ตอนที่ 7 : Status[rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

B
E
R
L
I
N
 



     พี่+น้อง=พ่อง!


      "เป็นอะไรว่ะ" 


      "พวกกูเพื่อนมึงนะเผื่อมึงลืม" 


     "แม่ง" 


      "อกหักชัวร์" 


      "เขาบอกกับคนอื่นว่ากูกับเขา" 








      "แค่พี่น้อง" 




      หลังจากอ่านแชทล่าสุดที่ส่งมาหากัน จงอินก็เปิดประตูลงออกไปรอรับคนที่เพิ่งบอกลากันผ่านตัวหนังสือไปเมื่อครู่ วันนี้จงอินคิดว่าอยากจะผ่านอีกคนไปทานข้าวด้วยเหมือนเมื่ออาทิตย์ก่อน สงสัยเขาต้องลองชวนอีกครั้งรอบนี้ 


      "รอนานไหมจงอิน" 


      "ไม่ครับ" 


      "งั้นไปกันเลยมั้ยครับ" 


      "อืมมมมม" 


      จงอินเข้ามานั้งประจำที่ของตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้รุ่นพี่ปี3 ที่เขาขออาสาไปส่งอีกคนที่หอ หลังจากที่เขาจบกิจกรรมรับน้องพวกปี1 ก็ทำให้รู้จักตุ๊กกาหน้ารถคนนี้เพราะงานวันเกิดเพื่อน เลยได้มีโอกาส3,000กับอีกคน 


      "พี่จงแดกินอะไรมาหรือยังครับ?" 


      "ยังนะ" 


      "ไปหากินกันมั้ยครับ?" 


      "เสียเวลาเราหรือเปล่า?"


      "ไม่ครับ!" 


      เขาตอบด้วยเสียงหนักแน่นในขณะที่สายตาก็ยังไม่หนีออกจากทางเบื้องของถนน มือเองก็ยังคงบังคับพ่วงมาลัยต่อไป ใจนี้กลัวพี่น่ารักปฏิเสธกันมาก


      "เอางั้นก็ได้" 


      "โอเค ครับ" 




      รถเก๋งสีขาวยี่ห้อดังจอดส่งรุ่นพี่อยู่หน้าหอพักของมหาลัย สาระถีที่มาส่งกันและพาไปหาของกินคว้าข้อมือที่เล็กกว่าตัวเองเอาไว้ 


      "มีไรหรอ?" 


      "พรุ่งนี้ผมขอมารับพี่จงแดได้มั้ยครับ?" 


      "เรามีเรียนเช้าหรอจงอิน?" 


      "เปล่านะครับ ผมมีเรียนบ่าย" 


      "ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ติดรถเพื่อนมาดีกว่าเกรงใจเรา" 


      รอยยิ้มของคนน่ารักข้างกายที่มอบให้กัน จงอินคิดว่าน่าจะมีอะไรออกมาจากรอยยิ้มและดวงตาสองชั้นคู่นั้น คิดว่าน่าจะเป็นมนต์ของความน่ารักที่เขาไม่สามารถถอนตัวได้ แหม ก็เขาเป็นพวกชอบของน่ารักๆและพอมาเจอคนน่ารักแอคแทคใส่กัน มีแต่ตายกับตาย!


      "จงอิน" 


      "จงอิน"
 

      "คิมจงอิน!" 


      "ค..ครับ?" 


      "เป็นอะไรเปล่าเราจ้องหน้าพี่นานมากเลยนะ หรือว่ามีอะไรติดบนหน้าพี่หรอ?" 


      "น่ารัก" 


      "ห๊ะ?" 


      "ผมหมายถึงอยากกินเม็ดแมง(รั)กนะครับฮ่าๆ" 


      แก้ตัวได้เหี้ย!มากผม นาทีนี้ขอรีบๆผ่านไปก่อนพี่แกจะเชื่อไม่เอาไว้ก่อน พี่จงแดพยักหน้าประมาณว่า อ้อหรอ แล้วหันไปปลดสายคาเบลออก 


      "งั้นพี่ไปก่อนนะ ขับรถดีๆล่ะเรา" 


      "ครับ" 


      หลังจากเห็นร่างของรุ่นพี่เดินหายเข้าไปในตัวหอ ผมก็แทบอยากจะกริ๊ดร้องออกมาให้ดัง หลังอัดอั้นมันไว้ตั้งแต่อยู่ร้านข้าวแต่ต่อนนี้ยังไม่ได้เดี๋ยวมีคนเห็นแล้วไปเล่าให้พี่จงแดฟัง ความแมนหมดกัน! 








      "หลังจากนั้นมึงก็รับส่งพี่เขามาโดยตลอดหลังจบงานกู?" 


