ตอนที่ 17 : กลับมารักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 ม.ค. 62

ผมขอโทษ...ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำคุณรับไม่ได้แน่นอนเพราะถ้าลองเป็นคุณทำกับผมบ้างผมเองก็คงรับไม่ได้​ แต่ที่ทำเพราะคิดว่ายังไงคุณก็ไม่รู้ไม่จริง...



ความลับไม่มีในโลก...



"เราเลิกกัน" สายตาและน้ำเสียงของเฉินชั่งเย็นชาและเจ็บปวด "ด..เดี๋ยวก่อน​ เราทำอะไรผิดทำไมเฉินถึงทำแบบนี้----"


"เธอไม่รู้จริงๆหรอชานว่าเธอทำอะไรผิด...ใจเธอน่าจะรู้ดีนะว่าทำอะไรไว้" ร่างบางในตอนนี้รู้สึกเหมือนมีมีดแหลมคมที่แทงมาจากข้างหลัง​ มีดเล่มนั้นที่ชายคนรักกับเพื่อนสนิทปักมันลงมากลางใจของเฉิน


ชานยอลได้แต่คิดว่าทำอะไรผิดไว้​ สายตาของเขามันก็มองลงต่ำที่มือของเฉินกำลังกำโทรศัพท์​ราคาแพงไว้...


รูปของเขา...กับเจนนี่...



"เฉิน!เฉินฟัง---"


เพียะ!!


"เอาเลยสิจะโกหกอะไรเราอีก! เอาเลยชานยอล! ฮึก​ ทำไมว่ะ! ทำไมถึงทำแบบนี้กับเรา...หมดรักกันแล้วใช่ไหม​ ฮึก" เฉินปาโทรศัพท์​ใส่คนตรงหน้าอย่างแรงเพราะความโมโห​ ในเวลานี้เขาเจ็บมากๆถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไม่เจ็บมากขนาดนี้แต่นี้มัน...เพื่อนสนิท...


"เราไม่เคยหมดรักเฉิน! เฉินๆฟังเราก่อนนะเราอธิบายได้..."


"​พอได้แล้ว! ฮึก​ พอสักทีเถอะเลิกตอแหลได้แล้ว! ออกไป!" หมดความอดทนที่จะฟังคำแก้ตัวของชายคนรัก​จึงเอ่ยปากไล่อย่างเสียงดัง​ ไม่ได้แคร์ว่าชานยอลจะรู้สึกยัง​ เจ็บไหม? เจ็บหรอ...แล้วคิดว่าเขาไม่เจ็บกว่าหรืิอไง...


"เฉินเรา---"


"ออกไปขอร้อง...ถ้าเจอกันแกล้งทำเป็นไม่เห็นกันหรือลืมไปเลยก็ได้ว่าเคยรู้จักกันก็ดี..." จู่ๆร่างสูงก็พุ่งเข้ามาสวบกอดร่างบางตรงหน้าตัวเองอย่างเสียใจและผิดหวัง​ เสียใจที่ไม่สามารถเป็นแฟนที่ดีให้อีกคนได้ดี​ "ขอร้อง...อย่าพูดอย่างนี้เฉินเราเจ็บ..."


"​แล้วเราละ...เราไม่มีค่าในสายตาเธอเลยหรอ​ เธอถึงได้ไปนอนกับเพื่อนเรา​ หลังจากนั้นเธอก็ยังกลับมาทำปกติใส่เรา​ ทำเหมือนว่าเรื่องนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้น​ ฮึก​ เธอทำไงว่ะชานยอลเธอทำได้ไง! ฮึก" เฉินพยายามผลักร่างสูงให้ออกจากตัวเอง แต่แรงแค่นี้ไม่ได้ทำให้ชานยอลขยับหรือถอยออกเลย


 "ออกไป" 


 "เฉิน---" 


 "อย่าทำให้เกลียดไปมากกว่านี้เลยชานยอล" ชานยอลค่อยๆคลายอ้อมกอดของตัวเองช้า แล้วมองหน้าของคนรักที่เบนสายตามองไปที่อื่น 

 เกลียด? เขาไม่ได้เกลียดคนตรงหน้าแต่เกลียดใจตัวเองที่ไม่สามารถเข้มแข็งต่อชานยอลได้ เพราะถ้าให้อภัยคิดหรอว่ามันจะไม่มีรอบสอง...

 สำหรับเฉินเขายอมตัดไฟตั้งแต่ตอนนี้ขอยอมเจ็บแบบนี้ดีกว่าต้องระแวงว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำเหมือนเหตุการณ์ในครั้งนี้ การให้อภัยต่อแต่อยู่แบบระแวงสิ่งนี้มากกว่าที่เขาจะเจ็บเอง


 "ขอโทษนะขอโทษที่ไม่สามารถเป็นแฟนที่ดีของเแินได้" 


 "พล่ามจบแล้วก็ออกไปสักที..." ชานยอลนิ่งสักพักหลังจากนั้นพยักหน้าว่าตัวเขาเองเข้าใจดีทุกอย่างแล้ว "เรารักเฉินนะและก็จะรักตลอดไป" แม้แต่วินาทีสุดท้ายที่เขาจะไปเฉินก็ไม่หันมามองกันเลยสักนิด 





 ไปแล้วสินะ



 "ฮื้อๆ" ผมไม่รู้จริงๆว่าที่ชานยอลบอกว่ารักกันมันคือความจริงหรือต้องการให้ผมใจอ่อนกันแน่ 










 "อยู่กับแม่นะครับคนเก่งต่อไปนี้จะมีแค่เราสองคนนะครับ" ผมเองก็อยากจะขอโทษเขาที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ แต่ผมคิดว่ามันไม่จำเป็นแล้ว ผมสามารถอยู่กับหัวใจดวงใหม่ของผมได้อยู่ได้โดยไม่มีเขา 







 The End.





- หน่วงใจไปไม่ไหวแล้ว แงง!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #11 jnst (@jnst) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 20:29
    เอาอีกกกกกกกกกอีพอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #11
    0