ตอนที่ 69 : ไม่เกี่ยวกับเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

  

 “เราเลิกกันไม่ได้ ฮึก เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเทา ฮึก”

 “แล้วไง...เรื่องของเธอ...ชีวิตเธอ...ไม่เกี่ยวกับเรา”

 

 

  เฮือก!

 

 อีกแล้ว ผมเอาแต่ฝันถึงเหตุการณ์นี้อีกแล้ว นี้ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วทำไมผมถึงไม่ลืมผู้ชายคนนั้นซักที ลืมเขาเถอะจงแด

.

.

.

.

 สุดท้ายตื่นกลางดึกเมื่อคืนก็ทำผมนอนไม่หลับ จนต้องออกมาเดินเล่นข้างล่างหอพักในมือก็หยิบเอาซองบุหรี่มาด้วย เพื่อจะเอามาสูบเพื่อแก้เครียด...

 

 หมับ!

“ อ๊ะ!นี้!เอามานะพี่คริส” ผมหันไปหาบุคคลที่อยู่ๆก็เข้ามาดึงเอาบุหรี่ในมือผมที่กำลังจะสูบไปอย่างหน้าด้านๆ แต่พอหันมาว่าเป็นพี่ที่คณะของผมเอง ผมก็ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะเข้ามายุ่งกับผมทำไม คนยิ่งเรียดๆอยู่

 “อะไร ไอ้นี้นะเหรอมันเหม็น”

 “หึ แล้วพี่จะมาอยู่ตรงนี้ทำไมเอามาพี่คริสผมยิ่งเครียดๆอยู่” ผมเดินเข้าไปหาพี่คริสเพื่อหวังจะแย่งบุหรี่ในมือพี่คริสกับมา แต่อีกฝ่ายไม่ยอมแล้วยังเอามันไปซ่อนไว้ข้างหลังตัวเองอีก

 “เครียด แล้วจำเป็นต้องอัดมันเข้าไปทำร้ายตัวเองไหม?”

 “นี้มันร่างกายผม”

 “รู้ แล้วไม่คิดห่วงใครอีกคนหรือไงจงแด?”

 “ผม...” คำพูดของพี่คริสเป็นเหมือนเครื่องเตือนสติของผม นั้นซินะผมไม่ห่วงเขาบ้างเลยหรือไง จะเถียงคนพี่ก็ไม่กล้า เพราะว่าผมนะผิดเต็มๆ

 “เลิกได้ไหม? ถ้าไม่คิดถึงตัวเองก็คิดถึงเขาให้มากๆ”

 “.....”

 “คนเรามันมีเรื่องให้คิดให้เครียดกันอยู่ทุกเวลานแหละ แต่วิธีที่จะเอามันออกจากหัวนะมันคนละแบบกัน”

 “เหมือนพี่เวลาเครียดจะไปเดินเล่นในปาร์คใช่ไหม หึ ผมละอยากให้ตัวเองทำได้แบบพี่จริงๆแต่ทำแล้วมันก็ยังเหมือนเดิม” ผมพูดจริงนะเวลาที่พี่คริสแกเครียดเรื่องงานที่คณะ แกมักจะไปเดินเล่น ไปให้ใกล้จากคนที่แกรู้จัก แกบอกผมว่ามันทำให้แกหายจากเรื่องเครียดๆได้ดี

 

 ผมลองแล้วละแต่มัน...ทำไมไม่ได้จริงๆ...วิธีใครวิธีมันสินะ

 พี่คริสแกโยนบุหรี่ผมทิ้งออกไปข้างๆอย่างไม่นึกว่าผมจะรู้สึกโกรธหรือโมโหแกบ้างเลย ส่วนผมก็ได้แต่เหมอลอยมองออกไปไกล ในหัวสมองมันว่างเปล่าไม่รู้จะทำยังไง จะแก้ปัญหาของตัวเองยังไง มันเหมือนว่าผมตัวคนเดียวไม่มีใคร ตายๆมันไปดีไหมนะ? คิดแบบกำปั้นทุบดินดีเนาะจงแด หึ

 จะคิดยังไงมันก็ชีวิตเรา...ไม่ใช่ชีวิตเขานิ

 

 “พรุ่งนี้ไปออกกำลังกายกันไหม?” ผมเปลี่ยนทิศทางสายตามาหาพี่คริส

 “พี่นึกคึกอะไรของพี่?” ผมถามแกอย่างงงและอดขำไม่ได้ พี่แกชอบออกกำลังกายซะที่ไหนละ

 “ก็เพื่อจะหายเครียดไง จะได้ดูแลสุขภาพตัวเองด้วย”

 “....”

