Sf/Os | ChanChen

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,173 Views

  • 31 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    2,173

ตอนที่ 4 : ผู้สาวเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

B
E
R
L
I
N
  

 

     

    “ชาน ชานจำเราได้ไหม” ผมหันมองผู้หญิงร่างสูงกว่าผม แต่ก็เตี้ยกว่าแฟนผม

 

    คนที่เธอกำลังจับต้นแขนอยู่นั้นแหละครับ...เธอเป็นใคร?

 

   “อ๋อ ซอลลีใช่ไหม?”

   “อืมๆดีใจจังชานจำเราได้ด้วย”

   “ใครหรอชาน?” อาจจะดูว่าเสียมารยาทที่แทรกการสนทนาของทั้งสองคน

 

   แล้วไงผมเป็นแฟนชานยอลสิทธที่อยากรู้ว่าคนที่แฟนตัวเองคุยด้วยคือใคร มันแปลกตรงไหน

   “อ๋อ พ..!!

   “แฟนเก่าชานยอลนะ แล้วนี้เพื่อนชานหรอ” อะไรนะแฟนเก่า! แล้วทำไมต้องทำหน้ายิ้มแย้มยังงั้น!?

   “เมียชานยอล” เป็นผมเองที่ชิ่งตอบแทนชานยอล แล้วรีบคล้องแขนของร่างสูงเหมือนเด็กห่วงของ ยัยนั้นในตอนแรกดูเหวอแต่เหมือนว่านางคงคิดว่าผมเล่นถึงได้

   “ฮ่าฮ่าฮ่าๆเพื่อนชานนี้ตลก...!” ไม่เชื่อ

   “ไม่ตลกครับ ผมเมียชานยอลจริงๆไม่เชื่อ...ถามชานยอลก็ใช่ไหม...ตัวเอง” ผมว่าแล้วหันมองแฟนหนุ่มตัวเองที่ทำหน้าแบบงงๆว่าผมกำลังเล่นอะไรอยู่ แต่เหมือนว่าแววตาที่ผมส่งให้เขาคงทำให้เขาเข้าใจอีกอย่าง ถึงได้แสดงตอบกลับผมแบบเกินคาดที่ผมคิดไว้....

   “ฮ่าฮ่าๆคร๊าบบ ตัวเองมาพูดแบบนี้เขาเขินนน้า จุ๊ป!” ดีเกินคาดนะครับ ในตอนที่ชานยอลจุ๊ปที่หน้าผากผม ผมแอบนะเห็นใบหน้าของยัยซอลลีอะไรนั้น นางทำหน้าตกใจมากกว่าตอนแรกที่ผมบอกว่าเป็นเมียชานยอล

 

   ดี!ตกใจให้ช็อคตายไปเลยยิ่งดี!

 

   “ชานยอลอ่ะ!

   “โอ๊ย เจ็บๆ” ผมแกล้งตีไปที่อกของชานยอล รู้อยู่แล้วละครับว่าเขาไม่ได้เจ็บอะไรหรอก ที่ส่งเสียงร้องออกมาก็แกล้งผมเล่นเฉยๆ

 

   ตาเธอเป็นอะไรหรือเปล่านะซอลลี อ๋อ! อิจฉาตาร้อนหรือเปล่า!

 

   “ฮ่าๆน่า...น่ารักดีนะชานกับแฟน”

   “เมีย” ผมแก้คำพูดที่นางพูดผิด

   “จงแดครับ” เป็นชานยอลที่ปรามเอาไว้ก่อน

   “อ่าๆ อืม...ชานเรา...พอจะนั้งโต๊ะชานได้ไหมพอดีว่า.....” ผมมองรอบๆโต๊ะร้านอาหารแล้วรู้สึกหงุดหงิดกับเจ้าของร้าน

 

   ทำไมไม่ซื้อโต๊ะเยอะๆกว่านี้ห๊ะ! ฮึ้ย!

  ก็ได้แต่แอบบ่นเจ้าของร้านในใจและครับและก็ชานยอลด้วย! งอลดีไหมเนี้ย!

 

   “อืมเอาสิ โต๊ะเราก็นั้งกับจงแดแค่สองคนที่ว่างมีตั้งสองแหนะ” ....วันนี้นอนข้างนอกดีไหมนะ ปาร์ค ชานยอล!

   “แต๊งกิ้วนะ พอดีเลยเรานัดเพื่อนไว้ด้วยคนนึง ขอบคุณนะจงแด”

   “อืม” ผมตอบรับหล่อนแค่นั้น แล้วมานั้งกอดอกนิ่งๆด้วยใบหน้าที่ไม่คอยสมอารมณ์เท่าไหร่หนัก....

 

   วันนี้ผมกับชานยอลเรามาเดตกันนะครับ!แฟนเก่ามายุ่งอะไรด้วยละ!

 

   ในตอนนี้ผมได้นั้งโทษฟ้าฝนหรืออะไรก็ได้ที่ผมอยากจะโทษ(?) ที่ทำให้ต้องมาเจอกับยัยแฟนเก่าของชานยอล เมื่อไหร่อาหารจะมานะ!

