Sf/Os | ChanChen

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,180 Views

  • 31 Comments

  • 63 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    43

    Overall
    2,180

ตอนที่ 8 : ติดตลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 

      "เราชอบจงแด”


      “....ฮ่าฮ่าๆทำไมชอบเล่นมุขแบบนี้เนี้ย!” เสียงหัวเราะที่ดังมาจากจงแดเพราะคิดว่าเพื่อนสนิท เล่นมุขกับตัวเองแต่...


      “ฮ่าฮ่าๆนั้นสิเนอะ...เราล้อเล่นนะ” เขาไม่ได้สนุกด้วยเลยไม่ได้ขำหรือยิ้มเหมือนที่กำลังส่งให้กับคนตรงหน้าสักนิด


      “อืมงั้นเราไปกินข้าวกันเถอะท้องเราเริ่มร้องล่ะ” จงแดเลิกหัวเราะแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำเพื่อนไปก่อน เหลือไว้แค่คนที่กำลังค่อยๆหุบยิ้มลดอย่างหน้าเศร้าสร้อย สุดท้ายตอนให้เขาพูดความจริงกับจงแดกี่ครั้ง อีกฝ่ายก็คงมองว่ามันเป็นแค่เรื่องตลกสินะ...

 

 

 

 

      เสียงเพลงที่กำลังคลอเบาๆอยู่ในหูฟังถูกดึงออกจากใครบางคนที่มาอย่างเงียบๆ

      “หืม? มีไรเปล่า” เจ้าของหูฟังหันถามคนมาใหม่นั้นก้คือเพื่อนเขาเอง อีกฝ่ายฉีกยิ้มอย่างน่ารักเหมือนทุกๆครั้งที่อีกฝ่าย มีเรื่องอย่างปรึกษาเขา

      เขารู้แค่ว่าเขาชอบรอยยิ้มของอีกฝ่ายมากๆมันเหมือนเป็นยาใจของเขาอย่างดี

      “...ชานยอลว่า...เราควรไปแคนนาดาดีไหม?” แคนนาดา? ไปทำไม?


      “...”


      “ชานยอล” เหมือนเห็นว่าเพื่อนเงียบก้ด้วยความเป็นห่วง จึงหันมาถามคนที่กำลังมองหน้าเขาและนิ่งเงียบ สุดท้ายเขาเลยเรียกชื่อเพื่อนเพื่อดึงสติกลับมา


      “ไป...ทำไมอ่ะ”


      “พอดีว่า...พี่มิกซอกจะย้ายไปทำงานบริษัทพ่ออยู่นั้นน่ะแล้วก็...เยริก็ถูกย้ายไปเรียนอยู่นั้นด้วยเหมือนกัน เฮ้อ...เราควรไปดีไหมเนี้ยยย”


      “....”


      “ชานยอลว่าไง?”


      “แล้วจงแดอยากไปไหม?” ถ้าอีกฝ่ายตอบเขาว่าอยากไป เขาก็คงไม่สามารถห้ามอีกคนได้หรอกเพราะถ้านั้นคือความสุขของจงแด เขาก็จะไม่ค้าน...ถึงแม้ว่าเสียงในใจเขามันจะส่วนทางอย่างย้อนแย้งก็ตาม...ไหนๆเขาเองก็ไม่เคยที่จะทำตามมันอยู่แล้วนิ...


      “เรา...” จงแดมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย อันที่จริงเขาอยากไปน่ะแต่เพราะ...


     “เราคิดถึงชานยอล”


      “อ..อะไรนะ” คนรับฟังเบิกตากว้างเพราะตกใจกับประโยคเมื่อกี้


      “เรากลัวว่าไปที่นู้นจะไม่มีเพื่อนดีๆแบบชานยอลอ่ะ เวลาเราไม่สบายใจไม่รู้ว่าจะมีใครมาทำให้เรายิ้มได้แบบชานยอลไหม”


      “ร..หรอ”


      “....”


      ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่อ มีแต่เสียงเพลงที่ดังในหูฟังที่มันยังดำเนินเล่นของมันไปเรื่อยๆ ชานยอลเลสายตามองคนที่กำลังคิดมากอยู่ในหัว

      “ หืม?” มือของคนตัวสูงเอื้อมไปจับเบาๆที่มือของเพื่อน แล้วลูบหลังมือเบาๆเพื่อให้จงแดผ่อนคลายลง


      “โทรศัพท์ก็มีสไกป์หากันก็ได้นิ อยู่นู้นอาจจะมีเพื่อนแบบเราก็ได้แต่ถ้าหากไม่สบายใจอะไรก็ค่อยสไกป์มาคุยกันนะ” ฝ่ามือใหญ่ที่ลูบหลังมือ ในตอนนี้เลื่อนไปลูบหัวของคนข้างๆแทนแล้วเอนให้อีกคนมาซบไหล่ตัวเอง


      “อื้ม...อย่าลืมคิดถึงกันนะชานยอลและก็อย่าลืมเรานะ” หึ...รักมากขนาดนี้....ลืมไม่ลงหรอกและก็................

 

 

 

 

 

 

 

     ไม่คิดจะลืมด้วย

      “อืม”

 

 

 

 

 

 

      “เราไปแล้วนะ”

      “ดูแลตัวเองดีๆนะ อย่าดื้ออย่าซนให้พี่มิกซอกปวดหัวละ”

      “รู้แล้วน้า~” คนโดนบอกแกมสั้งตอบรับแล้วโบกมืออำลาเพื่อน เพื่อจะไปขึ้นเครื่องจนสุดท้ายแผ่นหลังเล็กนั้นก็ค่อยๆเล็กลงไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

      “พี่ชานยอลไม่คิดจะบอกพี่จงแดจริงๆหรอคะ” น้องสาวคนเล็กของบ้านคิมที่ยังไม่ได้เดินตามพี่ชาย กลับหลังหันมาถามเพื่อนพี่ชาย


      “บอกไปแล้ว”


      “แล้วทำไม...”


      “จงแดเขาคิดว่าพี่เล่นมุขนะ” ชานยอลตอบน้องสาวเพื่อนด้วยรอยยิ้ม


      “ห..ห๊ะ!?” เยริมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ


      “แล้ว-!” ยังไมทันถามพี่ชานยอลอีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


      “รีบไปเถอะเยริ เดี๋ยวตกเครื่องขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ” คนโดนเตือนก้มมองนาฬิกาตัวเองก็พบว่าใกล้เวลาที่เครื่องกำลังจะออกแล้ว ก่อนจะเป็นฝ่ายกล่าวลาเพื่อนพี่ชายคนรองแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

 

 

 

 

 

 

 

      “แต่พี่ไม่เคยที่จะคิดเล่นมุขกับความรู้สึกตัวเองเลยนะ...” ถ้าการที่อยู่แบบนี้แล้วทำให้ได้เจอ ได้คุย ได้ยิ้ม ได้หัวเราะกับจงแดแบบนี้บ่อยๆ มันก็คุ้มกว่าการทำอะไรเกินเลยแล้วเหลือไว้เพียงความทรงจำดีๆ ‘อยู่แบบนี้ก็อาจจะดีที่สุดแล้วแหละเนอะ (เครดิต:@lk_ktw

 

 

 

 

 

      THE END.

 

-             -   ด้วยความว่าช่วงนี้อ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาคไรท์เลยไม่ค่อยได้อัพเลยค่ะ ว่าจะอัพมนวันเกิดพี่แมวเราก็ไม่มีเวลาจริงๆค่ะหลีดเดอร์ทั้งหลายยย 

    

 ป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น