 “พอดีกับที่เพื่อนพี่มันให้บัตรสมาชิกฟิตเนสมาด้วย ถ้าเข้าใช้ครบแต้มมันลุ้นเข้าใช้ฟรีหนึ่งเดือน” อ๋อ เพราะงี้เองซินะ ขี้งกยังไงก็ยังคงขี้งกอยู่อย่างนั้นจริงๆเลยพี่คริส

 “หึหึ” ผมอดที่จะหลุดขำในลำคอกับความขี้งกของพี่แกไม่ได้จริงๆครับ

 “ไปไหม?”

 “พี่ชวนซะขนาดนี้ ผมก็ไม่อยากขัดคำชวนของพี่หรอกครับ” ผมคุยกับพี่เขาและส่งยิ้มให้ปิดท้าย

 “พรุ่งนี้ซักเก้าโมงเนอะ พรุ่งนี้เรามีเรียนไหม?” ผมคิดอยู่ซักพักเมื่อคิดดูดีๆแล้วว่าไม่มีเรียนวิชาอะไร ก็ส่ายหน้าปฏิเสธพี่คริส

 “โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกันด้านล่างนะเฉินเฉิน”

 “ห๊ะ?”

 พี่คริสพูดเสร็จก็เดินหันหลังหนีกลับเข้าไปในหอพัก ส่วนผมก็ยังคงอึ้งกับสรรพนามที่พี่เขาเรียกผมเมื่อสักครู่

 

 นานมากแล้วนะ...ที่พี่ไม่ได้เรียกผมแบบนี้...หลังจาก...เราเลิกกัน

.

.

.

.

  “มานานยังเนี้ยจงแด” ผมหันไปหาคนที่ชวนผมไปออกกำลังกายในวันนี้ “เพิ่งมาถึงได้สิบนาทีเองพี่” ผมตอบพี่คริสตามความจริง

 “งั้นป่ะ” พี่คริสแกพยักหน้าชวนแล้วเดินนำผมไป

 

 หมับ!

 “หือ?” แต่เดินมาจนพ้นหอพักแล้ว ผมที่เดินตามหลังพี่แกมาอย่างเงียบอยู่ๆอะไรกฌไม่รู้ที่ทำให้ผมไปดึงเสื้อยืดของพี่แก จนต้องหันมาทำหน้างงๆใส่ผม

 “มีไรหรือเปล่าจงแด” ไม่ชอบ ไม่เอา อยาก ความรู้สึกของผมมันอยากให้พี่แกเรียกผมเหมือนเมื่อวาน

 “ช...ช่วยเรียกชื่อผม...เหมือนเดิมได้ไหม”

 “....”

 “เหมือนเมื่อวานที่พี่เรียกผม...ได้ไหมครับ...พี่อี้ฝาน” สุดท้ายผมก็ขอสิ่งที่ตัวเองต้องการจากพี่เขา ผมเหมือนถูกสะกดจากอะไรบ้างอย่างหรืออะไรก็ไม่รู้ที่สั้งให้ผมเรียกชื่อเฉพาะของเราสองคน ในอดีต อดีตที่ต่างจบกันไปด้วยดี อดีตที่มีแต่ความทรงจำดีๆที่ผมอยากย้อนไปหามันอีกแค่คิดก็มีความสุขแล้ว

 “จง...เฉิน...เฉินเฉิน” พี่คริสเองก็ดูเหมือนว่าจะตกใจที่ผมเรียกชื่อนี้ น้ำเสียงที่พี่แกเรียกผมกับถึงได้ดูสั่นๆแบบนี้

 “ครับ”

 

 หมับ!

