ตอนที่ 36 : เรื่องของฉัน (M.Y.B.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ม.ค. 61

   
O W E N TM.
     ทำไมนะ!ทำไม! คนที่มีทุกอย่างบ้าน รถ ที่ดิน เงิน บลาๆๆ ถึงทำให้คนอย่างฮวาง จื่อเทา ตกหลุมรักไม่ได้อ่ะ(เสียงเบา)....


  HI! ผมคุณหนูคิม จงแด อายุ 25 ปี ครับบบผมมม เป็นลูกนักการทูตคิม จุมฮยอนครับ ตอนนี้กำลังอยู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย Music-Inter สาขาขับร้องคร๊าบบบ ใครๆก็บอกว่าผมนะโครต Perfect! ไม่ว่าจะหน้าตา ฐานะ การเรียน แต่คงมีอยู่อย่างเดียวละครับ....ที่ผมไม่มีสมบูรณ์แบบคนอื่นๆเขา ความจริงใจจากคนรอบข้างที่เข้าหาผม....ก็อย่างที่รู้ๆกันครับ คนเหล่านั้นเข้าหาผมเพราะผมเป็นคนที่สมบูรณ์แบบอย่างที่ใครๆก็อยากได้ อยากมี เฮ้อ....


  จนกระทั้งผมได้มาเจอกับผู้ชายชาวจีนคนหนึ่งครับ ฮวาง จื่อเทา คือชื่อในนามบัตรของเขาครับ...ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ เย็นชาได้ดีจริงๆ หน้าตาก็เหมือนหมีแพนด้าจัง....แต่ก็เป็นหมีแพนด้าที่น่ารักอ่ะ! คุณพ่อคุณแม่!น้องแดจะเอาคนนี้!คนนี้ๆๆๆ


  Last Week


  "อยู่ไหนน้าา เอ๊ะ!ว่าเอามาด้วยนะ ทำไมไม่มีอ่ะ ทำไงๆๆ" ตอนนี้ผมกำลังหาแฟลชไดส์งานของคยองซู เพื่อนในสาขาเดียวกันครับ ที่ผมคิดว่าจริงใจกับผมมากที่สุดแล้วละครับ แต่ตอนนี้ผมกำลังกลุ้มใจอยู่ครับ ทำแฟรนไดส์ของคยองหาย ทำไงๆๆๆ 


  "นี้....นาย...อันนี้ใช่ของนายไหม?" หืม? เสียงใครอ่ะ? 


  "ห๊ะ น..นายคุยกับฉันหรอ?" หันซ้ายหันขวาแล้วไม่เจอ ผมเลยกลับหลังหัน ก็เจอกับผู้ชายที่หน้าตาเหมือนหมีแพนด้า ขอบใต้ตาคล้ำๆ ที่ทำหน้านิ่งใส่ผม พร้อมกับชูแฟรนไดส์สีดำของคยองซู นั้นมัน!ของคยองซูนิ!


 "มีฉันกับนาย....ฉันคงคุยกับแมวมั่ง...." คนบ้าอะไร ตอบได้หน้านิ่งมากกกก 


  "นี้นาย! กวนหรอ! นายรู้ไหมว่าฉันเป็นลูกใครนะห๊ะ!" ผมที่ขึ้นเสียงเมื่อถูกขัดใจจากอะไรที่ไม่ได้ดังหวัง หึ้ย!!ๆๆ ไอ้หมีแพนด้าเอ๋ยยย


  "จะรู้ไหม.....นี้เกิดจากกระบอกไม้ไผ่หรอ....ถึงไม่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร....น่าสงสารจริงๆ....แล้วนี้สรุปไม่ใช่ของนาย.....จะได้ทิ้ง....ขี้เกียจถือ...."  ไอ้บ้าาา!!


  "เดี๋ยว!ๆข...ของฉันเอง...ข....ขอบคุณนะ....นาย...ชื่อ...." ผมนี้แทบร้องห้ามไม่ทันเมื่อคนหน้านิ่งจะเอาแฟรนไดส์ของคยองซูไปทิ้ง ถึงแม้ว่าผมจะเป็นลูกคุณหนูแต่คุณพ่อก็สอนผมตลอดนะครับ ว่าให้เป็นคนรู้จักขอบคุณคนอื่นเป็นและมารยาท ºº จริงๆนะ 



   "อืม....ไม่เป็นไร...เก็บดีๆล่ะ....อย่าเผลอจนโดนคนแกล้งได้...." ผมที่รับแฟรนไดส์จากนายแพนด้า(ก็ไม่รู้ชื่อนิ) คนแกล้ง...ต้องเป็นพวกยัยแจฮวานแน่ๆ! 