   พลานไปหมดละครับตอนนี้!

   “ชาน เมื่อไหร่อาหารจะมาอ่ะเราหิวแล้ว” ถามชานยอลแล้วก็หลับตาซบไหล่แฟนหน่อยครับ นี้ไม่ได้แกล้งใครหรือแต่อย่างใดนะครับ....

 

   แค่หมั้นไส้!!

 

   “ครับๆรอก่อนเนอะ” ชานยอลปลอบผมแล้วพลางลูบหัวเบาๆเป็นจังหวะที่ผมลืมตาขึ้นมามอง และแค่แวบเดียวเท่านั้นละครับ ก็เห็นสายตาที่ขี้อิจฉาของคนที่นั้งฝั่งตรงข้าม ก่อนที่นางจะหลบสายตาหันไปมองทางอื่นให้ไกลจากรัศมีของเราสองคน

 

   แต่รอไปได้ซักพักอาหารพร้อมกับขอโทษของคนที่มาเซิฟร์ที่บอกว่าไปเซิรฟ์ผิดโต๊ะ...

 

   “เอ้า เราก็นึกว่าชานจะสั้งข้าวผัดกิมจิโรยหน้าชีสซะอีก แต่นี้ไม่...” ยัยนี้ช่างมีความจำดีซะจริงๆนะครับ ผมละทึ่งกับแฟนเก่าที่เลิกกันไปสามปีแล้ว จำดีจริงๆ...

   “ชานไม่คอยชอบของเก่านะ อาหารเก่าๆกินบ่อยๆก็ไม่ดี ชีวิตมันต้องเปลี่ยนไปลองอะไรใหม่ๆบางให้มาจำเจกับของ...เก่าๆชีวิตคงน่าเบื่อน่าดู ว่าไหมละ” พูดกระแทกใส่นางนิดแล้วมองด้วยสายตาเย้ยหยันว่านาง....

 

   พลาดละ...พลาดที่คิดจะมาลองดีกับผม..ผมรู้นะว่าที่ยัยนี้หยิบเรื่องนี้มาพูดเพราะอะไร มันสมควรแล้วหรอที่จะมาพูดทำไมว่าจำได้ว่าเมื่อก่อนชานยอลชอบอะไรต่อหน้าแฟนอย่างผม! เมื่อก่อนก็เมื่อก่อน อย่ามายุ่งกับปัจจุบัน

 

  ถ้าไม่อยากหน้าพัง....

 

  “อ..อ่อพอดีว่าจงแดลองพากินอย่างอื่นดูบ้างนะ”

  “อ่อ หรอดีจัง..นะ” ดีจริงไม่มองสายตาจิกแบบนั้นใส่หรอกนะ แต่มีหรอที่คนอย่าง คิม จงแดจะยอม...หึ!

 มองเย้ยหยันกลับสิครับว่ายังไง ตอนนี้ผมก็เหนือกว่าหล่อน สถานะไง...

 

  Rrrr~~

 

   “ฮัลโหลว่าไงมึง เอ้าหรอ? เดี๋ยวกูเดินออกไปเอาของเองก็ได้ เอ่อๆมึงรออยู่ตรงนั้น อืมๆ” ผมมองตามชานยอล

   “ใครหรอเตง?”

   “วูซอกนะครับ มันเอาของมาให้ชานงั้น....เอ่อ...” ชานเองก็คงจะคิดละครับ ว่าถ้าปล่อยผมที่เป็นแฟนใหม่กับยัยซอลลีแฟนเก่าไว้สองจะดีหรอ ผมก็ได้แต่ยิ้มให้เขาแล้วพยักหน้าให้ไปเถอะ ยังไงก็อยู่ได้.....หรอ....

   ส่วนยัยนั้นก็เพียงยิ้มส่งให้ชานยอลตอนที่เดินผ่านไปทางประตูร้านอาหาร

 

 

   “คบกันนานละซิ” แต่จู่นางก็โพล่งถามขึ้นมาซะดื้อ เหมือนอย่าล่อฝ่ามือผมนะครับ...

   “ก็ได้ปีกว่าๆ” ผมละก่อนบ้าจี้ตอบนะครับ

   “ว้า~แค่ปีกว่าเองหรอ...หึ” ตอนนี้ผมละอยากถามนางละว่า ทำไมคบปีกว่าแล้วทำไม!

   “แต่คิดว่าน่าจะดีกว่าเมื่อก่อนนะ”

   “คิดว่าเขาลืมได้หรอ”

   “ได้ไม่ได้ไม่รู้ รู้แต่ว่า......ยังไงปัจจุบันสำคัญที่สุด...ชานนะจะเคยพูดแบบนี้กับเธอตอนคบกันนะ...เข้าใจป่ะ” ผมตอกกลับซอลลีแล้วหันมาสนใจอาหารมากกว่าใบหน้าของยัยนั้น

 

   เพล้ง!