 “ไปกันดีกว่าเฉินเฉิน เดี๋ยวจะสายเอาน้า” น้ำเสียง ชื่อเรียกเฉพาะ เป็นจุดชนวนที่ทำให้ขอบตาผมมันร้อนแผ่วๆและกำลังจะเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

 “ครับ” และมันก็ไหลออกมาเพียงแต่น้ำตานี้มันไหลเพราะคิดถึง ไม่ใช่เพราะเสียใจหรือเครียด

.

.

.

.

 1 เดือนผ่านไป...

 หลังจากที่พี่คริสแกพาไปออกกำลังมันทำให้ผมหายเครียด และเมื่อนึกเขาผมก็มีกำลังใจฮึดสู้เพื่อเขาขึ้นมา นี้สินะวิธีของผม วิธีที่หายเครียดเพียงแค่ออกกำลังกาย วิธีที่เรียกกำลังใจเพราะเพียงนึกถึงเขา และก็พี่คริสผมก็ลืมผู้ชายเลวๆพันธุ์นั้นได้

 

  แล้วไง...เรื่องของเธอ...ชีวิตเธอ...ไม่เกี่ยวกับเรา

 และก็ประโยคที่หลุดออกจากปากมันด้วยแหละ ที่ทำให้ผมเตือนใจตัวเองว่า ลืมมันเถอะ!!

 “อ๊ะ!ขอ...!!” ชนคนอื่นว่าตกใจพอแล้วแต่พอเงยมามองคู่กรณีที่ชนก็ตกใจยิ่งกว่า

 “....”

 “เทา”

 “จงแด” ผมไม่น่านึกถึงประโยคนั้นจริงๆเลย

 “....”

 

 หมับ!

 “คุยกันก่อนสิ”

 “ปล่อย เราบอกให้ปล่อยเทา” ผมพยายามที่แกะมือของเทาออกจากแขนของผม นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วเทายังบีบมันแรงขึ้น

 “ไม่ แดคุยกันก่อน”

 “ไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วละเทา ปล่อย อย่าทำให้เราต้องเกลียดเทาไปมากกว่านี้เลย” ผมจงใจเน้นคำว่าเกลียดใส่เขา

 “มีเวลาคุยกับเราหน่อยไม่ได้หรือไงแด”

 “หึ ขอโทษนะเราไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนสันดานเลวๆแบบนายหรอก ปล่อย! แค่ใช้อากาศหายใจด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว! ปล่อย! ปล่อยสิ!” ตอนนี้ผมพยายามขึ้นเสียงใส่เทาและก็พยายามออกแรงแกะมือของเท่าขึ้นเป็นสองเท่า แต่เหมือนพยายามเทาก็ยิ่งพยามจับแน่นกว่าเดิมเป็นหลายเท่าเหมือนกันครับ

 “รัมน่ารังเกียจมากหรอแด”

 “ไม่รู้หรือไง”

 “แด เรื่องนั้นที่เราขอ”

 เพี้ยะ!!

 

 “ถ้าจะมาพูดเรื่องนี้ ก็ต่างคนต่างอยู่เทา เราจะอยู่ในที่ของเราไม่ยุ่งวุ้นวายกับชีวิตเทาแน่นอน”

 “ทำไมว่ะแด! แดรักมันมากหรอ!!” แต่จู่ๆเทาก็ขึ้นเสียงถามผมอย่างดัง จนมันก้องไปทั้วหอพักเพราะบริเวณที่ผมกับเขากำลังยืนเถียงกันอยู่มันคือตรงบรรไดครับ

 “เอ่อ!ใช่!เพราะอย่างน้อย...เขาก็ค่อยอยู่ข้างๆกูมาโดยตลอด ไม่เหมือนมึง ไม่เหมือนผู้ชายเหี้ยๆอย่างมึง!” คนเราพอมันฟิวส์ขาดแล้วจริง มันก็ไม่สนอะไรแล้วละเหมือนผมที่กำลังหลุดพูดหยาบกับเทา จนร่างสูงอึ้ง เพราะเขาไม่คิดว่าผมจะหยาบคายกับเขา แต่ในเมื่อเขาทำหยาบคายกับผมก่อน ผมก็ถือว่าเจ๊ากันไป

 “รักมันมากใช่ไหม!รักมันมากใช่ไหมแด!

