Love Story of Chen | Allchen

ตอนที่ 71 : Shine​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    26 ก.ค. 61

   

 "กล้าๆหน่อยสิว่ะไอ้ชาน"


 "อืมๆ!! คือเราค่อนข้างจะชอบ...โถ่เว้ยยย เอาใหม่ๆๆตั้งสติไอ้ชาน ตั้งสติ" 


 "อืมๆ ตั้งแต่มัธยมต้นเราช...ชอ...ชอบ เฮ้อออ~~ ห่ามึงเอ้ยยย ขนาดมาพูดกับรูปเขามึงยังพูดติดขัด ถ้าเจอตัวจริงเขามึงไม่ใบ้แดกเลยหรอว่ะชานนนน" เด็กหนุ่มร่างสูงวัยมัธยมปลายน่ากิน...อืมๆๆ...น่ารัก กำลังยืนซ้อมพูดอยู่หน้ากระจกคนเดียวอย่างกับคนเป็นบ้า ส่วนตรงกลางกระจกก็มีรูปผู้ชายหน้าแมวติดอยู่ เด็กคนนั่นก็คือ ปาร์ค ชานยอล เด็กนักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่งในจังหวัดแทจอน ประเทศเกาหลีใต้ 


 และส่วนสาเหตุที่ต้องมายืนพูดกับรูปหน้ากระจกปานคนบ้าแบบนี้ สาเหตุก็มาจากคนในรูปนะแหละ ถ้าดูจากประโยคบนบรรทัดสาม เราจะรู้ได้ทันทีว่าชานยอลแอบชอบผู้ชายในรูปมานานขนาดไหน และชานยอลก็รู้สึกเริ่มหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาก็มาวันนี้ ปกตินะปากกล้าจะตายแต่พอจะมาสารภาพบอกรักคนอื่น กับเป็นใบ้กะทันหัน เฮ้อ...ขนาดคนเขียนยังหงุดหงิดแทนเล๊ยยย


 

 ชานละอยากได้คำปรึกษาจังและคนคนนั่น....



 "สัสฮุน!" นั่นแหละเพื่อนรักของชานยอล ฮุนเป็นเพื่อนที่สามารถให้คำปรึกศึกษาเรื่องนี้ได้ดีอย่างแน่นอน!!! ชานมั่นใจในตัวฮุน!!!



 เมื่อชานยอลคิดได้แล้วก็รีบหาโทรศัพท์ตัวเองทันที แต่หายังไงก็หาไม่เจอ ลื้อผ้าห่มออกหน่อย จับหมอนโยนไปที่อื่นนิด สุดท้ายมารู้ได้ว่าโทรศัพท์มันอยู่ในกระเป๋ากางเกง แล้วที่แทบจะจัดที่นอนใหม่นี้คือ!? 


 เจอโทรศัพท์แล้วชานยอลก็ไม่รอช้าอยู่ใยกดเบอร์หาสหายรักของตัวเองทันที รอแล้วรออีกๆ รอจนถึงรอบที่สี่ถึงติดแต่ก็ต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกให้ห่างจากหูกางๆของตัวเองทันที 


 


 (พ่องงมึงพาโทรมาหรอว่ะ!!! คนแม่งงจะนอน!!!) ฮุนนี่ใจร้ายกระซิกๆ


 "ฮุนนี้กูเอง" 


 (แล้วใครละสัส กูเองอะไรของมึง!) 


 "ชานยอลงายยยย" ชานยอลทำเสียงอ้อนๆใส่ในสายโทรศัพท์เพื่อหวังจะให้เพื่อนที่กำลังคุยอยู่ในสายอารมณ์ดีขึ้น หลังจากที่ตัวเองไปก่อกวนการนอนของเพื่อน แต่เหมือนชานงี่จะคำนวณการไกลผิดแน่ๆ


 (งายพ่องง!มึงสัสชาน โทรมาทำซากอะไรตอนนี้ว่ะ!) เพราะนอกจากฮุนนี่จะรมณ์ไม่ดีขึ้นแล้ว ยังตะคอกใส่เก๋าอี๊กก กระซิกๆๆๆ


 "มึงใจเย็นๆก่อนนฮุนเพื่อนรักคือก..กูมีคำปรึกษาน้าา" ไม่รู้ว่าทำไมเสียงถึงสั่นเพียงนี้ ก็แค่ไอ้ฮุนเอง จริงๆนะ


 (ปรึกษากูตอนตีห้าครึ่ง!!! ฟวยเถอะไอ้เวร เรื่องมึงนี้สำคัญมากขนาดที่มึงต้องโทรมาหากูตอนนี้เนี้ยนะ!?) 


