ตอนที่ 29 : Lay Me Down ให้ฉันได้อยู่ข้างเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60

       
    MAYSTORYMAY  
                       
 สถานที่ที่มีแต่ความเงียบสงบ อากาศเย็นสบายผิวกาย มีเสียงนกน้อยที่บินไปมาส่งเสียงจิ๊ปๆ เพื่อไม่ให้สถานที่แห่งนี้ดูเงียบจนเกินไป....สถานที่ที่ทุกหมดลมหายใจ....จะต้องมาอยู่...



        บนหน้าหลุมฝั่งศพของผู้เป็นที่รักของชายหนุ่มที่ยืนมองอยู่นั้น มันทำให้ชายหนุ่มอดกั้นน้ำสีใสๆที่จะออกจากตาไม่ได้...



        "ฮยอง...ฮยองสบายดีไหมครับ? ผมคิดถึงฮยองจัง...เมื่อไหร่....เราจะได้อยู่ด้วยกันครับ..."ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นออกมาจากบุคคลที่ยืนพูดกับหน้าหลุมฝั่งร่างกายของผู้ที่เป็นที่รัก....มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมา...



         "เฉิน...กลับกันเถอะ....ปล่อยให้เลย์พักผ่อนเถอะ เรามากวนเลย์นานแล้ว..."เสียงของซูโฮพี่ชายคนเดียว ทำให้เฉินเอามือมาเช็ดน้ำตาอย่างเร็วไว แล้วหันกลับมายิ้มให้ซูโฮอย่างเข้าใจ...



         "ครับฮยอง เรามากวนเลย์ฮยองนานแล้ว เลย์ฮยองครับ ผมกับซูโฮฮยองกลับก่อนนะครับ อาทิตย์หน้าผมจะมาหาใหม่นะครับฮยอง ไปก่อนนะครับ บายๆ~~"ประโยคแรกเฉินหันไปพูดกลับซูโฮ และประโยคต่อมาก็หันกลับมาพูดกับหลุมฝั่งศพของเลย์....





         เป็นเวลา2ปีกว่าแล้วที่เลย์จากเฉินไปด้วยโรคร้าย แต่แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เฉินก็ยังคงแวะเวียนมาหาเลย์อาทิตย์ละครั้ง สองครั้ง หรือบ้างทีก็ทั้งอาทิตย์โดยไม่รู้สึกว่าสิ่งที่เจ้าตัวทำมันน่าเบื่อขนาดไหน ที่ต้องมาหาคนๆเดิมที่ไม่มีลมหายใจ ในเวลาเดิม ที่ที่เดิม แม้ว่าเขาคนนั้นจะไม่ฟื้นขึ้นมาหาเจ้าตัวได้อีก.....



         "เฉิน อาทิตย์หน้าฮยองไม่อยู่นะ เราก็ให้แบคฮยอนหรือไม่ก็ชานยลพามานะเข้าใจไหม ไม่ใช่ลักคนเดียวแล้วอยู่ทั้งวันเมื่อตอนนั้นอีกล่ะ..."ครั้งนั้นเป็นตอนที่เลย์จากไปได้เดือนกว่า แล้วเฉินก็ไปหาเลย์คนเดียว ไปนั้งคุยอยู่หน้าหลุมฝั่งศพของเลย์ตั้งแต่เช้านัยเย็น เฉินเมื่อได้ฟังคำสั้งจากพี่ชายก็พยักหน้ารับ พร้อมกับหันกลับไปนอกหน้าต่าง...


          
         ซูโฮขับรถกลับมาจากที่ที่เลย์ก็ใช้เวลาไปชั่วโมงนึงได้ เมื่อลงจากได้เจ้าตัวก็ยืดเส้นยืดสายเพื่อขับไล่ความเมื่อยที่เกิดจากการขับรถมานาน เมื่อรู้สึกว่าหายเมื่อยแล้วเจ้าตัวก็เดินไปทางฝั่งของคนนั้งข้างหน้าข้างคนขับ ซึ่งมีน้องชายร่วมสายเลือดนอนหลับมาตลอดทาง....


