คัดลอกลิงก์เเล้ว

<PlantZ> การกลับมา

โดย PlantZ

เรียว : ซอมบี้เหรอ ? | ทาเอะ : ไม่กลัวฉันจริงๆ ด้วยนะคะ

ยอดวิวรวม

9

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


9

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ค. 62 / 22:22 น.
นิยาย <PlantZ> áѺ <PlantZ> การกลับมา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นิยายสั้น

 

เรื่อง  : การกลับมา

 

โดย  PlantZ

 


 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ค. 62 / 22:22


สำนักงานตำรวจแห่งชาติ 22.17 น.-; การประชุมคดี วาระสุดท้าย.

ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมในครั้งนี้นะครับ ผมพันตำรวจโท สึกาว่า จะขอสรุปผลการดำเนินงานใรครั้งนี้นะครับ – ทางเราได้พบคนร้ายในคดี ปล้นหลุมศพ แล้วครับ สำหรับท่านที่เคยมาประชุมครั้งนี้เป็นครั้งแรก คดีนี้เป็นคดีที่มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งขุดหลุมศพจากสุสานเพื่อชโมยของมีค่าที่ติดตัวกับศพ เนื่องจากเมืองเราเมื่อหลายปีก่อน ได้เริ่มมีค่านิยมแปลกๆ อย่างการมอบของรักของศพให้ฝังไปกับร่าง เพื่อเป็นเหมือนของอำลา ซึ่งก็มีเสียงเห็นด้วยเป็นจำนวนมาก ส่วนตัวแล้ว ผมมองว่าเป็นค่านิยมที่น่ารักมากครับ เว้นแต่ดันมีคดีปล้นของพวกนั้นไปจากหลุมศพซะได้... อะ... ขออภัยครับ ทั้งนี้ คดีในครั้งนี้ได้ทำการปิดลงเมื่อช่วงบ่ายของวันนี้ครับ โดยทางเราค้นและบุกไปยังฐานที่ฐานหลักของพวกโจรและได้จับกุมมาได้ แต่ยังมีความเป็นไปได้ที่จะมีคนร้ายที่ยังหลุดรอดไปได้ แต่จะนับคนพวกนั้นเป็นอีกหนึ่งคดีเพื่อใช้บทความจากคดีนี้ไปสืบต่อครับ ฉะนั้นแล้วจึงขอขอบคุณทุกๆ ท่านที่มีส่วนร่วมในคดีนี้ และปิดมันไปด้วยกันครับ ขอบคุณจริงๆ ครับ

*ครืด* เสียงลุกออกจากเก้าอี้ตัวหนึ่งดังขื้นมา

            เอ๋? คุณริวโด มีอะไรเหรอครับ ?”

            อะ.. พอดีเห็นว่าสรุปเสร็จแล้ว จึงจะขอตัวกลับก่อนนะครับ

            อ๊ะ! ครับ ขอโทษนะครับ เชิญได้เลยครับ

            ขอบคุณนะครับคุณสึกาว่า งั้นทุกคนครับ ขอตัวนะครับ

            *กึก กึก กึก... แอ๊ด   ปึง* แล้ว ริวโด ก็ออกจากห้องไป

            หมอนั่นนี่เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ

            ครับ? หมายถึงอะไรเหรอครับ? สารวัตร

            อ่า—  สึกาว่าคุง หมอนั่นเป็นพวกรักงาน แถมยังทำงานเก่งแบบเรียกได้ว่าเพอร์เฟ็คเลยล่ะ แต่ว่านะ ความรักงานนั่นก็เหมือนดาบสองคม มันทำให้หมอนั่นไม่มีเพื่อนร่วมงานที่จะให้เชื่อใจ หรือเชื่อใจหมอนั่นได้ เหมือนพวก Lone Wolf ไงล่ะ อีกอย่างเธอลองอ่านบทความนั่นอีกทีดูสิ น่าจะเป็นชื่อของหมอนั่นสีแดงอยู่แถวบรรทัดสุดท้ายนะ

            ครับ? โอ๊ะ! ริวโด เรียว – ยิงคนร้ายเสียชีวิตอะไรล่ะครับเนี่ย?”

            คำว่ายุติธรรมมันขวางคอละนะ หมอนั่นเพื่อสิ่งที่เรียกว่า การลงโทษผู้ทำผิดแล้ว ต่อให้ต้องฆ่าใครหมอนั่นก็จะทำ เพราะงั้นเอง ค่าเสียหายจากการกระทำของหมอนั่นถึงทำให้หมอนั่นไม่ได้เลื่อนขั้น แถมยังไม่ได้รับเงินบางส่วนหลังทำคดีด้วย หมอนั่น..เรียวคุงน่ะ ถึงอยู่แค่ห้องเช่าถูกๆ มาตลอดเลยยังไงล่ะ

            อา... น่าสงสารเหมือนกันนะครับ คุณเรียวน่ะ

            อา แต่ก็เพราะตัวหมอนั่นเองล่ะนะ.. อ้อ! แล้วอีกอย่างนะ ทั้งสึกาว่าคุง แล้วก็ตำรวจที่พึ่งเข้ามาใหม่ในห้องนี้ด้วย จนกว่าหมอนั่นจะอนุญาต อย่าเรียกว่า เรียว จะดีกว่านะ หมอนั่นไม่ค่อยชอบให้ใครเรียกอย่างนั้นเท่าไหร่

            อะ..ครับ!” เสียงของตำรวจหลายคนชานรับด้วยความกลัวนิดๆ ภายในใจ

            งั้น ทุกคน! ไปดื่มฉลองปิดงานกันนะ เดี๋ยวผมจะช่วยโทรฯจองไว้ให้

            โอ้!” วันนี้สารวัตรใจปล้ำจัง!” ผมไม่ค่อยดื่มด้วยสิ” “น่าๆ ไปเถอะน่า มีเสียงคุยสนุกสนานเกิดขึ้นมาภายในห้องที่พึ่งทนกับสุดยอดแรงกดดัน.

 

            ...

 

บริเวณหน้าประตูห้องของริวโด เรียว 22.59 น.-

            ...

            มีผู้หญิงนอนอยู่หน้าประตูเนี่ยนะ...แถมนอนพิงท่าประหลาดซะอีก...

            นี่ คุณผู้หญิงครับ /ยื่นมือไปเขย่า/

            ไม่ตื่นแฮะ... ไม่สิ แปลกเกินไป อา ขอให้ไม่ใช่ทีเถอะ

            ขอเสียมารยาทนะครับ /แตะที่คอ ข้อมือหลังจากนั้นดึงคอเสื้อออกแล้วนำมือไปแตะกลางอกของผู้หญิงคนนั้น/

            อา แย่ชะมัด... เธอคนนี้... ตายแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย...

            *แอ๊ด*

            ฮ้าว เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงคนอยู่ข้างนอกนี่นา... ช่างมัน กลับไปนอนต่อดีกว่า..”

            *แอ๊ด ปึง*

            ‘… แล้วเราก็เอาศพเข้าห้องมาเฉยเลย... เพราะตกใจล่ะนะ แต่ว่า ต่อให้อยู่ในห้องเราก็เถอะ เรียกรถพยาบาลมาจัดการดีกว่า... เอาล่ะ ขอให้มีใครอยู่รับโทรศัพท์ทีน่า แต่ไห้ว่ากันตามจริง ศพเธอคนนี้ตอนที่เราเช็คชีพจร ก็ไม่มีบาดแผลเลยด้วยสิ นอกจากรอยเย็บบริเวณอกสินะ ไม่มีรอยเลือด หรือว่าร่องรอยการถูกทำร้ายเลยด้วย... เหมือนตายมานานแล้วมากกว่า... แต่เราจับศพมาเยอะแล้ว ตัวเย็นอย่างนั้นแปลว่าถูกทิ้งไว้ที่นี่น่าจะก่อนเรามาถึงไม่นานละนะ อา ถึงไม่ต้องรู้ก็แน่อยู่แล้ว ขืนนานคงมีคนแจ้งไปแล้วล่ะ บ้าจริงเรา

            *ตรู๊ด กริ๊ก* ครับ ที่นี่โรงพยาบาลหลวงครับ

            อา ครับ ผมจะแจ้งว่าพบศะ-

            *กึก... กึก... กึก...* สิ่งที่ควรจะเป็นศพของผู้หญิง กลับลุกขึ้นมาช้าๆ เหมือนตั้งใจจะให้เสียงนั้นกลบเสียงโทรฯและเสียงจิ้งหรีดในค่ำคืนให้เงียบไป

            อะ.... ขะ... ขอโทษนะคะ... คุณ... เป็นใครเหรอคะ ?...”

            ฮัลโหล? ขอโทษนะครับ เป็นอะไรไปเหรอครับ?”