 "อ...เออ" จะบอกว่าขอคำปรึกษาไปสารภาพรักคนอื่นก็กลัวมันจะด่าฮิ


 (เฮ้อ...มีอะไรก็รีบๆถามถ้าเรื่องมึงไม่สำคัญนะ ตอนเช้าเดี๋ยวกูเอากะทะโคเรียคิงไปฝาดหน้าแม่งง!) อยากจะบอกฮุนนี่ว่ามันแพงนะโคเรียคิงเลย แต่ก็กลัวจะโดนด่าอีก น่องชานผิดไรอ่ะ?


 "คือว่า...อยากสารภาพรัก-" 


 (เดี๋ยวนะ!...เรื่องที่มึงจะปรึกษากูคือ สารภาพรักเนี้ยนะ!!....) ชานยอลรีบเอาโทรศัพท์ห่างจากตัวเองอีกรอบ และก็ต้องกลัวเพื่อนในสายตัวเองไปเมื่ออีกฝ่ายตะคอกถามเสร็จ ก็เงียบเลย....ไม่ปลอดภัยชานสัมผัสได้~~~







 (สัสชานยอล!!!!) 



 ตืดๆๆๆ!! 


.... 


.... 


.... 


.... วันนี้ชานนี่ควรไปโรงเรียนดีไหม? ชานยอลไม่รู้จะทำยังไงดีจึงตัดสินใจรีบวางสายเพื่อนฮุนทันที 


 รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆนะเรา...




 ชิปหายยิ่งกว่าที่มึงจะไปสารภาพรักอีกชานยอลเอยยย ฮื้อๆๆ~~~ออมม่าช่วยชานด้วยยยย






 แต่สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ต้องมาโรงเรียนตามคำสั้งบรรชามาจากเบื้องบนปากของออมม่า​ ถ้าถามว่าอยากมาไหม... 


 หึ!



  ตอนนี้ชานยอลกำลังเดินอยู่บนฟุตบาทของโรงเรียน​ หันซ้ายหันขวาเหมือนคนร้ายก่อคดีอาชญากรรม​ที่กำลังหลบซ่อนจากตำรวจ และไอ้คนที่ทำตัวเหมือนคนร้ายคนนี่นี้แหละที่โดนจับตามองจากใครบ้างคน 



 หมับ!!! 


 โอ๊ะ!ม..มือใครมาจับที่ไหล่ของชานกันนะ...


 "ฮุนกูขอโทษษษษษ~~" ในตอนนี้ชานยอลคิดว่ามือที่มาจับไหล่เขานั้นคือเพื่อนรักอย่างฮุน ที่เขาโทรไปกวนการนอนของมันจนมันโมโหจะเอากะทะโคเรียคิงมาฝาดเขา  เลยรีบหันมาขอโทษโดยที่ไม่ยอมมองว่าใช่เพื่อนตัวเองจริงๆไหม ไม่นะๆๆ หน้าหล่อๆของน่องชานจะมาพังเพราะกะทะไม่ได้ๆ ฮื้อๆๆ คนแต่งรู้สึกเกลียดการอวยของน่องชานจริงๆ-_-





 "ชาน เป็นไรอ่ะ" เอ๊ะ!?เสียงแหลมๆเหมือนแมวนี้มัน....



 "จ...จง..แด" ......



 "อืม ก็เราไงชานคิดว่าใครละแล้วเป็นอะไร เราเห็นชานมองซ้ายมองขวาอย่างกับหนีใครอยู่" พูดดิชานยอล พูดๆๆๆ มึงงงงงไอ้ปากเวรรรขยับพูดกับเขาสิ๊!!!