 "นี้! นายยังไม่บอกชื่อฉันเลยนะ นี้!นายหมีแพนด้า! กลับมาก่อนสิ ชิ!คนอะไรหยิ่งชะมัด...เอ๊ะ!.." หมอนี้ไม่คิดจะสนใจผมครับเลยหรอ ยังมาเดินหนีอีก กล้าเมินเฉยใส่ผมหรอ! เอ๊ะ....ฮวาง จื่อเทา คนจีนหรอ? 


 "ฮวาง จื่อเทา หึ!ฮ่าฮ่า! โอ๊! ขอโทษฮะ แฮร่ๆๆ แล้วเราจะได้เจอกันแน่นอน" นายแพนด้าเทาเราจะเจอกันแน่ แต่ก่อนอื่นผมต้องไปจากลานหน้ามหาลัยก่อนครับ คนมองเยอะแล้ว คงคิดว่าผมเป็นบ้าอะไร มายืนหัวเราะคนเดียว....





Today 


 และนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมมาแอบดัก(รอ)นายแพนด้าเทาครับ ผมเพิ่งรู้ว่าหมอนั้นอยู่มหาลัยเดียวกับผม แต่หมอนั้นอยู่สาขาเต้นครับ เต้นหน้านิ่งๆอ่ะนะ! โอ๊ย! แล้วเมื่อไหร่จะมาเนี้ย!


  "จงแด ไปแอบอะไรตรงนั้นนะ" อ้าว คยองซูนี้เอง


  "อ..อ้าว...เรา...เรามา....มารอคยองซูนะแหละ....นี้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วใช่ป่ะ! งั้นไปกันเลยป่ะ!" ใครจะกล้าบอกว่ามาดัก(รอ)แพนด้าล่ะ!


   "อ...อ๋อ....อืม....นายโอเคนะ?" 


   "ก...ก็โอเคไง ไปเรียนกันเถอะน่าาา" คยองซูทำหน้าเหมือนไม่เชื่อครับ คงจะเชื่ออยู่ล่ะครับ  ตั้งแต่ไปแอบอยู่มุมุเสาแล้วละครับ พูดพูดตะกุกตะกัก แต่ก็พยักหน้ารับผมไปโดยที่มีผมเดินควงแขนเจ้าตัวไปเข้าเรียนครับ อยู่ไหนนะ!


  




   "โอเคคะนักศึกษาทุกคน วันนี้จบการเรียนไว้แค่นี้นะคะ ยองแจ วันหลังพยายามเปล่งเสียงกว่านี้นะ ส่วนจีมินทำดีแล้ว พยายามต่อไปอีกนะ" 


  "ครับ อาจาร์ย" ยองแจ


  "ครับ อาจาร์ย" จีมิน 


  "เชิญคะ"


  "จงแด..." 


  "......." อย่าให้เจอนะ!


  "จงแด..." 


  "......." จะกอดเอาไว้ไม่ให้ไปไหนเลยคอยดู ชิ!


  "จงแด..." 


  "......." ว่าแต่...แพนด้าก็น่ารักเหมือนกันแฮะ!


  "นี้จงแด!" ชะอุ้ย!


  "ห...ห๊ะ...อะไรหรอ เรียกเราเสียงดังเลย" คิดถึงแต่หมอนั้น จนโดนคยองซูเรียกเสียงดังเลย แฮร่ๆ เพราะนายคนเดียวเลย นายแพนด้า!


  "นายนะแหล่ เป็นอะไร เหม่อถึงหนุ่มที่ไหนกัน ฉันเรียกสามจะสี่รอบล่ะ" นี้คยองซูเป็นหมอดูหรอ....


  "จะบ้าหรอ!คยองเรา....เราแค่...." ใครจะกล้าบอกว่าคิดถึงหนุ่มฮวางอยู่ละ ไม่เอาๆ เดี๋ยวคยองซูล้อเรา....


  "แค่...." แค่อะไรดีล่ะ


  "อยากกินข้าวล่ะ ป่ะ! ไปกัน" นั้นสิ แถไปอี้กกก


   "อ๋อ ป่ะดิ" ถ้าถามว่าทำไมผมถึงเชื่อว่าคยองซูน่าจะจริงใจกับผมแล้ว เพราะความที่เป็นคนนิ่งๆ แต่ไม่ใช่นิ่งแบบนายแพนด้านะครับ อันนั้นก็นิ่งเกินไป และก็ไม่ค่อยจะสนใครด้วยซ้ำ ผมยังจำวันที่คยองซูช่วยผมจากพวกผู้ชายที่จะมาลวนลามได้ครับ.....เดี๋ยวค่อยเล่าเนาะ..


