ตอนที่ 86 : เกือบ | 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    5 พ.ค. 62







เราห่างกันมาได้ 3 ปีแล้วไม่ใช่สิ...  

เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว


 เช้าสายๆในวันหนึ่งเป็นวันหยุดของผม มีสายเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ผมไม่รู้จักว่าใครเพราะมันไม่ได้บันทึกชื่ออะไรไว้โทรเข้ามาหาผม


 "ฮัลโหล" 


 "นี้ใช่เบอร์พี่มิกซอกมั้ยครับ ผมดีโอนะครับ" ดีโอไหน? ผมพยุงตัวเองมานั้งคุยดีๆ


 "ดีโอไหน?" 


 "เพื่อนจงแดน่ะครับ" 


 "มีอะไรหรือเปล่า?" 


 "จงแดเข้าโรงพยาบาลครับ" 


 ผมจำได้ว่าตัวเองสตั้นไปสักพัก ก่อนจะถามชื่อโรงพยาบาลและเลขห้องที่แฟนเก่าผมอยู่ แต่น้องในสายก็บอกว่ายังไม่ออกจากห้อง ICU เลย ใจผมตอนนี้มันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว 

 ผมวางสายแล้วรีบลุกไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปโรงพยาบาล ในใจของผมขอให้พระเจ้าช่วยคุ้มครองให้คนในห้อง ICU ปลอดภัยด้วยเถอะ เพราะผมคงเจ็บไม่น้อยกับการสูญเสียครั้งนี้ 









 ภาพสุดท้ายตัดไปตอนไหนไม่รู้และก็ไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำก่อนหน้านี้ แต่ภาพแรกในการลืมตามาช้าๆ คือฝาสีขวาๆกับกลิ่นแปลกๆ หัวเขาเองเหมือนไปไปทุบกับอะไรมาไม่รู้มาซักอย่างมันเจ็บมาก


 ทางขวาคือระเบียงของห้องนี้ส่วนทางด้านซ้ายของตัวเองมีร่างของผู้ชายสองคน ที่นั้งอยู่บนโซฟาอีกคนน่าไม่รู้กำลังทำอะไรกับโทรศัพท์ ส่วนอีกคนอยู่ๆก็เบิกตาตกใจตอนที่เห็นเขา


 "จงแด!" 


 "น้ำ..." 


 เขาเอ่ยขอด้วยเสียงเบาๆแต่คนที่กำลังจดจ้องอยู่กับคนที่เพิ่งฟื้นมา เล็กน้อยมากกับการทำให้แค่นี้ มิกซอกค่อยๆพยุงร่างบางมาพิงที่อกตัวเอง แล้วถือแก้วน้ำให้คนที่ขอโดยจับหลอดน้ำให้อีกคนดื่มได้ง่ายๆ


 กลายเป็นว่าภาพที่ดีโอกำลังเห็นอยู่ตอนนี้ คือเพื่อนเขากำลังโดนแฟนเก่าโอบกอดอยู่


 "คยองซู เรียกพยาบาลหรือยัง" 


 "ย..ยังครับๆเดี๋ยวผมกดเรียกให้" 


 "เจ็บตรงไหนมัั้ย? อยากได้อีกหรือเปล่า?" 




 "คุณทัั้งสองคนเป็นใครครับ?" 









 "เพราะศรีษะกระแทกเข้ากับคอนโซลหน้ารถอย่างแรง ทำให้ผู้ป่วยสูญเสียความทรงจำไปชั่วขณะน่ะครับ" 


 "หมายภึงสมองเสื่อมหรอครับ?" ดีโอถาม


 "ครับ แต่แค่ชั่วคราว" 


 "แล้วจะหายมั้ยครับ?" หมอหนุ่มยิ้มให้กันสบายๆ


 "หายครับ ถ้าดูแลผู้ป่วยดีๆและก็พาผู้ป่วยไปในที่ที่ผู้ป่วยเคยไป เล่าเรื่องของผู้ป่วยแต่ไม่ใช่เล่าทั้งวันเลยนะครับ วันนึงเล่าเรื่องเดียวก็พอครับปล่อยให้สมองของผู้ป่วยได้ผ่อนคลายด้วย และก็ทานยาที่ทางโรงพยาบาลให้ตรงเวลาแค่นั้นพอครับ" 


 "งั้นขอบคุณนะครับ" 


 "งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ" 


 หลังจากหมอออกไปแล้ว มิกซอกและดีโอหันมามองหน้ากันอัตโนมัติ สีหน้าของดีโอหนักใจมากๆ


 "ผมไม่รู้จะบอกที่บ้านของจงแแดยังไงดี" 


 "บอกไปตามความจริงแหละดีโอ" 


 "แล้วมีเพื่อนคนไหนรู้อีกมั้ย?" 


 "ก็มีเพื่อนๆในกลุ่มครับ ส่วนเพื่อนมหาลัยมีไม่กี่คน" 


 "และตอนนี้ครอบครัวของจงแดไม่มีใครอยู่โซลหรอ?" 