 "....." 


 "เออ...ชาน...ชานยอล" ไม่เรียกอย่างเดียวจงแดยังเขย่าแขนเรียกสติเขาอีก อะไร!เมื่อกี้จงแดเรียกชื่อเขาเต็มๆของเขา ทั้งๆที่ผ่านเรียกแค่สั้นๆว่าชานอย่างเดียว ไม่ไหวแล้ว!กูเนี้ยไม่ไหวกับมึงไอ้ชานยอล!


 มือจงแดนุ้มมากกกกกก 


 "....ค...คือเรา..." 


 "...." ทำไมต้องพยักหน้าเข้าใจแบบน่ารักๆแบบนั้นด้วยทูลหัวของชานยอลล ฮื้อ~~~ ออมม่างับช่วยชานด้วยยย


 "...." 


 "เรากำลัง-!!!" 






 "สัสชาน!!!" แต่แล้วกรรมที่ชานยอลไปก่อกวนการนอนของฮุนก็ติดเร็วยิ่งกว่าเน็ต4G ประเทศไทยซะอี๊กกก

 "ฮ...ฮุน" นี้คือน้ำเสียงอันสั่นเทาของน่องชานเองงับ ไหนภาพที่ไม่กลัวไอ้ฮุนถึงเป็นแบบนี้ น่องชานคิดการไกลผิดอีกแล้วครับ ฮื้อๆๆ~~~

 "โอ๊ะ!นั้นเพื่อนชานใช่ไหม? เอ้า? ชาน ชานยอล!นั้นนายจะรีบไปไหน! ชานยอล!" ใช่ครับ ตอนนี้ผมกำลังติดสปีดวิ่งหนีไอ้ฮุนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเราสองคนยืนอยู่ ในตอนนี้คงไม่มีเวลาอธิบายจงแดมากหรอกครับ แม่งงเอ้ยย! ต้องมาทำตัวเป็นเด็กวิ่งไล่กันต่อหน้าคนที่แอบชอบเฉย ไอ้ชานเอ้ยยยย!!! 

 สัสฮุนด้วย!


 

 "อะไรของพวกนี้กันเนี้ย?" ส่วนคนร่างบางอย่างจงแดคนที่ชานยอลแอบชอบ ก็ได้แต่ยืนสงสัยอยู่คนเดียวๆเวงๆโหว่งๆ ก่อนที่จงแดจะเดินหนีออกไปกับเพื่อนผู้หญิงด้วยเหมือนกัน




 "ฮุนนนนนน~~~กูขอโทษษษษ~~~" ชานยอลในตอนนี้แทบจะก้มกราบแทบเท้าของเพื่อนผู้บังเกิดเกล้า หลังจากที่วิ่งหนีกันไปกันมาเหมือนเด็กเสร็จ เป็นฮุนเองที่เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยใบหน้าที่นิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความโกรธ และตัวการที่ทำของเรื่องนี้มีอยู่คนเดียว....


 น่องชานเอง....-_- 


 และเพราะอย่างนี้เองที่ทำให้ชานยอลเด็กผู้ชายร่างควาย หูกาง ขาโก่ง ไม่มีรถขับ(?) ต้องมานั้งง้อเพื่อนที่ตัวก็ควายพอๆกัน ไรท์หมายถึงตัวโตพอๆกันคะ แฮ่รๆ

 ส่วนอีเพื่อนฮุนของน่องชานยอลก็งอนปานตุ๊ดไปได้ มันคงคิอว่าตัวเองเวลางอนน่ารักมากมั่ง! 

 แต่ถ้าดูดีๆก็มากกว่าชานยอลอยู่เยอะเลย...


