คัดลอกลิงก์เเล้ว

<PlantZ> อีกฟากหนึ่ง

โดย PlantZ

จิน : อา ต้องรีบหนีแล้ว | มินามิ : ฉันจะอยู่...ข้างๆ เธอเองนะ....

ยอดวิวรวม

17

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


17

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ค. 62 / 22:22 น.
นิยาย <PlantZ> աҡ˹ <PlantZ> อีกฟากหนึ่ง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นิยายสั้น

 

เรื่อง  :  อีกฟากหนึ่ง

 

โดย  PlantZ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ค. 62 / 22:22


01 พฤศจิกายน 2017 ; 11.19.-

            *เสียงคลิ๊กเมาส์และเสียงคีย์บอร์ดดังไปทั่วห้องมืดๆ เล็กๆ*

            *ซูมมม (เสียง CPU หมุนไปตามประมวลผลคอมพิวเตอร์

            อา—  ฟังไม่ผิดหรอก... เสียงซีพียูหมุนไปเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่เป็นตอนเที่ยง... นักเรียนที่ดีตอนนี้ก็คงกินข้าวแล้วคุยกับเพื่อนๆ ช่วงพักเที่ยงกันอยู่ หรือไม่ก็บางที่ก็คงกำลังเรียนอยู่ แล้วปล่อยซักประมาณ 11.45 หรือไม่ก็ตอนเที่ยงเป๊ะๆ อย่างน้อยนั่นก็เป็นเวลาปล่อยของโรงเรียนผมละนะ...

            หืม? แล้วผมทำอะไรอยู่น่ะเหรอ? เรียนคอมพิวเตอร์? แอบโดดมาห้องคอมฯ ? เปล่าเลยๆ ผมอยู่บ้านต่างหาก... เปล่าครับ เปล่าเลย ไม่ได้ป่วยหรือเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรอกครับ... ก็แค่ไม่ได้ไปโรงเรียนแล้วแค่นั้นเอง  ส่วนสาเหตุมันยาวละนะ... เอาอย่างนี้ละกัน! สรุปแบบสั้นๆ

ไอ้พวกนักเรียนและวัยรุ่นวัยใสมันทำให้ผมเกลียดชีวิตที่ผมต้องอยู่ร่วมกับมนุษย์คนอื่น...

หืม? ไม่พอเหรอ? ก็แบบว่า...อา  อ้อ! การรังแก ยังไงละครับ น่าจะพอเข้าใจมากขึ้นแล้วใช่มั้ยล่ะครับ แบบว่า โดนขโมยหนังสือตอนประถม หรือไม่ก็ต้องเป็นคนหาตลอดเวลาเล่นซ่อนหา

น่ารักจังเลยน้า อันนั่นคงแค่แซวๆแหละ เค้าไม่เรียกรังแกหรอก

ก็อยากคิดอย่างนั้นนะครับ ถ้าไม่ติดว่าที่โดนมากกว่านั้นก็จำพวก การถูกกดน้ำในคาบว่ายน้ำ การที่รองเท้าถูกทิ้งไว้กลางถนนหน้าโรงเรียน แล้วก็กิจกรรมทั้งห้องร่วมกันเทกระจาดโต๊ะของผม อะไรทำนองนั้นแหละครับ  ฟังดูมีเหตุผลขึ้นบ้างรึยังน้า  อย่างน้อยผอ.โรงเรียนผมกับพ่อแม่ผมก็คิดว่านี่เป็นเหตุผลมากพอที่อนุญาตให้ผมยื่นใบลาออกด้วยตัวเอง  ถูกต้องเลย! ผมลาออกจากโรงเรียน และชีวิตฐานะสัตว์สังคมแบบเปิดเผย และเริ่มใช้ชีวิตใหม่ในโลกอินเทอร์เน็ตที่สุดแสนจะสดใสและร่าเริง ที่เขาเรียกผมกันว่า “NEET” นั่นแหละครับ ถ้าเรียกตามอนิเมะ ก็คงเป็น ฮิกกี้ ด้วยเข้าไปอีกอย่าง... ครับ? อ๋อ.. ฮิกิโคโมริ ยังไงละครับ ที่มาจากชื่อผี โมริ ฮิคิโกะ นั่นแหละครับ  พอฟังดูแล้วชวนให้หดหู่ดีนะครับ  อา  ให้พูดกันตามตรง แค่ผมต้องคิดเรื่องพรรค์นั้นก็ปวดใจแล้วครับ ฉะนั้น เรารีบข้ามเรื่องนี้ไปกันดีกว่าเนอะ?  มาเข้าเรื่องต่อไปกันดีกว่า  อ๊ะ! ไม่มีแล้วนี่นา... อืม~ ถ้างั้นเล่าเรื่อง สุดยอดอันดับหนึ่งเกม FPS ของภาคเอเชียดีมั้ยน้า~… เห้อ~ ทั้งที่ตอนได้ก็กระโดดดีใจไปทั่วห้องอยู่เป็นวันๆ แต่พอผ่านมาสักพักก็เลิกตื่นเต้น แล้วหันมาเล่นเกมอื่นแทนแท้ๆ...

