Sf/Os | ChanChen

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,178 Views

  • 31 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    41

    Overall
    2,178

ตอนที่ 10 : เป็นไรไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 


"เป็นไร?"

 

 "เปล่า..." ผมมองหน้าคนเตี้ยกว่าผมที่นั้งอยู่โซฟา ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานอะไรเข้าสิงมันหรือเปล่า ก็มันมาเคาะประตูห้องผมตอนตี 1 กว่าๆ โชคดีที่วันนี้ผมนอนดึกกว่าทุกวัน นั้งปั้นงานส่งอาจาร์ยช่วงสอบเสร็จนี้แหละ -_-

 

"ทำไมมึงถึงนอนดึกจังวันนี้" เป็นคำถามที่ดีในการที่มึงมาหากูครับเพื่อน

 

 เยี่ยม!!!

 

ถุ้ย!

 

"ปั้นงานส่งครูทิพวรรณ์กูต้องถามมึงมากกว่าว่าม-!" มันลุกจากโซฟาของบ้านผมแล้วพุ่งมากอดผมแบบงงๆ ผมนี้แหละที่งง?

 

"พี่เขาขอเลิกกูว่ะชิน ฮรึก! แต่เมื่อวานเพิ่งครบกูกับพี่เขา ฮรึก! 1ปีเองนะมึงงงง!!"

 

"โอ๋ๆๆไม่เอาๆไม่ร้องนะ พี่ฉัฐคนเก่งๆไปอยู่ไหนแล้ว หืมคนเก่งของชินอยู่ไหนคร๊าบบบ ดื่มเปล่าในตู้เย็นยังมีอยู่สองกระป๋อง..." ผมถามอีกฝ่ายในขณะที่มือผมก็ยังไม่หยุดลูบหลังเขา เพราะอย่างน้อยมันก็ช่วยระบายอารมณ์เศร้าของฉัฐในตอนนี้

 

 

 ป็อก!!(เสียงเปิดกระป๋อง)

 

"เป็นไง?" ผมถามเพื่อนตัวเองที่นั้งอยู่ข้างๆโต๊ะทำงานผม

 

"เพิ่งรู้ว่ามีโค้กกาแฟด้วยอ่ะมึง" ผมส่ายหน้าให้กับมัน ตอนนี้ฉัฐมันเลิกร้องไห้แล้วละครับ แต่เปลี่ยนมานั้งทำงานหงอยอยู่ข้างๆกันนี้แหละ

 

"อร่อยไหมละ พอจะลดความเฮิร์ทในใจมึงได้ยัง" มันไม่ตอบผมแต่ยิ้มแบบก็คงงั้นมั่งอ่ะ

 

"เอาน้าาา อย่าไปร้องไห้ให้กับคนที่ต่อให้มึงรั่งเขาไว้แม่งงก็เสือกไปอยู่ดีเลย" ผมบอกมันแต่มือก็ไม่หยุดพิมพ์งานคอมของครูวิชาจอมเหี้ยม!!

 

 "ตอนมึงเลิกกับอีจ๋ายมึง... รู้สึกไงว่ะ" จี้ปมกูนิดๆ ผมเลือกที่จะพิมพ์งานเมื่อเห็นว่างานเสร็จแล้วก็กดเซฟงานทันที อ่ะเลือกขั้นตอนสุดท้ายส่งงานครู...

 

 เชี้ย!แล้วเมลครูเขาอะไรว่ะ!?

 

"มึงรู้จักเมลครูทิพวรรณ์ป่ะ"

 

"คนละคำตอบเลยไอ้ห่าชิน เอากระดาษมา" ฉัฐมันกระดิกมือขอกระดาษกับปากาเพื่อมาเขียนชื่อเมลครูให้ผม ผมยื่นกระดาษกับปากาให้มันทันที เมื่อได้เมลครูแล้วผมก็ไม่รอช้าแต่อย่างใด รีบกดเข้าจีเมลแล้วเตรียมใส่ชื่อครูเขา

"ก็มีสภาพแบบมึงอ่ะแหละ"

 

 "คุยกับกู?" มันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

 "แมวหน้าโง่มั่ง" มันเตรียท่าจะตบหัวผมแต่ดีนะ ผมย่นคอให้มันเห็นใจ...

 

 "ดีๆดิ"

 

"ก็มีสภาพแบบมึงเนี้ยแหละ~~" ฉัฐมันทำหน้าไม่เชื่อคำพูดผม หน้าตากูดูเหมือนคนตอแหลหรือไง

"สภาพแบบกูยังไง
 วันที่เลิกกันถัดวันต่อมามึงก็เฮฮาเหมือนเดิม หรือไงแอบร้องไห้คนเดียว? " คลิ๊กส่งงานเรียบร้อยแล้วห่าาาา 

"กูเป็นแบบมึงจริงๆ
 อกหัก เจ็บ ร้องไห้ แต่ที่มึงไม่เห็นก็วันที่กูร้องไห้ วันที่กูเจ็บ มันก็วันที่พวกไอ้ฮุน ไอ้ไค มันช่วยกูไปดื่มให้หายอกหัก..." ผมจ้องหน้ามันดเวยคำพูดทีาจริงจัง 

".... อ๋อ!
 วันที่บอกกูว่าจะไปทำงานแต่กูไปไม่ได้-!" 