 "ฮุนน~~กูขอโทษษษ~ที่โทรไปกวนการนอนของมึงงง ฮื้อๆๆ ให้อภัยกูเถ๊อะ!" ชานยอลนั้งคุกเข่าที่เก้าอี้ข้างๆของฮุน แล้วทำการพูดขอโทษเพื่อนรักของตัวเองอย่างน่าสงสาร จนเพื่อนในห้องได้แต่แอบนั้งขำให้กับสองเพื่อนที่กำลังง้อกันอยู่ 

 ไม่ไงถ้าอีกคนร่างเล็กอีกคนร่างใหญ่มันจะเหมาะแก่การจิ้นของเพื่อนผู้หญิงที่เป็นวายในห้องด้วย แต่นี้......


 ร่างควายๆทั้งนั้น-_- คนเขียนละปวดจิต



 "....." ฮุนไม่ตอบอะไรเพื่อนที่กำลังง้ออยู่ อยากจะรู้จริงๆว่าชานยอลมันจะคิดไหมว่าการที่มันปลุกเขามาจากห่วงแห่งฝันดีๆ มันเลวร้ายขนาดไหน และที่ปลุกเพราะจะปรึกษาเรื่องสารภาพ! WHAT!? ตอนตีห้าครึ่ง! อยากจะแร๊ปด่ามันแม่งงง!! 


 น้องเวนดี้ห้องสองที่ฮุนกำลังจะจูบปากน้องในฝันเป็นอันต้องพัง! พัง! พังเพราะไอ้เพื่อนเวร! ฮื้อ~~~ ฮุนนี่อยากจิครายยย 


 "มึงงจะไม่หายโกรธกูจริงดิ้~~" นั้นไงกำลังคิดถึงเรื่องน้องเขาอยู่เลย มึงก็แทรกขึ้นมาก่อน ไอ้ชานยอล! ไอ้หูกาง! 


 

 ชานยอลอยากรู้...ชานผิดไรอารายยย....ไรท์ของเรื่องนี้เกลียดอะไรชานหรือเปล่าาา...



 "เฮ้อ....อ่ะๆๆ!กูหายโกรธมึงก็ได้" 

 "เย้ๆๆ!~~ฮุนนี่หายโกรธเก๋าแย้ววว" ชานละขอทำตัวแบ๊วหน่อยยย

 "ขอละ ถ้าอยากให้กูหายโกรธมึงหรือเลิกเป็นเพื่อนมึงไปเลยกรุณา กรุณานะมึงอย่าทำเสียงแบ๊วๆส้นตีนนี้อีก กูฟังแล้วดูหน้ามึงแม่งงขัดกันชิบหาย" 



  ถ้าเป็นน้องเวนดี้ก็คงดีลย์~~~งื้อ~~ฮุนละอยากเจอหน้าน้องก่อนเรียนนนน

 "อ่ะๆก็ได้ ขอโทษอีกรอบนะเว้ยฮุนที่กูโทรไปกวนการนอนมึงอ่ะ ตอนนั้นกูอยากได้คำปรึกษานี้ว้า" 

 "ตอนตีห้าครึ่ง?" พอฮุนถามคำถามนี้ชานยอลที่ไรละอยากจะเอากะทะโคเรียคิงฝาดหน้ามันหน่อยเถอะ!

 "แฮร่ๆๆ~~ ก็ๆ ก็ตอนนั้นกูตื่นเต้นนี้มึงง ไม่รู้จะพูดยังไงกับเขาง่ะ" แบ๊วอีกแล้ว กูละเพลีย...

 "...อืมๆมีอะไรจะถามกูก็รีบๆ" ฮุนสั้งให้เพื่อนตัวเองรีบๆในการถามหรือปรึกษาเรื่องที่ต

 "มึงจะไปไหนละ" ไอ้ห่านี้ก็ถามจัง


 ไปแอบดูกางเกงในน้องเวนดี้มั่ง!.....



 ฮุนเลือกที่จะไม่สนใจง่ายๆก็คือในตอนนี้ชานยอลเป็นเพียงแค่ขี้หมาแห้งก้อนนึงที่ฮุนเลือกที่จะไม่มองและก็เหยีบบมัน...