            ผมไม่เล่นเกมแนว MOBA ซะด้วย... ต้องให้ไปอยู่ทีมเดียวกับคนอื่นเนี่ย... ไม่ถูกโฉลกเลยน้า~

            อืม แล้วผมจะเล่าให้ฟังทำไมกันล่ะ... ในเมื่อนี่เป็นแค่การพูดกับตัวเองในใจเองแท้ๆ ยังไงก็ต้องรู้เรื่องราวที่ผ่านมาอยู่แล้วนี่นา~ เฮ้อ~ สิบนาฬิกาครึ่งหลังเหรอ.... อีกสองชั่วโมงจะเริ่มวันใหม่อีกแล้วเหรอ... นี่ผ่านครึ่งแรกของวันมาสิบชั่วโมงแล้วเหรอ... พึ่งไล่เก็บ World boss ของแต่ละเกมได้ 7 เกมเอง... ช่างเถอะ... ของที่ได้ยังไงถ้าไม่เอาไปประมูล ก็เอาไปแจกผู้เล่นไฟแรงอยู่ดีนี่นา... นอนดีกว่าแฮะ... พรุ่งนี้กำหนดการ... เก้านาฬิกาครึ่งแรก มีอีเวนต์บอสใหม่สินะ... เลือดสองแสน ป้องกัน 500 หน่วย... 15.... ไม่สิ 18 นาทีสินะ.... คุณกัปตันลูซิส กับ คุณรักเหมยมากนะ ก็คงมาร่วมตีล่ะนะ แล้วก็คงมีพวกผู้เล่นทั่วไปมาตีอีกสักนิด... *ฮ้าววว* นอนดีกว่าแฮะ...

            *ปิ๊บ* *เสียง CPU ค่อยๆหมุนช้าลง*  *แป๊ก (เสียงปิดไฟ)*

           

            *พรึ่บ พรึ่บ (เสียงผ้าห่ม)* อา คุยกับตัวเอง ยังไงก็ต้องออกเสียงอย่างนี้ละน้า ถึงจะให้ฟีลลิ่งที่ดีกว่า... แต่ถ้าเกิดว่าพูดตอนนั่งหน้าคอมฯ มันก็รู้สึกแปลกแหละน้า~ *ฮ้าวววว* ช่างมัน...ละ....กัน......

           

            ….

            …..

 

           


 

*ปิ๊บปิ๊บปิ๊บปิ๊บ! ปิ๊บปิ๊บปิ๊บปิ๊บ!*

อาหนวกหูชะมัด... ไอ้คุณเซน (นาฬิกาปลุก)…. *ปิ๊บ* คุณเซน.... เจ็ดโมงครึ่งแรก... ไปอาบน้ำดีกว่าแฮะ... คุณเซน! ไว้เจอกันน้า~”

*ปัง!*  อรุณสวัสดิ์ครับแม่  จ้า มากินข้าวก่อนแล้วไปอาบน้ำนะ ครับ คร้าบ~”

 

….

*ปิ๊บ* ....

.....

...

