ตอนที่ 73 : ไม่จำเป็นต้องลืม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 ก.ค. 61

  
 

 มันก็นานมากแล้วเนาะสำหรับความรักของเราสองถึงแม้ว่า.....

 

 

 มันโครตจะเฮงซวยก็เถอะ....แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีที่ยังมีช่วงเวลาหนึ่งที่สวยงามเหมือนขึ้นสวรรค์....

 

 และสุดท้ายก็โดนผู้ชายอย่างเธอพาลงนรก....แต่เราก็ไม่คิดที่จะลืม....

 

 20 กรกฎาคม 2560

 

 “เป็นแฟนกับเรานะเฉิน” ผมยิ้มหน้าแดงเมื่อถูกคนที่ตัวผมเองก็แอบชอบเหมือนกันเขา......

 

 

 มาขอผมเป็นแฟน....

 

 “....อืมๆ” ก็ได้แต่ส่งเสียงในลำคอเป็นคำตอบให้ชานยอล ผู้ชายที่ผม.....โครตชอบ ไม่สิ โครตรักเลยเถอะครับ ผมไม่คิด ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมาขอผมเป็นแฟนที่ผ่าน เราสองเป็นแค่เพื่อนในห้องเรียนกันเฉยๆ นับครั้งที่คุยด้วยกันได้เลยละครับ เป็นแค่เพื่อนที่ดันบังเอิญพ่อแม่เราสองคนเป็นเพื่อนกัน แต่เราโครตจะชอบอะไรที่มันย้อนแย้งกันมาก

 

 เขาชอบเล่นดนตรี ผมชอบร้องเพลงอย่างเดียว

 

 เขากลัวผี แต่ผมไม่

 

 เขาเก่งกีฬา แต่เกรดพละผม 1 ตลอด

 

 เขาชอบหลับในห้องเวลาพักส่วนผม....ก็ชอบเวลาที่ตัวเองแอบมองหน้าเขาเวลานอน

 

 มันเป็นความสุขในช่วงหนึ่งของชีวิตเลยก็ว่าได้นะครับ และมันก็คงบังเอิญหรือโชคชะตาที่ทำให้เราสองคนเป็นแฟนกัน

 

 

 

 “เราสัญญา....เราจะไม่ทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆของเฉินที่ให้เราดูแลนะ” และนี้ก็คือสัญญาที่หลุดออกจากปากของชายคนรักของผม.......

 

 

 เราสองคนได้ใช้เวลาของทุกวันที่ยังรักกันอยู่ใก้ได้มากที่สุดเพราะ....เพราะไม่รู้ว่ามันจะหายไปตอนไหน แต่อย่างน้อยๆผมก็ขอให้ตัวเองได้มีความสุขนิดนึงก็ยังดี

 

  “ทำไมต้องมาดูเรื่องนี้ด้วยอ่ะเฉิน” ชานยอลทำสีหน้าไม่สู้ดีหนักเมื่อมายืนอยู่หน้าโรงหนังของห้างแถวบ้าน เฉินแฟนร่างเล็กของชานยอลเห็นอาการของคนรักก็รู้สึกสนุกที่ได้เห็นใบหน้าของแฟนตัวเอง

 

 ฮ่าฮ่าๆก็ ก็ชานยอลกลัวผีนะสิ อ๋อ! เรื่องที่เขาจองตั๋วอ่ะนะมันเป็นหยังผีสยองขวัญของฝรั่งที่เขาอยากดูมากๆ ก็เลยลากชานยอลมาดูด้วยกัน โดยไม่ได้บอกอีกฝ่ายว่าเรื่องที่พามาดูคือแนวไหน รู้นะว่าอีกคนกลัวผีแต่ก็.....

 

 อยากแกล้งอ่ะ! ฮ่าฮ่าๆ

 

 “เถอะน่า~เราจองตั๋วแล้วสองใบถ้าชานไม่ดูเราก็....”

 “อ่าๆมาแล้วจะไม่ดูก็เสียดายเงินที่ซื้อใช่ไหมละ?”

 “ฮริ!

 “ไม่ต้องเลยนะ เรารู้นะว่าเฉินแกล้งเราใช่ไหม” ชานยอลถามแล้วทำเสียงเข้มๆ เฉินละอยากบอกร่างสูงจริงๆว่า...

 

 คิดว่ากลัวหรอออ

 

 “ไม่รู้ไม่ชี้ ป่ะ! ใกล้เวลาหนังฉายละ มาๆ” เฉินแกล้งทำเป็นไม่สนใจคำถามของแฟนตัวเอง นอกจากจะไม่สนแล้วยังมีหน้าดึงแขนชานยอลให้เข้าไปดูหนัง เมื่อดูนาฬิกากฌพบว่าอีกห้านาทีหนังก็จะฉายละ แต่คนโดนดึงโดนลากอย่างชานยอล.....