 ชานเริ่มมั่นใจแล้วละว่าไรท์เรื่องนี้เกลียดชาน กระซิกๆๆ~~ 


 "อะๆก็คือ...กูอยากสารภาพรักจงแดอ่าา" ชานยอลยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกับใบหูของฮุน เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่เหมือนว่าฮุนอยากให้เพื่อนในห้องรู้ด้วยละมั่งไม่งั้นคงไม่...



 "มึงชอบจงแด!!!อุ๊บ!!" ชานยอลรีบเอามือของตัวเองอุดปากของฮุนเอาไว้ เพราะกลัวว่าเพื่อนตัวดีมันจะหลั้งอะไรออกจากปากมาอีก


 ตายๆๆๆ!!!ไอ้ฮุนนะ ไอ้ฮุน!


 "ห่า!เบาๆหน่อยดิว่ะมึง" ชานยอลสั้งเพื่อนแล้วหันมองรอบๆตัวของเขาและฮุนว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง


 ทุกคนมองมายังเขาสองคนในหัวของเพื่อนทั้งห้องคงแบบว่า


 มึงสองคนเต็มไหม?


 "โทษๆ" ฮุนรีบขอโทษชานยอลทันที อะไรปานนี้มันยังไม่บอกจงแดอีกหรอ!!?นี้มัน.....





 สามปีมาแล้วนะมึงงงงง~~ กูก็นึกว่ามึงบอกชอบจงแดไปตั้งแต่ม.2ที่มึงบอกกูว่าชอบเขา แต่นี้อะไร!? มึง!มึงปล่อยเขามาแล้วสามปี!!



 ไอ้ฟวยเอ้ยยยย!!ทำไมกากแบบนี้เพื่อนกูววว ได้เชื้อใครมาไหนบอกฮุนสิ



 จากมึงเต็มๆเลยสัสฮุน!ทีมึงกับน้องเวนดี้ละ! แหมๆๆแล้วมาบอกให้กูสารภาพรักเขา โถ่!ฟวยด้วยกันทั้งคู่นั้นแหละมึง กากทั้งคู่!


 "มึงว่ากูควร...ทำไงว่ะ" เป็นคำถามที่ฮุนละอยากกระโดดเตะปากมันซะจริง มึงชอบเขานะเว้ย! ถ้ามึงไม่รู้ กูเองก็ไม่รู้...


 อะไร!ก็กูไม่รู้จริงๆนิ


 "บอกไปเลย" 

 "มึงบอกกูนิมึงได้คิดไหมว่ะ" 

 "มึงยังจะคิดทำเชี้ยไร ชอบเขาก็รีบบอกก่อนที่หมาจะคาบไปแดก กูเตือนด้วยความหวังดีนะเพื่อน" ใช่ครับ ฮุนว่าในตอนนี้มันต้องลุยอย่างเดียวครับ ปล่อยมาได้ไงตั้งสามปี! 


 สามปีเลยนะครับ!...


 "....." 

 "งันมีอยู่วิธีนึง" 

 "อะไรมึง!?"









 "จับปล้ำทำเมียแม่งงเลยยย" 




 ผัวะ!

 "โอ๊ย!สัสชาน ตบกูทำมายยย" 
 
 "ตบให้สมองมึงคิดได้สักนิดนึงไง" นี้ผมเพิ่งมันได้จริงๆใช่ไหมครับ? 


 ทำไมรู้สึกมีลางของเขาหายนะอยู่แค่เอือม....


 "เอ้า? แล้วมึงจะเอาแบบไหนนอกจากมึงกล้าๆแมนๆบอกเขาไปเลยยย ไม่ใช่มากากอยู่แบ[นี้ครับเพื่อน!" นั้นสินะ แคพูดว่ารักจงแดมันยากตรงไหน ถุ้ย! แค่เดินผ่านจงแดผมยังไม่กล้ามองหน้าเขา แล้วนี้!!! 


 มึงให้กูไปบอกเขาซึ่งๆหน้า ตาย!งานนี้กูตาย! จะหาลูกสะใภ้ให้ออมม่าได้ไหมเนี้ยกู!!