 

            กลับมาแล้ว คุณเซน~... ฮะ?....เรา.... เปิดคอมก่อนลงไปด้วยเหรอ?.. อา  คงเป็นงั้นแหละ... โอ๊ะ! หรือว่า!?! เมื่อคืนลืมปิดเหรอ!? ว้า~ เปลืองค่าไฟตายพอดี... อา ช่างมันๆ ดูการประมูล Items ที่ลงไปเมื่อวานซืนดีกว่าแฮะ ถ้าได้ซัก 110,000 ถึง 230,000 เยน ก็ถือว่าได้เงินช่วยออกค่าไฟ ค่าน้ำที่บ้านได้ละน้า~  เอาล่ะๆ พระเจ้าจ๋า ช่วยผมด้วยนะ

            ‘… ฮะ? เกมอะไรเนี่ย? มาอยู่บนเดสก์ท็อปเราได้ไงกัน... ไวรัสเหรอ? แฮ็กกิ้งเหรอ? ไม่เอานา ขืนได้รหัสเราไปล่ะก็... หวา~ ไม่อยากนึกเลยแฮะ... แสกนไวรัสกันไว้ก่อนดีกว่า...

            *คลิ๊ก คลิ๊ก* *ซูมมมม....*

อา ไม่หายแฮะ... งั้นก็ปลอดภัยละนะ... โค้ดของตัวเกมก็ไม่ได้เกี่ยวกับระบบสำคัญในคอมฯด้วย... Connection กับอินเทอร์เน็ตก็ไม่มี... VPN…. Proxy…. ไม่เห็นจะผิดปกติตรงไหนด้วยแฮะ อืม  ....ลองเปิดดีมั้ยเนี่ย....

            *คลิ๊ก คลิ๊ก*

            เมจิคคอล เลิฟ..?  เมจิคคอล เลิฟ สตอรี่?”

            เกมจีบสาวเหรอ? หรือว่าเกมอย่างว่า?! บะแว่ม บะแว่ม อะไรงั้นเหรอ!?! ...เฮ้อ~ อกุศลเว้ยเรา... ยังไงไม่ต้องเล่นเกมแบบนี้ก็.... ไม่ใช่สิ?!?.... แต่ว่าก็แต่ว่าเถอะ.... ก็มีแต่ต้องลองเล่นแหละนะ....

            *คลิ๊ก*  *ปิ๊บ* LABU SaTORYYYY STARTTTTo!!!!

            ฮะฮา.....เกมสัญชาติญี่ปุ่นแท้เลยแฮะ...เราเล่นแต่เกมต่างชาติมานาน ทำเอาใจเต้นตุ้มๆต่อมๆนิดหน่อยเหมือนกันนะเนี่ย ยังไงก็เถอะ ไอ้เกมนี้มันมาอยู่ในเครื่องนี้ได้ไงต่างหากที่เป็นปัญหา

            ตั้งชื่อตัวละคร... ถ้านี่เป็นเกมจีบสาว แล้วเราตั้งชื่อตัวเราก็คงดูเหมือนคนที่หมดหนทางการหาแฟนโดยสมบูรณ์เลยสินะ แต่ว่า เอาเหอะ.. จิน อา  คงได้ละนะ

           

            ...

 

            เพื่อนวัยเด็กบ๊องๆ.. ซึนเดเระปากร้าย.. คูเดเระโลลิ.. หัวหน้าห้องที่เพียบพร้อม.. รองหัวหน้าขี้บ่น.... ผี?!?.. มิโกะ?.. ผู้หญิงที่ทำตัวเป็นอิเคเมน?..  โห มีครบเลยแฮะเกมนี้น่ะ...

 

           

 

            แล้วก็บ๊ายบายนะจิโยะจัง... เสียใจแฮะ..ไม่สิ.. โคตรเสียใจเลยโว้ย!!.. ทำไมต้องปฏิเสธจิโยะเพราะแค่ว่าเป็นเพื่อนวัยเด็กด้วยเล่า!?! โธ่!?!’

 

            ...

