ตอนที่ 85 : ปากหมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

B
E
R
L
I
N
 





     เคยอยากเตะใครที่ตัวสูงๆหูกางๆปากหมาๆไหม?



     "เตี้ย" พูดถึงหมาแล้วหมาทักเขาว่าน่าจะซวย(?)


     คนที่ทำหน้าหงิกงอเพราะโดนเรียกชื่ออื่นที่มันไม่ใช่ชื่อจริงหรือชื่อเล่นที่บิดรมารดาเขาตั้งให้เลย​ แต่มันดันมีพวกชอบจุ้นจ้าน​กับเขามาเสนอตั้งให้!!!

     "
หยิ่งอ่อ?"

     "ไม่อยากเสวนา​หารือ​กับเป-รตแถวนี้" คนที่โดนเรียกว่าอะไรไม่รู้รถๆก็ทำงงแบบ​ อะไรของมึง?

     "อะไรคือเปรถว่ะ"

     "เปรตไง​แค่นี้ก็คิดไม่ได้" ไม่รอให้อีกคนโวยวายใส่กัน​ จงแดรีบหันหนีทันทีแต่ช้าไอ้คนที่ปากหมามือไว(?)​ไปหน่อยล่ะนะ

     "ไปไหน​ ด่ากันแล้วชิงหรอ" 

     "ปล่อยดิ๊ไอ้หูกาง! เจ็บนะเว้ย!"

     "จับแค่นี้ทำเจ็บสำอ่อยว่ะ" 

     "ดูแรงด้วยดิ​ นี้แรงคนหรือควาย!" คำว่าควายนี้กระแทกใส่หน้าชานยอลจนมันดังปลั๊ก! ในใจเขา

     จงแดพยายามแกะมือของไอ้คนตรงหน้าออกจากแขนตัวเองเพราะเริ่มรู้สึกว่าระยะของเขากับไอ้หูกางปากหมามันเหลือน้อยลงแล้ว

     "ป..ปล่อยดิ!"

     "ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม?" สีหน้าอันหล่อเหลาที่ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม​ใส่จงแด​ เขาไม่ได้คิดว่ามันมีเสน่ห์​หรือทำให้หลงในภวังค์​เลยแต่อยากต่อยหน้ามันแทนเนี้ย! 



     กวนตีน! 



     "คุยกันก่อนเตี้ย" 

     "ไปคุยกับคนชื่อเตี้ยสิ นี้ชื่อจงแดพ่อแม่ไม่ได้ตั้งให้ว่าเตี้ย" 

     "จะเรียกเตี้ย"

     "งั้นก็ไปคุยกับคนชื่อเตี้ยเด้!" มันคุยไม่รู้เรื่องหรือไงว่ะ! ก็บอกไม่ได้ชื่อเตี้ยแล้วก็ไม่ชอบด้วย! บูลลี่​หรอว่ะ?! 

     "ก็นี้ไงเตี้ย" 

     "จะเอาไง​ บูลลี่หรอ!? เตี้ยแล้วไงหนักหัวกระบาล​พ่อแม่ใครป่ะ!" ปากเล็กๆที่พูดรัวใส่ชานยอลจนเหมือนแร๊พ​ใส่กันซะมากกว่า ทำให้คนที่สามารถ​กวนประสาทเพื่อนข้างบ้าน​ ย้ำ!! เพื่อนข้างบ้านเพราะเข้าโรงเรียนหรือยู่ในห้องเรียนไอ้เตี้ยจะต่างคนต่างอยู่เลย​ มีแต่เขานี้แหละชอบเรียกร้องเขาความสนใจจากคนที่ไม่สนใจกัน


     "เมื่อกี้ใครมาส่ง?" ไม่ปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ​แล้วยังดึงเข้ามาฟังคำตอบอีก จนหน้าแมวๆของจงแดเกือบโดนอกของคนร่างสูง​ดีนะที่เบรคได้ทัน​ วุ้ย! 