            อะ- ไม่มีอะไรครับ ขอโทษที่รบกวนครับ

            *กรึก*

            ขอโทษนะคะ? คุณเป็นคะ-

            *กริ๊ก* เสียงของปืนพกที่เล็งไปที่หัวของศพที่ลุกขึ้นมา

            อย่าส่งเสียงร้อง ถ้าแกพูดได้ปกติฉันจะคุยด้วย ถ้าแกขยับมากกว่านี้ ฉันยิงแน่

            ... ขะ...คะ? ก็ต้องพูดได้สิคะ? เป็นมนุษย์นี่นา แล้วปืนนั่นของเล่นเหรอคะ? เหมือนจริงมากเลยล่ะ!”

            อา แกพูดได้สินะ โทษทีนะ แต่นี่ปืนของจริง.. แค่มองชุดก็รู้แล้วหนิว่าฉันเป็นตำรวจน่ะ เอาล่ะ ยืนนิ่งๆ ไว้ก่อน ตอบคำถามฉันมาซ-

            อ๊ะ! จริงด้วยสินะ! ฉันนี่โง่จัง อ่า...ชุดเท่มากเลยค่ะ ขอลองแตะหน่อยได้มั้ยคะ?”

            แกนี่... ชุดกับปืนแกเลือกชุดมากกว่าเหรอเนี่ยเอาล่ะ ยังไงก็ตาม อย่าพึ่งขยับให้มาก ตอบคำถามฉันมาก่อน.. แกไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูอะไร ถ้าตอบคำถามเสร็จแล้วจะลดปืนลง หลังจากนั้นจะให้พาไปวัดไหนก็เชิญเลย

            อืม ทำไมต้องขู่กันขนาดนั้นด้วยล่ะคะ? เป็นตำรวจต้องปกป้องผู้คนสิ แต่ว่าจะตอบให้ก็ได้ค่ะ

            อา ชื่อเต็ม ที่อยู่เดิม สาเหตุที่มานอนตรงนี้ ตอบได้รึเปล่า?”

            อืม... วาชิโอะ ทาเอะ อยู่ที่เขตสามหน้าสถานี แต่ข้อสุดท้ายตอบไม่ได้ค่ะ

            ... งั้นสาเหตุการตายล่ะ?”

            คะ?”

            หันหลังสิ มีกระจกอยู่

            /หันหลังไป/

            เอ๊ะ?”

            เข้าใจแล้วสินะ แกน่ะเป็นศพเดินได้.. ซอมบี้ไงล่ะ... ทีนี้ตอบได้รึยัง?”

            ฉัน... ตายไปแล้วเหรอคะ

            ..ทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้นเล่า... ถ้าตอบแล้วฉันจะช่วยเอง ฉะนั้นตะ-

            เท่จังเลย~! ดูสิคะ คุณตำรวจ! ฉันตายไปจริงแล้วด้วยค่ะ!”

            หะ...*แฮ่ม* เบาเสียงลงหน่อย และตอ-

            หวา แต่มีแผลแปลกๆ ด้วยแฮะ! อ๊ะ! มีแผลแปลกๆ ด้วยแฮะ อย่างนี้โอเคมั้ยคะ?”

            อา ไม่ต้องกระซิบขนาดนั้นก็ได้ แต่...แกจะไม่โจมตีฉันใช่มั้ย?”

            คนที่พูดแบบนั้นตอนเล็งปืนมาหาเนี่ย มันไม่แปลกไปเหรอคะ? แล้วก็อย่างน้อยช่วยเรียกว่าเธอก็ยังดีค่ะ โดนเรียกแกแล้วมันเจ็บแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

            *กริ๊ก* /ลดปืนลง/

            อา โทษที... ไปนั่งตรงโต๊ะนั่นก่อนเถอะ มีเรื่องที่ต้องถามอีกเยอะเลย

            ค่า~ ฮ้าวว แต่ฉันง่วงแล้วล่ะค่ะ... ไว้ถามพรุ่งนี้ได้มั้ยคะ?”

            /ถอดเครื่องแบบ/ ซอมบี้ง่วงได้ด้วยเรอะ?”

            ถึงถามงั้น แต่ฉันเป็นซอมบี้วันแรกนะคะ รึเปล่านะ? แต่ว่าอย่างน้อยก็รู้ตัววันนี้วันแรกละนะคะ

            ถ้าเป็นวันนี้เป็นวันแรก ก็ถือว่าโชคดีละนะ ดีกว่าไปโจมตีคนอื่นน่ะ ถูกมั้ยล่ะ?”

            ค่ะ... ฮ้าววว ตาฉันจะปิดจริงๆ แล้วนะคะ.. และใส่แต่เสื้อกล้ามแล้วเดินไปแปรงฟันแบบนั้น ไม่กลัวโดนฉันกัดเลยเหรอคะ? ถ้าโดนขึ้นมาอาจเป็นซอมบี้เหมือนฉันก็ได้นะคะ!”

            เอาเอี๋ยงอ่อย (เบาเสียงหน่อย)

            ค่าๆ คุณนี่ใจกล้าจริงๆ นะคะ... แถม....ยัง....

            อื๋อ?” /หันไปมอง/

            เฮ้อ.... ยัยนั่น หลับไปทั้งอย่างนั้นเลยเหรอ... ประหลาดโคะ- ศพไปแล้ว

 

           

 

ห้องพักของ ริวโด เรียว 06.50 น.- ; *เสียงนกร้องในตอนเช้า*

            อืม... หืม? ผ้าห่ม?”

            โฮ่ ตื่นเร็วจังนะ ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าจะทำยังไงถ้าเธอไม่ตื่นขึ้นมา

            อืม... ก็คงทิ้งฉันไปไม่ใช่เหรอคะ? อ๊ะ! เหมือนคำพูดของคนรักกันเลย~”

            อาๆ เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ...

            ผมสีดำ... ดวงตาสีดำ... ร่างกายดูแข็งแรงมากด้วย... หล่อจังเลยนะคะ

            อึก... อะไรเล่า? ว่าแต่เธอเถอะ พอมาเห็นตอนสว่างอย่างนี้ถึงรู้ ผมสีเทาเข้มยาวถึงหลัง แผลแถวอกนั่นก็ยาวขึ้นมาถึงคอ แต่ไม่รู้ว่าลึกลงไปเท่าไหร่ละนะ ฉันขอไม่เช็คเรื่องนั้นละกัน แถมอีกอย่าง รู้ตัวมั้ยน่ะ? ว่าเธอไม่มีตาซ้ายน่ะ

            เอ๋? จริงเหรอคะ? อา แล้วคุณไม่ขยะแขยงเหรอคะ? แค่คิดภาพฉันก็คลื่นไส้ตัวเองนิดๆ แล้วล่ะค่ะ

            ฉันเจอศพมาเยอะน่ะ         แล้วก็ผ้าปิดตาอยู่ในชั้นข้างๆ เธอน่ะ เอาไปปิดไว้ก่อนเถอะ

            ... อืม อ๊ะ! เจอแล้ว  /สวมผ้าปิดตา/

            อา ดูดีขึ้นหน่อยนะ.. แล้วเธอรู้สึกหิวมั้ย? ฉันจะทำอะไรให้กิน แต่ถ้ากินแล้วคิดว่าสมองน่าจะอร่อยกว่าฉันคงทำอะไรไม่ได้นะ แล้วก็ห้องน้ำเชิญใช้ได้ตามสบาย

            ไม่กลัวฉันจริงๆสินะคะ

           

            *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* โทษทีนะจ๊ะเรียวคุง! เปิดประตูให้ป้าหน่อย!”

            ครับ! ไปอยู่ข้างในก่อน

                อื้ม!”

            *แอ๊ด* อรุณสวัสดิ์ครับคุณโมโมะ มีอะไรเหรอครับ? หรือผมลืมจ่ายค่าเช่าเหรอครับ?”

            อ๋อ เปล่าๆ! ป้าแค่เอาของมาฝากน่ะ ป้ากับลุงน่ะนะพึ่งไปเที่ยวอากิบะมาน่ะ ที่นั่นมีขนมน่ากินเยอะแยะ ป้าเลยเอามาฝากเรียวคุงน่ะจ้ะ โอ๊ะ! แหม เรียวคุง ถ้ามีแฟนมาก็บอกป้าหน่อยสิจ๊ะ

            ครับ?”

            /หันกลับไปมอง/

            บนเตียงของเรียว มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เอาหมอนปิดใบหน้าแต่ทั้งตัวถูกเห็นแบบหมดเปลือก เหมือนกับเด็กที่คิดว่า เราไม่เห็นเขา เขาก็ไม่เห็นเรา

            อึก... ยัยบ๊องนั่น...