 

            ก่อนหน้านี้ก็พึ่งปฏิเสธยัยซึนนั่นไป สงสารจังเลยแฮะ แต่เราก็ไม่ได้ชอบตัวละครแนวซึนเดเระอยู่แล้วนี่น้า~ แล้วพอมาตอนนี้ ก็ปฏิเสธรองหัวหน้าไป.. ซารุ โทษทีนะ ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะ บ้านแกเซ่! คนเล่นตรงนี้ยังไม่ได้เลือกเลยนะโว้ย!! เฮ้อ~ แต่ก็โชคดีเราล่ะที่ไม่ได้ชอบตัวละครแนวเจ้าระเบียบอยู่แล้วน่ะ.. แล้วสาวที่ตัวเอกเลือกมันหมายถึงใครกันเล่า? ไอ้เราก็อยากคบกับจิโยะจังแต่ดันตอบผิดไป.. อา คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเอง.. เรามันโง่ชะมัดเลย.. ทั้งที่จิโยะจังอุตส่าห์มีใจให้เราตั้งแต่ประถมแท้ๆ.. ขอโทษนะครับ! จิโยะจัง! ยัยซึน! แล้วก็คุณซารุ! อ๊ากกก!!
ยิ่งเล่นยิ่งเจ็บปวดจริงเว้ย~’

 

           

 

            *ฮึก* โธ่! เรา *ฮึก* ร้องไห้เพราะเรื่องของหัวหน้าห้องที่ทำได้แต่ดูเรามาตลอดเหรอเนี่ย? *ฮึก* ใจเรามันช่างเปราะบางเหลือเกิน!!  ฮะ?! แล้วอิเคเมนจังดันมาเห็นเนี่ยนะ!?! แถมยังแอบฟังด้วยหน้าของสาวน้อยด้วย!?! เธอเป็นตัวละครแนวหนุ่มเท่นะ!? เจ็บ... เจ็บจี๊ดดดด!?!!’

 

           

 

            คร้าบ~! กินก่อนได้เลยแม่! เดี๋ยวผมลงไปกินอีกทีตอนเย็นเลย!”

            เราเล่นมานานจริงๆแฮะ.. แต่ตอนนี้ต้องช่วยมิโกะจังไล่ยูกินะ ผีที่หลงรักเราเหรอ.. เลือกฝั่งไหนดีละเนี่ย.. ยูกินะก็รักเรามาตั้งแต่ภพเก่าแก่.. ส่วนมิโกะก็โดนสาปจนต้องกำจัดผีให้ครบร้อยตน.. และยูกินะก็เป็นผีตนสุดท้าย.. เฮ้อ~~ เกมนี้ยากเกินไปสำหรับคนหัวใจอ่อนไหวและใจดีอย่างเราจริงๆเลยน้า~ อา อย่างน้อยก็ดีกว่าคนทั่วไปละนะ.. บ๊ายบายนะ ยูกินะ ถ้าภพหน้าได้เจอกันอีก ฉันจะรักเธอเองพูดดีนี่ไอ้หนู! เลือกคำพูดได้ดูดีมาก! นี่สินะความรู้สึกของคนเป็นพ่อที่ดูลูกชายตัวเองพัฒนา  อา แต่ยังไง เราเองก็เสียใจแถมยังใจหายจริงๆน้า~’

           

            ...

           

*ฮ้าวว* กี่โมงแล้วละเนี่ย? คุณเซนๆ หืม? สี่นาฬิกาครึ่งหลัง? เราเล่นยาวมาถึงตอนนี้เลยเหรอเนี่ย.. ลงไปกินข้าวดีกว่าแฮะ

*ตึก ตึก ตึก*

แม่ ผมลงม- อะ..อ้าว.. หืม? โน้ตของแม่เหรอ?”

