Love Story of Chen | Allchen

ตอนที่ 15 : เพื่อนสนิท:100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 พ.ย. 60

T
B
เคยเป็นไหมครับ...เวลาไปบอกชอบใคร...แล้วเขามักจะมีแฟนแล้วครับ....



ผมนี้ไง!!!!!!ผู้ชายที่มีนามว่า...คิม จงอิน

2 นาทีก่อนหน้า....


"ดีโอคือ...เรา..."


"ห๊ะ!จงอิน...แปบนะ..."


"อ๋อ...คร๊าบบบ"


"คร๊าบบ...ว่าไงตัวเล็ก..."WHAT!!!
(คยองอ่าา~~วันนี้จะกลับมาทานข้าวที่บ้านไหมอ่าา~~)

"กลับซิคร๊าบบบ...อยากกลับไปกินฝีมือของน้องแบคจะตายละเนี้ยยยย...จริงๆน้าาา" WTF!!!
(คร๊าบบ...รีบกลับน้าาา...น้องแบครออยู๊คร๊าบบบ....จุ๊ปๆๆๆๆ)
"จุ๊ปๆๆๆๆๆๆเหมือนกันคร๊าบบบ...บายๆๆ"เ็ดเข้!!!

"นายมีอะไรจะคุยกับเราหรอจงอิน..."...เอิ่ม...


"...อ๋อ!!เราว่าจะรีบบอกดีโอว่า...ว่า..."...ว่าอะไรว่ะ...


"ว่า?..."


"ว่า...วันนี้รีบๆกลับได้เลย...วันนี้พี่ซูโฮให้ออกงานเร็วกว่าปกตินะ...คือพี่แกจะรีบไปรับ...ไปรับ...รับหลานที่เพิ่งกลับจากฝรั่งเศษนะ...แฮ่รๆๆๆ"


"อ๋อ...เครๆงั้นเรากลับแล้ว...บาย..."


"บาย~~~"...เชี่ย!!!กูก็นึกว่าเป็นรับ...แม่งงง!!!!แมนกว่ากูอีก!!!



เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้ครับ...เฮ้อ...จะบอกชอบ...แม่ง!!!

มีแฟนแล้วทั้งนั้น!!!


คนหล่ออย่างผมก็ต้องมานั้งหง่อยเป็นหมาอย่างนี้ล่ะครับ...เฮ้อ...


"จงอินไปกินบิงซูกานนนนน"...ก็คงมีแต่เจ้าเตี้ยนี้ล่ะมั่งครับ ที่อยู่กับผมตลอด ตั้งแต่ผมจีบคนอื่นแล้วแห้วตลอดสมัยนั้น...เราสองคนยังอยู่แค่ม.ต้นเองครับ...ผู้ชายที่ยิ้มสวยๆ...


20 ปีก่อน....


"เข้าไปขอเบอร์เขาเลย!มึงจะกลัวอะไรว้าาา!" ตอนนั้นผมถูกเพื่อนตัวเล็กดันให้ไปของเบอร์รุ่นพี่ผู้น่ารักๆที่กำลังจะจบการศึกษาครับ...


"กูไม่กล้าว่ะ...ถ้าพี่เขา...ไม่ให้ล่ะ..." 


"ให้ไม่ให้!ก็ลองก่อนไหมว่ะมึง...เชื่อกู...เดินไปขอเลยมึง" จนสุดท้ายผมก็ต้องผมก็รวบรวมความกล้าของตัวเองและคำพูดให้กำลังจากจงแดมาเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเองครับ...สู้ๆ!


ในขนาดที่ผมกำลังเดินไปอย่างมั่นใจพร้อมกับในมือที่มีสมุดเล็กๆกับปากกาที่จงแดยัดมาให้ในมือ...แล้วในขนาดที่กำลังจะเดินไปถึงอีกนิดเดียว...ผมก็หันไปขอกำลังใจจากจงแดที่ตอนนี้ หลบอยู่ตรงต้นเสาเหมือนกับสายลับ...จงแดเหมือนเห็นอย่งนั้นก็พยักหน้าพร้อมกับชูมือ เพื่อเป็นกำลังใจให้ผมอีกที


แต่แล้ว!!!!!!




"พ...พี่..." ไอ้หน้าหล่อนักกีฬาบาสของโรงเรียน สัญชาติอเมริกานามว่า....มาร์ค ต้วน!!!ที่อยู่ๆมันก็เดินมาดักหน้าผมเฉยเลยครับ!!!



"แบม...เรามีอะไรจะให้อ่ะ..."


"อะไรหรอมาร์ค..."ถามพร้อมกับดอกไม้ที่พี่มาร์คยื่นให้กับพี่แบมแบมครับ!นี้มันดักหน้ากูไม่พอ...ยังจีบดักหน้ากูอี๊ก!


