังไม่ทำให้คนตัวโตนั้นแปรเปลี่ยนสีหน้าไปได้

"เขาเป็นพี่เรียกไอ้ได้ไง?" หญิงสาวต่อว่า

"เข้าข้างกันออกหน้าออกตาเชียว" เจทยังคงพูดต่อ ใบหน้างอง้ำเมื่อถูกแฟนสาวตำหนิ

"อะไรของเจทเนี้ย...ตลกอ่ะ" หญิงสาวถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไม่ไหว เมื่อแฟนหนุ่มนั้นแสดงสีหน้างอนเธอ

"แต่เจทไม่ตลกนะ...เจทหวงไม่อยากให้มันเข้าใกล้ไอติมนี่นา" ชายหนุ่มพูดบอกอย่างออดอ้อน

"ไอติมจะคุยห่าง ๆ ไม่เข้าใกล้ เพื่อความสบายใจของเจท...โอเคไหมคะ?" หญิงสาวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ชูนิ้วก้อยยื่นไปตรงหน้าอย่างให้คำมั่นสัญญา

"ก็ได้" นิ้วหนาใหญ่เกี่ยวพันแน่นหนา ใบหน้าเผยรอยยิ้มเมื่อได้ยินสิ่งที่พึงพอใจ

"แต่อีกตั้งสองชั่วโมงเลยนะ ไอติมกลัวเจทจะเบื่อเอา" หญิงที่นึกห่วงใย เขาจะทนรอเธอนานตั้งสองชั่วโมงได้ยังไงทั้งที่ไม่มีอะไรทำ มันคงน่าเบื่อมาก ๆ

"เจทรอได้...อืม~~ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเจทไปเล่นบาสกับเพื่อนรอไอติม ถ้าเลิกซ้อมไอติมก็โทรมาเดี๋ยวเจทเดินไปหา" ชายหนุ่มเสนอความคิด

"เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ..." หญิงสาวตอบรับด้วยคำหวานปะปนรอยยิ้มสวย

"พูดค่ะ พูดคะแล้วน่ารักจัง...เจทชอบ" ชายหนุ่มพูดบอกเมื่อคำพูดมีหางเสียงน่ารักยิ่งทำให้แฟนสาวดูมีเสน่ห์

"แล้วรักไหมล่ะ?" เธอถามหยอดอย่างน่ารัก แม้จะเคอะเขินต่อคำพูดก็ยังอยากจะพูดออกไป ยิ่งเห็นชายหนุ่มมีท่าทียิ้มเขินก็ยิ่งทำให้นึกสนุก

"ไม่รักก็บ้าแล้ว" ชายหนุ่มโน้มตัวลงเสมอคนตัวเล็กแล้วกระซิบเสียงแผ่วชิดหูหญิงสาว ทำเอาใบหน้าสวยนั้นเปื้อนยิ้มเขินอาย ใบหน้าเห่อร้อนทันที

"ไอติมไปซ้อมละครแล้วนะ" หญิงสาวรีบบอกปัดเมื่อทนไม่ไหวแล้วต่อความเขินนี้ที่ถูกหยอดด้วยคำหวาน

"โอเค" ชายหนุ่มบอกกล่าว มองตามหลังหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกริ่ม จนเธอหายลับตาเขาไปในอาคารเขาจึงแยกตัวออกมา มุ่งหน้าสู่สนามบาสของมหาวิทยาลัย

...ร่างกายสูงโปร่งสมาร์ทในคราบนักบาสเกตบอล ดูมีเสน่ห์มากล้ำในทุกจังหวะของการเคลื่อนไหว ใบหน้าที่คมคาย จมูกที่โด่งคมเป็นสัน เม็ดเหงื่อที่ไหลย้อยตามขมับเพราะได้เผาผลาญทำให้ยิ่งน่าหลงใหล

"นั่นเจทนี่" เสียงของน้ำหอมที่เดินผ่านสนามบาสเกตบอลเอ่ยขึ้น เมื่อสายตาของเธอนั้นมองเห็นร่างกายและใบหน้าที่คุ้นชิน จนต้องหยุดเดินและจ้องมองไปยังเจท ที่กำลังเล่นบาสกับกลุ่มเพื่อนชายอย่างสนุกสนาน

"ใครเหรอ?....คนที่แกบอกปลื้มนะเหรอน้ำหอม" เจนนี่เพื่อนสาวคนสนิทของน้ำหอมเอ่ยถาม เมื่ออยู่ ๆ น้ำหอมก็หยุดเดินแล้วจ้องมองไม่วางตาไปยังจุดกลางของสนามบาสเกตบอล ที่กำลังมีกลุ่มคนวิ่งฉับไวแย่งลูกกลม ๆ สีส้มอย่างออกรส

"ใช่แล้วล่ะ เป็นไงเขาดูดีอย่างที่ฉันเล่าให้แกฟังไหมเจนนี่" น้ำหอมหันไปยิ้มกับเจนนี่เพื่อนสาวคนสนิทอย่างขอความเห็น