     "พี่เลย์" 

     "ผัวหรอ?​ โอ๊ย!!" มืออีกข้างไม่ได้โดนไอ้คนปากหมาจับไว้มันก็ดันกระตุกใส่เพราะไอ้คำถามที่เขาล่ะอยากถามมันกลับว่า​ กลั่นกรอง​มาจากสมองแล้วใช่ไหม!

     "ตบหน้าทำไมเนี้ย!" 

     "แล้วถามก่อนคิดป่ะ!!" จังหวะที่อีกคนเอามือไปกุ้มแก้มข้างขวา​ เขาถึงหลุดออกมาเป็นอิสระ​

     "อะไรว่ะถามแค่นี้​ ร้อนตัว! ใช่---เห้ยๆ! ใจเย็นๆ" ใช่! ร้อน​ หัวเนี้ยร้อน! 

     "พี่ที่ชุมนุมแล้วถามทำไม​ ธุระกงการ​อะไรไม่ทราบ?" 

     "ป้าอึนอาฝากดูไงกลัวลูกพาผู้ชายเข้าบ้าน"

     "พี่ที่ชุมนุมเว้ย!" 

     "แล้วมันผู้ชายป่ะ?​ เตี้ยแล้วโง่อีก" ไอ้ปากหมา! 

     "แค่เนี้ยใช่ป่ะที่เรียกจะเข้าบ้านแล้ว​ ถอย" เวลานี้คือเวลาเลิกเรียนของเขาแต่มันเลทไปเยอะเพราะต้องเก็บของที่ชุมนุม​ แล้วพี่ที่รู้จักกันเลยขออาสามาส่งเพราะเป็นห่วงกลัวเขาโดนจี้​ แล้วรถรอบเย็นคงหมดแล้วเรียบร้อย

     แล้วพอกลับมาถึงจะเข้าบ้าน​ หมาของคุณป้าบ้านข้างๆกัน​ที่ครอบครัวเขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก​ มันก็มาเรียกเอาไว้​ สงสัยคุณป้าไม่ได้ให้อาหารเลยมากวนประสาทเขา! 

     "วันนี้ป้าอึนอาให้มานอนเป็นเพื่อน" 

     "นอนคนเดียวได้" 

     "จ้าาาาา​ อย่าโทรมาเพราะกลัวผีน้าาาา" ไม่โทรให้เปลื้องเงินโทรศัพท์​หรอก! 

      "ไม่มีทาง!"​ 





     23:20น.





     (มาหาหน่อย)​ ห๊า!!! พนันกับไอ้จีซองไว้แล้วว่าไอ้เตี้ยจะต้องโทรมาไม่เกินเที่ยงคืนแน่นอน! 

     "ไม่ว่างเล่นเกมกับไอ้ซองอยู่" จีซองที่นอนอ่านโคนันอยู่เตียงข้างๆทำสีหน้าเหม็นเบื่อพี่ชายที่ชอบไปแกล้งพี่จงแดเขาอีกล่ะ

     (เอามาเล่นอยู่นี้ด้วย)​ คนที่ปากกล้าว่าจะไม่โทรเรียกให้อีกคนมานอนเป็นเพื่อนด้วยกันเมื่อเย็น​ อยากจะดึงหูมันให้ยืดออกมาอีก​ เตะสกัดขาไอ้ชานยอลเวลามันจูงหมา​ แต่มันทำไม่ได้ไง!กำลังร้องอ้อนวอนมันอยู่โว้ยยยยย

     "วางนะ" 

     (เดี๋ยวๆจะเอาอะไร)​

     "ต้องได้นอนเตียง" สาบานเลยว่าตั้งแต่ม.ต้นที่คุณป้าข้างบ้านมาขอให้เขาไปนอนป็นเพื่อนลูกชาย​ เพราะตัวเองต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด​ เขา! ไม่! เคย! นอน! ที่! เตียง! เลย!!!! คือบ้านของไอ้คนที่กำลังเงียบค้างเพราะคำขอจากกัน​ มีห้องรับแขกหนึ่งห้องสงสัยใช่ไหมแล้วทำไมไม่ไปนอนห้องนั้นล่ะ​ แล้วจะไปนอนทำไมในเมื่อก็นอนกับไอ้เตี้ยได้ เตียงไม่ได้เล็กไปไหนเล๊ยยยนอนอัด4คนยังได้​ 

     "แล้วแต่นะ​ เห้ยๆไอ้ซองซอมบี้แม่งมาแล้ว!" คำพูดคำจาที่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรกำลังกู่ร้องในใจว่า​ อ้อนวอน​ฉันสิ!!!! 