 “โอ๊ย!!ปล่อย ปล่อยดิว่ะ!” ผมร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บที่ต้นแขนทั้งสองข้างที่จับแล้วเขย่าเพื่อจ้องการคำตอบของผม

 “ทำไม!ทำไมว่ะแด!

 “ปล่อยนะเทา!ปล่อยสิ!” เทาพยายามจะดันให้ผมถ่อยออกไปอีกเรื่อยๆ เรื่อยๆ จน

 “อ๊ะ!

 ปึก!

 ปึก!

 ปึก!

 ปึก!

  ปึก!

 “จงแด!!!” ผมตกบันได สิ่งแรกที่ผมรู้สึกก็คือเจ็บ มันเจ็บมากและท้อง ผมเจ็บท้องมากๆ...

 “ล...เลือด...ฮึก...เลือด...”

 “แด!จงแด!แด!

.

.

.

.

  คุณจงแดท้องได้ 4 สัปดาห์แล้วนะครับ

.

.

.

 เราท้อง

 ก็ไปเอาออกซิ

 อ..อะไรนะ!ทำไมเทาถึงพูดแบบนี้!

.

.

.

.

 ผม ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ...และสิ่งแรกที่เห็นคือฝ้าเพดาสีขาว กลิ่นแบบนี้...ผมหันไปทางซ้ายของตัวเองที่รู้เจ็บเหมือนมีอะไรทิ้มอยู่ มันคือเข็มฉีดยาเจาะอยู่ที่แขนที่มีสายนเชื่อมไปยังถุงเลือดสีแดงสด

 ก่อนหน้าผมจำได้ว่าผมกับเทาเราทะเลาะกันจน....

 

ผมตกบันได...

 

 

 “ฮึก” เขาไม่อยู่แล้ว....

 

 ผมหันกลับมามองขวาตัวเองก็เห็นตัวต้นเหตุของเรื่องที่มันวุ้นวายทั้งหมดกำลังนอนหลับอยู่ที่โซฟาของโรงพยาบาล...

 

 แขนเขา....

 

 มีสำลีปิดไว้อยู่อย่าบอกนะว่าเขาให้เลือดผม....

 

 เลือดเขา....เลือดของคนเลวๆ...

 

 “ฮึก” ผมไม่อยากได้ไม่อยากให้เลือดเลวๆเขามาอยู่ในตัวผม

 

 แค่เขาพรากใครอีกคนนึงไปจากผม....พรากสิ่งที่เราสองคนผิดพลาดกันไป...แต่ผมยินดีรับไว้ผิดกับเขา...ที่ไม่ต้องการ...ไม่ต้องการเลือดเนื้อเชื้อไขตัวเอง หึ! ขนาดหมามันยังรักลูกมันเลย

.

.

.

.

 อย่าทำร้ายลูกไปมากกว่านี้เลยนะเฉินเฉิน

พี่คริส ฮึก เขาไม่ต้องการ ฮึก ไม่ต้องการลูกเขา ฮึก เขาให้ผมไปทำแท้ง

ไม่เป็นไรๆเฉินเฉิน เขาไม่ต้องการก็ไม่ต้องสนใจ เด็กคนเดียวพี่ช่วยเลี้ยงได้อย่าร้องน้า เฉินเฉินพี่นะ เหมาะกับรอยยิ้มมากๆเลยนะรู้ไหม

 ฮึกๆครับ ขอบคุณนะครับ

.

.

.

.

 Tao_5:แด

 Tao_5:ทำไรอยู่

 Tao_5:ไม่อ่านไลน์เราเลย

 Tao_5:เราเป็นห่วงนะ

 Tao_5:เห้ย มีอะไรก็พูดกันตรงๆดิ อย่าหายไปแบบนี้

 Tao_5:โทรกลับเราด้วย

 Tao_5:ทำไมหนีกลับก่อนไม่บอกเราเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

C_21:อย่าเสือก




คุยกับไรท์เตอร์

 ไม่ยุ่งก็ได้จร้าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #193 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 09:49
    ฮือออ คริสล่ะ
    #193
    0
  2. #192 Jin2503 (@Jin2503) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 06:30
    .........
    #192
    0
  3. #191 Jessie2544 (@Jessie2544) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:03
    อูยยยยย สะดุ้งเยย..
    #191
    0