"ดูดีมากเลยล่ะ....แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวนะฉันได้ยินแว่ว ๆ มาผู้ชายที่ชื่อเจทอะไรนี่เป็นแฟนกับไอติมไม่ใช่เหรอ?" เจนนี้หันไปถามน้ำหอมอย่างสงสัย ข่าวคราวของที่ได้ยินแว่วเข้าหูทำให้เจนนี่ต้องถามเพื่อนที่ยืนเคียงข้างอย่างต้องการคำตอบ

"ใช่!...แล้วไงล่ะ? ยายไอติมนั่นมีอะไรดีฉันไม่เข้าใจ...แต่ไม่รู้ล่ะฉันจ้องเจทมานานแล้ว ฉันอยากได้เขา" น้ำหอมที่สูงล้ำกว่าเจนนี่เล็กน้อยมองหน้าเพื่อนสาวที่เคียงกาย แล้วกล่าวร่ายยาวตามความคิดตนอย่างเอาแต่ใจ

"แกจะทำอะไรน้ำหอม...ฉันว่านะแกไม่ควรยุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้ว" เจนนี่พูดขึ้นย้ำเตือนสติของเพื่อน...ความคิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มุมมองของคนทั้งสองก็ตรงกันข้ามแต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้พวกเธอนั้นคบหาเป็นเพื่อนกันได้ทั้งที่ความคิดและนิสัยนั้นสวนทางกันแทบทุกเรื่อง....

"นี่ฉันคบแกได้ยังไงนะยายเจนนี่...สามปีที่คบแกมามีสักเรื่องไหมที่แกจะสนับสนุนฉันน่ะ" น้ำหอมเริ่มโวยวายเมื่อเพื่อนสาวนั้นไม่ค่อยจะเห็นพ้องต้องกันกับเธอ

"ก็เรื่องไหนที่มันดีฉันก็สนับสนุนแกไงน้ำหอม?....ฉันเคยขัดแกซะที่ไหนล่ะ แกก็พูดไป" เจนนี่ให้เหตุผลและพูดตามอย่างที่เธอนั้นเคยกระทำมา ไม่ว่าเรื่องไหนหากเป็นเรื่องดีไม่เดือดร้อนใคร มีหรือที่เธอจะไม่สนับสนุนเพื่อน ยกเว้นก็แต่เรื่องที่มองแล้วว่าไม่สมควรเท่านั้นที่เธอมักจะคัดค้านหรือพูดขึ้นอย่างย้ำเตือนสติ หากสิ่งที่ทำไปแล้วทำให้ตัวเองเดือดร้อน ซึ่งผลของเรื่องที่น้ำหอมพูดและเธอมองออกได้ไม่ยากว่าเพื่อนคิดทำอะไร มันย่อมส่งผลในด้านลบตามมาแน่นอน

"ก็จริงแหละ...แต่...เรื่องของเจทฉันไม่ฟังแก เพราะฉันเกลียดยายไอติม ฉันไม่ชอบหน้ามันตั้งแต่เด็กแหละ ยายลูกไม่มีแม่...เหอะ" น้ำพูดยืนมือกอดอกพูดกับเจนนี่ด้วยท่าทีสบาย สายตาจ้องมองหน้าเพื่อนสาวพร้อมแววตาที่แอบแฝงเงื่อนงำ เรียวปากที่อาบเคลือบด้วยลิปสติกสีสวยยกยิ้มลึกตรงมุมปาก

"นางก็ออกจะน่ารักดีนะ...สดใสดีแถมพูดเพราะอีกต่างหาก ผู้ชายที่ไหนจะไม่ชอบ...ขนาดพี่แทนอะไรนั่นยังแอบมีใจเลยอ่ะ...พี่แทนของฉัน เฮ้อ" เจนนี่ที่แอบปลื้มรุ่นพี่เอ่ยขึ้นอย่างคนผิดหวัง เมื่อรับรู้มาบ้างว่าพี่แทนมีเธอแอบปลื้มนั้นมีใครในใจอยู่แล้ว

"นี่แกจะชมมันทำไมเนี้ย...ฉันว่าฉันสวยกว่ายายไอติมเน่านั่นเยอะเลยนะ แกว่าไหม?" น้ำหอมแสดงท่าทางออกมาอย่างมั่นใจในตัวเอง ใช้มือสะบัดผมที่ยาวสลวยไปด้านหลังให้พลิ้วตามแรงสะบัดอย่างมั่นหน้า

"แกนี่นะน้ำหอม...บ้าบอจริงชมตัวเองก็เป็น" เจนนี่ยิ้มส่ายหัวกับท่าทางของเพื่อนสาว เธอไม่ค่อยที่จะใส่ใจในคำพูดของน้ำหอมมากนักเพราะรู้ว่านิสัยของเพื่อนนั้นเป็นอย่างไร

"เรื่องของฉันย่ะ...ไปดีกว่า" น้ำหอมพูดขึ้นทันควัน

"แล้วนั่นแกจะไปไหน?" เจนนี่ร้องถามตามหลัง

"ไปหาเจท!!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น