     (อ..เออ!ไม่ต้องนอนโซฟา​) นี้ไม่ใช่การอ้อนวอน​ ชานลี่จะไม่ใจอ่อน! 

     "พูดจากับคนที่ตัวเองให้ไปหาแบบนี้หรอเธอ​ เป็นพี่พี่ไม่ทำนะ" 

     (เห้อ..ชานยอลนายได้โปรดมานอนกับฉันได้ไหม​ นะ)​

     "ถอนหายใจ" 

     (อ่ะแล้ว?)​ คนที่งงเป็นไก่ตุ๋น​ยาจีนงงมาก​ๆ มันจะมาไม้ไหนของมันอี๊กพ่อ! 

     "พี่ชานคะ" 

     (ทำไมต้องคะ?​ เรื่องมากอ่ะ)​

     "ไอ้ซองซอมบี้ข้างหลังมึงอ่ะ!" น้องชายที่โดนดึงเข้าไปเกี่ยวด้วยมีสีหน้าไม่ไหวจริงๆ​ 

     ไม่ไหวกับความตอแหลของพี่ชาย​ โคนันที่อ่านอยู่เอาจริงนะหยุดอ่านไปตั้งแต่ชานยอลเริ่มคุยกับจงแดแล้ว​ จีซองคิดว่าการที่เราหยุดอ่านแล้วดูอะไรบ้างอย่างมันอาจจะได้กลับมาก็ได้แต่ความตอแหลของพี่ก็ทำให้รู้ว่าไม่ควรตั้งแต่แรก

     (พี่ชาน...คะ)

     "มานอนเป็นเพื่อนหนูได้ไหมคะ" กระโถน​ กระโถน​อยู่ไหน! จงแดอยากอ้วกมากๆรู้สึกว่าอาหารเป็นพิษ!! 

     "เร็วๆ" 

     (มานอนเป็นเพื่อน​หนู​ได้​ไหม​คะ)​ พูดเสร็จขอล้วงคออ้วกก่อนเลยได้ไหม? 

     "อีก5นาทีเจอกันจ้าาา" วางสายจากคนที่อ้อนวอนกันเสร็จ​ คนที่เพิ่งได้ชัยมาก็เบนสายตามาหาน้องชายที่มองมาด้วยสายตาแปลกๆ

     "มองไร?" 

     "มองความตอแหล" อ่า....อืม.....ไอ้น้องเวร!!! รู้งี้น่าจะเอาเขียดยัดปากมันไปเลย!



 

      ถ้าหมาไม่เหาอยู่หน้าบ้านนะ อย่าหวังว่าเขาจะโททรไปหาไอ้โย่งเด็ดขาด!!! กลัวผงกลัวผีอะไรไม่มีหรอก!! 








     ปึงๆๆ!!

      "ใครๆๆ!" 

      "จะเปิดไหมจะได้กลับบ้าน!" เสียงตะโกนกลับมาหลังประตูบ้านทำให้เขาพยายามตั้งสติก่อนจะไปเปิดให้ชานยอล หน้าต้องนิ่งเข้าไว้เมื่อกี้ที่หลุดไปเพราะตกใจเฉยๆ 


      "ทำไรอยู่?" 

      "ยุ่ง!" 

      "เอ้า?" ร่างบางว่างั้นแล้วเดินหนีขึ้นห้องไปเพราะต้องการพักผ่อนแล้ว เวลานี้ไม่ไหวต่อการฝืนตาของเขามากหรอ 

 
      "ล็อคประตูด้วย" 

      "รู้แล้วน่า" สั้งได้สั้งดีจริงๆไอ้เตี้ย!!


