ตอนที่ 27 : อาญาสองใจ(ต้องเลือก2)END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ธ.ค. 60

               
            หลังจากกลับมาจากที่ห้าง ชานยอลก็เป็นฝ่ายเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านอย่างเร็ว โดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะรอร่างเล็กของภรรยาที่ตามมาด้วย...


             "ป้าครับ เอาถุงนี้ไปเก็บไว้ที่ห้องนั้งเล่นนะครับ ส่วนอันนี้ผมให้ดาฮยอนนะครับ เห็นดาฮยอนอยากได้ ผมซื้อให้ในโอกาสที่เจ้าตัวสอบได้ที่1ด้วยครับ..."จงแดที่ตอนนี้เริ่มกะวนกะวายว่าสามีจะเป็นอะไร แต่เจ้าตัวก็ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้บ้าง ในขณะคุยกับป้าแม่บ้าน พร้อมกับบอกให้ป้าแม่บ้านของตระกูลปาร์คเอาของไปเก็บไว้ที่ไหน พร้อมกับให้ถุงหนังสือที่ซื้อจากร้านที่เขาขอให้ชานยอลพาไป ให้เป็นของขวัญกับหลานป้าแม่บ้านไป


              "ขอบคุณนะคะคุณจงแด เอ้า!มาช่วยกันยกสิพวกเธอ อยู่บื้ออยู่ได้!"ป้าแม่บ้านขอบคุณจงแดพร้อมกับออกคำสั้งให้สาวใช้ในบ้านมาเอาของจากหลัง ไปเก็บไว้ตามที่เจ้านายบอก...


              "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ..."


              หลังจากที่ออกมาจากคุณแม่บ้านของตระกูลปาร์คแล้ว จงแดก็เร่งฝีเท้าของตัวเองไปที่ห้องทำงานของคนเป็นสามีทันที 

              เมื่อจับลูกบิดประตูจึงทำให้รู้ว่าบุคคลข้างในไม่ได้ล๊อค จงแดเลยส่งเสียงหมือนเป็นคำขออนุญาติเข้าไป...


               "ยอล แดเข้าไปนะ..."


               "...."


               เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา จงแดเลยหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าไปอย่างช้าๆ ในห้องนั้นมีแสงจากโคมไฟบนโต๊ะทำงาน ที่ทำให้จงแดเห็นสามีของตัวเอง กำลังนั้งอ่านแฟ้มเอกสารมากมายโดยสวมใส่แว่นตาเอาไว้ เพื่อเป็นตัวทำให้การมองเห็นอ่านแฟ้มเอกสารได้ดียิ่งขึ้น...


               "มีอะไรรึเปล่าแด?..."เสียงทุ้มใหญ่ของชานยอล ทำให้จงแดพลางสะดุ้งตัวเล็กน้อยในขณะที่เจ้าตัวยังจำลูกบิดประตูอยู่


                                        ปัง!


                 "ยอล....เป็นอะไรรึเปล่า?...บอกแดได้ไหม"จงแดที่่ปิดประตูเรียบร้อยแล้วพลางซอยเท้าตัวเองมาหน้าโต๊ะทำงานของสามี 


                 "เปล่า...แดมีอะไรจะบอกยอลไหม..."ชานยอลที่ถอดแว่นตาที่ตัวเองสวมใส่ออก พลางเอนไปข้างหลังโดยที่มีเก้าอี้ราคาแพงรองรับน้ำหนักในขณะที่


                  "เรื่องอะไรหรอ..."จงแดที่ตอนนี้เซหันหน้ามองทั้วรอบๆห้องทำงานของชานยอล พร้อมกับกัดลิ้มฝีปากล่างของตัวเองจนห่อเลือด โดยที่มือทั้งสองข้างก็จับกันแน่น...


                   


                  ชานยอลที่เอนตัวกลับมานั้งเหมือนเดิมซักพัก ก่อนที่เจ้าตัวเดินไปที่ลิ้นชักฝั้งซ้ายมือของตัวเอง ที่ติดกับฮิตเตอร์ทำความร้อนของห้อง 

                  พร้อมกับยิบซองสีน้ำตาโดยที่หน้าซองมีสติกเกอร์เขียนไว้ว่ามากจาก คิม จินอู โดยที่เจ้าตัวชั่งใจอยู่เล็กน้อย แต่ก็ได้เสียงของจงแดที่ทำให้หลุดออกจะภวังความคิดของตัวเอง...