"เป็นแฟนกันนะแบม..."


"...อ...เอิ่ม...เป็นแฟนกันนะ....ออย่าทำเราเสียใจนะมาร์ค ต้วน"


"สัญญาครับ...คุณหญิงต้วนในอนาคต"


"อืม..."



หลังจากเจอเหตุการ์ตอนนั้น...ผมก็มานั้งหงอยอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าโรงเรียนครับ...เฮ้อ....


"เฮ้อ...~~~"


"เอาน่ามึงงงง~~~เขาอาจจะไม่ใช่สำหรับมึงก็ได้"


"กูมากกว่ามั่งที่ไม่ใช่สำหรับเขา"


"อย่าคิดมากกก"


"เออ...ยังไงกูก็มีมึงไง...เตี้ย555"


"เตี้ยบ้านพ่อมึงดิ!มึงตั้งหากที่สูงเกินเหตุ...แม่งง!กินห่าาอะไรก็ไม่รู้...อย่างกูเนี้ยเรียกว่าสูงตามเกณฑ์ผู้ชายเกาหลีเว้ย!"


"555คร๊าบบบ...พ่อผู้ชายสูงตามเกณฑ์555"


"555"




ปัจจุบัน


ตอนนี้ผมก็มานั้งกับไอ้เตี้ยสูงตามเกณฑ์ชายเกาหลีแล้วครับ(ผมว่ามันเตี้ยเกินมากกว่า) หน้ามันตอนนี้คือฟินนะครับ ไม่ฟินได้ไง ตังกูทั้งนั้น!!!
คืออย่างนี้ครับ มันดันลืมกระเป๋าตังไว้ที่บริษัท แล้วที่นี้ มันก็ดันเป็นโชคร้ายของผมไงครับ



"อร่อยป่ะ" 


"สุดๆอ่ะมึง!...กูเห็นเปิดใหม่ได้สักพักแล้วอ่ะ...ว่าจะมากินแต่แม่งก็ไม่ว่า...วันนี้พี่ซูโฮไปรับหลาน...ว่างซักที่...มึงไม่กินอ่ะอันนั้น...ถ้าไม่กินกูขอนะ..."เออ...เอาเข้าไป...แดกให้อิ่มเลยคุณมึงงงง(ถุ้ย!ประชด)


"เอาที่มึงสบายใจเลยคุณเพื่อน อย่าได้เกรงใจกูผู้นี้เลย"เมื่อจงแดรับคำอนุญาต(ประชด)ของผมแล้ว ตาของมันลุกว้าวเลยครับ!แต่มันก็แปลกนะครับ ที่ผู้ชายอย่างมันกินเยอะขนาดไหน ผมยังไม่เคยเห็นมันอ้วนเลยครับ ตัวก็เล็ก(เตี้ย)รูปร่างมันไม่ค่อยจะเหมาะเป็นผู้ชายเลยครับ ถ้าเป็นผู้หญิงค่อยว่าไปอย่าง...(นี้กูคิดอะไรเนี้ย!)


"มึงพูดแล้วน่ะ!...น้องครับ!!!ๆๆพี่ขอสั้งเพิ่มหน่อยครับ เอาเค้กมาการอง บิงซูอีกครับ แล้วก็บลาๆๆ~~~" โอ!ก๊อด!มึงกินหรือยัด_่าว่ะ เชี่ย!


"เออ...กูว่ามึงกินบนโต๊ะให้หมดก่อนไหม นี้ยังจะสั้งเพิ่มอีก เชี่ย! มึงเป็นคนใช่ไหม"


"เอ้า!บอกกูเองว่าไม่ต้องเกรงใจ สั้งเต็มที่ ตกลงมึงจะยังไง" โถ่!กูประชดไหม?


"กูประชดไหมล่ะครับ!"


"เอ้า...หรอ~~~"เหรอ~~~ทำเป็นไม่รู้....


"มึง...มึงจำดีโอฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทเราได้เปล่ามึง ที่กูจีบเขาอยู่อ่ะ"


"อื้อๆ กู...จำ...ได้..."


"กินให้หมดก่อนก็ได้มึง"จงแดที่กำลังอร่อยอยู่กับเค้กของตัวเองอยู่ ก็ตอบผมทั้งๆที่เค้กยังเต็มปากมันอยู่เลยครับ...เฮ้อ...


"แค่ก!!ๆๆๆเอาน้ำ แค่ก ให้กูหน่อย!"


"อ๊ะๆๆ"


"เครยังมึง..."


"เครแล้วมึง ว่าแต่เป็นไงบ้างมึง จีบมานานล่ะ แล้วที่ไปขอคบเขาอ่ะ เป็นไง!ๆๆๆ"


"แดกแห้ว...ที่สำคัญมีเมียแล้วมึง!!!อีเชี่ยกูก็นึกว่าจะรับ พอรับโทรศัพท์หล่ะมึง เสียงแม่งงแมนกว่ากูอีก!!"