            อ่า ไม่ใช่แฟนหรอกครับ เพื่อนน่ะครับ เพื่อน เธอมาพักที่นี่เมื่อคืนเพราะเธอดื่มหนักไปนะครับ

            หืม จ้ะๆ ป้าจะเชื่ออย่างนั้นน้า—”

            คุณโมโมะ แกล้งตำรวจนี่ถือเป็นการทำผิดทางกฎของเรียวนะครับ

            แหมๆ ก็ดูสิ เด็กคนนั้นดูน่ารักดีเองนี่นา แถมดูแล้วเหมาะกับเรียวคุงดีด้วย จะจับมาคู่กันก็ไม่เห็นแปลกนี่นา แล้วอีกอย่าง จะตั้งกฎแห่งเรียวขึ้นมาเองไม่ได้นะจ๊ะ

            คิกคิก กฎของเรียว

                เห็นมั้ยละ เด็กคนนั้นยังขำเลย น่ารักจังเลยน้า งั้นป้าไปก่อนนะจ๊ะ

            *แอ๊ด ปึง*

            เรียว! ฉันออกมาได้รึยังคะ?”

                “… อา จะทำอะไรก็เชิญเถอะ…”

 

 

            *แกร๊ง แกร๊ง* ทั้งสองคน? กำลังกินข้าวกันอยู่

            อาหารฝีมือเรียวอร่อยสุดไปเลยค่ะ! รสชาติแบบกินแล้วนึกถึงคุณตาเลย!”

            ... จะรับไว้เป็นคำชมละกันนะ.. นี่ อีกอย่างหนึ่งเรียกฉันว่า ริวโด ดีกว่านะ เวลาได้ยินใครเรียกเรียวแล้วรู้สึกแปลกๆ

            โธ่ ชื่อเรียวก็เท่ดีนี่นา~”

            “… หลังจากนี้ ฉันจะลองไปหาข้อมูลเรื่องซอมบี้เอง ไม่รู้หรอกนะว่าจะกลับหรือหายไปยังไง และจนกว่าจะหาเจอ เธอก็อยู่ที่นี่ไปก่อน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ถ้าอยากได้อะไรก็บอกฉันมา จะออกไปซื้อมาให้... แต่ตอนนี้ก็เสื้อผ้า ผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน แก้ว สินะ อยากได้อะไรอีกมั้ย?”

            “… เรีย- ริวโดเนี่ยใจดีจังเลยนะคะ แปลกจะนะคะที่เรี- ริวโดไม่มีแฟนหรืออะไรอย่างนั้นน่ะ ทั้งที่หน้าตาก็ดี แถมยังเป็นตำรวจอีก

            อา ฉันยอมแพ้แล้ว เชิญเรียกว่าเรียวเถอะ... สาเหตุที่ไม่มีน่ะ ก็คงเพราะเป็นตำรวจเนี่ยแหละนะ

            หมายความว่าไงเหรอคะ?”

            ... ก็... ริวโด เรียว – ตำรวจที่ฆ่าคนมากที่สุดในญี่ปุ่นไง เพื่อการลงโทษผู้ที่ทำความผิดแล้ว ความตายเป็นทางออกที่ดีที่สุด ถ้าจับเข้าคุก ซักวันก็คงออกมาทำผิดอีก การทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไปเป็นทางเลือกที่ดีกว่า... เพราะอย่างนั้นแหละ ฉันถึงถูกมองด้วยสายตาที่หวาดกลัวมากกว่าสายตานับถือล่ะนะ

            ใจร้ายจัง....

            ... หึ แม้แต่คนตายไปแล้วยังเรียกเราว่าใจร้ายเนี่ย... เจ็บเหมือนตายเลยแฮะ...

            ทั้งๆ ที่เรียวก็ช่วยจัดการให้แล้ว แต่ไม่มีใครชม หรือว่านับถือน่ะ คนพวกนั้นใจร้ายจัง

            หืม?’

            ก็เรียวน่ะ *ง่ำ* อำเอื้ออุ๊กอนอิ ? (ทำเพื่อทุกคนหนิ) น่าสงสารเรียวออก

           

            *ฮึบ* /ลุกออกจากเก้าอี้/ งั้นฉันจะไปซื้อของมาให้ ฝากดูแลเรื่องจานทีนะ แล้วก็ชั้นหนังสือตรงนั้น อาจจะไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แต่อ่านแก้เบื่อไปก่อนละกัน

            *อึก* อื้ม! ไปดีมาดีนะ! ....เรียว!”

            มีอะไรเหรอ?” /พูดพลางสวมเสื่อโค้ท/

            ฉันน่ะคิดว่าวิธีที่เรียวใช้น่ะ มันอาจดูรุนแรงเกินไป... ให้คนตายมาพูดแปลกๆ ... หลังจากที่ตายไปน่ะ มันรู้สึกเหงาๆ แปลกๆล่ะ อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกตอนนี้ ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้น เรียวก็ทำเพื่อความปลอดภัยของทั้งประชาชนแล้วก็คนอื่นๆ ในทีมใช่มั้ยล่ะ? ถ้าเป็นอย่างนั้น สำหรับฉัน เรียวก็ทำถูกแล้วล่ะ!”

            “… อืม ขอบใจนะ

            *แอ๊ด ปึง*

            “… ริวโด เรียว... ชื่อนี้มันคุ้นหูจังเลยน้า—”

 

 

*แซ่ก แซ่ก* เสียงของถุงพลาสติกหลายถุงกระทบไปมา

            ‘”เรียวน่ะ ทำเพื่อทุกคนหนิ เหรอ... อา ยัยบ๊องนั่นเรียกเราแบบไม่มีคุณ ไม่มึคุง อะไรเลยแฮะ ช่างเถอะ อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน... แล้วเราซื้อมังงะมา ยัยนั่นจะชอบมั้ยน้า.. ถ้ากลับไปแล้วยัยนั่นโจมตีเราขึ้นมา... เราจะยิงลงมั้ยนะ

            /เตรียมหยิบปืนไว้ แล้วเปิดประตูออกช้าๆ/ *แอ๊ดด*

            ... ทาเอะ?”

            *ซู่ ซู่* เสียงเหมือนน้ำจากฝักบัว     *ปึง*

            นี่ ทาเอะ เธออยู่ในห้องน้ำเหรอ?”

            “…”

            ทาเอะ?”

            อื๋ม? โทษทีนะ! สระผมอยู่! ไม่ได้ยินเลย! เรียวพูดว่าอะไรนะ!”

            ... อา! ไม่มีอะไร! ผ้าเช็ดตัวกับเสื้อไว้ตรงตะกร้านะ!”

            แล้วเสื้อในล่ะ! ได้ซื้อมามั้ย!”

            ยัยนี่...ไม่ลายเลยรึไงเนี่ย

            อา! ไว้รวมกับเสื้อผ้าแล้ว!”

            เรียว! ขอบคุณนะ!”  *ซู่ ซู่*...

 

            /เดินออกมา แล้วไปนั่งบนเตียง/

            *ฮืบ* อืม... ยัยนั่น... ทำความสะอาดห้องหมดเลยเหรอเนี่ย.. หนังสือก็เรียงใหม่ ซิงค์ก็เงาวับเลย ผ้าก็ถูกซักแล้วก็ตากแล้วด้วย.. /นอนลง/ อา ดีจังเลยแฮะ แบบนี้น่ะ..

            อะไรดีเหรอ?”

            หืม? ก็แบบว่า.. เหมือนกับเป็น.. รูมเมทล่ะมั้ง?.. ตั้งแต่เรียนจบ ฉันก็อยู่คนเดียวมาตลอดเลย... เพื่อนก็ไม่มีด้วย... แถมฉันหนีออกจากบ้าน ก็เลยต้องทำอะไรด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ที่หนีก็เพราะอยากเป็นตำรวจล่ะนะ พ่อแม่ฉันอยากให้ฉันเป็นทนายความ.. แต่ว่าฉันไม่อยากก็เลยหนีออกมา อา ยาวนานจริงๆ แฮะ... แล้วเธอล่ะ? พอจะจำเรื่- เฮ้ย!” /หันหน้าหนี/

          เป็นอะไรไปเหรอเรียว?”

            ทำไมคาดผ้าเช็ดตัวมาแบบนั้นเล่า! ไปแต่งตัวดีๆ ก่อนเซ่!?”

          โอ๊ะ! เห เรียวเนี่ย สุภาพบุรุษ จัง เลย นะ <3”

            อึก... เอาล่ะๆ ฉันหลับตาอยู่! ไปแต่งตัวดีๆ ก่อนเลย!”

            *คิกคิก* เรียวตะโกนใส่ฉันครั้งแรกเพราะเรื่องแบบนี้เหรอเนี่ย—?”

            อึก...

            เดี๋ยวนะ...เราก็เห็นร่างผู้หญิง (ศพ) มาตั้งเยอะ แถมยังจับหน้าอกของยัยนี่มาแล้วด้วยตอนตรวจสอบ แล้วเราอายอะไรของเราล่ะเนี่ย? อา ไม่เข้าใจเลยแฮะ

 

 

หลายวันต่อมา

            นี่เรียว ข้าวเย็นเสร็จแล้วนะ!”

            อา เดี๋ยวไป

            นี่ ฉันว่า Voodoo น่ะไม่น่าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นะ ถ้าจะเกี่ยวก็ต้องเล่มนี้สิ WitchCraft ไงล่ะ!”

