ตอนที่ 57 : HELLO-HunChen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    13 เม.ย. 61

  

  คุณจะรู้สึกอย่างไรครับถ้า...โทรหาแฟนแล้ว...

 

 “ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกค่ะ Sorry...” เหมือนผมตอนนี้ไงครับ

 

 “จงแดอยู่ไหนนะทำไมไม่รับสายนะ...” ตอนนี้ผมใจร้อนมากๆเลยครับ ก็จะไม่ให้ร้อนได้ไงครับ ก็แฟนตัวเล็กของ โอ เซฮุน อย่าง คิม จงแดนั้นไม่ยอมรับสายผม แชทไปก็ไม่อ่าน ถ้าถามว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน...ตอนเช้านี้แระครับ...

 

 “นี้ๆเซฮุนฉันว่านายพักเรื่องของแฟนนายแล้วมาดูงานตัวเองก่อนได้ไหม” เสียงของพี่เมเนเจอร์ ที่ตอนนี้อธิบายงานให้สมาชิกแต่ละคนในวง EXO ซึ่งตอนนี้มาถึงผมแล้วครับ อะไรกันทำไมมันเร็วยังงี้เนี้ย!

 

 “อ่าๆครับๆขอโทษด้วยนะครับ”

 

 “อืมๆอ่ะส่วนของนายนะ บลาๆๆๆ” หลังจากนั้นผมก็นั้งฟังที่พี่เมเนเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับงานที่ทางบริษัทรับมาครับ ถ้าถามว่าผมตั้งใจฟังมากไหม...หูฟังอยู่ครับแต่สมองกับคิดเป็นห่วงคนที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ผม

 

 จนตอนนี้ก็เลยเวลามาเที่ยงกว่าๆแล้วครับ พี่เมเนเจอร์เมื่ออธิบายอะไรเสร็จเรียบแล้วก็ขอตัวกลับก่อน ส่วนพวกเราสมาชิก EXO ก็ต่างคนต่างอยู่ห้องใครห้องมัน ส่วนเซฮุนคนนี้...ก็นั้งมองโทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้ชื่อดังที่ห้องนั้งเล่นของหอครับ อาจจะมีเสียงทำกับข้าวของคยองซูฮยองดังมาจากในครัวบ้างครับ

 

 “เซฮุนกินข้าวเลยไหมเดี๋ยวพี่จะได้ตักเพื่อ...” ผมเงยหน้ามามองคยองซูฮยองที่ยืนถามผมตรงประตูทางเข้าครัวครับ ในมือข้างขวาก็ถือทัพพีส่วนอีกข้างก็ถือถ้วยเล็กๆครับ เหมือนรอคำตอบจากผมว่าจะเอายังไง

 

 “อ่า กินครับฮยอง” ผมตอบกับคยองซูฮยองแล้วเดินไปที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆในครัวครับ โดยที่บนโต๊ะมีกับข้าวสองสามอย่าง ผมนั้งลงฝั้งตรงข้ามกับคยองซูฮยองโดยที่คยองซูฮยองนั้นตักกับข้าวกินไปแล้วครับส่วนผม...

 

 “นี้ถ้านายมัวแต่เอาตะเกียบจิ้มข้าวอยู่อย่างนั้น...นายคิดว่ามันจะโทรหาจงแดติดหรอ...” ผมยิ้มแห้งๆให้กับคำพูดของคยองซูฮยอง อ่า ฮยองโกรธเปล่าเนี้ยที่มากินข้าวแต่มัวเอาจิ้มข้าวอย่างนี้

 

 “แต่...ผมทั้งโทรหาไปร้อยกว่าสาย...แชทไปก็ไม่อ่านไม่ตอบกลับมา...เฮ้อ...เป็นห่วงจงแดนะครับ...”

 “จงแดแค่กลับบ้านเองไม่ได้ไปช่วยทหารกู้ระเบิดแล้วที่สำคัญนายลืมไปแล้วหรือไง...จงแดนะเมื่อกลับบ้านแล้วโทรศัพท์ไม่แตะเลยแระเผยๆปล่อยให้แบตหมดก็มีนายก็จำตอนนั้นได้นิ” ใช่สิ จงแดเมื่อกลับบ้านที่แทจ็อนเมื่อไหร่โทรศัพท์นี้ไม่ค่อยจะแตะเลย

 

 “อ่า นั้นสินะครับ...” ผมทำเหมือนคนกำลังจะตายเลยครับ แค่ห่างกับแฟนเองนะเนี้ย...ทำไมมันเหมือนว่าโลกทั้งใบไม่สดชื่นเลยละ...เฮ้อ...คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

คิดถึง คิม จงแด!!!!!