      "เออ" 

      ผมเออใส่หน้าเซฮุนจนมันย่นจมูกใส่กัน หลังจากนั้นไอ้แจฮยอนก็เหมือนกำลังจะถามอะไรผมซักอย่างแต่ดันโดนไอ้คนที่นั้งข้างมันชิ่งก่อน 


      "มึงคิดไปเองเปล่าว่าเขาคิดอะไรกับมึงเกินพี่น้อง" 


      "กูว่าที่ไอ้อินทำให้ก็ออกเยอะเลยนะมึงว่ามันคิดยังไงกับพี่เขา ถ้าพี่เขาไม่คิดอะไรกับมันก็น่าจะหยุดด้วยมั้ยว่า เล่นกับความรู้สึกคนมันไม่สนุกหรอก" 


      "แล้วถ้าพี่เขาเองก็ไม่กล้ามั่นใจในตัวมันเหมือนกันล่ะ ความสัมพันธ์ชัดเจนมากมั่งไอ้สัด" 


      ประโยคของไอ้ฮุนเล่นทีเดียวจอดกันทั้งสามคนเลยครับ ความหมายของมันที่ต้องการสื่อให้ผมฟังผมเข้าใจว่าคืออะไร 


      "ไอ้อินข่าวผู้หญิงมึงน้อยซะที่ไหน เผลอๆเยอะกว่าอนาคตมึงด้วยซ้ำ" 


      "เอ๊ะ?" ผมร้องอุทานออกมาอย่างสงสัย


      "มึงได้บอกว่าจะจีบพี่เขาป่ะ?" ไอ้แจฮยอนถามผม


      "ก็เคยหยอดๆใส่เวลาอยู่กับพี่เขาอ่ะ" 


      "ไม่บอกเขาว่าจะจีบ ข่าวผู้หญิงก็เยอะและยิ่งชอบหยอดใส่ ปานนี้เขาคิดว่ามึงเล่นๆกับพี่เขาล่ะ" 


      ผมนึกตามคำพูดของไอ้แจฮยอนแล้วถ้าทั้งหมดที่มันบอกมา พี่จงแดเองก็คิดเหมือนกันล่ะ โอ้! แต่เดี๋ยวแก้ข่าวผู้หญิงนิดนึงผมไม่ใช่พวกเจ้าชู้อะไรแบบนั้นเด้อ เพียงแค่อัธยาศัยดีด้วยเฉยๆและอาจจะเพราะผมเฮฮ่าด้วยไม่ค่อยปฏิเสธพวกผู้หญิงเวลาเขาขอให้ช่วยอะไรด้วย 


      "งั้นมึงเล่ามาให้ฟังหน่อยได้เปล่า ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นถึงโดนพี่เขาบอกแค่ว่าพี่น้อง ที่เล่ามานี้แค่น้ำเองเอาเนื้อๆ" 


      "กูนับถือเจ้าแม่กวดอิม" 


      "ไปเล่นไกลๆตีนกูเลยไป๊!"


      ไอ้ฮุนมีอาการจะหัวร้อนซะหน่อยเพราะโดนผมกวนตีนใส่ แหม ก็รู้ว่าเพื่อนต้องการสาระแนแต่แบบ ใจเย็นก่อนได้ป่ะ! พอจะเล่าความรู้สึกในวันนั้นมันก็กลับมาอ่ะ ทำใจแป๊บเด้! 


      "ซักทีเถอะ" ไอ้แจฮยอนมันเร่งผม


      "เออๆ" 


 

      ผมจำได้ว่าวันนั้นพักเที่ยงเลยชวนพี่จงแดมากินข้าวที่โรงอาหารคณะ ระหว่างที่เดินมาด้วยกันเราสองคนก็หยอกล้อใส่กัน เนี้ย! เห็นกันทั้งมหาลัยทำไมไม่เอาไปพูดบางว่าผมอาจจะตามจีบพี่จงแดหรือไม่ก็ชอบพี่จงแด ที่ผู้หญิงหรือรุ่นน้องที่ไปช่วยงาน เล่นด้วยกันตามประสาพี่น้องจริงๆถึงแพร่ไวเร็วกว่าอะไรๆเลย 


      "พี่จงแดอยากกินอะไรครับ?" 


      "ราเมงนะแล้วเราล่ะ" 


      "อาหารตามสั้งนะครับ" 


      "ถ้างั้น...ได้ของแล้วไปนั้งตรงโต๊ะข้างๆเสาเนอะ เราเอาน้ำอะไรเดี๋ยวพี่เอาไปให้ด้วย?" 


      "ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมไปเอาให้เอง" 


       "ร้านราเมงอยู่ข้างๆกับร้านน้ำพี่เอามานะถูกแล้ว" 


     "แล้วพี่จงแดจะถือมาหมดหรอครับ?" 


      "เขามีถาดอยู่น่าเราอ่ะไปซื้อข้าวเลย เดี๋ยวไม่ทันคนอืื่นเขานะ" 


      พี่จงแดนี้นอกจากจะน่ารักแล้วยังนิสัยน่าฟ้ามากๆเลยครับ งื้อ ออมม่าหนูอยากได้คนนี้เป็นแฟน ผมรีบไปต่อแถวร้านข้าวที่ตัวเองอยากกิน 

      หลังจากนั้นผมก็เดินมาที่โต๊ะอย่างที่พี่เขาบอกกันไว้ แผ่นหลังของพี่จงแดนี้ทำไมมันเล็กจังนะ แค่คิดว่าถ้าพี่เขามาอยู่ในอ้อมกอดของผมมันจะเป็นยังไง โอ้แม่! มันต้องแบบ... 