                   "มีอะไรหรือเปล่ายอล?"ชานยอลหมุนตัวเดินกลับมาหาภรรยาตัวเอง พร้อมปาซองสีน้ำตานั้นลงโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างแรง ไม่สนที่จะคีพลุคเทพบุตรต่อไปในสายตาของจงแด โดยที่สีหน้าของชานยอลก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติ่งแต่อย่างได้...พร้อมกับมองจงแดอย่างไม่วางสาบตาไปที่ไหนของมุมห้องตัวเอง 


                    "อ..อะไรหรอยอล.."แต่คงมีแค่จงแดคนเดียวที่พยายามจะหลบหนีสายตาของชานยอล โดยที่นัตยตาสีสวยนั้นเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อล้นแถวขอบตาล่างของตัวเอง...


                    "นี้คิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรอ! คิม จงแด นายอย่ามาตอแหลว่าไม่รู้ว่ามันคืออะไร ทำไม!ลีล่าฉันมันยังเด็ดสู้ผัวเก่าเธออย่างไอ้ คิม จงอิน ไม่ได้หรอ! นายมันก็ไม่ต่างจากอีวันทองสองใจหรอก!"


                                           เพียะ!!


                       จงแดที่ไม่คิดว่าตัวเองจะได้คำดูถูกจากชายที่รัก ชายที่ตัวเองว่าเป็นสุภาพบุรุษมาตลอด แต่กลับมาทำกิริยาทรามๆใส่เขา นี้เขาคิผิดมาตลอดหรอ...


                    "ปาร์ค ชานยอล!มันจะมากไปแล้วนะ!"


                    "หึ!หรอ มากไปหรอ งั้นดูนี้!"ชานยอลที่แกะซองเอกสารที่โยนลงบนโต๊ะตัวเอง พร้อมกับยิบของข้างในปาใส่หน้าของจงแด คนที่ได้เป็นภรรยาตัวเอง อย่างไม่สนว่าบุคคลข้างหน้าจะรู้สึกอย่างไร...


                     "เป็นไง!รูปพวกนี้ มันยังไม่หมดเลยนะ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ คิม จงแดอ่า~ ตอนฉันไม่อยู่แอบไปได้กับมันที่ไหนแล้วบ้างล่ะ!"ใช่ สิ่งที่ชานยอลปาใสจงแดมันคือรูปภาพปกติทั่วไป แต่สิ่งที่อยู่ในภาพกลับไม่ปกติสำหรับจงแดและชานยอล...มันเป็นภาพที่เขากับจงอินจูบกันที่ร้านอาหารเมื่อสองเดือนก่อน และก็ภาพ...ที่เขากับจงอินกำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียงโดยไร้เสื้อผ้าอาพร....ชานยอลไปเอามาจากไหน....


                      "ช...ชานยอล...มันไม่ใช่!อย่างนั้นนะ!"


                      "แล้วแบบไหน!คิดว่าฉันโง่มากเลยหรอ!ฉันกินข้าวนะไม่ใช่หญ้า!ภาพมันฟ้องไม่พอหรอ!คิม จงแด..."ชานยอลไม่เข้าใจ ทำไมคิม จงแด ยังจะแถเขาอีก...


                       "ฮึก!ยอลอย่าไปนะ!เราขอโทษ! เราไม่ได้ติดต่อกับไคแล้วนะฮึก!"ชานยอลที่ทนฟังการโกหกของจงแดต่อไปไม่ไหว เจ้าตัวเลยหมุนตัวไปทางประตูโดยกำลังที่จะเดินออกไปให้พ้นๆจากตรงนี้ แต่ก็มีมือของจงแดที่เข้ามาสวมกอดชานยอลไว้แน่น พร้อมกับน้ำตาที่พรั้งพรูออกมา...อย่าทำอย่างนี้เลยจงแด...


                         "งั้น...แดก็เลือกระหว่างยอลกับมัน...แด....จะเลือกใคร"ไม่ใช่ชานยอลไม่รักจงแด เขารักจงแดมาก แต่กิริยาทรามๆที่เขาทำใส่จงแดมันเป็นความรู้สึกที่เก็บไว้ไม่ไหวจริงๆ และเขากฌพร้อมยอมรับผลทั้งหมด ถ้าจงแดจะเลือดเขาหรือจงอิน...


                           "แด..ฮึก.."



                                               ปัง!!


                ในขนาดที่จงแดกำลังก้มหน้าและกำลังจะให้คำตอบกับปาร์ค ชานยอล อยู่ๆประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับบุคคลผู้มาใหม่....คิม จงอิน..