 

   แต่เหมือนว่ารับความจริงไม่ได้มั่งครับ ถึงได้ปัดจานอาหารของตัวเองมาใส่ผม จนอาหรที่ผมกำลังจะทานสภาพแย่มากๆ

   “นี้!” ผมลุกขึ้นแล้วมองหน้าเอาเรื่องกับการกระทำหมาไม่แดกของซอลลี

   “รักแรกมันย่อมดีกว่าถูกไหม?ใหม่แล้วไง ไม่คิดบ้างหรอว่าในช่วงเวลานึงเขาอาจจะกำลังคิดถึงฉันยังอยู่ก็ได้!!

   “เวลาแย่ๆนะสิ ถ้ารักแรกมันห่วยแตกเป็นฉัน ฉันก็ขอเลือกลืมมันซะดีกว่า จำไปก็รกสมอง จำเรื่องดีๆดีกว่าเยอะ”

   “จะเอายังไง”

   “ถามใคร ตัวเองหรอ” ผมยังแกล้งกวนประสาทของนางต่อ น่าจะสนุกดีนะครับเวลาเห็นนางระเบิดแตก

   “ฉันจะเอาชานยอลคืน!” โอ้โห่!คิดการใหญ่ซะด้วย...

 

   “ฝันหรอจ๊ะ ตื่นนะจ๊ะหนู....แต่เอ๊ะ!คงจะเป็นฝันที่ไม่น่าจะเป็นจริง...เนาะ”

   “นี้แก!” นางขึ้นเสียงใส่ผมแล้วพาตัวเองเข้ามาหาผม

   “อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน...”

   “ทำไม ดีมากหนักหรือไงคนอื่นถึงจะขึ้นเสียงใส่แกไม่ได้”

   “ดีไม่ดี ถามชานยอลดูเองซิ” ผมพยักพเยิดหน้าไปข้างหลังของซอลลีที่มี...

 

   “ชานยอล!!!” ยืนอยู่ ที่จริงชานยอลมาตั้งแต่ที่ยัยนี้ลุกขึ้นยืนแล้ว ขึ้นเสียงใส่ผมแล้วละครับ

 

   “อย่าคิดจะกลับมาหาเราเลยซอลลี” ชานยอลบอกนางแล้วเดินผ่านนางมาหาผม สายตาของซอลลีทีมองตามชานยอล ด้วยสายตาสิ้นหวัง ถ้าถามว่าสงสารไหม....?

 

   ทิ้งเขาไปเองแล้วจะมาทำเสียดาย....สมน้ำหน้า!!!

 

   “เพราะเราเลือกจงแด” หลังจากนั้นชานยอลก็โอบไหล่ผมไว้และกระชับไหล่ผม เข้าไปหาตัวเข้าอีก สายตาผมก็มองหน้าชานยอล สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ว่าเขาพูดจริง เขาเลือกผมจริงๆ แล้วหันกลับมามองซอลลีที่ทำหน้าไม่ถูก แต่ผมว่านางน่าจะรู้สึกว่าผิดหวังเสียมากกว่า นางคงคิดว่าชานยอลยังรักนางอยู่คิดว่ากลับมาขอคืนดีตอนไหน ชานยอลก็คงรับ.....

 

   แต่นางคงลืมไปว่า เวลาอาจจะทำให้คงเราเปลี่ยนได้ทั้งนั้น....โง่ซะจริง...

 

   “ถ้างั้น....เรากลับก่อนนะชาน...ชานยอล”

   “เชิญ อยู่นานมากก็ไม่ดีเหมือนกัน รู้สึกเริ่มคันมือละ” เป็นผมเองที่ตอบแทนชานยอล

  “แก!!” หลังจากนั้นซอลลีรีบเดินออกไปจากโต๊ะของผมกับชานยอลเราอยู่...

 

 

 

 

  “เป็นแค่แฟนเก่า...อย่าทำเป็นพูดดัง!!!” ไม่วายผมพูดเสียงดังไล่หลังของนาง

 

 

 

 

   “ชานยอล”

   “ครับ”

 

 

 

 

   “วันนี้แตกในนะ เอาเราให้ลืมมันไปเลย!ฮึ้ย!อยากจะตบสักฉากจริงๆ แหมๆๆทำมาเป็นพูด! ฮึ้ย!

   “จงแด”

   “อะไรเตง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   “รีบกลับบ้านเถอะ”

 

 

 

 

 

 THE END.


 TALK:เรื่องนี้ไรท์แต่งไว้ได้ซักพักแล้วนะคะ ตอนที่แต่งเป็นตอนที่ไรท์เครียดๆแต่งระบาย อาจจะอ่านแบบงงไหม? ลีดเดอร์ก็มาเล่าสู่กันฟังด้วยนะคะ อ่อ!!! แล้วมีอีกเรื่องที่ไรท์อยากจะมาประชาสัมพันธ์กับทุกคนคะ!ต่อไปนี้.....





  นิยายที่ไรท์แต่งจะมาแนวคอมเมดี้นะคะ แนวอื่นๆเช่น ดราม่า อะไรพวกๆนั้นอาจจะมีน้อยลงนะคะ เพราะแนวนิยายที่เราแต่ง ไรท์คิดว่ามันบ่งบอกถึงตัวตนของเราด้วยอ่ะคะ!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น