แม่ออกไปทำธุระกับพ่อนะ กลับมาดึกๆ หาอะไรกินก่อนเลยนะ

หวา ขืนทำละก็..ไฟไหม้บ้านแน่เลย.. ว่าไปนั่น~ กินมาม่าก็ได้นี่นา..  อา มาม่า มาม่า.. เฮะ? เอ๋?! หมดเหรอเนี่ย?! อา ทำไงดีละ... อืม อ๊ะ! ไปร้านสะดวกซื้อดีมั้ยน้า? ไม่ห่างมากซะด้วยแฮะ.. อืม เอาล่ะ! ไปหยิบเงินแล้วไปเลยดีกว่าแฮะ ยังไงก็หิวซะด้วย อ้อ! แล้วก็ไม่ได้กินพุดดิ้งนานแล้วด้วยน้า~ ซื้อมาเป็นรางวัลให้ตัวเองที่เล่นเกมนั้นได้มาทั้งวันดีกว่า  เอ จะว่าไป เกมก็คงใกล้จบแล้วล่ะน้า~ อะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน

*กริ๊ง*  ...  *แอ๊ด* *ปึง*

*ปัง!* นะ..นะ..หนาว.... อา เสื้อ เสื้อ เสื้อ

 

 

ฟู่... เป่ามือไม่ช่วยเลยแฮะ พอเข้าพฤศจิกายนมันหนาวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย.. ล่าสุดที่เราออกมานอกบ้านก็ช่วงฤดูใบไม้ผลิสินะ... เอ๋? เกือบ 9 เดือนเลยนะนั่น! โห... เราต้องหัดออกมานอกบ้านบ้างแฮะ...

นิดหน่อยเอง! นิดหน่อยเอง! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ส่งเงินแกมาสิวะ!”

พวกเธอดูสิ! หมอนี่ทำหน้าไม่รับแขกอีกแล้วล่ะ! น่าเกลียดจังเนอะ?! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

 

‘….. อา.... นึกถึงเรื่องไม่น่านึกซะงั้นเลย... ช่างมันเถอะ.. แค่ไม่ไปโรงเรียน แค่นั้นก็ไม่ต้องเจอแล้วนิ่นา~ เอ้า เอ้า! ตัวเรา! ยิ้มหน่อย ยิ้มหน่อย! อย่าไปคิดสิ! คิดถึงพี่ที่ทำงานที่ร้านสะดวกซื้อสวยๆ ไม่ก็ที่ใจดีอะไรทำนองนั้นสิ อื้ม!’

*งืด งืด กิ๊ก กิ๊ก* (เสียงไฟข้างทางกระพริบแปลกๆ)

ฟู่... ยังไงก็หนาวจริงๆน้า~ อืม...จะว่าไป... เกมที่เราเล่นเนี่ย เราปฏิเสธผู้หญิงทุกคนหมดแล้วนี่นา.. หืมมม แล้วใครจะเป็นนางเอกกันล่ะ? หรือว่าจิโยะจังจะพลิกมาเป็นนางเอกนะ? แหะแหะ พอคิดงั้นแล้วก็ดีใจเหมือนกันนะ อืมมม ถ้าไม่ใช่.. ก็คงเป็นอิเคเมนจัง..ไม่สิ เราลืมสาวคูลไป! แต่...ทั้งยัยนั่นทั้งพระเอกก็คุยกันเพื่อหาแฟนให้พระเอกนี่น้า~ ยัยนั่นก็ไม่ได้คิดจะให้เราชอบซะด้วย.. แต่เราก็ใช่ว่าจะรู้ใจผู้หญิงถึงขนาดนั้นล่ะน้า~ เอ งั้นใครเล่า?! อะ ถึงร้านแล้วแฮะ..

 

 

ขอบคุณที่ใช้บริการครับ!” *ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง*

อืม อืม! พุดดิ้งแบบพรีเมี่ยม! ข้าวออมไรซ์แบบเต็มสตรีม! สุดยอดคอมโบอาหารเลย! อา อยากถึงบ้านแล้วรีบกินจัง! หลังกินเสร็จ คืนนึ้ก็เล่นให้จบเลยละกัน จะได้รู้ด้วยว่าใครเป็นนางเอกตัวจริงละน้า ถ้าเป็นจิโยะจังก็ดีสิน้า~’

เหะ เหะ

เฮ้ย!! นั่นมันจินนี่หว่า!! พวกแกดูเดะ!!”

 

อะ...

 

เฮ้ย!! จินจริงๆด้วยว่ะ!! ออกมาจากบ้านเป็นด้วยเว้ย!! ฮ่าฮ่า! หน้าตากวนส้นตีนเหมือนเดิมเลยว่ะ ฮ่าฮ่า!!”