   "อืม.." 




    



Canteen


  "จะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวไปซื้อให้" 


  "นายเอาอะไรเราก็กินอันนั้นแหล่" 


  "เครๆ" คยองซูเป็นแบบนี้ตลอดครับ ครั้งหนึ่งผมบอกว่าะไปซื้อเองเจ้าตัวก็บอกว่า "ตัวเล็กๆแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นเบียด ไม่ได้กินข้าวกันพอดี" นี้ละครับประโยคของคยองซูที่บอกผม แล้วเวลาคยองซูถามว่าจะกินอะไร ผมก็จะบอกว่าแบบเดียวกับเจ้าตัวครับ เขาอุตส่าห์ไปซื้อให้ มันก็จะดูเรื่องมากเกินไปนะครับ...


  ส่วนตอนนี้ผมก็นั้งอยู่โต๊ะอาหารคนเดียวในขนาดที่คยองซูกำลังต่อแถวซื้ออาหารอยู่ที่ร้านสเต๊ก...


 "เอ้า ลืมซื้อน้ำอีก ไปแค่แปบเดียวไม่เป็นไรหรอก" ผมที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อน้ำก็เลยคิดว่าเดี๋ยวคยองซูมาก็จะห้ามไม่ให้ไปซื้อแล้วอาสาไปเอง เลยลุกขึ้นไปซื้อน้ำ อย่างน้อยแค่ได้ซื้อน้ำก็โอเคแล้ว....







Water shop


 ผมที่กำลังเลือกน้ำเปล่าหลากหลายยี่ห้อ เอาน้ำแร่ดีกว่าเรา...


 "เอาน้ำแร่สองขวดครับ" 


"อ๋อ ได้ครับ" 


"นี้ครับ" 


"เอ๊ะ!กระเป๋าตังไปไหนอ่ะ" ผมจำได้นะว่ายิบเอามาด้วยอ่ะ ทำตกไว้ไหนเนี้ย!



 "มีอะไรบ้างไหมที่นายจะทำตกเนี้ย....ขี้เกียจเก็บ..." เอ๊ะ!เสียงนี้มัน ผมหันไปมองคนข้างขวาตัวเอง


 "นาย...."


  "นี้ค่าน้ำสองขวดนี้ครับ" นายแพนด้า....


  "ขอบคุณครับ" 



   "แล้วจะยืนอยู่นี้อีกนานไหม....เอาน้ำนายสิ...วันหลังยัดกระเป๋าตังให้มันลึกหน่อย....ไม่ใช่หล่นให้คนอื่นเก็บ...." ห๊ะ!อะไรนะ นี้นายเก็บกระเป๋าให้ฉันหรอ นี้หรือว่านายตามฉันอ่ะ! แล้วนี้จะเดินไปไหนของเขาเนี้ย! 



   "เห้ย!นายแพนด้ารอก่อนดิ! นี้ๆๆ" นายแพนด้าเดินหนีผมออกไปจากร้านน้ำแล้ว ผมเลยคว้าเอาขวดน้ำแร่สองขวดที่นายแพนด้าจ่ายให้ พร้อมกับวิ่งไปขวางหน้านายนี้ครับ นิ่งได้นิ่งดีจริ๊งงง! 



   "อะไร...มีอะไรอีก...." นี้นายไม่รู้จริงๆหรอ นายแพนด้า..


   "กระเป๋าตังฉันอ่ะ เอามาดิ" หน้านายแพนด้านตลกมากเลยครับ พอรู้ว่าเจ้าตัวยังไม่คืนกระเป๋าตังให้ผม หน้านี้แบบเสียฟรอม์ที่เก็บความนิ่งไว้เลยครับ ฮ่าฮ่า ....น่ารักจัง...


  "หรอ....อืม....เอาไป...วันหลังก็ยัดให้มันลึกๆหน่อย....ขี้เกียจเก็บให้...." พูดได้หน้านิ่งมาก แล้วนี้จะเดินหนีไปไหนเนี้ย!!


