ตอนที่ 63 : แต่ปางก่อน Ep.13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 พ.ค. 61

  
 ซ่า! 

 "ตื่นเห้ย!" เสียงทุ้มใหญ่ของชายคนหนึ่งปลุกให้ไคลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่หนุ่มมัธยมปลายเห็นคือ ผู้ชายร่างสูงสองคน อีกคนนึงคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาเอง ส่วนอีกคนกำลังนั้งเช็ดกระบอกปืนของตัวเองอยู่ 

 "ท..ที่นี้ที่ไหน" แต่ละคำที่ไคเปล่งออกมาช่างยากลำบากเหลือเกิน ผลมาจากที่โดนซ้อมจนปากของตัวเองแตก แผ่นหลังที่รู้สึกเจ็บทุกครั้งเวลาขยับ 

 "นรกไง" ชายร่างสูงอีกคนที่เช็ดปืนอยู่เป็นฝ่ายตอบเอง และหันกลับมามองใครด้วยสายตานิ่งๆ 

 "แล้วที่นี้จะเอายังไงกับมันดีชางมิน" ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าไค ถามเพื่อนของตัวเอง ส่วนชายหนุ่มที่ชื่อชางมินนิ่งเงียบไปซักพักก็จะตอบเพื่อนตัวเองไปว่า "เดี๋ยวนายมาจัดการเอง นายบอกว่าห้ามทำอะไรนอกเหนือจากคำสั้งที่ให้ไว้" ชางมินสบตาไคหลังจากตอบเสร็จแล้วลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ที่นั้งอยู่

 "..แกยังไม่ได้พักเลยนิยุนโฮ ไปพักก่อนก็ได้เดี๋ยวฉันเฝ้าไอ้เด็กนี้เอง" ยุนโฮหันมามองหน้าเพื่อนตัวเองสลับกับมองหน้าไคและพยักหน้าว่าเข้าใจแล้ว

 "ฝากด้วยนะ" และก่อนไปก็ยังทิ้งท้ายบอกเพื่อนแล้วเดินหนีออกจากห้องไป 

 ไคที่มองทั้งสองคนคุยกันตั้งแต่แรกและก็เริ่มสังเกตที่ที่ตัวเองอยู่ ก็เห็นว่าห้องนี้เป็นห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่งไม่กว้างมากไม่เล็กเกิน กำแพงเป็นสีครีมบนกำแพงนั้นก็มีคราบต่างๆ พื้นที่เข้านั้งอยู่เป็นกระเบื้องสีขาวธรรมดาแต่เต็มไปด้วยคราบสกปรกมากมาย ทั้งดิน...ทั้งเลือด... 

 ไคเบิกตากว้างเมื่อสายตาตัวเองไล่ไปเจอกับคราบเลือดข้างหน้าตัวเอง 

 "สองวันก่อนมีคนขัดผลประโยชน์ของนายใหญ่ ก็อย่างที่เห็น" ชางมินพูดกับไคด้วยน้ำเสียงปรกติสายตานิ่งๆ อย่างกับว่าเรื่องที่ชายหนุ่มเล่าให้เด็กวัยรุ่นฟังมันเป็นเรื่องปกติ ไคพยายามคิดว่าตัวเองเคยไปมีเรื่องกับใครหรือว่าไปทำให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า แต่คิดยังไงคิดจนหัวระเบิดเขาก็คิดว่าไม่มีแน่นอน หรือมีอาจจะจำไม่ได้ แต่นิสัยของเขาไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องใครอยู่แล้ว

 "ผ..ผมขอถามได้ไหมครับ แค่กๆ!" ชางมินหันมองไคแล้วพยักหน้าว่าได้ 

 "ผมคิดเท่าไหร่ ก็นึกไม่ออกจริงๆว่าเคยไปทำให้ใครไม่พอใจ คุณพอจะบอกผมได้ไหม ว่าเจ้านายของคุณเป็นใครหรอครับ เราคุยกันด้วยเหตุผลไม่ได้หรอครับ" 

 "หึ เหตุผลบน โลกใบนี้เหตุผลของคนที่กำลังจะตายมันสำคัญขนาดที่คนจะฆ่าต้องฟังด้วยเหรอ..." สำหรับชางมินชายหนุ่มรู้จักนายตัวเองดีว่าต่อให้คนคนนั้นเป็นใคร ผู้หญิงสวยหรือชายหล่อมีเหตุผลมากขนาดไหน แต่นายเขาก็เลือกที่จะไม่ฟัง ไม่ฆ่าให้ตายก็ทำให้ตายทั้งเป็น 

 ไคเงียบไปหลังจากฟังประโยคที่ชางมินพูดออกมาว่าต่อให้เขามีเหตุผลหรือขอร้องอย่างไร สุดท้ายเขาก็ต้องตายอยู่ดีสินะ

 "..บยอน...แบคฮยอน...ชื่อของนายใหญ่พอคุ้นมั่ย" ไคไม่ตอบอีกฝ่ายเพราะนาทีนี้หูทั้งสองข้างของเขากำลังอื้อทันทีที่ชางมินบอกเจ้านายตัวเอง ไคไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไรดีใจหรือเปล่าที่ตัวเองกำลังจะเจอเพื่อน หรือเสียใจดีที่รู้ว่าเพื่อนกำลังจะเป็นคนที่กำลังปิดชีพตัวเอง แต่มนุษย์เราก็ต้องรู้สึกแบบหลังสิกำลังจะตายนะ 

 "..แบคฮยอน..งั้นหรอ.." 