                "ค...ไค"ตาเล็กเบิกกว้างทันทีที่เห็นบุคคลผู้มาใหม่ พร้อมกับที่ร่างชานยอลมาบังหน้าเขาไว้จนมิด...


                 "มึงมาทำไม!"


                 "กูมาเอาเมียกูคืน!"ไคพูดพร้อมควักเอาปืนจากด้านหลัง ออกมาเล็งเป้าไปที่ชานยอลเติมพร้อมที่จะเนี่ยวไกลอย่างไม่ลังเล...


                 "จงแดเป็นของกู!มึงไม่มีสิทธิ์"ชานยอลเองก็ไม่ลดละ โดยที่เจ้าตัวไม่กลัวกระบอกปืนด้านหน้าตัวเองซักนิด...


                  "งั้นมึงก็อย่าอยู่!เลย"



                                        


                                           ปัง!!!


               เสียงปืนเป็นตัวบอกได้ว่าไคได้ลั่นปืนออกไปแล้ว ชานยอลที่คิดว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดตรงไหนสักที่หนึ่งบนร่างกาย กลับรู้สึกว่าไม่เจ็บตรงไหนของร่างกาย แล้วปืนไปโดนใครล่ะ?...


              "จ....จงแด!!!!!ม่ายยยยย!!!ฮือๆๆๆ...จงแดอยู่กับผมก่อนนะ!ฮือๆๆด..เดี๋ยวผมไปเรียกรถโรงพยาบาล!..."เป็นเสียงของชานยอลที่ดังออกมาทันที โดยที่ไคนั้นได้แต่อึ้งกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป...เพราะลูกกระสุนนั้นไปโดนที่กลางอกของจงแดพอดี...


               "ม...ไม่ต้องย..ยอล.."เสียงจงแดในตอนนี้มันช่างแผ่วเบาเหมือนว่าลมหายใจของจงแดเริ่มจะหายไปทีละนิด....


                "ท...ทำไม..."ชานยอลที่ในตอนนี้ถามเสียงสั้นเครือ แถมจะคลุมสติตัวเองไม่อยู่...


                "ร...เรื่อง....ทั้งหมดนี้จะไม่...ก...เกิด..."


                "จงแด...ฮึก..."


                "ถ...ถ้าเร..า...ล...เลือก...ซ..ซักคน..."


                "ฮือ!ๆไม่ใช่ๆความผืดแดเลยนะ....เราต่างฮือ!!หาก...ที่ผิดเอง..."ชานยอลที่ตอนนี้ก้มลงไปหอมกุ้มผมนั้นอย่างถนุถนอม...


                 "ร...เรา..ร...รัก...ยอล...ฮึกน..นะ...ไค...เราขอโทษน...นะ..."เมื่อสิ้นคำพูดสุดท้าย ดวงตาจงแดก็ปิดลงทันที...


                  "ฮึก...ยอล...ก็รักแดนะครับ...สุดที่รักขอยอล..."ชานยอลที่ยอมรับเหตุการณ์อย่างจำยอมที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน โดยที่มีไค...สติหลุดออกไปพร้อมกับน้ำตาเอ่อล้นออกมา อต่กลับไม่มีเสียงสะอื้นทรุดตัวลงอย่างหมดเรี้ยวแรง.....เพราะหัวใจของเขาถูทำลายไปแล้ว...ด้วยน้ำมือของเขาเอง...


          หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไปได้ปีกว่าๆชานยอลกลายเป็นคนบ้างาน ส่วนไค...ได้รับการรักษาจากโรงพยาบาบจิตเวช...


THE END...
 

  Talk กับไรท์

- ดองมานาน เลยพลิกล๊อคตอนจบแม่งงเลย


- เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเราควรจะมั่นคงกับความรัก อย่างลังเลที่จะเลือกใคร ถ้าเราไม่เลือกใครซักที เราอาจจะสูญเสียคนที่เรารัหชกได้ค่ะ...งงไหม?...ไรท์ก็งง...

- รีเควสได้นะค่ะอยากให้เราแต่งคู่ไหน 


                  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #241 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 01:04
    หักมุมมาก สงสารน้อง
    #241
    0
  2. #109 21C...love (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:23
    แต่จบแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะคะ....
    #109
    0
  3. #34 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 08:12
    รีเควสเลย์เฉิน เย้เย้
    #34
    1
    • #34-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 27)
      11 ธันวาคม 2560 / 18:15
      รออ่านน่ะค่าา ขอบคุณนะค่าาที่เข้าอ่าน...
      #34-1
  4. #33 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 08:11
    แงงงงงงง สงสารทั้งหมดเลยอะ
    #33
    0