  "ด...เดี๋ยวก่อนสิ!ขอบคุณนะค่าน้ำอ่ะ..." โชคดีหน่อยครับที่หมอนี้หยุดฟังผมพูด แล้วหันหน้ามาหาผม พร้อมประโยคที่ทำให้ผมต้องรีบหาที่ตักเศษผงมาเก็บเศษหน้าตัวเองเลยครับ 


  "ขอบคุณทำไม....ตังนาย....ไม่ใช่ตังฉัน...." เผล๊ง!! ได้ยินเสียงอะไรไหมครับ เสียกระจกหน้าผมนี้แหล่ครับ 


   "ร..หรอ...เดี๋ยวก่อนสิ นี้!นายจะรีบไปไหนเนี้ย อยู่คุยกับฉันก่อนได้ไหมนายเทา!" ได้ผลครับ หมอนั้นหยุดเดินอีกครั้ง แล้วหันหน้ามาเหมือนประมาณว่า "รู้จักชื่อฉันได้ไง" ส่วนผมตอนนี้ทำหน้าอึ้งที่เผลอพูดชื่อหมอนี้ออกไปครับ ว้า~~แย่จริงแพนด้ารู้แล้วอ่ะ...


  "นายรู้จักชื่อฉัน....ได้ไง..." หมอนี้ไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองทำป้ายชื่อหล่นได้อาทิตย์หนึ่งแล้วนะ ว่าแต่....ทำไมเวลาทำอะไรตกหมอนี้ถึงต้องเป็นเก็บให้ตลอดเลยอ่ะ....หรือว่า....


   "นาย....ชอบฉันหรอ...." ไวเท่าความคิดก็ปากผมนี้ล่ะครับ อั๊ยยยย!!เขินอ่ะ


   "ตอบคำถามฉันมาก่อน....รู้จักชื่อฉันได้ไง....แล้วนายเป็นอะไร....พยาธิไชตูดหรอ....ยืนบิดอยู่ได้...." เฮ้อ....หมอนี้จะโรแมนติกหน่อยไม่ได้เลยรึไง! เสียหมดบรรยากาศหมด เรื่องหน้าเปลี่ยนพระเอกคะไรท์!!!


   "เฮ้อ...(กรอกตามองบน) นี้นายมาเรียนมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ยังไม่รู้หรือไงว่าตัวเองลืมอะไรอ่ะ? หรือมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปอ่ะ " ยัง! ยังมาทำหน้านิ่งใส่อีก ปล่อยให้ยืนคิดตรงนี้นานๆเลยไหมเนี้ย!!! 


  "เอาป้ายชื่อฉันมา....เป็นบ้าหรอ...ยืนยิ้มคนเดียว...." เฮ้อ...(กรอกตามองบน) ฉันมาชอบคนอย่างนายได้ไงเนี้ย!! ไอ้แพนด้าหน้านิ่งเอ้ย!!!


  "รู้แล้วหรอ เห็นทำหน้านิ่งๆใส่จัง นึกว่าจะไม่รู้อะไรเลย แต่นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ!" 


  "เอาป้ายชื่อฉันมา..." นี้จะเอาป้ายชื่อให้ได้จริงๆ เสียใจ นี้ใครครับ? คุณหนูจงแดนะครับ ให้อะไรไปก็ง่ายไปสิ ไม่มีทางหรอกครับโผมมม


   "ฉันไม่ได้เอามาด้วย ใคจะบ้าเก็บไว้กับตัวเอง 24 ชั่วโมงล่ะ แต่ถ้านายอยากได้....ตอบคำถามฉันมาก่อน....นายชอบฉันใช่ไหม?" ทำไมเป็นอย่างนี้นะ คิม จงแด อั๊ยยยยย!!!


   "ฉันไม่บ้าชอบคนอย่างนายหรอก....ตอบเสร็จแล้ว....เอามา...." ฟังภาษาคนไม่รู้หรือไงว่ะ! ว่าไม่ได้เอามาอ่ะห๊ะ! 


  "คนอย่างฉันมันทำไม?" 


  "ขี้เกียจตอบ...." ฮึ้ยยยยยย!!! นี้นายกล้าเมินฉันหรอห๊ะ!


  "นาย! ไม่ตอบก็ไม่ให้!" เอาสิ!!ๆๆ


   "ฉันก็ตอบไปหมดแล้ว.....จะเอายังไงอีก...."


   "คนอย่างฉันมันทำไม!!"


   ".....อะไรไม่ได้ดังใจ....ก็ขี้โวยวาย.....พอใจยัง...." แค่นี้อ่ะนะ!! 


   "ก็ได้....ฉันจะให้ป้ายชื่อนายคืนแต่....." 


   "แต่อะไร...." จะให้พูดจริงหรอ ไม่เอาอ่ะเขิน!!