 

 

 “ฮื้อๆๆม่ายยยเอา” โครตย้อนแย้งกับการกระทำของเฉินเลยละ

 

 

 ฮ่าฮ่าๆนั้งคิดถึงตอนที่ผมกับชานไปดูหนังกันแล้วก็....ขำอีกฝ่ายดีนะครับ แกล้งคนอื่นก็มีความสุขอย่างนี้และครับ ฮ่าฮ่าๆ

 

 “เอาๆเลี้ยงบาสดีๆหน่อยสิครับคุณแฟนนน แล้วนี้เมื่อไหร่มันจะชูตบาสเข้าห่วงซะทีละคร๊าบบบ” เฉินมองหน้าแฟนที่ขี้สั้งจริงๆของตัวเอง ด้วยใบหน้าเหนื่อยๆ เหนื่อยจากการเลี้ยงบสนี้แหละ หงุดหงิดด้วย!

 

 หงุดหงิดตัวเอง!เมื่อไหร่จะชูตเขาละเนี้ย! ไอ้บาสบ้า!

 

 หงุดหงิดชานยอลด้วย!

 

 “ก็เราทำไม่ได้อ่ะชานยอล ทำไมบาสมันเล่นยากยังงี้เนี้ย! แล้วเมื่อจะชูตเข้า~” บ่นใส่ร่างสูงเสร็จ ก็ทิ้งน้ำหนักตัวเองนั้งลงกับพื้นอาคารอเนกประสงค์

 “เราว่าเฉินเตี้ยมากกว่านะ โอ๊ย!” การกวนแฟนในอารมณ์นี้ชานยอลขอเตือนว่า....ไม่ดี~~ ไม่งั้นจะโดนลูกบาสปาใส่ท้องไงละ!

 “นั้นปากหรอ! ปาร์ค ชานยอล” การเรียกชื่อเต็มแบบนี้ของเฉินบ่งบอกว่า เจ้าตัวกำลังจะเข้าสู่โหมดการง้องอนกันแล้ว

 “โอ๋ๆชานขอโต๊ดคร๊าบบคุณแฟนน” ชานยอลเองก็รีบมาขอโทษแฟนที่เขาดันเผลอไปแซวส่วนสูงของอีกฝ่าย ก็รู้นะว่าเฉินไม่ชอบให้แซวเรื่องนี้แต่เขา....

 

 

 อยากแกล้งแฟนบ้างอ่ะ แต่คงจะแรงไปไม่งั้นเฉินคงไม่หันหน้าเมินหนีเขาไปแบบนี้หรอก ฮื้อๆๆ ช่วยชานด้วยยย

 

 “มาๆเดี๋ยวชานจะสอนเรื่องชูตบาสก่อนนะครับ”

 “....” เฉินลุกขึ้นตามคำชวนจากชานยอลแล้วมายืนข้างหน้าของอีกฝ่าย โดยมีชานยอลยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เพื่อที่เขาจะได้สอนการชู้ตบาสให้อีกคน

 “เริ่มแรกนะครับ เฉินต้องเอาเท้าข้างไหนของเฉินก็ได้นำก่อนเล็กน้อย นั้นแหละครับ จากนั้นก็ย่อเขาลงเล็กน้อยนะ มือข้างนี้ของเฉินก็จับอยู่ใต้บาสแล้วอีกข้างก็ประคองมันไว้นะครับ”

 “.....” ในระหว่างการสอนเฉินเงียบฟังชานยอลอย่างตั้งใจ และก็ทำตามคำแนะนำเล็กๆน้อยจากอีกฝ่าย

 “ที่นี้...สายตาเล็งไปที่กรอบสีเหลี่ยมสีฟ้านะครับจากนั้นก่อน”

 “....”

 “ส่งแรงออกไป!

 

 ฟุบ!

 

 “เฮ้ย!ช..ชาน! ชานห็นไหมว่า ว่าลูกมันเข้าห่วงอ่ะ! ชาน ชานเห็นไหมๆ! เย้ๆๆ!” เฉินว่าแล้วก็หันไปกอดคอกระโดดโลดเต้นดีใจใส่ชานยอล

 “ครับๆชานเห็น ฮ่าฮ่าๆ ใจเย็นๆเฉิน ฮ่าฮ่าๆ” ชานยอลเองก็ขำให้ท่าทางน่ารักเหมือนเด็กของคนร่างเล็ก จน....

 

 เฉินคิดว่าตัวเองกำลังกอดคอแฟนตัวเองอยู่ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเย็นมากแล้วแต่เขาก็กลัวคนมาเห็นอยู่ดี และมันก็ไม่เหมาะสมมากหนักที่มากอดคอกันในที่แบบนี้

 

 “ชานยอล” เฉินเรียกชื่อชานยอลอย่างแผ่วเบา เมื่อสายของทั้งสองต้องกัน มันก็เหมือนมีขั้วแม่เหล็กที่ดึงใบหน้าของเขาทั้งสองเข้าหากัน

 “.....”

 

 

 

 “เราก..กลับกันเถอะเนาะ เดี๋ยวไม่ทันรถโดยสารรอบเย็น ป่ะ” เป็นเฉินที่ได้สติก่อน จึงพลักตัวเองออกจากขั้วแม่เหล็กอย่างชานยอล

 “อ...อืมๆป่ะเถอะ” ชานยอลเองก็เพิ่งจะได้สติกลับมาด้ยเหมือนกัน

 

 

 พอมานึกถึงตอนนั้นแล้ว....หน้าผมมันก็ร้อนขึ้นมาทันทีครับ เขินนะครับ ฮ่าฮ่าๆแต่เหมือนว่า....มันคงมาถึงจุดอิ่มตัวแล้วละมั่งครับ....