"555+เอาน้าาา...เดี๋ยวก็มีคนดีๆเข้ามาหามึงเองหล่ะ หล่อๆอย่างมึงอ่ะหาไม่จากหรอกเชื่อกู"


"ใครจะเหมือนมึง! มีแต่คนมาจีบ ไอ้เด็กโอหน้าตายลูกพี่ลูกน้องพี่ซูโฮ ที่จีบมึงแบบโครตเย็นชาเลยอ่ะ(ไม่แปลกถ้าจะจีบคนอื่นไม่ติด) แล้วก็อีกคนหนึ่ง ไอ้เด็กฝึกงานไล ควานลิน ที่จะรุกมึงอีก(หน้ามันเหมาะโดนคนอื่นรุกมากกา่าน่ะ) นี้ๆๆๆยังไม่หมดนะถ้านึกนี้ กูคงต้องขอยืมนิ้วเท้านิ้วมือจากพี่โต๊ะข้างๆ แน่ๆอ่ะมึง อ...โอ๊ย!ตีกูทำไมเนี้ย!"


"ก็มึงบอกว่าไอ้เด็กควานลินจะรุกกู!กูต่างหากต้องเว้ย!"...เอิ่ม...


"สภาพอย่างมึงเนี้ยน่ะ!!เตี้ยขนาดนีัจะรุกใครเขาได้!โอ๊ย!!ๆๆกูเจ็บๆๆๆ" อย่าดึงผมกู!!!


"ถ้ามึงยังไมหยุดพูดเดี๋ยยจะเจอตีนกู"


"เอ่อๆๆๆว่าแต่...มึงไม่เห็นลองคบใครบ้างอ่ะ..."


"ไม่อ่ะ...กูอยู่อย่างนี้มีความสุขดีแล้วว่ะมึง...มีแค่เพื่อนร่วมงาน...ครอบครัว...แลัวก็มึงกูก็...ไม่ต้องการอะไรแล้วว่ะมึง..."...แค่นี้จริงๆ


หลังจากที่ผมกับเตี้ยกินินขนมเสร็จกันแล้ว เราสองคนก็ไม่มีจุดมุ่งหมายจะไปต่อแล้วครับ เพราะตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วครับ แต่ว่าร้านที่พวกเรามากินขนมกันมันอยู่แถวย่านนัมดงครับ มันก็เลยคึกคักหน่อย ทำให้ผมไม่อยากกลับเลยครับ 


"เตี้ย...อยากดื่มอ่ะ" จงแดที่กำลังเดินนำหน้าผมอยู่ถึงกลับหยุดแล้วหันมามอง พร้อมกับเลิกคิ้วเพื่อเป็นการถามผมว่า"ไปจริง?"


"แถวไหนต่อล่ะ?"


"แถวนี้ล่ะ"


"ร้าน kokobop bar" ร้านนี้ร้านประจำผมเลยครับ แต่ว่าผมไม่ได้ว่างไปกินหรอกครับ 


"อืม...ไปดิ"


หลังจากที่ขับรถมาได้ประมาณ 20 นาที ก็มาถึงร้านที่ผมบอกไปเมื่อสักครู่ครับ        
ในตัวร้านก็จะเป็นแนวสบายนิดนึงครับ สไตล์การตกแต่งจะเป็นแนวเกาหลีโบราณหน่อยครับ มีหลายโซนครับ แต่ผมกับจงแดเลือกกันว่าจะเอาโซนบาร์เทนเนอร์ครับ 


"...." 


"...."


หลังจากนั้งได้ไม่ถึง 10 นาที เราสองคนก็นั้งกินของใครของมันครับ 





"จงแดดดดดดดด~~~ทำไมว่าาาาาาา"เมื่อเหล้าเข้าปาก...


"อะไรของมึงจงอิน"


"ทำไมว่าาาาจีบครายยยแม่ง!มีแฟนแล้วทั้งน้าาาาา"


"จะรู้กับมึงป่ะ"


จงแด 


เฮ้อ...~~เมื่อไรมึงจะรู้ตัวสักทีว่า...ที่กูไม่มีใคร...ก็เพราะมึงนั้นหล่ะ...



"แต่ไม่เป็นไร...แค่มึงมีควาสุข...กูก็ไม่ต้องการอะไรแล้วว่ะ...จงอิน...กูรักมึงนะ"




จบค่าาา


#ฟิคชั่ววูบ#เม้นได้น้าาาอยากให้แต่งคู่



  

Related image   ร้านที่จงอินและจงแดไปค่าาา

www.beatroot.cc/lifestyle/2991 ที่มาของรูปค่าา ไม่สะดวกลงลิงค์น้าา









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(