 ออมม่าน่องชานขอโต๊ดดคร๊าบบบ~~~


  ฮุนเริ่มเบื่อหนายเพื่อนตัวเองแล้วนะ! อันนั้นก็ไม่ อันนี้ก็ NO งั้นฮุนขอทิ้งระเบิดให้มันกากาซักที!



 "อ๋อ! มึงรู้ป่ะว่าพี่จอห์นนี่ห้องหนึ่งอ่ะ เขากำลังจะขอจงแดเป็นแฟนเห็นเพื่อนจงแดมันเล่าๆว่า พี่จอห์นนี่อ่ะนะ แม่งง!ตรงตามสเปกจงแดเลยมึงงง" ไหนขอดูหน้าหน่อยสิเพื่อนร...รัก 

 ".....อืม กูคนกากอย่างที่มึงว่าอ่ะแหละ คนกากๆแบบกูจงแด...คงไม่มองหรอก" 

 "มึง...." เชี้ย!ไอ้ฮุนนนน! ไอ้เลวเอ้ยยย ตอนแรกก็จะแกล้งให้มันฮึกสู้ แต่ทำไมกลายเป็น.....


 ไม่กล้าบอกมันด้วยว่าหลอกมัน กลัวโดนมันตึบไปอี๊กกกู...เก๊าก็โต๊ดดคร๊าบบบ~~~ 


 กระซิกๆๆ


 ผมมองไอ้ชานยอลที่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีออกไปจากห้องเรียน ถามว่าในใจกูรู้สึกผิดไหม...บอกเลย....



 มากกกกก 

 แต่ทำยังไงได้ละครับ ถ้าผมไม่ลองใช้วิธีนี้มันก็คงเป็นไอ้ขี้ขลาด ไอ้กาก ที่ไม่กล้าสู้หน้าจงแดอยู่วันยังค่ำ ไม่กล้าบอกว่าชอบเขามานานขนาดไหนแต่เมื่อกี้....


 "กูขอโทษษษนะชานยอลลล~~" แฮร่ๆๆได้แต่ขอโทษมันอยู่ในใจนี้แหละครับบ 






 "มึงมันกากกกก!! ไอ้ชานยอลคนกากกกก!! ฮึ้ย!!" ชานยอลได้แต่ก่นด่าว่าตัวเองอยู่คนเดียว หลังออกมาจากห้องเรียน พอคิดถึงคำพูดของไอ้ฮุนมันที่ไร ก็ได้แต่นั้งหงอยเป็นหมาถูกทิ้ง ฮึกๆ ออมม่าครับ ฮึกๆๆ 


 ชานไม่สามารถหาลูกสะใภ้ไปให้ออมม่าได้แล้วครับบบ~~~ 


 "นี้ๆๆๆ!!! ไปตายซะไอ้ชานยอล!" ผมตะโกนเสียงดังแล้วจับก้อนหินแถวๆนั้นปามันลงพื้น เหมือนตอนแรกที่มันเคยอยู่(?) มึงเริ่มบ้าละชานยอล...



 "เป็นอะไรหรือเปล่าชานยอล?" 

 "อย่ามายุ่งน้าา! อุ๊!...." ....ผมต...ตอบเสียงห้วนๆใส่ใครที่ไหนไม่รู้ที่มาถามผมจ..จนรู้สึก...คุ้นๆกับเสียงน...นั้น...



 "อ่าๆงั้นเราขอโทษนะ พอดีเราเห็นชานยอลโวยวายอยู่คนเดียวนานแล้วเลยเดินมาถามดูนะ ต..แต่ถ้านายไม่อยากให้ยุ่งเราก็ขอ..." 

 "ไม่เลยๆ!!!!" แล้วมึงจะตะโกนเสียงดังทำไมว่ะชานนนน บทจะกล้าก็กล้าแบบไม่ได้ดูสถานการณ์เล๊ยยย

 จงแดมีสีหน้าตกใจในอาการของผมอย่างชัดเจนมากๆครับ ประมาณว่ามึงจะเสียงดังเพื่อ? แต่จงแดก็พยายามปรับสีหน้าของตัวเอง โดยการยิ้มแห้งๆปนขำนิดๆครับ 


 อ่า หน้าอายชิปหายเลยกู


 "อ่า ฮ่าฮ่าๆชานยอลนี้...ตลกดีนะ" จงแดพูดกับผมแล้วส่งยิ้มตบท้าย ยิ้มแบบนี้....