 

 

 1 พฤศจิกายน 2561

 

 “คนนี้ใครชาน” ผมถามและยื่นโทรศัพท์ใส่เขา

 “เฉิน! เราบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับโทรศัพท์เรา!” แต่เขาไม่ได้ตอบผมเลย นอกจากขึ้นเสียงใส่แล้วดึงโทรศัพท์ไปถือไว้กับตัว

 

 

 เขานอกใจผม....

 

 “เพราะถ้าเราไม่ยุ่ง เราก็คงโง่เป็นควายให้ชานหลอกต่อไปใช่ไหมอ่ะ! ทำไมอ่ะชาน ทำไมชานถึงต้องทำแบบนี้กับเราด้วยละ ที่ผ่านมาชานเคยรักเราบ้างไหม ทำไมๆๆๆ” ผมระดมทุบที่หน้าอกของชายที่ผมรัก ชายที่นอกใจผม ฮึก

 “พอซักที!ที่ผ่านมาเรารักเฉินแต่เรา....”

 “ทำไม ฮึก ตอบสิ ตอบบ!! ฮึก” ผมตะคอนถามด้วยน้ำตาของความผิดหวังในสิ่งที่เขาทำกับผม

 “เราว่าเราเจอคนที่โอเคกว่า”

 

 เพียะ!!!

 

 “แล้วเราละ...เราละชาน”

 “เฉินก็ดี”

 “แต่หมดรักแล้ว ฮึก ใช่ไหม ใช่ไหมชาน!” ใช่ ผมละอยากจะด่าตัวเองว่าไม่น่าถาม ถ้าไม่หมดรักเขาคงไม่ไปมีคนใหม่หรอก

 ชานหันหน้าหนีผมและก็เปลี่ยนเป็นหันหลังให้กัน....

 

 

 “....เราเลิกกันเถอะ....” ผมหลับตารับฟังประโยคนั้นทั้งน้ำตา....ประโยคบอกเลิกจากเขา....ประโยคที่โครตจะเจ็บเลย

 

 จากหันหลังให้กัน...ก็เปลี่ยนเป็น....เดินหนีออกไปจากผม....เดินหนีออกไปจากชีวิตของผม

 

 

 “ฮื้อๆๆ ฮึก ฮื้อๆๆ” จบแล้วสินะ ความสุขของเราสองคน ไม่สิ....ของผมคนเดียวต่างหาก มาถึงจุดอิ่มตัวแล้วสินะ

 

 

 

 “เมื่อไหร่จะลืมมันซักทีว่ะเฉิน ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นนะ” หลังจากเลิกกับชานยอลมาได้ซักปีกว่าๆ วันนัดเราก็นัดไปฉลอง ที่สอบเข้ามหาลัยกันได้ อาจจะมีบางคนที่กำลังรอผลอยู่ แต่ก็ยังมารวมฉลองด้วย แต่แล้วเพื่อนในกลุ่มผู้หญิงแมนๆอย่างแอลอี ก็ถามคำถามที่เพื่อนในกลุ่มเองก็อยากรู้แต่ไม่กล้าจะถาม เพราะกลัวว่ามันจะไปจี้ใจผม เห็นแต่แม่สาวแมนๆใจกล้าคนเดียวที่มันกล้าตายมาถาม

 แต่ผมก็ไม่ถือหรอก.....

 

 “บางทีหัวใจคนเรามันก็ไม่มีเหตุวะแอล เรื่องดีๆของเฉินกับเขามันก็มีให้จำจนมีความสุข แต่เรื่องแย่ๆที่มีให้กันก็จำจนอยากร้องไห้ ถ้าถามว่าทำไมยังไม่ลืมผู้ชายทิ้งกันไป มันก็ไม่มีเห็นมีความจำเป็นอะไรที่เฉินจะลืมคนที่พาทั้งสุขมาให้เฉิน ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะออกสันดานนอกใจกันก็ตาม อย่างนี้แหละเนอะหัวใจคนเรา มันไม่ค่อยมีเหตุผลหรอกนะบ้างที ถ้าการไม่ลืมคนหลายใจมันจะตาย

 

 

 เฉินยอมตายก็ได้แอล ป่ะๆ เดี๋ยวเข้าช่วงดราม่าอีก เราต้องมาฉลองที่เราสอบได้นิ มาๆ!

 

 

 

 THE END.


 TALK: เอามาแก้ขัดเรื่อง Shine ก่อนเนอะ ไม่โกรธกันน้าาา เรื่องนี้แต่งระบายยเฉยๆๆ อาจจะแปลกๆหน่อยนะลีดเดอร์~~~~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #220 Jin2503 (@Jin2503) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 06:47
    คนใจร้ายย
    #220
    0
  2. #214 c0921 (@c0921) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 01:37
    ชานยอลใจร้ายอะ
    #214
    0