"เพราะพี่แม็คชวนมึงเดท" มันยิ้มเจือๆแล้วพูดเบาๆว่า
 'ขอโทษ'

"เห้ย! กูไม่ได้ซีเรียสโว้ยยย
 มึงไปเดทกับคนที่มึงชอบก็ไม่ผิดครับคุณฉัฐ ดีแล้วละที่มึงไม่รู้ว่าวันนั้นกูร้องไห้" 

"แล้วทำไม...เช้ามามึงถึง...ปกติ
ดีว่ะ" มันว่างโค้กกระป๋อง(ตอนแรกคิดว่าเบียร์ละสิ๊~~)ลงบนโต๊ะคอมผม 

"ไม่เลยนะมึง... เวลากูเดินผ่ายจ๋ายหรือเห็นจ๋ายมันเดินกับศักรินทร์
 กูก็ยังรู้สึกทำตัวกับความรู้สึกตัวเองไม่ถูกอยู่ดีแหละมึง หงุดหงิดที่รู้ว่าคบกับคนใกล้ตัว อยากเข้าไปตะโกนใส่แม่งงงง สัสเอยยย!!! อยากต่อยหน้ามันทั้งคู่ แต่แบบบ้างทีก็คิดว่า เอ่อ...จ๋ายมันอาจจะเป็นคนที่ผ่านมาบอกแค่ว่า "ทับทิมกรอบร้านนี้อร่อยนะ" แต่มันอาจจะไม่ได้บอกว่ามันจะอยู่กินกับเราไปตลอด ไม่เลิกกันก็ต้องจากลากันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง หรือไม่กูอาจจะเป็นคนที่พาจ๋ายกับแฟนมันมาเจอกันก็ได้ ก็ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงทุกวันนี้มันก็ยังคบกันเกือบสามปี" ผมร่ายยาวอธิบายให้มันฟัง โครตเหนื่อยเลยกู

"แล้วนานไมอ่ะที่มึงต้องลืมจ๋ายมัน?" คนที่เพิ่งโดนแฟนทิ้งมาหมาดๆถามต่อเพราะความอยากรู้ในความรู้สึกเพื่อนตอนนั้นกับความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ว่าเหมือนกันไหม

"เดือนกว่าๆมั่งหลังจากนั้นก็ไม่ได้ลืมมันออกไปจากชีวิตนะ
 เพราะจ๋ายมันไม่ใช่ว่าไม่ดีเพียงแต่มันเป็นคนไม่ชอบบอกความรู้สึกตัวเองไงห่วงความรู้สึกตัวเองมากกว่ากู ที่ทนคบกับกูต่อเพราะแค่สงสารเฉยๆ" มันพยักหน้าฟังผมอย่างเข้าใจมั่ง 

"แล้ว... มึงไม่มีคนที่ชอบบ้างหรอว่ะ" อยากจะบอกนานแล้วละเนี้ย~~ แต่เสือกดันเลิกก่อนกูควรบอกไหมว้าา

"มี" 

"ใครว่ะ?
 มองหน้ากูทำไม?!"


"ก็มึงถามว่าใครไงเอาคันฉ่องไปส่องไหมละออเจ้า
 หืม?" มันเบิกตากว่าทันที โอ้โห่ถ้ามันบอกว่า ค.. ใครหรอ เหมือนอินายเอกแต่ละเรื่องที่คนแต่งมันอ่านมา อิควายยย!! มีกูกับมึงอยู่กันสองคนกูคงหมายถึงหมาม่างงง!! 

"จริงจังนะ..." ผมแกล้งหยอดมุขหวานใส่มัน
 อร๊ายย!! อิเหี้ยเขินนน~~

"... กูง่วง... ไปนอนละ" มันลุกขึ้นเตรียมตัวไปนอน
 ไอ้ห่า! กูแดกโค้กกาแฟแค่ครึ่งกระป๋องยังดีดถึงเที่ยงคืน มึงแดกสองกระป๋องหมดเลยง่วง...จ้ะ...กูเชื่อมากกกก

"มึงไม่คิดเอากูไปพิจารณา
บ้างอ่ะ เสียใจง่ะ"

"ง่ะที่หน้ามึง! แล้วเพิ่งมาบอกกู ชอบกูนานยัง" 

"หลังจากที่เลิกกับจ๋ายมาแล้วก็ไม่รู้สิ ชอบตอนไหนก็ไม่สำคัญเท่าว่าตอนนี้กูก็ยังชอบมึงอยู่นะ ว่าจะบอกมึงตั้งนานแล้วละแต่แบบ..."

"พี่แม็คขอกูคบก่อน" 

"เอ่อ! กูก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับความสัมพันธ์ของมึงกับพี่เขาไง" 

"แล้วทำไมครั้งนี้ถึงบอกอ่ะ"

"มึงถามไมละแล้วก็... "

"...."

"มึงโสดแล้ว"

"แล้วถ้ากูบอกว่าไม่อ่ะ"

"จับปล้ำได้ไหม?"

"พ่องงมึงเถอะ!"

"กูจะคบกับมึงไม่ใช่พ่อกูเอง
 บ้าป่ะ?" 

"งั้นก็ไม่ต้องคบล่ะ.... " หืม

"เอ้า! ยืนงงอยู่นั้นแหละจะนอนไหมห๊ะ
!"

"ก่อนหน้ามึงหมายความว่าไงนะ!?" เหี้ยยย
 กูจริงจังนะเนี้ยเตี้ยย"


"โค้วต้าหมดแล้วฮะบอกอีกที....ตอนกูเริ่มั่นใจ
กับความรู้สึกตัวเองนะ"





"ปิดไฟด้วยไอ้ห่าชิน!!!"







The
 End.


ฉลองกับการจะคัมแบคของ exo จ้าาา เรื่องอื่นๆที่แต่งค้างไว้ไรท์ว่าจะรีไรท์เรื่องมันใหม่อ่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น