           
         "ฮึก...เลย์ฮยอง...ฮึก...ผมคิดถึง...ฮึก...ฮยองจัง...."เสียงของเฉินที่ละเมอทำให้ซูโฮก้มลงไปมองน้องชายตัวเอง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้จะช่วยน้องได้ยังไง นอกจากเลี่ยวเข้าห้องนั้งเล่นของบ้าน พร้อมกับวางน้องชายตัวเองลงบนโซฟาอย่างเบาๆ พร้อมกับลูบผมของเฉินเพื่อให้เจ้าตัวคลายเรื่องเคลียดๆในหัวของน้องชายตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของน้องชาย ก็เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มสวยๆนั้น 



           "เฮ้อ...ฮยองอยากจะช่วยให้นายหายจากความเศร้านี้บ้างเฉิน..."ซูโฮถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้วิธีที่จะช่วยน้องชายตัวเองให้พ้นจากเรื่องนี้ยังไง พลางทำให้ซูโฮนึกถึงเรื่องอดีตก่อนที่เลย์จะจากไป...







          


15 ธันวาคม 2015




"ฮยอง ก่อนหิมะตกฮยองสัญญานะฮะ ว่าเราจะมาของพรจากหิมะแรกด้วยกันนะฮะ?"เสียงของเฉินที่พูดกับเลย์ โดยที่เขาทั้งสองอยู่หน้างานที่เตรียมจัดคริสต์มาส...



"โอเคคร๊าบบ~~ฮยองสัญญาเหมือนกันครับ...เฉินเฉินของฮยอง..."เลย์เมื่อได้ฟังประโยคน่ารักๆของแฟนตัวเอง ก็ตบปากรับคำสัญญาของเฉินไปอย่างไม่ลังเล...เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่กับคนตัวเล็กข้างๆที่ตอนนี้พยายามชี้นูนชี้นี้ให้เลย์ดู ได้นานแค่ไหน....







16 ธันวาคม 2015


"แค่ก!แค่ก!" เสียงไอของเลย์ทำให้เฉินที่นั้งอ่านนั้งสือบนโต๊ะติดหน้าตาของห้องนั้งเล่นหันไปมองเจ้าของเสียงว่าเป็นอะไร



"ฮยองไม่สบายหรอฮะ?"เฉินที่ลุกจากเก้าอี้ที่อ่านหนังสือ พร้อมกับยางเท้าของตัวเองมาหาเลย์ที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว โดยหันหลังให้เขา...



"อืม!ๆเฉินไม่ต้องเขามานะ!"เฉินที่ตกใจกับเสียงของเลย์ที่พูดเสียงดังใส่เขาอย่างกับว่ากลัวเขาจะเห็นอะไร...



"อ...อ๋อ...ครับๆ...ฮยองมีอะไรจะให้ผมช่วยไหมฮะ..." เฉินที่ถามออกไปทั้งที่ตัวเองยังยืนอยู่ที่เดิมหน้าประตูห้องครัว...



"ไม่ต้อง!!ๆๆออกไปๆเดี๋ยวฮยองไปเข้าห้องน้ำก่อนแปบนึง..." เฉินที่ได้ยินคำตอบจากแฟนตัวเอง เจ้าตัวก็เลยหันหลังกลับไปอ่านหนังสือปกติแต่ในใจของเจ้าตัวกับรู้สึกกังวนว่าคนในครัวจะเป็นอะไร พร้อมกับสดุ้งกับเสียงประตูห้องน้ำที่เลย์ปิดโดยไม่กลัวว่ามันจะพังแต่อย่างใด...




18 ธันวาคม 2015



"คุณจางครับ...อืม..." ชายแก่ที่สวมชุดกาวน์หมอที่สวมใส่แว่นตา ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเคร่งเครียดกับบุคคลข้างหน้าตัวเอง พร้อมกับยิบแฟ้มเอกสารประวัติของชายหนุ่มข้างหน้าตัวเองมาอ่าน...



"หมออยากจะบอกว่าคุณเป็นโรคมะเร็ง....ระยะสุดท้าย...คุณจะ...."



"ผมจะอยู่ได้ไม่นานหรอครับ..." เลย์ที่รู้คำตอบของหมออยู่แล้วเลยพูดออกมาตามที่ตัวเองคิด...



"ครับ...." 



"..."เลย์เมื่อได้ฟังอย่างนั้นเจ้าตัวก็ลุกขึ้นออกจากห้องของหมอ พร้อมกับก้มหัวแทนการลา...


       


         เมื่อเวลาผ่านไปได้อาทิตย์นึง เฉินก็เริ่มสังเกตว่าผมของเลย์เริ่มจะร่วงเยอะผิดปกติไม่ว่าจะห้องน้ำตรงที่รูระบายน้ำ หวีหวีผมหน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนของเขากับเลย์ แล้วไหนจะไอมากกว่าเดิม...จนถึง...


26 ธันวาคม 2017 23.45.pm



        ตอนนี้เลย์และเฉินกำลังเดินเล่นตรงลานที่เลย์สัญญากับเฉินว่าจะมาขอพรกับหิมะแรกของเดือน...