          เมื่อกี้มันหัวเราะคนเดียวด้วยนี่นา น่ารังเกลียดจังเนอะ!!”

          แหม ขยะอย่างหมอนี่ คงคิดถึงพวกเราแล้วเอาไปช่วยตัวเองอยู่บ้านละมั้ง!!”

          ฮ่าฮ่า! พูดได้ดีนี่มิกะ! เฮ้ย! ว่าไง! แกทำรึเปล่า! ฮะ!?!”

                  

อึก...นะ...หนี... ต้องหนี.... ต้องหนีแล้ว!’

*ตึก ตึก ตึก* *แฮ่ก แฮ่ก*

           

อ้าว อ้าว! เน่! ยาสึจัง หมอนั่นแม่งวิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้วล่ะ

            ฮ่าฮ่า! สวะอย่างมันก็คงหนีเป็นอย่างเดียวละน้า! ฮ่าฮ่า!”

                        *งืด งืด*  *ซะ...ซา...*

                        *เสียงนกกาตอนเย็นเริ่มดังขึ้น*

            หืม? หน้าหนาวมีกาด้วยเหรอวะ?”

            ยาสึคูง~ ดูโทรศัพท์ให้เค้าหน่อยสิ~ หน้าจอจู่ๆมันก็ซาไปเลยอะ~”

            อ่า อ่า ไว้เราไปให้เจ้าทาเคยามามันซ่อมละกันนะ ไอ้ถั่วงอกนั่นมันซ่อมได้แน่!”

            โธ่! ต้องถึงพรุ่งนี้เลยเหรอเนี่ย~ คงเบื่อตายเลย~”

            งั้น~ คืนนี้ฉันไปอยู่กับเธอเองละกันน้า~ จะทำให้ไม่เบื่อเลย~”

            แหม ยาสึคุงละก็~”

                        *กา... กา.... กา กา กา!

         *ซา.....ซา.....ซา....*

                ไอ้พวกขยะที่ทำจินกลัว...

       

...

            ....

 

            *แอ๊ด! ปึง! ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก แอ๊ด! ปึง!*

            แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก... ถะ..ถึงห้องเราแล้ว...

            แฮ่ก.. ไม่น่า... ไม่น่าออกไปตอนแฮ่ก.... ตอนโรงเรียนเลิกเลย...แฮ่ก..

 

           

            อา กินข้าวไม่ลงเลยแฮะ... อืม... เล่นต่อดีกว่ามั้ยน้า... *ฮืบ* เอาล่ะ.. ถ้าเล่นแล้วลืมๆ เรื่องเมื่อกี้ไป ก็คงพอจะกระเดือกอะไรลงบ้างล่ะน้า.. มา! เล่นต่อเลย

           

โดนแกล้งมาเหรอ ?

 

หะ?... ฮะ?! ทำไม..ยัยสาวคูเดเระ...ทำไมมินามิถึงพูดเรื่องนี้ล่ะ? ตัวละครเอกโดนรังแกเหมือนกันเหรอ? ไม่เห็นมีเนื้อเรื่องบอกว่าโดนแกล้งเลยหนิ? หวา คิดแล้วขนลุกแฮะ.. แต่ว่า... เราเองก็โดนจริงๆละนะ..ตอบไปสิ... อืม แต่ว่าครั้งหน้าจะไม่หนีอีกแล้วล่ะ”..’

เท่มากเลยนะ นายน่ะ... ฉันจะอยู่ข้างๆนายเอง...

อา ตัวเอกโชคดีจังน้า~ มีมินามิจังอยู่ข้างๆด้วย...*ฮึก* อะ... อะอ้าว... *ฮึก* น้ำตาไหลเฉยเลย... *ฮึก* *ฮือ...* อา เป็นผู้ชายแต่มาร้องไห้อย่างนี้....น่าสมเพชชะมัด..

 

...

 

*ก๊อก ก๊อก ก๊อก* จิน ลูกกินข้าวไปรึยัง

ครับ กินแล้วครับๆ

                อาบน้ำแล้วใช่มั้ยลูก

                คร้าบ~ อาบแล้วครับ...