            อา แต่ Necromancy ก็มีสิทธิ์ใช่นี่นา—”

            ทั้งห้องของเรียวเต็มไปด้วยหนังสือเกี่ยวกับความตายมากมาย ตั้งแต่พุทธศาสนาไปจนถึงลัทธิซาตาน ในตอนแรกๆ ก็มีแต่มังงะที่เรียวซื้อมาให้ทาเอะ แต่กลับกลายเป็นว่าสุดท้าย ทั้งคู่ก็หาข้อมูลด้วยหนังสือที่ดูยังไงก็ไม่ต่างอะไรกับหนังสือที่พวกจูนิเบียวเป็นคนเขียน หรือไม่ก็อย่างน้อยก็เป็นพวกที่คิดว่ามนุษย์แล้วจริงๆ ถูกพวกลิซาร์ดแมนควบคุมอยู่เบื้องหลัง อะไรทำนองนั้น

            ... เรียว... ฉันขออะไรหน่อยได้มั้ย...

            ...อา ว่ามาสิ

            *พรุ่บ* เสียงปิดหน้าหนังสือ

            พรุ่งนี้ฉันออกไปด้วยได้มั้ย?”

            “…ฮะ? จะออกไปข้างนอกน่ะนะ?”

            อืม! ฉันอยากไปเห็นหนังสือด้วยตัวเองน่ะ แล้วก็อยากออกไปเที่ยวบ้างน่ะ จะว่าไป เธอไม่ต้องไปสำนักงานเหรอ?”

            ฉันเป็นหน่วยทำคดีพิเศษ ตราบใดที่ยังไม่มีเรื่องแบบนั้น ฉันก็พักผ่อนได้ ปกติฉันจะไปทำงานเอกสารที่ไม่มีใครทำแหละนะ แต่ตอนนี้ต้องหาข้อมูลเรื่องเธอก่อน แล้วเรื่องออกไปข้างนอกน่ะ... เธอแน่ใจนะ ว่าจะไม่ทำอะไรแปลกๆ

            อื้ม! 80% เลยล่ะ!”

            จังหวะนี้ควรบอกว่า 100 หรือ 200 สิ

            น่านะ ให้ไปด้วยเถอะนะ ฉันอยากออกไปเที่ยวจริงๆน่ะ!”

            ... อา ไปเที่ยวเสร็จ ขากลับก็แวะร้านหนังสือด้วยละกันนะ จะได้หาข้อมูลเพิ่ม

            พูดจริงนะเรียว! พูดจริงนะ! เย่! จะได้ออกไปเที่ยวแล้ว! เรียวใจดีที่สุดเลย!”

            /กระโดดเข้ามากอด/

            *อ่อก* *แค่ก แค่ก* ยัยบ้า! อย่ากระแทกเข้ามางี้สิ! แล้วปล่อยได้แล้วน่า! ฉันก็อายเป็นนะ! โตขนาดนี้แล้-

          *แอ๊ด* แหมๆ จู๋จี๋ใหญ่เชียว ขอโทษที่ขัดจังหวะนะจ๊ะ*แอ๊ด ปึง*

            อา พรุ่งนี้โดนเมาท์รัวๆแน่เลย...

            เรื่องอะไรเหรอ?”

            /เอามือสับหน้าผากทาเอะ/ “โอ๊ย!”

            ยัยบ๊องเอ้ย เอาล่ะกินข้าวกัน!”

            เอ๋ เรียว! เมื่อกี้หมายถึงอะไรอ้า—!”

 

 

            ผ้าปิดตาสำรอง.. เสื้อคอเต่าปิดแผลมิดชิดแล้ว.. อากาศก็เย็นพอจะปิดเรื่องอุณหภูมิ.. อืม เอาล่ะ! เรียว! พร้อมแล้วล่ะ!”

            อา ไปกันเถอะ

            *แอ๊ด* *ปึง*

 

            เรียว ดูนั่นสิ! ชิบะ ล่ะ ชิบะ! น่ารักจังเลย~!”

            นี่ ที่นี่ล่ะที่ทำงานฉันน่ะ

            ใหญ่โตจังเลย~ เทียบกับห้องเราแล้วเหมือนโรงแรมเลย~”

            อา ห้องเราดูเล็กไปจริงๆแหละนะ

            นี่! เรียว ของเราได้แล้วล่ะ! อ๊ะ ขอบคุณค่า~  *ง่ำ* อื้ม~ ซอฟท์ครีมอร่อยจัง~”

            ลองของฉันมั้ย? เป็นรสช็อกโกแลตน่ะ

            ได้จริงเหรอ?! อื้ม!~ อร่อยจัง~”

            *หึหึ* เอาล่ะ ไปไหนต่อดี?”

            ร้านหนังสือ! ฉันอยากไปดูหนังสือแล้ว!”

            อาๆ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้..”

            คุณเรีย- คุณริวโดเหรอครับ?!”

            /หันไปตามเสียง/ โอ๊ะ- นาย.. พันตำรวจโทสึกาว่าสินะ

            โห จำได้ถึงขนาดยศผมเลยเหรอเนี่ย พอดีเห็นก็เลยทักนะครับ โอ๊ะ ส่วนทางนั้นคุณแฟนเหรอครับ?”

            หืม? /หันหน้าไปมองทาเอะ/ /ทาเอะมองกลับมาเหมือนถามด้วยรอยยิ้ม/

            ช่างเรื่องนั้นก่อนละกัน โทษทีนะที่ช่วงนี้ไม่ได้ไปสำนักงานเลย มีธุระใหญ่น่ะ

            อ่า ไม่เป็นไรหรอกครับ! พ..พอดีว่าช่วงนี้ทางเราก็ยุ่งแต่กับคดีขโมยของศพนั่นแหละครับ พวกเราก็เลยใช้เวลาส่วนใหญ่สืบหาตัวคนร้ายที่ยังลอยนวลอยู่.. สรุปว่า..แอบคบกันเหรอครับ?”

            อึก.. จะยังไงก็ช่างฉันเถอะน่า! งั้นไว้เจอกันนะ สึกาว่า

            ครับ! อ่า..ให้พูดกันตามตรง.. คุณริวโดเนี่ย ใจดีกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ อ๊ะ! ไม่ใช่ว่าคุณดูใจร้ายหรืออะไรนะครับ! แต่พอคุยแล้วไม่กดดันเท่าที่คิด

            เหรอ? อา คงเพราะยัยบ๊องนั่นด้วยแหละนะ งั้น ไปล่ะ

            ครับ! ขอให้สนุกนะครับ!” /ตะเบ๊ะ/

            /เรียวตะเบ๊ะกลับแบบสบายๆ/

            ... คุณรินโดกับคุณทาเอะเหรอ? ไปเล่าให้สารวัตรฟังดีกว่า! ท่านต้องชอบเรื่องแบบนี้แน่เลย! เผลอๆอาจจะมาเป็นเจ้าภาพงานแต่งเลยก็ได้นะ อะ- เราก็เวอร์ไป แต่สองคนนั้นดูเข้ากันดีจริงๆ น้า~ อา อยากจะเจอของเราบ้างจัง

            แล้วก็นะเรียว! อ๊ะ-...

            หืม? มีอะไรเหรอ ทาเอะ? อ๊ะ..

            ตอนที่สองคนกำลังเดินไปร้านหนังสือด้วยกัน พร้อมกับของมากมายที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ ก็ได้พบบ้านหลังหนึ่ง โดยป้ายนามสกุลของบ้านนี้คือ

            “ ‘วาชิโอะ... เหรอ...

            หรือว่า...เรียว! หรือว่า!”

            หืม?”

            อะไรกัน ทั้งๆ ที่นี่น่าจะเป็นข้อมูลที่ดี แต่พอคิดว่าทาเอะจะกลับมาอยู่ที่นี่.. มันก็รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

            หรือว่านี่จะเป็นบ้านของลูกสาวฉัน!”

            ฮะ! เธอมีลูกแล้วเหรอ?!”

            อ๊ะ! ยังนี่นา /ฟาดสันมือลงบนหัวทาเอะแบบต่อเนื่อง/

            โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย! ง่า! เจ็บนะเรียว! โกรธอะไรเนี่ย! …แล้ว...ยังไงดีล่ะ?”

            ...เธออยากเข้าไปมั้ยล่ะ?”

            ...ถ้าเข้าไปแล้วเจอคนในครอบครัว... เค้าน่าจะกลัวฉันนี่นา ใช่ม้า~? ฉะนั้น เราไปต่อเถอะ

            นี่เธอคิดเรื่องแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?”

            ใจร้าย~! ฉันเองก็เป็นคนฉลาดนะ!”

            /เริ่มเดินต่อ/ เห ไม่อยากเชื่อเลยแฮะ…”

            /เดินตามเรียวไป/ จริงๆนะ! ได้คะแนนเรียนสูงด้วย!”