 "จำได้แล้วสิ แล้วรู้มั่ยละว่าตัวเองไปขัดขาอะไรนายใหญ่เขาเข้า" ชางมินไม่รู้ว่าเขากับแบคฮยอนเป็นเพื่อนกันและเรื่องที่แบคฮยอนโกรธแค้นเขา นั้นคือสิ่งที่ไครับรู้ได้ หน้าที่ของชางมินคือแค่ทำตามนายของตัวเอง จับเขามาและซ้อม 

 "ผม..ไม่รู้" ไคไม่รู้จริงๆเขาไม่รู้จริงๆว่าทำอะไรให้แบคฮยอนโกรธแค้นหรือไม่พอใจ 

 "เอาเถอะเดี๋ยวครึ่งชั่วโมงนายใหญ่กำลังมาเดี๋ยวแกก็จะได้รู้แล้วละ" ร่างสูงของชางมินพูดกับไคแค่นั้นแล้วเดินไปนั้งที่เก้าอี้ตัวเดิมที่นั้งก่อนหน้านี้ 





  "อืม ดูไว้นะชางมิน" เสียงของผู้ชายที่มีนัตย์ตาสีเข้มเอ่ยสั้งลูกน้องคนสนิทของตัวเองผ่านปลายสายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ 

 "มันเป็นไง" เสียงของร่างสูงที่นั้งข้างๆกันก็ถามหลังจากที่แบคฮยอนวางสายลูกน้องเสร็จ แบคฮยอนหันทามองคนที่ถามตัวเองแล้วหันกับมามองข้างหน้าเหมือนเดิม 

 "ยังไม่ตายแต่สภาพก็ไม่ต่างจากโดนหมารุม" 

 "หึ!ดี...อีกนานมั่ยกว่าเราจะถึงที่นั้น" 

 "อีกสิบนานก็ใกล้จะถึงแล้ว" 

 "อืม" หลังจากที่ผู้ชายทั้งสองที่ต่างไซส์พูดคุยกันเสร็จแล้ว ก็ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดตัวเอง ในวินาทีนี้ทั้งสองต่างมีแผนทั้งคู่แต่อยู่ที่ว่าใครจะเล่นแผ่นใหม่ของตัวเองก่อน คริสหรือแบคฮยอน 



 หลังจากนั้นรถยนต์คันหรูสีดำก็แล่นเข้ามาจอดในบ้านสองชั้นหลังหนึ่งแถวท้ายๆหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยไม่มีใครผ่านมา นานๆที่ถึงจะมีคนขี่รถผ่านมาแถวๆนี้เนื่องด้วยแถวนี้มันเปลี่ยวด้วยหล่ะ 


 "มันอยู่ไหน" แบคฮยอนเริ่มจะรู้สึกเบื่อคริสแล้วละ เพราะตั้งแต่ออกมาร่างสูงข้างกายก็เอาแต่ถามหาคนที่ตัวเองเกลียดอยู่นั้นแหละ แบคฮยอนก็แค่ตอบว่าอยู่ชั้นสองของบ้านขึ้นบรรไดประตูแรกแค่นั้น คริสก็รีบเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับลูกน้องของตัวเองสองคน 


 เมื่อคริสเดินขึ้นเข้าบ้านไปแล้ว แบคฮยอนก็หยิบเอาโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำที่ใส่อยู่ในตอนนี้ และกดโทรไปหาเบอร์ไปหาใครบางคนที่เขาคิดถึงใจจะขาดอยู่ในตอนนี้ 
 


 (ฮัลโหลครับ) พี่มิกซอก...แบคฮยอนจำเสียงได้แล้วจงแดละ? 

 "พี่มิกซอกหรอครับ?" 