    "แต่ฉันจะจีบนาย!!!" อยากตบปากตัวเองเหลือเกิน!! จะตะโกนทำไมเนี้ย เขาหันมามองกันหมดเลย


    "........" Dead air!!!


    "เอ่อ.....นาย....นาย...นาย!!" หมอนี้ตายหรือยังครับ!! 


   "ฉันไปก่อนนะ...." แหมมม ทำเป็นฟรอม์หน้านิ่ง เขินอ่ะดี้!! คนที่มองผมยังไง ผมไม่แคร์หรอก...


   "จงแด! คิม จงแด! จำชื่อฉันเอาไว้นะ เพราะสักวันหนึ่งจะไปวิ่งอยู่ในหัวใจนาย!! ฮวาง จื่อเทา!!" พูดไป เขินไป อั๊ยยยย!








    ตั้งแต่วันนั้นมาผมก็คอยตามจีบเทามาตลอดครับ ไม่สนอ่ะใครจะมองว่าไง ก็ผมชอบหมีแพนด้าไปแล้วนิ....


   "ถามจริง....ผ่านมาได้เดือนหนึ่งแล้วอ่ะ....เมื่อไหร่นายจะชอบฉันซักที่หรอ นายหวั่นไหวบ้างยัง....เทา..." ตอนนี้ผมกำลังถามคนที่นั้งข้างๆ โดยมีผมเป็นคนขับครับ ผมเพิ่งรู้อีกว่าเทาอยู่คอนโดนเดียวดับผม ที่สำคัญอยู่ถัดห้องไป 3 ห้องเองครับ...บุพเพสุดๆๆ สงสัยล่ะสิว่าเขามากับผมได้ไง ง่ายๆคือผมบังคับครับ....


   "ฉันไม่เข้าใจ....ทำไมนายถึงชอบฉัน....ชอบตอนไหน...." เอาจริงดิ! เปลี่ยนเรื่องคุยได้ตลอด...


   "ไม่รู้สิ...ไม่รู้ทำไมถึงชอบคนนิ่งๆ ด้านชาแบบนาย รู้ตัวอีกที่ก็ชอบไปล่ะ" ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมถึงชอบ รู้แค่ว่ามันเป็นเรื่องของผม เรื่องของใจผมก็พอแล้วละครับ


  ".....ไม่เข้าใจ...." 


  "ไม่เข้าใจก็ปล่อยมันไป นี้มันเรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของนาย ใจของฉัน นายไม่ต้องหาคำตอบหรอก รู้แค่ว่าทุกสิ่งที่ฉันทำลงไปฉันหวังดีกับนาย นายแค่รับมันไปก็พอแล้วล่ะ เคร!" ถ้าผมมองไม่ผิด เทานายหน้าแดงหรอ!! หรือตาฝาดเรา


  "........" เงียบ เขินอ่ะดี้~~



  "เขินอ่ะดี้~~แล้วสรุป....หวั่นไหวบ้างยัง...." แหน่ะ!มีหันหน้าหนีด้วยอ่ะ



  "ก็นิดนึง....ฟอด!! เฮ้ย!ทำอะไรของนาย....เดี๋ยวรถก็ชนหรอก...." ฮ่าฮ่า!ผมว่าผมไม่ได้ตาฝาดหรอ หน้าเทาแดงจริงๆ และก็คงแดงมากกว่าก็โดนผมหอมแก้มซะขนาดนั้น มีการหันมาว่ากลเกลื่ออาการเขิน ไม่ชนหรอกน้าา~~


  "ฮ่าฮ่า น่ารักจัง ฮวาง จื่อเทาของพี่แด~~" ผมที่เอื้อมมือไปหยิกแก้มของเจ้าตัว ก็ทำหน้าแดงนิ่งแบบฉบับเจ้าตวละครับ ฮ่าฮ่า!น่ารักอ่ะ...







   






  "พยายามล่ะกัน...." 


   "อืม^_^" ผมที่หันหน้าไปหาคนที่นั้งข้างๆ ก็หันหน้าหนีผมอีก ไม่เป็นไร เขาให้อภัย^_^ เป็นกำลังใจให้ผมด้วยน้าาาา





THE END.....

 

 


Talk With Writer 


- เดี๋ยวไรท์มาต่อนะคะ เปิดฟังเพลงตามชื่อเรื่องไปด้วยนะค่าาา


- จงแดลุคนี้ก็น่ารักน้าา


- จบแย้ววววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #59 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 12:56
    อ่านไปอ่านม เอ๊ะ หรือจะเป็นเฉินเทา55555
    #59
    0
  2. #58 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 21:13
    น่าร้ากกกกก
    #58
    0