เวลาประมาณ 17.31 น.- ; ทางเดินกลับไปที่หอพักของเรียว

            อา ไม่มีข้อมูลที่อยากได้เลยนะ... แล้วก็สองเล่มที่ซื้อมาก็เริ่มเป็นเรื่องของการแพทย์แล้วด้วย... บางทีฉันอาจต้องซื้อหนังสือเตรียมสอบแพทย์มาอ่านคู่ด้วยมั้งเนี่ย..

            ...เอ่อ...ขอโทษนะเรียว..

            หืม? เป็นอะไรไปน่ะ ไม่สมเป็นเธอเลย... แต่... ไม่ต้องขอโทษหรอก...

            ใบหน้าของทาเอะที่ปกติยิ้มอยู่เสมอ พอมาเห็นตอนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้ว...

            ถ้าเกิดว่าเราหาวิธีไม่ได้จริงๆ ล่ะก็ ฉันจะอยู่กับเธอไปเรื่อยๆ เอง เพราะงั้น-

            ทาเอะ?”

            ทางนั้น...สุสานเหรอ...เมืองนี้มีสุสานที่ถูกจัดแบบเปิดเผยให้เข้าได้ง่ายด้วยสินะ... เพื่อเป็นการเคารพความรู้สึกของผู้ที่เสียคนสำคัญไป แต่กลับมีไอ้พวกเวรที่มาขุดเพื่อของมีค่า... ที่นี่ตามบันทึกแล้วโดนบ่อยสุดสินะ..’

            อยากไปดูมั้ย?...”

            อืม เพราะอะไรไม่รู้.. แต่รู้สึกอยากร้องไห้ออกมาเฉยเลยน่ะ...

            ทาเอะ... โทษทีที่ถามอย่างนี้นะ.. พวกเราเป็นอะไรกันเหรอ..”

            หืม? ฉันกับเรียว...Partner In Crime!”

            ผู้ทำความผิดร่วมเหรอ... หึหึ ทั้งที่ฉันเป็นตำรวจเนี่ยนะ

            คิคิ ก็เรียวช่วยฉันที่แอบซ่อนความลับนี้ไว้นี่นา คำนี้แหละเหมาะที่สุดแล้ว

            /ดึงไหล่ทาเอะเข้ามาใกล้ตัว กอดด้วยมือเดียว/

            เรียว?”

            โทษทีนะ... แต่เธอยิ้มหรือหัวเราะว่างเปล่าแบบนั้น ฉันปล่อยไว้ไม่ได้น่ะ…”

            ...อืม ขอบคุณนะ...

           

            เอาล่ะ เรียว ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ

            อะ..อืม.. เข้าไปกันเถอะ

            อื้ม!”  เสียงตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสเหมือนเดิม

...

            กว้างจังเลย~~!”

            แต่ที่นี่เป็นสุสานนะ.. พอคิดแบบนี้แล้วดูน่าเศร้ายังไงก็ไม่รู้นะ...

            อื้ม นั่นสิเนอะ ฮะฮะ... โอ๊ะ! ดูนั่นสิเรียว! มีเด็กผู้หญิงมาไหว้หลุมศพคนเดียวด้วยล่ะ!”

            หืม ใจกล้าเหมือนกันนะ นึกว่าพวกเด็กๆ จะกลัวอะไรแบบนี้ซะอีก... อืม.. ในมือนั่นมีกล่องเล็กๆ ด้วยแฮะ... ของสำคัญของผู้ตายรึเปล่านะ..

            งั้น! ฉันไปหาเธอหน่อยน้า~”

            อะ...อืม..   สังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลยแฮะ...

            พี่...

                เป็นหลุมศพของพี่เหรอจ๊ะ?”

            /หลับตาไหว้หลุมศพอยู่/ ค่ะ... เป็นพี่ที่หนูรักมากเลย... เธอเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้วน่ะค่ะ วันนี้ก็ครบรอบหนึ่งปีพอดี แต่ว่าคุณพ่อกับคุณแม่มาไม่ได้ หนูก็เลยมาคนเดียวน่ะค่ะ

            เห เธอเนี่ย ใจกล้าจังเลยน้า~”

            แฮะแฮะ ก็ถ้าเป็นพี่ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวนี่นา~ /ลืมตาแล้วหันมามอง/

            ถ้าพี่จะมาหลอกละก็ หนูไม่- อะ...กรี๊ด!!!” /ล้มลงไป/

            เอ๋?-

            หืม? /วิ่งเข้ามา/ โฮ่ย! นี่ทาเอะเกิดอะไรขึ้น?! นี่ เธอ! เป็นอะไรมั้ย

            พ...พ...

            นี่ เธอทำนี่ตกไว้- *แกร๊ก*

        ภายในกล่องเล็กๆ มีลูกตาของมนุษย์อยู่

            ... นี่ เธอน่ะ... นี่มันหมายความว่าไงกัน

            อะ...อะ...

            อา ไม่ต้องตกใจไป ฉันไม่ทำอะไรเธอแน่ สัญญาเลย นี่ /หยิบตราตำรวจ/ ฉันเป็นตำรวจ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่จับเธอหรืออะไรพวกนั้นหรอก แค่ช่วยตอบคำถามบางอย่างก็พอ

            เด็กคนนั้นวิ่งมาหลบหลังเรียว แล้วมองไปทางทาเอะ

            หืม? เรียว? แผลฉันมันเปิดหรืออะไรรึเปล่า? ทำไมเด็กคนนี้ถึงกลัวขนาดนี้ล-”

            /หยิบกล่องในมือตำรวจ แล้วออกวิ่ง/

            โฮ่ย! นี่! ไปเถอะทาเอะ!”

            อื้ม!”

            แล้วเด็กคนนั้นก็วิ่งข้ามถนนไป

            โฮ่ย! นี่! สัญญาณไฟมัน!-”

*แปรน แปรน!!!* เสียงของรถที่พุ่งเข้ามาพร้อมบีบแตร

            *ฮึบ*

            เรียวโดดไปผลักตัวของเด็กคนนั้นแล้วจะรับรถแทน

            แต่ทาเอะก็ดึงตัวเรียวอีกที

            อะ.. เฮ้ย! ทาเอะ!”

          ไม่เป็นไร ไม่เป็-

*ปึง!* *เอี๊ยด โครม!*

        รถเสียหลักไปชนกับเสาไฟฟ้าข้างๆ ส่วนตัวทาเอะปลิวไปทางเด็กคนนั้น

        พ...พ...พี่ทาเอะ! อย่าตายนะ!”

        อึก....เด็กคนนี้รู้จักทาเอะเรอะ.... ก่อนที่คนจะเริ่มมามุงดู เราต้อง!-

            /อุ้มตัวทาเอะขึ้น/ *ฮึบ* นี่! เธอน่ะ! ไปด้วยกันมั้ย?!”

            อื้ม!”

แล้วเรียวกับเด็กคนนั้นก็วิ่งหายไป

 

...

 

            *แอ๊ด! ปึง!*

            *แฮ่ก แฮ่ก* กลับมาถึงแล้ว... แฮ่ก...น่าจะปลอดภัยแล้ว.. /เอาตัวทาเอะมาวางบนเตียง/

แล้วเธอ..*แฮ่ก*...รู้จักยัยนี่ด้วยเหรอ?”

            *แฮ่ก*...คะ...ค่ะ...หนูเป็นน้องสาวของเธอ...สึสึค่ะ...

            ฮ่า อ่าฮะ สึสึ นะ.. โทษทีนะ แต่เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟัง

            ขะ...ขอความกรุณาด้วยค่ะ...

            แล้วอย่างนี้...พี่จ๋าเขาจะตื่นมั้ยคะ?”

            ไม่รู้สิ... แต่ไม่มีเลือดออกเลย...เพราะไม่มีชีพจร เลือดเลยไม่ไหลเวียนล่ะมั้ง..

            ซอมบี้....

            อา ฟังดูน่าเหลือเชื่อ แต่มันก็เป็นเรื่องจริงล่ะนะ...

            พี่จ๋าเขา...โดนรถชนเมื่อปีที่แล้ว... ศพของพี่จ๋า...บริเวณหลังรับแรงกระแทกจนทำให้อกด้านหน้าเปิดออก...เลือดของพี่...*ฮึก*...ตอนนั้นหนูทำอะไร *ฮึก* ไม่ได้เลย.. แม้แต่ตอนนี้...*ฮึก*

            อา /เอามือลูบหัว/ เธอไม่ผิดหรอกนะ... พยายามได้ดีมาก...

แล้วสึสึก็ร้องไห้ออกมา เหมือนกับว่าเธอนั้นเก็บความรู้สึกนี้มาตลอดเวลาที่ผ่านมา...

 

...

 

            ไม่เป็นไรแล้วนะ?”

            ค่ะ..ขอโทษนะคะ..”

            ไม่เป็นไรๆ ...ว่าแต่...ตานั่น...

            ก่อนที่จะโดนรถชน...พี่จ๋าเขาซื้อสร้อยมา...หนูคิดว่ามันสวยมาก..พอพี่เห็น พี่ก็ส่งกล่องใส่สร้อยอันนั้นให้ แล้วบอกว่าเอาไว้เก็บของสำคัญ...