  เอือก!!!!ฝากแม่ข้าด้วยยยย 


 "ชาน ชานยอล" 

 "ห๊ะ!? อ...อะไรหรอแด" ชิปหายละกูดันลั่นเรียกชื่อเขาเวลาเพ้ออถึงเขา!!! ตายๆๆๆ 

 "แด? ฮึ! น่ารักดีนะ" 

 "ร...หรอ แด เอ้ย! จง-" 

 "เรียกแดนะแหละ เราชอบ น่ารักดี..." ร่างบางร้องขอชานยอลแล้วยิ้มเขินๆหันหน้าหนีไปทางอื่น 

 "อ...อืม แด" 

 "ฮึฮึๆ งั้นเราไปก่อนนะชานยอลโอเคใช่ไหม" แต่ก่อนจงแดจะเดินหนีออกไป ก็ไม่วายหันมาชานยอลด้วยความเป็นห่วง 


 แต่ร่างบางหารู้ไม่ ว่าตอนนี้คนร่างสูงได้วิญญาหลุดออกจากเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...


 แค่ประโยคถามความเป็นห่วงแค่ประโยคเดียว แต่ถ้ามันมากจากปากจงแด ชานยอลก็พร้อมที่จะเป็นคนเอ๋อแดกทันที(?) 


 "อ..เอโค เอ้ย! โอเคๆ! โอเค" เห็นไหมละ เอ๋ออย่างเดียวไม่พอ เวลาพูดกับจงแดทีไรถ้าไม่ใบ้แดกใส่เขาก็พูดเหมือนคนติดอ่าง สงสารนายเอกของเรื่องนี้จริงๆ -_-


 






 "ชานยอล ชื่อนี้นะเรียกเฉพาะเราสองคนนะแล้วก็ อย่าไปเรียกแบบนี้กับใครนะ..." 





 




 "จงแด! เสาร์นี้นะ ไปดูหนังกันนะครับ" เห็นไหมละบทจะกล้าก็กล้าแบบไม่ได้คิดอะไรเล๊ยยย







 "เก้าโมงเจอกันที่หน้าหมู่บ้านเรานะ!! ชานยอลงี่~~~" จงแดเอง ก็เริ่มที่จะกล้าพูดกับคนที่ตัวเอง....





 








  แอบชอบขึ้นมาบ้างแล้วละสิ....






 THE END. 


เดี๋ยวๆๆ! เราลืมคนคนนึง.... 










  "ห่ามึง! กว่าจะกล้าคุยกันได้ต้องให้กูกระตุ้น เฮ้อ~" ฮุนเดินออกมาจากพุ้มไม้ที่อยู่แถวนั้น หลังจากที่แอบตามชานยอลมาอย่างเงียบๆ 





 โป๊ก!!


 แต่เหมือนว่าฮุนจะยืนผิดที่ มึนหัวเลยกู


 "โอ๊ย! ใครว่ะแม่งเตะมาไม่ดูคนเลยหรือไง!" ผมว่าอย่างหัวเสีย แล้วเก็บลูกฟุตบอลที่มันถืกหัวผมเมื่อกี้ แล้วหันมองซ้ายมองขวาว่าใครเป็นคนเตะมัน



 มึงนะมึง! เดี๋ยวกูซัด...!!!



 "เป็นไรไหมค่ะพี่?" ว...เวนดี้!!! 


 "....." 


 "เอ้า! โดนบอลแทกหัวจนเอ๋อเลยหรอพี่ เฮ้ยพี่! หนูถามว่าเป็นไงบ้าง ถ้าไม่เป็นไรขอบอลหนูคืนด้วย" เวนดี้ ใส่เสื้อขาวนักบอลตราช้าง เบอร์ 21 กางเกงนักบอลสีน้ำเงินของตราช้างอีกเหมือนกัน.........ไม่ ไม่จริง!