           

            เวลา...เวลา... เก้านาฬิกาครึ่งหลัง...

เวลา 21.28.- ตัวละครที่ผมรักที่สุดในเกม จิโยะ.. ตายแล้วครับ.

 

          ...

 

            อา... เจ็บใจจัง... ทำอะไรไม่ได้เลยแฮะ...

            ในเกมจิโยะถูกพบเป็นศพเสียบคาอยู่กับรั้วเหล็กกันขโมย เวลาในเกมคือเช้าของวันที่ 12 หลังเริ่มเกม ทางตำรวจ (ภายในเกม) บอกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่แน่นอน ผมไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว ถึงจะเป็นเกม แต่จิโยะไม่มีทางทำเรื่องอย่างนี้แน่นอน

            เกมนี้เป็นแนวนี้เหรอเนี่ย... อา หดหู่เลยแฮะ เราคงติดเกมนี้มากเกินไปสินะ... อา  เจ็บใจจัง... เจ็บใจชะมัด... เจ็บใจชะมัด!’

           

เจ็บปวดเหรอ..ไม่เป็นไรนะ ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง..มินามิบอกกับเราอย่างนั้น

เสียใจด้วยนะ จิน...หัวหน้าห้องบอกกับเราอย่างนั้น

เสียใจด้วยนะคะ คุณจินมิโกะจังก็บอกอย่างนั้นเช่นกัน...

จ..จิน...ยัยซึนก็เป็นห่วงเราเหรอเนี่ย... อา คุณซารุก็มองเราด้วยความเป็นห่วงตลอดเลยแฮะ... ทั้งที่เราก็ไม่ได้ทำอะไร... ขอโทษนะ จิโยะ...

 

...

 

เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นที่บริเวณเขต 8 ขึ้นเมื่อวานช่วงเย็นครับ โดยทางตำรวจได้ตรวจสอบแล้ว เป็นศพของนักเรียนม.ปลายชาย 2 คน และนักเรียนหญิง 2 คนครับ โดยสาเหตุการตายยังคงเป็นปริศนา เว้นเพียงแต่โทรศัพท์ของทุกศพหายไป ซึ่งจากคำให้การของคนที่พบเจอผู้ตาย กล่าวว่าผู้ตายนั้นพกโทรศัพท์ติดตัวกันทุกคนครับ  จึงคาดว่าเป็นการฆ่าชิงทรัพย์ ทางตำรวจจะดำเนินการต่อไป และจะให้ข้อมูลอีกครั้งในภายหลังครับ.  ข่าวต่อไป เราพ-

แถวบ้านเราเลยนะจิน คนที่ตายก็เป็นคนที่เคยรังแกลูกด้วยหนิ นี่! จิน เป็นอะไรรึเปล่า เห็นเงียบเชียว.. จิน?”

ค..ครับ? ขอโทษนะแม่ ผมขอขึ้นไปอยู่บนห้องนะ

            อืม.. จิน ถ้าลูกมีปัญหาอะไร..บอกแม่ได้เลยนะ

            ครับ.. ผมไม่เป็นไรหรอกน่า *ยิ้ม*

                        *ตึก  ตึก  ตึก* *ปึง*

            อา หลังจากจิโยะ ก็เป็นพวกยาสึคาว่าเหรอ... ไม่สิ จิโยะไม่มีตัวตนจริงซะหน่อย.. แต่เราก็ไม่ได้เสียใจที่พวกยาสึคาว่าตายซะด้วย... แปลว่าความรู้สึกนี่เป็นเพราะการตายของจิโยะจริงๆด้วยสินะ.. อา ปวดหัวจัง...

            ... เราเล่นต่อให้จบดีกว่าแฮะ... จะได้ปิดเกมประหลาดนี่ซักที... แถมสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเกมนี้มาได้ไงซะด้วย...

 

           

            ผมไม่น่าคิดแบบนั้นเลย...