"ฮยองฮะ...ช่วงนี้ฮยองไม่สบายรึเปล่าฮะ...ผมเห็นฮยองไอบ่อยจัง...ผม้ป็นห่วงนะครับ.." เลย์ชะงักพร้อมกับหยุดเดินกะทันหันทันที แล้วหันมายิ้มให้คนรักข้างๆพร้อมกับกระชับมือของเฉิน...



"เฉิน....ถ้าฮยองอยู่ไม่ทันหิมะแรกที่ฮยองสัญญาไว้...เฉินจะโกรธฮยองไหมครับ?"เลย์ถามพร้อมเลมองคนข้างๆว่าจะมีสีหน้ายังไง...



"ทำไม...ฮยองที่พูดยังงั้นครับ..."เฉินเมื่อได้ฟังอย่างก็หยุดเดินอีกครั้ง พร้อมกับหันหน้าไปหาเลย์อย่างต้องการคำตอบ...


           
            เลย์ไม่พูดอะไรนอกจากหันมายิ้มให้เฉิน พร้อมพาแฟนตัวเองมาหน้าลานน้ำพุที่ต้องนี้ตกแต่งตบรับวันคริสต์มาส....ตรงที่เขาทั้งสองว่าจะมาขอพรจากหิมะแรกด้วยกัน...



.



"ฮยองยังไม่ด..ได้...ฮยอง.." เฉินที่ตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เมื่อเลย์ถอดหมวกไหมพรมที่เฉินซื้อให้เจ้าตัว...และสิ่งที่เฉินเห็น...คือหัวของเลย์ที่ตอนนี้ผมเริ่มไม่มี...ห้วที่ล้านำไปบางส่วนที่ตอนนี้เริ่มใกล้ล้านหมดหัวแล้ว...





         เฉินที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำใสๆเอ่อล้นที่ดวงตาทั้งสองข้างก็พุ้งไปกอดเลย์ทันที่โดยไม่คิดจะฟังอะไรจากแฟนตัวเอง ไม่ถาม ไม่อะไรทั้งนั้น ขอแค่กอดก่อนที่เจ้าตัวจะไม่มีโอกาส...ได้รับมันตอนนอนทุกคืนอีกต่อไป...



"ฮยองมีเรื่องจะบอกเฉิน..." เลย์ที่ตอนนี้เอามือของเจ้าตัวมาลูบกลุ่มผมของเฉินพร้อมกับหอมมัน...เพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้หอมมันทุกคืน...



"ฮ...ฮึก...ยอง...ฮึก...มีอะไรค..ครับ..ฮึก.."เฉินที่ถามทั้งยังไม่ยอมพะออกจากอ้อมกอดของเลย์ มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังซุกมันลงไปมากกว่าเก่า...



"ฮยองเป็นโรคมะ..ร...เร็ง...ขั้น....สุดท้าย..." เฉินที่ฟังแบบนั้นก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้นไม่ต่างจากเลย์เองเหมือนกัน....



"ฮึก...ทำไม...ฮยอง...ฮึก...ไม่บอกผ..ผม.." เฉินที่พะออกมาจากอ้อมกอดของเลย์โดยท่ใบหน้าของเฉินนั้นมีคราบน้ำตาที่ทำให้เลย์เจ็บปวด...มากกว่าที่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคมะเร็งขั้นสุดท้าย....



"ฮยอง...ไม่รู้จะเริ่มยังไง..ดีครับ...." เลย์ที่ตอนนี้เอามือเช็ดคราบน้ำของเฉิน...พร้อมกับจูบที่ตรงหน้าผากของคนที่รักอย่างห่วงแหน....


"...."



"...."


"เฉิน...ตอนนี้...กี่ทุ้มแล้วหรอครับ"


"ส...สามทุ้ม....ฮึก....ห้าสิบกว่า...ฮึก..ฮะ..." ที่ก้มไปมองนาฬิกาเรือนแพงของตัวเอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาตอบเลย์...และกอดเลย์อีกครั้ง...


"...."


"...."เงียบ ระหว่างเขาทั้งสองเงียบต่อกัน โดยปล่อยให้การกอดแทนทุกคสามรู้สึกของทั้งคู่ ความรู้สึกรัก ความรู้สึกที่เคยงอนกัน ความรู้สึกที่เคยโกรธกัน ความรู้ที่เคยแกล้งกัน ความรู้ที่กำลังจะจากลากัน...