      เมื่อเช็คทั้งหน้าต่าง ประตู หรือของใช้ไฟฟ้าในบ้านที่อันไหนควรถอดปลั๊กออกไหมเกรงจะอันตรายต่อเวลาหลับของเขาทั้งสองคนนี้แหละ เดินดูทั้วๆแล้วไม่มีเขาเองก็ขอขึ้นไปนอนเอาแรงด้วยก็แล้วกัน ไอ้เตี้ยที่เป็นเจ้าของบ้านนี้ก็ชิ่งเลยน่าาาา 


      "นอนแล้ว?" 

      "นอนแล้วจริงดิ?" เข้ามาในห้องนอนโทนขาวของคนบนเตียงที่หันหลังให้กัน คนปกติทั้วไปเขาจะไม่กวนคนที่นอนกัน แต่นี้ชานยอลไงก็ไม่ใช่คนปกติอะไรมากหรอก(?)


      "เตี้ย" ชานยอลค่อยเดินไปนั้งลงตรงที่นอน ผ้าปูสีน้ำตาลๆยับอีกรอบเมื่อคนที่โดนกวนหงายหน้ามาให้เห็นกันดีว่า เนี้ย!นอนอยู่!

      "อืมมมมมม" เสียงขานตอบยืดๆยานๆร้องออกมมาจากลำคอขาว แล้วทุกอย่างก็นิ่งเงียบไป ชานยอลเห็นแบบนั้นก็เลยยื่นหน้าไปมองสำรวจหน้าของคนบนเตียงเงียบๆ 

      "ดูไปดูมาไอ้เตี้ย..." 

      "ขี้เหร่เหมือนกัน สู้ฉันไม่เห็นจะได้เล๊ยยยยย" 

      "ฝันดีไอ้เตี้ย นอนดีกว่าาาาา" ชานยอลล้มตัวลงนอนบ้าง ส่วนคนที่คิดว่าเข้าสู่ฝันไปก่อนนั้นลืมตาเบิกโพลงอย่างกับผีร้ายที่เข้าสิงคนอื่น ปากที่เม้มเข้าหากันอย่างเจ็บแค้นมาแต่ชาติปางก่อน ไม่!แค้นเมื่อกี้เลยสดๆร้อนๆ 

      "ฮึ้ย!" ได้แตกำมือแน่นแล้วหันหลังหนีมันแม่ง! เตียงก็ใหญ่นะทำไมขามันเลยว่ะ! 











 THE END. 


      - ฉลองให้กับเพลงอิลุงจ้าาาาา จะทวิตด่าอิเอสเอมหรือใครขอให้ติดแท็ก #ChanyeolSSFW ด้วยเด้อออ เราว่าเนื้อเรื่องมันไม่ได้หวานๆอะไรเลยอ่ะ มีแต่ความกวนใส่กัน ทดแทนที่ตอนผ่านมาอิลุงไม่ได้มีบทอะไรมากมายเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #253 Jin2503 (@Jin2503) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:39
    โอ้ยอีนางไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ5555
    #253
    0
  2. #249 Ducking _Chen (@devilonly) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 00:54
    ถึงจะกวน-ใส่กัน แต่ก็รักกันป่ะ อิอิ ชานแอบหวงจงแดป่าวน๊าทร่มีหนุ่มมาส่ง และจงแดเองที่รมเสียนอนชานบอกว่าขี้เหร่เนี่ย จริงๆ แล้วรมเสียที่คำพูดชานไม่ตรงกับความคิดตัวเองป่าว แบบอาจจะคิดในใจว่าชานจะมีคำพูดดีๆ หวานๆ งี้
    #249
    0
  3. #247 V.R.1 (@ninoeyycls) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:45
    พี่ชานยอลคือเหมือนคนเป็นบ้าอะ5555
    #247
    1
    • #247-1 weareone1485 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 85)
      27 เมษายน 2562 / 07:38
      อย่าว่าอิลุงง55555
      #247-1
  4. #246 Jessie2544 (@Jessie2544) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:41
    ทำเป็นแกล้วเขา ชอบเขาอ่ะดิ๊!!!
    #246
    1
    • #246-1 weareone1485 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 85)
      26 เมษายน 2562 / 21:54
      น่าสงสัยๆ
      #246-1