 "เมื่อเดือนก่อนจงอินเพิ่งย้ายไปเรียนที่อเมริกาครับ ครอบครัวก็อยู่ต่างประเทศหมดเลย" 


 ดีโอเล่าต่ออีกว่าเพื่อนๆในกลุ่มรู้แต่ก็อาจจะไม่มีใครว่างมาดูแลจงแดหลังจากออกจากโรงพยาบาลแน่ๆ เพราะเพื่อนในกลุ่มคืออยู่ต่างประเทศเกือบหมดทุกคน ส่วนคนที่ยังอยู่ที่เกาหลีรวมถึงดีโอด้วยต่างก็ต้องทำงานกัน 


 เวลาจะพาคนที่นอนหลับอยู่บเตียงไปที่ต่างๆ ก็ไม่รู้ว่าจะว่างขนาดนั้นไหม ดีโอเลยบอกว่าจะลองติดต่อกับที่บ้านของจงแดให้ทราบเรื่องนี้ก่อน 


 "เดี๋ยวพี่ดูแลจงแดไปก่อนก็ได้" 


 "พี่โอเคหรอครับ?" 


 ดีโอทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าแฟนเก่าของเพื่อนจะสามารถดูแลเพื่อนเขาได้ถ้างานที่เขาทำไม่ใช่งานบริษัทเขาจะขอลาหยุดสักเดือนนึงมาดูแลเพืื่อนที่ป่วยในตอนนี้เอง 


 "โอเค" 


 "แล้วแฟนพี่---" 


 "พี่ยังไม่มีใครใหม่" มิกซอกตอบแล้วมองไปยังคนบนเตียง 


 "ขอโทษด้วยนะครับ" 


 "ไม่เป็นไรอยู่นี้อีกสามวันใช่มั้ย?" 


 "อ้อครับ" 


 "งั้นเสื้อผ้าจงแดเดี๋ยวผมไปเก็บเอามาให้พี่มิกซอกนะครับ" 


 "ไม่ต้องหรอก ที่บ้านพี่ยังมีของจงแดอยู่น่ะ" 


 ดีโอรู้สึกสงสารพี่มิกซอกมากๆ ผ่านมาสามปีแล้วก็ยังไม่ทิ้งอะไรที่เกี่ยวกับเพื่อนเขาไปเลย ยกเว้นแต่ความรู้สึกมากกว่าพี่น้องน่ะที่ทิ้งไปหรือยัง? 









 "ผมเป็นเพื่อนคุณดีโอ?" 


 "เรียกดีโอเฉยๆไม่ต้องเติมคุณหรอก" เพราะฤกธิ์ของยานอนหลับล่ะมั่ง ที่เล่นเอาจงแดตื่นมาเวลาเย็นๆแบบนี้ พอตื่นมาก็ถามนู้นนี้นั้น ถามเรื่องตัวเอง เรื่องดีโอใช่เพื่อนตัวเองแน่หรอ?


 "คุณล่ะครับ?" 


 "พี่มิกซอก" 


 "อ้อครับ พี่มิกซอก" 


 "พี่เป็น---" 


 จู่ๆก็มีสายโทรเข้ามาของดีโอ ทำให้คนที่เพิ่งแนะนำตัวเองใหม่กับเพื่อนขอตัวกลับก่อนเพราะต้องรีบไปสะสางงาน จึงเหลือแค่คนสองคนในห้อง


 จงแดรู้สึกว่าจู่ๆบรรยากาศมันก็อึดอัดขึ้นมาพอไม่มีดีโออยู่ หรือเพราะว่ายังไม่รู้ว่าคนอายุมากกว่าเป็นอะไรกับตัวเองเขาเลยยังไม่ผ่อนคลายหรือเปล่า? 


 "เราสองคนเป็นอะไรกันหรอครับ?" 









 หลังจากพ้นสามวันไปแล้ว วันนี้คือวันแรกของเขาที่ต้องมาอยู่บ้านหลังนี้


 "พี่มิกซอกเลี้ยงหมาด้วยหรอครับ?" คนข้างกายถามเขา


 "อืม มีคนวืื้อให้พี่ในวันเกิดนะ" 


 "ใครหรอครับ? แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนครับ?" 


 คนพี่ไม่ตอบน้องแต่มองจงแดในขณะที่คนถามก็เอาแต่มองหมาด้วยความผูกพันธ์บางอย่าง ร่างบางเหมือนรู้ตัวตามสัญชาตยานของคนเวลาโดนอะไรจ้องมองนานๆ เขาจึงหันมามองตามความรู้สึกตัวเอง แล้วหลังจากนั้นเขาก็เอามือมากุมหัวของตัวเองทันที


 "อ๊ะ!" 


 "จงแดเป็นอะไร?!" 


 เขารู้สึกว่ามันมีไฟฟ้าช็อตอยู่ในหัวตอนที่มองหน้ามิกซอกเมืื่อกี้ 


สุขสันต์วันเกิดนะครับ


แล้วทำไมต้องมาทำไคด้วย!!!


 "จงแด!" 


 "ฮึก" 


 "จงแดเป็นอะไรบอกพี่?!" 


 "ฮึก อย่าทำไค" 


 หลังจากนั้นก็มีภาพของเขาตอนยิ้มและตอนกอดสุนัขที่มองก่อนหน้า ตอนนั้นเขาเจ็บปวดเพราะสัตว์เลี้ยงถูกทำร้าย แต่ไม่รู้เพราะใครแต่เขาเสียใจมากๆ จนน้ำตาไหลออกมาในเช่นเดียวกับตอนนี้เอง


 มือที่กุมหัวตัวเองปล่อยมันลงตรงหน้าตักแล้วก้มหน้ามองมันอย่างนั้น มือเขาชามากๆและมันสั่นด้วย 


 "จงแด---" 


 "มีคนทำร้ายไคครับ ฮึก" 




 TBC.




 - เกือบลืมไปแล้วววววว 
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #254 Jin2503 (@Jin2503) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:48
    น้องจะจำได้ไหมนะ....
    #254
    0
  2. #250 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:16
    จะกลับมารักกันได้มั้ยนะ
    #250
    0