 

 

 

 หลังจากที่กินข้าวกับคยองซูฮยองเสร็จแล้ว ผมก็อาสาจะล้างจานเอครับไหนๆคยองซูฮยองก็ทำแล้วผมล้างก็ดีกว่าเนอะ

 

 “เฮ้อ...เมื่อไหร่จะกลับมาซักทีนะ...รู้ไหมว่าคนเขาคิดถึง!!” ผมพูดเสียงดังๆแล้วเอาสก็อตไบร์ขัดแรงที่คราบดำๆตรงกระทะครับ   อึ้ย!ๆๆๆๆ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 “อ๊ะ!นี้ผมไม่เล่นนะครับฮยองกำลังล้างจานอยู่ไปเล่นกับชานยอลฮยองเลยครับ!” ผมกำลังล้างจานใบสุดท้ายอยู่ อยู่ๆก็มีมือเล็กปริศนาเข้ามาปิดตาทั้งสองข้างของผมครับ มีอยู่คนเดียวที่ชอบป่วนคนอื่นไปทั้ว หนึ่งในกลุ่มบีเกิ้ลไลน์ แบคฮยอนฮยอง!

 

 

 “ย๊าๆๆ!!อะไรกันนี้นายจำฉันไม่ได้หรอห๊ะ! โอ เซฮุน! นี้ฉันแฟนนายนะ!” ชัดเลยครับ เสียงแหลมๆแบบนี้มีอยู่คนเดียวในวง คิม จงแด!!

 

 

 “จงแด!” ผมไม่สนครับว่าคนที่ปิดตาผมจะโกรธหรือรู้สึกอย่างไร ผมปล่อยจานลงในซิงค์แล้วหันตัวไปหาคนตัวเล็กครับ แล้วค่อยๆเอามือที่ปิดตาผมลงที่ละนิด ทีละนิด...อ่า คิดถึงจัง ตลอดทั้งเรื่องผมพูดคำว่าคิดถึงกี่คำแล้วครับ555+

 

 

 

 “ทำไม!นายคิดว่าเป็นใครเล่า” จงแดสะบัดมือออกจากผมแล้วหันหลังนี้กันเฉยครับ ต้องง้อแล้วสิพบลูกแมวงอนหนึ่งอัตตรา555

 

 

 “เปล่านี้ครับก็นึกว่าแบคฮยอนฮยองตัวป่วนนี้ครับ” ผมพูดแล้วเองคางไปเกยที่ไหล่ของจงแดครับ

 

 

 “นี้ๆ!ไม่ต้องมาทำตัวลุ้มลามกับฉันเลยนะเซฮุนและมือนะๆเอาออกจากเอวฉันด้วย” อะไรกันจงแดพูดอย่างเดี๋ยวแต่ไม่มีท่าทีปฏิเสธเนี้ยนะ อ่อยเปล่าเรา

 

 

 “ไม่ครับ ไม่ปล่อยโทรไปทำไมไม่รับครับ แชทก็ไม่ตอบ...อย่างนี้มันต้อง...” จงแดหันมามองผมแล้วเลิกคิ้วเป็นคำถามประมาณว่าผมจะทำอะไรเขา จนผมอุ้มเขาในท่าเจ้าสาวแระครับ ถึงบางอ้อเลย

 

 “อะไรของนายปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะเซฮุน จะทำอะไร!” ถามว่าที่แว้ดๆเสียงใส่ผมกลัวไม...ไม่ครับน่ารักออก

 

 “ลงโทษลูกแมวแถวนี้ครับ ที่ทำให้คนอื่นนึกเป็นห่วงและยังทำให้คิดถึงอีก” ผมหาเหตุผลร้อยพ่อพันแม่มาพูดกับจงแดครับแต่สุดท้าย...

 

 

 

 “ซ...เซฮุน...เบาๆสิอ...อ...เดี๋ยวคนอื่นด...ได้...อ๊ะ”

 

 

 

จงแดก็เสร็จผมอยู่ดี...

 

 

 

 

 

 

 

 

  “เชี้ย!ใครแม่งเปิดก๊อกน้ำทิ้งว่ะเนี้ย! จะท่วมครัวอยู่แล้ว!” คนที่เปิดกำลังเล่นโล้สำเภาอยู่ในห้องไงไคงี่...ฮิฮิๆๆๆ

 

 

 

 END....



- มันก็มาแบบงงและจบงงไหมอ่ะ?55+เนื่องในวันเกิดของมักเน่ของเราเลยขอให้ฟิคเรื่องนี้เป็นของขวัญน้าาา เซฮุนงี่~~ฮิฮิๆๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #147 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 21:01
    <p>เดี๋ยวนะทำกลับมาอ่านฟิคตัวเองแล้วเขิน....อั๊ยยยยยยย!!!!!!</p>
    #147
    0
  2. #145 คอเป็ด (@cn2211) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 06:54
    ดีใจมากเลยสินะที่เจอจงแดแล้ว 55555 ลืมปิดน้ำเลยย
    พอกลับมาก็ลงโทษฮยองทันทีเลยนะ คิดถึงมากๆเลยใช่มั้ยย
    #145
    0
  3. #141 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 15:57
    โถ่ เซฮุนคราวหลังปิดน้ำก่อนนะ55555
    #141
    0
  4. #140 Confirstt (@Confirstt) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:23
    หรื้อออ
    #140
    0
  5. #139 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 19:05
    เซฮุนนนนนนน นิสัยไม่ดีทำไมไม่ปิดน้ำก่อน
    เอะอะจะฟัดฮยองอย่างเดียวเลย
    #139
    0