 "เฮ้ยพี่! ตายยังว่ะ! ขี้เกียจไปงานศพนะเนี้ย พี่!" ไม่จริง! กูไม่เชื่อ! น้องเวนดี้ที่น่ารักของกู! กำลัง...



 "เฮ้ยเวคเตอร์! ได้บอลยังมึง" สีหน้าอันเอ๋อแดกและมึนงงของฮุนได้หันมองไปตามเสียงเรียกของเพื่อนผู้ชาย ที่มาตามเวนดี้




 เวคเตอร์! เวคเตอร์!! เวคเตอร์!!! เวนดี้กูกลายเป็น....



 "รอก่อนมึง กูว่าพี่เขาน่าจะตายค้างอากาศ กูเรียกเรียกตั้งหลายรอบละ แม่งยังไม่ตอบกูเลย" ไอ้เชี้ยเวคเตอร์!!!!!!!







 "ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!!" ฮุนทิ้งลูกบอลลงพื้นแล้วก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที เหมือนคนสติแตก ปล่อยให้เวนดี้ เออ... เวคเตอร์ และเพื่อนๆของเขาได้แต่ยืนงงในดงฟุตบอลและมีคำถามว่า



 เชี้ยไรของมึงเนี้ย!? 



 "อะไรของมันว่ะ โดนลูกบอลอัดหัวแค่นี้กลายเป็นบ้าเลย โถ่ๆช่างเป็นคนที่บอบบางง่ายซะจริงๆ เฮ้อ~~ อ่อนไหวง่ายขนาดนี้เลย เฮ้ยพวกมึง! เตะต่อว่ะ!!!" 








 ไม่จริง! ไม่จริง!!! ม่ายยยยยยยยยยยยย!!! ฮึกๆๆ ฮุนไม่เชื่อ!!! เอาน้องเวนดี้กูคืนมาาาาาา!!! 







     




    จบเถอะเนาะ

 
  


 






 - ไรท์หนีไปทำการบ้านก่อนนะจ๊ะ บายๆๆ ดองไปเรื่อยๆดองจนเปื่อยแล้ววว

 - น่าสงสารฮุนเขานะคะ   ส่วนจงแดกับชานยอลก็ปล่อยให้เป็นไปตามเรื่องของอนาคตเนาะ คิคิ   ส่วนฮุน.................เจอกันเรื่องหน้าจร้าาาา












บายๆๆ


  
 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #215 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 21:39
    พี่ฮุนต่างหากคือคนที่ไรท์เกลียดที่สุดในเรื่อง555+ ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายยน้าาาาฮุนนี่~~~~
    #215
    0
  2. #208 Jin2503 (@Jin2503) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 07:15
    อีฮุน~ ไปประชดอย่างงั้นไม่ด้ายยย ตอนนี้ชานมันเชื่อแกแบบหมดจดอยู่น้าาาาาา
    #208
    1
    • #208-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 71)
      26 กรกฎาคม 2561 / 21:40

      สงสารร
      #208-1
  3. #207 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 23:14
    ฮุนนนนน เดี๋ยวชานทำจริง
    #207
    1
    • #207-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 71)
      26 กรกฎาคม 2561 / 21:40
      555​+
      #207-1
  4. #206 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:39

    ชานทำจริงแล้วจะหนาวน้าาา~~~~คนแต่งนี้และหนาว!!!จะแต่งต่อยังไง!!!

    #206
    0
  5. #205 กอแกะแพะ (@stu42737) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 23:50
    ชอบมาก ๆ ค่ะ 55555555555 อ่านแล้วรู้สึกผ่อนคลายเลย กล้า ๆ หน่อยสิชานยอล ชอบตอนง้อกัน น่ารัก
    #205
    1
    • #205-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 71)
      18 กรกฎาคม 2561 / 06:50
      ขอบคุณ​ค่าา😄😄
      #205-1
  6. #204 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 16:08
    ชานคนกาก บอกจงแดไปเลย
    #204
    1
    • #204-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 71)
      18 กรกฎาคม 2561 / 06:50
      พี่ชานเราไม่กล้าาา
      #204-1