 (อ่า ใช่ๆแล้วคุณคือใครครับ) 

 "ผมแบคฮยอนครับแล้วจ..จง-" ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะถามหาคนที่ตัวคิดถึง ปลายสายก็แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร้อนล้นเสียก่อน 

 (แบค!นายเองหรอ! นายอยู่ไหน!) แบคฮยอนกำลังสงสัยไปหมดแล้วว่าปลายสายมีอะไรจะคุยอะไรกับเขาหรือปล่า ทำไมมีน้ำเสียงร้อนลนขนาดนี้แล้วจงแดไปไหนเขาอยากรู้แค่นี้ 

 "ช..ใช่ครับแล้วจงแด..." ยังไม่ทันทีแบคฮยอนจะพูดจบปลายสายก็แทรกขึ้นมาก่อน 

 (จงแดหายตัวไปแบค! พี่เจอแต่โทรศัพท์จงแดตกอยู่ที่ข้างเตียง) หูแบคฮยอนอื้อทั้งทีที่มิกซอกบอกว่าเจ้าของโทรศัพท์นั้นหายตัว....ไป....

 "อ..อะไรนะครับ" 

 (ม..เมื่อเช้าพี่ขึ้นมาปลุกจงแดเพราะเห็นว่าสายแล้ว แต่พอเปิดประตูเข้ามา..พี่...ก็ไม่เห็นใครเจอ..โทรศัพท์นี้แหละที่หล่นอยู่ข้างๆเตียง จงแดได้อยู่กับนายมั่ย แบคตอบพี่หน่อย) มิกซอกเองก็ไม่รู้ว่าตัวจะต้องพยายามคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ให้สั่นได้อย่างไร ในใจก็ขอให้น้องชายตัวเองอยู่กับคนที่เขากำลังคุยสายด้วยอยู่ในตอนนี้ แต่เมื่อพระเจ้าหรืออะไรที่เขานับถือกับไม่เห็นในคำขอของมิกซอกเลย "ม..ไม่ครับ..จงแด..ไม่ได้อยู่กับผม.." และนี้คือคำตอบของเพื่อนน้องชายมิกซอกที่ตอบเขากับมาทางโทรศัพท์ เขานึกเกลียดแบคฮยอนก็วันนี้นี้แหละ ช่วยแกล้งหลอกเขาหน่อยไม่ได้หรือไงว่าจงแดอย่กับตัวเอง.. 

 
 (.........) 

 "พี่มิกซอกครับ...พี่.." 

 (พี่เอง..ก็ไม่รู้..จะไปตามที่ไหนแล้วแบค...) น้ำเสียงของมิกซอกที่แบคฮยอนฟัง ถึงไม่เห็นหน้าเจ้าของเสียงก็รู้ว่าสีหน้านั้น หมดหวังขนาดไหน

 "พี่มิกซอก..พี่ไว้ใจผมนะครับ..พรุ่งนี้..ผมจะพาจงแดไปส่งพี่ที่บ้านครับ..พี่รอรับจงแดได้เลย" คำพูดหนักแน่นของแบคฮยอนที่บอกมิกซอก อย่างน้อยมันก็ทำให้มิกซอกมีหวังขึ้นมาบ้าง 

 (ฝากด้วยนะแบค...พาจงแดกลับมาให้ได้นะ) 

 "ครับ" 


 หลังจากวางสายมิกซอกแล้ว แบคฮยอนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเข้าบ้านที่ขังคนสำคัญของตัวเองและคริสไว้ แบคฮยอนพยายามคิดในหัวตัวเองว่ามันจะมีใครบ้าบิ่นขึ้นบ้านตระกูลคิมนักธุรกิจที่พ่วงด้วยมาเฟียที่โหดอย่างกับเสือ ศัตรูหรอ? ใครละ? ...แต่อยู่สมองของแบคฮยอนมันดันคิดชื่อนี้มาคนแรกเลย...





 "ไอ้คริส!" 





 


 





 TBC.


 -หายไปนานเลยทั้งที่สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะมาต่อหลังรับน้อง แฮ่รๆไรท์ขอโทษด้วยจร้า แต่ที่หายไปเพราะกำลังคิดบทของเรื่องต่ออยู่จ้ะ ว่าใครควรไปทางไหน ใครจะตาย ใครจะอยู่ เรื่องนี้ควรจะจบแบบไหน สรุปชื่อเรื่องมันตรงกับเนื้อหาของเรื่องไหมเนี้ย!!อีไรท์บ้าา! 55+มีแค่ย้อนอดีตแค่ตอนเดียวเองมั่งไรท์ว่า ไม่แน่เดี๋ยวไรท์ก็จะขอเปลี่ยนเรื่องด้วยอีกคะ เดี๋ยวดูอีกทีเด้อออ



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #169 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 20:33
    สู้ๆค่าาา
    #169
    1
    • #169-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 63)
      14 พฤษภาคม 2561 / 17:44
      ขอบคุณค่ะ^-^
      #169-1
  2. #168 TeerakanJaisan (@TeerakanJaisan) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 20:32
    สงสารจงอิน
    #168
    0
  3. #167 Jessie2544 (@Jessie2544) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:40
    พวกลุง! พวกลุงจะทำอะไรลูกเขยหนู!
    #167
    0