"หืม...หิมะ...แรก..." เลย์ที่รับรู้ได้ถึงหิมะที่ตกลงบนจมูกของตัวเองก็พะให้เฉินออกจากอ้อมกอดตัวเอง...


"เฉินมีอะไรจะขอไหมครับ...." เลย์ถามพลางลูบกัวคนที่รัก...


"ขอให้ฮยอง...อยู่กับผมนานๆฮะ..." 


"ไม่รู้หรือไง...ว่าเขาให้ขอในใจครับ...แบบนี้จะไม่สมหวังน้าา"เฉินเมื่อฟังอย่างนั้นก็ก้มหน้ายกมือมากุ้มที่อกทันที...ส่วนเลย์ที่เห็นอย่างนั้นเจ้าตัวก็ขอไว้เรียบแล้ว...



"...."



"...."



"ขอนานไปแล้วน้าา"



"...."



"เฉิน.."



"ผมทำตามที่ฮยองบอกแล้ว....มันจะเป็นจริงใช่ไหมครับ..."เฉินลืมตามาพร้อมกับหันไปถามเลย์ทันที...



"เฉินขออะไร...ฮยองก็ขอให้เป็นดังใจหวังนะครับ....และขอให้ดวงจันทร์ ดวงดาว ของคืนนี้....เป็นพยานว่าฮยองจะรักเฉินตลลอไปนะครับ"



"ครับฮยอง...แล้ว....ฮยองไม่ขอหรอครับ...."



"ฮยองขอแล้วครับ...."เลย์ตอบพร้อมกับจับมือจงแดเดินออกจากตรงหน้าลานน้ำพุ เพราะหิมะเริ่มจะตกมาเรื่อยๆแล้ว....



"ฮยองว่ากลับบ้านกันเถอะเนอะ..."



"ครับ...."



         หลังจากวันนั้นมาได้4วันเลย์ก็ได้จากไปอย่างสงบ....


"ไหน...ฮึก...ฮยองบอกว่า...ฮึก...ถ้าขอในใจ....ฮึกแล้วจะสมหวัง...ฮึก...ฮยองโกหก...ฮึกผม.."เฉินที่ร้องไห้ตอนหน้าหลุมฝั่งศพของเลย์คนรักที่จากไป....



"เฉิน...เลย์ไปสบายแล้วนะ....อย่าเสียใจเลย....เลย์มันจะไม่สบายใจเอานะ..."เสียงซูที่เดินมาประคองร่างกายของน้องชายพร้อมกับพูดปรอบโยน....



เฉินที่ฟังอย่างนั้นก็รีบเอามือเช็ดน้ำตาทันที....



"ผมอยากรู้จัง....ฮยองขออะไรไว้กับหิมะแรก...."


        เมื่อเฉินพูเสร็จ ก้หันหลังเดินออกไปจากหลุมฝั่งศพของเลย์ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า....กำลังทะลุร่างของชายหนุ่มที่เบาบางเหมือนควัน ที่สวมใส่ชุดสูทสีขาว....เลย์....




"ขอให้เฉินของฮยองมีความสุขอยู่ได้โดยไม่ต้องฮยอง....ขอให้เฉินเจอคนที่รักเฉินอย่างจริงใจ....และก็...ขอให้ฮยองอยู่ในพื้นใจของเฉิน...สักครึ่งนึงนะ...ฮยองรักเฉินนะ....และก็จะตลอดไป...." พรร้อมกับเสียงที่ตอบมาอย่างเบาบาง....


THE END....






Talk กับไรท์


- ขอโทษด้วยนะค่ะที่ต้องเปลี่ยนพล็อตทันที เพราะเราดันนึกเรื่องของ พระสุธน มโนราห์ไม่ออกจริงๆค่าาา แล้วดันไปฟังเพลง Lay Me Down ของคุณแม่แซมพอดีค่าา55


- อาจจะมีต้อเรื่องนี้น้าาา


- อย่าด่าไรท์เด้อทุกคนนนน


        







            


          

255 ความคิดเห็น

  1. #40 DAEDUKDIK (@JEEEEEEEED) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 14:54
    ทำไมมองไม่เห็นข้อความเลยอะค่ะ
    #40
    1
    • #40-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 29)
      16 ธันวาคม 2560 / 18:58
      เราแก้ไขให้เรียบร้อยแย้วววววว
      #40-1
  2. #38 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:46
    แงงง เศร้ามากๆๆๆ อยากดึงจงแดกับพี่อี้มากอดปลอบบ
    #38
    1
    • #38-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 29)
      15 ธันวาคม 2560 / 09:23
      ฮือๆขอโทษน้าาา
      #38-1