            สมกับเป็นยัยนี่ดีล่ะนะ... อ๊ะ! หรือว่า...หลังทาเอะถูกรถชน...

            ขะ.../ตัวสั่น/..ค่ะ..มันกลิ้งมาทางหนู หนูเลยเก็บมาจะเอาให้ตอนวันงานศพ...แต่...หนูไม่กล้าแตะมัน...หนูเลยได้แต่เก็บมันไว้... ขอ...ขอโทษนะคะ...

            อ๊ะ...อืม ไม่เป็นไรหรอก...*ฮึฮึ* ถ้ายัยนี่รู้ก็คงอยากให้เธอเก็บไว้ล่ะมั้ง

            มะ...ไม่โกรธเหรอคะ?...”

            อา ให้ว่ากันตามตรง..พออยู่กับยัยนั่น...สามัญสำนึกฉันลดลงไปเยอะเหมือนกันแฮะ..”

            ใจร้ายจังนะคะ.. พอฉันนอนอยู่ก็ว่าเอาว่าเอาไม่หยุดเลย

            ... นี่... ฉันไม่เล่นบท แล้วก็นะ อ๊ะ!’ แล้วตกใจตอนเธอตื่นหรอกนะถ้าตื่นแล้วก็หัดบอกหน่อยสิ...สึสึ...น้องสาวเธอเป็นห่วงแย่

            ชิ—”

            พี่จ๋า!” /วิ่งเข้าไปกอด/ หนูขอโทษที่กลัวพี่นะคะ! หนูน่ะ หนูน่ะ! *ฮึก*

            จ้ะจะ... โอ๋ๆนะ ไม่เป็นไรนะๆ...

            ข่าวต่อไปนะครับ มีเหตุการณ์รถชนขึ้นในเขตสองจากหน้าสถานี แต่หลังเกิดเหตุจากปาคำผู้เห็นเหตุการณ์ ก็มีชายคนหนึ่งเก็บตัวผู้ถูกชนไป ทางคนขับยังหมดสติอยู่จึงยังไม่สามารถถามถึงสถานการณ์ได้นะครับ ทางเราจะดำเนินข่าวเรื่องนี้ต่อไปครับ

            ชิ..ดันโดนถ่ายติดซะได้...

            หืม? น่า เรียว.. แค่โดนถ่ายติดหลังเอง

            แต่อาจโดนสืบถึงก็ได้...ต้องคอยระวังหลังจากนี้แล้ว..

            เอ่อ...คุณเรียวคะถ้าพี่จ๋าโดนเจอตัวแล้วจะเป็นยังไงเหรอคะ?”

            … “อ๊ะ! นั่นสิ! นี่เรียว! ถ้าโดนเจอตัวแล้วก็ไม่เห็นเป็นไรหนิ!”

            “…ถ้าโดนเจอ...เธออาจจะถูกเอาไปทดลอง...หรือไม่ก็..ทำให้ไปสู่สุขคติละมั้ง..”

            งั้นก็ดีสิคะ! เนอะพี่จ๋า!”

            อะ...อืม...นี่เรียว! เธออยากให้ฉันไปสู่สุขคติรึเปล่า? “

            หืม? ทำไมถามอย่างนั้นล่ะพี่จ๋า..? นี่คุณเรียวคะ?”

            อึก...

            นี่สึสึฟังนะ อาจจะฟังดูแปลกๆ แต่อย่าไปคิดมากเลยนะ..”

            อืม ถ้าพี่จ๋าพูดอย่างนั้นล่ะนะ...

            เรียว...ตอบฉันมาตรงๆ เถอะนะ... ฉันน่ะสนุกกับชีวิตแบบนี้นะ... ถ้าให้พูดกันตามตรง..ก็ไม่อยากจะหายไป...เธอล่ะ....ว่าไง เรียว

            เธอน่ะ..แต่...อะ...อา ..เธอ...ต้องไปสู่สุขคตินะ..

            งั้นเหรอ...นั่นสินะ..

           

            นี่? คุณเรียวอยากอยู่กับพี่จ๋าต่อมั้ยคะ?”

            อึก...

            ถ้าอยากอยู่ต่อ...หนู...หนูจะช่วยซ่อนความลับเองค่ะ!”

            “…ทาเอะ...เธอว่าไงล่ะ...

            ...ฉัน..ฉันไม่รู้..ฉันไม่รู้! ไม่เข้าใจ! ไม่เข้าใจเลย! เรียว! ขอร้องล่ะ! ช่วยตัดสินใจทีเถอะนะ!”

            ทาเอะ... สึสึ ขอกล่องนั้นหน่อยได้มั้ย?”

            *ฮึก* เอาจริงเหรอคะ...อะ..ไม่สิ..ขอโทษค่ะ...นี่ค่ะ...

            ขอบใจนะ..ทาเอะ..มาใกล้ๆ หน่อยสิ...

            /ขยับเข้ามาใกล้/แล้ว...ถ้าใส่ดวงตานี่คืนแล้ว...ก็จบแค่นั้นเลยเหรอ

            อืม.. พร้อมนะ...ทาเอะ

            อื้ม!...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ!”

            *สวบ*

            ... ฉันเริ่มหายไปรึยัง?”

            อ่า ยังเลยนะพี่จ๋า...

            เรียว?”

            อืม—… ยังไม่หายไปนะ....

            อ่า...หรือว่ายังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ไปสู่สุขคติ ?”

            อ่า คงงั้น...มั้ง?”

            เรียว!!!” /โผกอด/  พี่จ๋า!!” /เข้ามากอดด้วย/

          เอ้ย!?! นี่! ก็บอกแล้วไงว่ากระแทกเข้ามา แล้วสึสึก็เอาด้วยเหรอเนี่ย!?!”

          เรียว!! เรียว!!!!” | “พี่จ๋า!! พี่จ๋า!!”

          โธ่ แต่ก็ว่าไม่ได้ล่ะนะ ทั้งคู่เมื่อกี้ก็คงกลัวสุดๆเลยนี่นา

            เอาล่ะๆ ทั้งคู่ใจเย็นๆ ก่อนนะ เอาเป็นว่าหลังจากนี้... พวกเราจะหาวิธีกันต่อ แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น เราก็อยู่แบบนี้ก็ได้นี่ เนอะ?”

            *ฮึก*อื้ม!”

 

            *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เรียวจ๊ะ! เปิดประตูให้ป้าหน่อย!”

            อ๊ะ! เรียว! คุณป้าล่ะ! เดี๋ยวฉันไปเปิ-

            /เอามือปิดปากทาเอะ/

            “*อื้ม!*”

            โทษทีนะ แต่ว่าเงียบหน่อย... โมโมะน่ะ จะเรียกฉันว่าเรียวคุง เราหนีไปทางหน้าต่างเถอะ สึสึ! มาเร็ว!”

                เรียวจ๊ะ ป้าเปิดเข้าไปแล้วนะ

            *ปึง!*

            ขอบคุณนะครับ คุณโมโมะ สึกาว่าคุง เข้าไปตรวจทางขวาทีนะ ส่วนฉันจะไปทางซ้ายเอง

            เอ่อ...ขอโทษนะครับ แต่แน่ใจเหรอครับคุณชิเอ็น ว่าที่พวกเราเห็นในทีวีเป็นคุณริวโดน่ะครับ?”

            อ่า ฉันอยู่กับหมอนั่นมานาน มั่นใจสุดๆเลยล่ะ แต่ว่าไม่ค่อยอยากให้เป็นหมอนั่นเลย... ทำไมหมอนั่นต้องไปแบกศพของผู้หญิงมาแล้ววิ่งหนีไปด้วยเล่า แถมสารวัตรก็บอกว่ามีที่ๆ คิดว่าน่าจะใช่ แล้วไปอยู่ที่นั่นอีก... มีแต่เรื่องให้ไม่เข้าใจน้า~”

 

 

            *แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก*

            พวกเราน่าจะหนีไกลพอแล้วล่ะ *แฮ่ก* ไหวมั้ยสึสึ?”

            *แฮ่ก* ค่ะ น่าจะไหวค่ะ

            อา เธอมาที่นี่จริงด้วยสิน้า เรียว

           

            สารวัตร? ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”

            อืม ก็อยากจะตอบว่าอยู่ใกล้กับอุบัติเหตุก่อนหน้านี้แหละนะ แต่ถ้าให้พูด ก็ขอตอบว่าลางสังหรณ์ละกัน...แล้วเธอล่ะ เรียว มาทำอะไรที่นี่? แถมยังมาผู้หญิงสองคนอีก

            ...คือ...  /มือขวาถูกสึสึกำแน่น/

            สารวัตร...ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย

            อืม โทษทีนะ แต่ต้องขอปฏิเสธ ทุกคน ล้อมตัวเรียวไว้!”

        อะ- /ถูกล็อคแขนแล้วกดหัวลงกับพื้น/ อะไร! ทำอะไรครับ! สารวัตร!”