      "เดินระวังทางหน่อยครับ" 


      "อ้อครับ!" 


      เกือบฉิบหายเดินชนคนอื่นแล้วมั้ยล่ะกู คนที่ผมกำลังคิดถึงเมื่อกี้หันมามองอย่างสนใจพอเห็นว่าเป็นผม คิ้วสวยทั้งสองก็ขมวดเข้าหากัันอย่างสงสัย พอผมนั้งลงพี่เขาก็ถามเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ผมก็เล่าไปแค่ประมาณเหมอจนจะชนแค่นั้นแต่ไม่บอกหรอกว่าเพราะคิดถึงพี่เขาอยู่ อิอิ


      "หลังจากนี้พี่จงแดไปไหนต่อหรอครับ?" 


      "อยากกลับห้อง เมื่อยอ่ะฮ่าๆ" 


      "งั้น..." 


      ผมขยับเข้าไปใกล้พี่จงแดจนตอนนี้ตัวเราทั้งสองติดกันเป็นที่เรียบร้อย กลิ่นหอมออกคล้ายกับแป้งเด็กลอยเข้ามาเตะจมูกของผม พอได้อยู่ใกล้ๆกันแล้วผมถึงได้เห็นว่า แก้มพี่จงแดมันขาวจนมีเลือดฝาดขึ้นเลย เอ๊ะ! หรือเพราะเขินผมในตอนนี้กันแน่ 

      เราทั้งสองต่างจ้องมองกันเหมือนต่างฝ่ายต่างโดนสะกดซึ่งกันและกันเอง แต่แล้ว 


      "เอ้าจงแด" 


      "แบคฮยอน!" 


      พี่เขาผละออกจากผมแล้วไปนั้งตัวตรง ส่วนผมก็ค่อยๆหันมามองไอ้หมากระเป๋าข้างๆโต๊ะผมมองมันตั้งแต่หัวยันเท้าสายตาของผม มันคงรู้แหละว่าผมกำลังมองมันอย่างเหยียดๆ งั้นๆสู้ผมไม่ได้หรอก 


      "แล้วนี้แฟนหรอ?" 


      "น้องน่ะ"  






      ว้อทเดอะฟัค!? ทำทุกวันนี้มันเรียกว่าพี่น้องหรอว่ะผมสตั้นไปประมาณ5วิ แล้วยกยิ้มให้พี่เขาทั้งที่ในใจกูนี้แหลกเรียบร้อยแล้วสาสสสสเอ้ยยย 


      วันนั้นผมเลยขอตัวออกมาก่อนโดยตอแหลไปว่า ฝนกำลังจะตกแล้วและลืมเก็บผ้าตรงราวแขวน ซึ่งความเป็นจริงแล้วกูแขวนผ้าในห้อง! 

      แต่นั้นแหละครับใครแม่งจะอยู่ต่อว่ะผมถามจริง หรือเพราะผมยังไม่ชัดเจน? บ้าเปล่าว่ะ คนที่เพิ่งมารู้จักกันได้ไม่นานมาขอไปรับไปส่งนี้ผมว่าไม่น่าดูยากนะว่าคิดยังไง ถ้ารู้แล้วอย่างน้อยพี่เขาน่าจะบอกว่า "อ้อกำลังคุยๆกันอยู่น่ะ" เนี้ย!แบบเนี้ย! 


      เออ! ยังไม่ใช่แฟนเข้าใจแต่ก็กำลังจีบอยู่เปล่าว่ะ น้องบ้านพ่องหรอ! 





      "แล้วหลังจากนั้นอ่ะ?" ไอ้แจฮยอนถาม 


      "ไม่เจอกันอีกเลย" เซฮุนเสือกตอบแทน 


      "เอามีดแทงกูที!!!" 


      ผมลงไปนอนกับพื้นห้องหลับตาลงสักพัก ความทรงจำต่างๆของผมกับคนที่ไม่ได้เจอกันมันก็ย้อนเข้ามามากมาย 


      พอลืมตามาก็เห็นเพื่อนที่รักทั้งสองกำลังยืนมองผมอย่างเวทนา 


      "พี่" แจฮยอน


      "น้อง" เซฮุน


      "พ่องมึงหรอพี่!!!" 





THE END. 




 

 

     - เหตุเกิดไปฟังเพลงของวง Tilly Birds แล้วบั่บมาเข้ามาในหัวประกอบกับว่าอยากจะลองแก้เรื่องที่เราคิดว่ามันยังไม่สุดสำหรับเราจริงๆ ต่อไปจะเป็นของพี่มิกซอกเรา ขอให้พี่ดูแลตัวเองดีๆนะคะ ทุกคนรอแค่ธันว่าปีหน้าน่าเดี๋ยวพี่เขาก็กลับมาเนอะๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #6 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 10:41
    ฮั่นแหน่พี่ลู่
    #6
    0