          โทษทีนะเรียว ซาซาโอะจำตัวเด็กคนไว้ดีๆ นะ แต่ระวังอย่าไปทำให้เธอเจ็บด้วยล่ะ

            ส่วนเธอ... วาชิโอะ ทาเอะ เสียชีวิตเมื่อ 1 ปีที่แล้ว ถูกรถชนตายคาที่...อืม น้องสาว... วาชิโอะ สึสึ – น้องสาวของผู้ตาย... เรียว! อ๊ะ! โทษที นี่! เบามือหน่อย! เรียวตอบคำถามฉันมาหน่อยได้มั้ย?”

            อึก... อา ถามมาเลย

            เรียว... เธอจะทำยังไงต่อ...?”

            อึก... หาวิธี...ทำให้เธอ...ไปสู่สุขคติ และจนกว่าจะหาทางเจอ ก็จะอยู่ด้วยกันไปก่อน

            ซอมบี้เนี่ยนะ? ไปสู่สุขคติ... เรียว... ฉันขอเสนอวิธีการแก้ปัญหาของฉันได้มั้ย?
            ฉันว่าเราควรฝังมันไว้ คือสู่หลุมของมัน

            ...

            เรียว?”

            สารวัตร... มัน อะไรของคุณกัน?! ทาเอะน่ะ!? ถึงจะเป็นซอมบี้! แต่เธอก็เป็นมนุษย์นะ! แถมเธอยังตายไม่ได้อีก! ถ้าฝังไปล่ะก็ ก็ต้องอยู่อย่างนั้นไปตลอดเลยนะ! แล้วถึงอย่างนั้น! คุณยังจะ!-”

          เรียว!”

          “…ทาเอะ?”

            คุณสารวัตร..ปล่อยตัวเรียวเถอะค่ะ... ฉันจะยอมโดนฝังเองค่ะ

            ทาเอะแต่เธอต้องอยู่อย่างนั้นไปตลอดเลยนะ!”

          ฮะฮะ...ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา โทษทีนะ สึสึ พี่ไปก่อนนะ.. คุณสารวัตรคะ...ช่วยหน่อยนะคะ

            อืม เธอน่ะ เป็นซอมบี้จริงๆเหรอเนี่ย?”

            สารวัตร—”

            น่าๆ เรียว ไม่ต้องโกรธขนาดนั้นก็ได้~ ค่ะ ฉันเป็นซอมบี้จริงๆ ค่ะ แต่เป็นได้ไง อันนี้ฉันตอบไม่ได้จริงๆ ค่ะ

            อะ...อืม แล้วต้องโดนฝังไปตลอดเลยนะ โทษทีนะ ฉันนึกออกแค่วิธีนี้วิธีเดียว..”

            ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ

            พวกตำรวจนำพลั่วจากห้องเก็บของมาขุดเป็นหลุม ลึกประมาณ 5 เมตร

            เตรียมโรงศพสำรองออกมา แล้วให้ทาเอะไปนั่งในนั้นระหว่างรอ

            *ฮึก ฮึก* เรียว... ต้องฝังพี่จ๋าจริงๆ เหรอ...ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ เหรอ? เรียว?”

            /กลั้นน้ำตาเต็มที่/ อึก...อา โทษทีนะ... ฉันช่วยอะไรไม่ได้เลย..”

            /ส่ายหน้า/ ไม่หรอก...เรียวไม่ผิดหรอกนะ...แต่...ถึงอย่างนั้น…”

            สารวัตรเดินมาหามุมที่สองคนยืนอยู่    

เรียวเข้าไปคุยกับเธอก็ได้นะ ฉันดูแลสึสึให้เอง... แล้วอีกอย่าง...ขอโทษนะ ที่เรียกเธอว่ามัน แล้วก็เรื่องที่ต้องใช้วิธีนี้น่ะ

ไม่หรอกครับสารวัตร มันต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว งั้น ขออนุญาตนะครับ

พวกตำรวจเริ่มเตรียมหย่อนโลงเข้าไป โดยที่ทาเอะยังนั่นอยู่เช่นเดิม

อ๊ะ! เรียว ขอโทษนะคะ ไม่ต้องปิดฝาโลงจะได้มั้ยคะ? ฝังลงไปทั้งอย่างนี้เลย

ทาเอะ...เธอแน่ใจเหรอ?”

อืม! ก็จะคุยลากัน จนถึงวินาทีสุดท้ายไง

ขอโทษนะครับ คุณริวโด ต้องนำโลงลงแล้วนะครับ

อะ...อืม

เรียว

อะไรเหรอ? ทาเอะ

ฉันน่ะ สนุกจริงๆ นะ เพราะอะไรซักอย่าง ตั้งแต่เจอเธอ ทุกอย่างมันก็ดูสนุกสุดๆ ไปเลย!-“

เริ่มปล่อยแล้วนะครับ!

ตั้งแต่หาข้อมูลเรื่องฉัน แล้วก็การใช้ชีวิตร่วมกัน... ตอนที่ออกมาข้างนอกด้วยกันด้วย ถึงจะแค่วันเดียวก็เถอะ... แถมยังเกิดเรื่องต่อเนื่องอีก...

ขอโทษนะครับ จะเริ่มกลบแล้วนะครับ

อา พอมองแบบนี้ เรียว เธออยู่สูงจังเลยนะ... นี่... เรียว... ฉันไม่เข้าใจเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์ซักเท่าไหร่.. ก็นะ แม้แต่ความทรงจำยังจำไม่ได้เลย... แต่ความรู้สึกเนี่ย มันเรียกว่า รักรึเปล่านะ?”

            *แซ่ก แซ่ก* ดินเริ่มกลบมาถึงท้องของทาเอะ

            อา ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน... แต่ถ้าเธอว่าอย่างนั้น ก็คงเป็นอย่างนั้นแหละนะ... อา ฉันรักเธอ... พอพูดแล้วแปลกๆ เหมือนกันนะ

            ฮะฮะฮะ พอเป็นเรียวพูดแล้วดูไม่เข้ากันจัง ฮะฮะ ... เรียว ฉันก็รักเธอนะ! สนุกมากจริงๆ! ถ้าเกิดว่าฉันได้ไปสู่สุขคติ ก็แปลว่าจะได้ไปเกิดใหม่ใช่ม้า~?”

            ดินถูกกลบมาจนถึงคอของทาเอะ

            ถ้าได้เกิดใหม่แล้ว~ ขอให้ฉันเจอเธออีกทีนะ! อยากจะอยู่กับเธอไปตลอดเลย~! ล่ะ!”

            ขอโทษนะครับ จะต้องกลบถึงหน้าแล้วนะครับ

            อืม กลบต่อไปเลย...

            เรียวอ้า~ ใจร้ายจัง~”

            โทษทีนะ...

            ไม่เป็นไรหรอกนะ เรียว เธอน่ะไม่ได้ผิดอะไรหรอก

            ขอโทษนะ ทาเอะ

            อืมๆ ไม่เป็นไรๆ

            ขอ...ขอโทษนะ!”

            อืม ลาก่อนนะ เรียว

           

            แล้วก็ไม่เห็นใบหน้าของทาเอะอีกเลย

 

           

            ฉันจะพาสึสึไปส่งบ้านนะ ส่วนเรียว เธอจะกลับยังไง?”

            อา ผมจะเดินกลับน่ะครับ

            งั้นเหรอ.... เรียว... พยายามเข้านะ-

            เรียว

            หืม? มีอะไรเหรอ สึสึ?”

            เรียวจำพี่ไม่ได้เหรอ?”

            “? หมายถึงอะไร?”

            หนูไม่มีโอกาสได้พูด แต่ว่า พี่จ๋าน่ะ รักเรียวมาตลอดเลยนะ!”

            หา—?”

            ... ขอให้นึกออกไวๆ นะเรียว งั้นหนูไปนะคะ ขอบคุณมากนะคะ

งั้นฉันไปนะ คาดเข็มขัดด้วยนะคุณหนู

            *บรื้น*

            ครับ...

...

            เสียงเดินของเท้าคู่เดียว กำลังเดินไปตามทางที่กลับเป็นประจำ

            นึกให้ออกเหรอ?.... รักมาตลอด..... ทาเอะ...ทาเอะ...

            *ฮึก*

            เราทำอะไรไม่ได้เลย... ทำอะไรไม่ได้จริงๆ

            *ฮึก*

            อยากเจอเธออีก... อยากจะกอดเธออีก...

            *ฮึก*

            เจ็บปวด...มันทน...ไม่ไหวแล้ว...

            *ฮึก... โฮ....โฮ*

            แล้วจากเสียงเท้า ก็กลายเป็นเสียงร่ำไห้ตลอดทาง

 

...

 

            อึก...กี่โมงแล้วนะ นอนไม่หลับเลย.... ทาเอะ...ทาเอะ... หืม? อะไร..?

            สมุดเหรอ? ของทาเอะเหรอ?’

 

            เอาล่ะ! เริ่มบันทึกวันแรกกันเลย! ฉันทาเอะ หลงรักคุณตำรวจที่ชื่อเรียวเข้าแล้วค่า~!
และนี่ก็จะเป็นบันทึกของฉันค่า
~! ….เอ๊ะ?!? อย่างนี้ก็เหมือนสโตกเกอร์เลยหนิ แย่แล้วๆ~”

            ฮึฮึ สมกับเป็นยัยนั่นดีแฮะ

            วันนี้โชคดีจัง ได้เจอคุณเรียวตอนกลับจากที่ทำงานด้วย เราสองคนเวลาเลิกงานใกล้กันขนาดนี้เลยเหรอ?! ..ไม่สิน้า~ ถ้าใช่ก็คงได้เจอกันทุกวันไปแล้วล่ะน้า~”

            งานฉันมันไม่มีเวลาตายตัวหรอกน่า

            คุณเรียวจะกินข้าวดีๆ มั้ยน้า~ ดูแล้วเหมือนไม่ค่อยได้กินอาหารครบทุกหมู่เท่าไหร่เลย แถมขอบตาก็ดำ นอนดึกด้วยสิน้า~ เอาล่ะ หลังจากนี้ จะทำกับข้าวให้กินช่วงเย็นละกัน!”

อะอ้าว...นึกว่าคุณโมโมะเป็นคนทำให้ซะอีก...อร่อยดีด้วยนะนั่นน่ะ..บันทึกก่อนสุดท้าย...

            วันนี้ได้มาแล้ว!! สร้อยที่เก็บเงินมานาน~ หวังว่าคุณเรียวจะหันมาเห็นน้า~ อา ว่าไปนั่น คุณเรียวน่ะ ยังไม่เคยมองมาเลยนี่นา แต่ว่า! ตัดสินใจแล้ว! พรุ่งนี้จะเริ่มคุยแล้ว! จะลองเข้าไปทักเลย! แล้วจะคุยเรื่องข้าวที่ทำ คุยเรื่องงาน คุยให้หมดเลย!”

            แต่ดันเกิดอุบัติเหตุก่อนสินะ... บันทึกสุดท้าย..เอ๊ะ?’

            อ่า ฉันทาเอะค่ะ วันนี้หลังจากที่อยู่บ้านตำรวจที่ชื่อเรียวมาสองวัน ก็พึ่งพบสมุดบันทึกเล่มนี้ค่ะ อา ลองอ่านดูแล้ว... การที่ตัวฉันมาที่นี่ คงเป็นเพราะแรงใจหรืออะไรซักอย่างล่ะมั้ง ? แต่ว่า ดีแล้วล่ะ... เก็บไว้เป็นความลับดีกว่าเนอะ? เพื่อเธอด้วย ทาเอะจังในอดีต... ฉันจะคอยเชียร์ทั้งในฐานะคนเดียวกัน และก็คู่แข่งด้วยนะ!”

            ‘… ทาเอะ...

           

            *แอ๊ด ปึง! ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ*

 

            เอาจริงเหรอเรา... แต่ก็วิ่งออกมาแล้ว.. แต่ว่ามันผิดนะ! .. แต่ถึงอย่างนั้น! แต่ถึงอย่างนั้น!’

            *แฮ่ก แฮ่ก* อ๊ะ!”

            อืม เธอมาจริงด้วยสินะ.. ดีจังที่มารอไว้

            สารวัตร... คุณอยู่ที่นี่ตั้งแต่เย็นเลยเหรอครับ?”

            อืม ก็เผื่อเธอกลับมาล่ะนะ เลยมารอไว้ก่อน...

            สารวัตรครับ...ผม-

            เรียว! ฉันจะไม่ห้ามการกระทำของนาย... พลั่วอยู่ในห้องเก็บของ แต่ว่านะ...คิดดีๆ ก่อนด้วยล่ะ

            ... ผม... ผมทำไม่ได้..

            ทั้งการขุดและก็การทำใจสินะ..”

            อึก...ทาเอะ...เธอสำคัญกับผมมาก มากกว่าที่ผมคิด มากกว่าที่คาดไป มากกว่าสิ่งใด

            เรียว มานี่สิ /กอดคอเรียว/

            ฟังนะ บางทีเราต้องเจอเรื่องที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ทั้งเรื่องการเติบโต เรื่องอายุ เรื่องความรัก เรื่องความตาย มันเจ็บปวดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...แต่ว่า! เราน่ะ ในฐานะมนุษย์ ความเจ็บปวดเหล่านั้นจะทำให้เราเติบโต... ให้เรื่องครั้งนี้มันสอนเธอเถอะนะ

            คนตายมักถูกลืมได้ง่าย ถ้าเธอมีเรื่องอะไรที่อยากทำล่ะก็ รีบทำซะเถอะนะ

            “…ครับ...

           

            /เดินมาหน้าหลุมศพของทาเอะ/

            นี่ ทาเอะ... ฉันเจอสมุดบันทึกของเธอแล้วนะ...รู้เรื่องที่เธอแอบมองฉันมาตลอดแล้วด้วย แต่ไม่เป็นไรนะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก... แล้วก็ ฉันน่ะ ไม่ว่ายังไงก็รักเธอจริงๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยล่ะ ฮะฮะ.. ขอโทษนะ.. น่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้แท้ๆ... แล้วก็เรื่องบันทึก เรื่องที่เธอลืมไป ฉันจะคอยบันทึกมันต่อเอง จะบันทึกทุกวันที่อยู่กับเธอ และทุกวันต่อจากนี้.. เพื่อให้เธอได้รู้สึกเหมือนยังอยู่ด้วยกันนะ อ้อ แล้วก็เรื่องสึสึ ฉันจะไปบอกเรื่องที่รู้นี่ทีหลังนะ... ฉะนั้น หลับให้สบายเถอะนะ ไม่ต้องเป็นห่วงไป ที่เหลือฉันจัดการต่อเอง นะ—?”

            อืม กลับมาแล้วเหรอ? บอกไปหมดรึยัง?”

            ครับ ขอบคุณนะครับสารวัตร

            เอาล่ะ! ไปดื่มหน่อยมั้ย ฉันเลี้ยงเอง

            ฮะฮะ ถ้างั้นก็ขอความกรุณาด้วยนะครับ

 

 

            ถึงบันทึก – นี่เราเขียนทางการไปมั้ยเนี่ย? เอาล่ะ... ผมริวโด เรียวครับ จะมาแทนที่การบันทึกของวาชิโอะ ทาเอะครับ! อ่า วันนี้ท้องฟ้าสดใสดีครับ!... ล้อเล่นน่า ทาเอะ วันนี้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีนะ ฉันเริ่มเขียนมานี่ก็น่าเดือนหนึ่งได้แล้วนะ ทางกรมตำรวจจะปรึกษาเรื่องที่เกิดขึ้นไป ไม่รู้ว่าจะได้เรื่องแค่ไหน แต่ฉันได้ถูกแต่งตั้งเป็นหัวหน้าในงานครั้งนี้ล่ะ ทุกคนนะเกร็งกันหมดล่ะ ฮะฮะ แต่ว่า หวังว่าพวกนั้นจะปล่อยตัวสบายๆ กันเร็วๆ ล่ะนะ

            ถึงเรื่องที่ผ่านมา ทั้งเรื่องที่สุขแล้วก็เศร้า เรื่องทั้งหมดนั้น รวมถึงเรื่องที่เธอบอกรักฉัน และเรื่องที่ฉันบอกรักเธอ ทั้งหมดเลย อา คงเพราะนี่เป็นหน้าสุดท้ายแล้วน่ะนะ แต่ขอบอกไว้เลย... ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ถึงจะไม่ได้เขียนแล้ว แต่ฉันสัญญา จะไม่ลืมเรื่องเธอไปเลย ขอบคุณนะ ทาเอะ

            แล้วนี่มันเรื่องอะไรเหรอครับ สารวัตร?”

            อ่าก็คนร้ายที่เหลือรอดมามอบตัว หน้าตาตื่นกลัวยังกับเจอผีมาเลยล่ะ มาสารภาพด้วยว่าคนที่ขุดทาเอะขึ้นมาก็คือมัน.. แล้วก็บอกว่ายังไงก็ต้องให้กระดาษนี่กับนายให้ได้ด้วย

            กระดาษ?”

            อา ลองอ่านเอาเองแล้วกันนะ ฉันขอไปเขียนรายงานก่อนล่ะ

            หืม—?”

            ฉันเองก็จะไม่ลืมนะ เรียว ตัวคนร้ายนี่ถือเป็นของขวัญนะ ชาติหน้าขอให้เราได้เจอกันอีกนะ รักจาก ทาเอะ ซอมบี้ที่น่ารักที่สุดในโลก!’

 

            *ฮึก*

            *แฮ่ม*

            *ฮะ ฮะ*

           

ฮะฮะฮะ สมกับเป็นเธอเลยนะ ไว้จะตามไปนะ ทาเอะ

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PlantZ จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น