เวลาในเกม ; ช่วงบ่ายหลังวันที่จิโยะตายได้สองวัน ทั้งยัยซึนและคุณซารุถูกพบเป็นศพในห้องเรียนที่ไม่มีคนใช้.. แถมตำรวจก็บอกว่าหายตัวไปตั้งแต่ช่วงกลางคืน กว่าจะพบศพก็ตอนบ่าย สภาพศพก็ถูกหั่นออกและยัดไว้ใต้โต๊ะสำรองที่ถูกเก็บไว้ในห้องนี้ หลังจากตรวจสอบศพถึงค่อยรู้ ว่าเป็นการตายของคนสองคน...

            ...

            อะไรกัน...อะไรกันเนี่ย ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น... อะ.. ไม่สิ ไม่สิ.. นี่แค่ในเกมน่า ชีวิตจริงไม่มีคนตายซะหน่อย.. อะ.. ยาสึคาว่าก็ตายนี่นา... ศพถูกยัดไว้ด้วยรึเปล่านะ?... เดี๋ยวสิ.. ยาสึคาว่าไม่ได้โดนฆ่าหั่นศพซะหน่อย... อา หัวผมรับเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยไหวแล้วแฮะ... อา ขอนอนพักซักหน่อยดีกว่า…’

           

 

            นี่.. โกรธรึเปล่า…?”

            หืม? เสียงใครน่ะ?’

            บางทีฉัน...อาจจะไม่ควร...ฆ่าพวกเขาเลยน้า... แต่ว่านะ... พวกเขาทำให้จินกลัวนี่นา... ส่วนอีกสองคนก็ปลอบจิน....โดยที่ไม่รู้อะไรเลย...ได้แต่พูดพล่อยๆทำเป็นห่วง....ไม่ได้จริงใจเลยนี่นา... ต่อให้ตายไป...ก็ตงไม่เป็นไร....

            เป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นจัง...

            จิน...ถ้าฉันทำอะไรเกินไป....ก็ขอโทษนะ...แต่เพื่อเธอแล้ว....ฉันจะทำทุกอย่าง...

            ฮะ? อะไรกัน....ปวดหัวจัง....ปวดหัว....ปวดหัว!! เงียบที... เงียบไปที!!!’

         

          *พรึ่บ* เงียบไปซะ!!!”

        ว้าย?!?!”

            ว้าย?’

            จ...จิน... เป็นอะไรมั้ยลูก?...เห็นลูกนอนอยู่แล้วเหมือนจะมีไข้ขึ้น แม่เลยเอาผ้ามาวางบนหน้าผากให้...

            อะ... ขอบคุณครับแม่ โทษทีนะ ฝันว่าได้ยินอะไรประหลาดๆนิดหน่อย..

 

           

 

            หลังจากนั้นก็เล่าเรื่องคร่าวๆ ให้แม่ฟัง.. พอแม่รับรู้แล้วก็เหมือนโล่งอกที่เรายอบบอกสินะดีแล้วล่ะ... แต่ว่า... ตอนนี้น่ะ... ต้องจบไอ้เกมบ้านี่ให้ได้... หลังจากนั้นค่อยว่ากัน...

 

           

 

            จิน...ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นบอกฉันได้เลยนะ..หัวหน้าบอกเรามาแบบนี้...

โหดร้าย...มิโกะจังกลัวน่าดูเลย...

.....อา มินามิก็กลัวเหมือนกันสินะ...

 นี่! จิน มาคุยกับฉันหน่อยสิฮาจิเมะ... อา คงเก๊กแมนไม่ออกแล้วสินะ... อย่าว่าแต่ยัยนี่เลย... เราก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน...

            มีอะไรเหรอ? ฮาจิเมะ

            โทษทีที่เรียกมานะ... เราต้องคิดแผนฆ่ายัยนั่นแล้วล่ะ.. อย่างน้อยก็ก่อนที่มันจะมาฆ่าพวกเรา..*ฮึก* ก่อนที่จะสายไป..*ฮึก*

            ฮะ? หมายความว่าไง... ใคร…? ใครกัน?!?’

            นี่ ฮาจิเมะ ที่บอกว่า ยัยนั่น หมายถึงใครเหรอ?”

            *ฮึก* คุณหัวหน้าไง..

            ... หัวหน้าห้องเป็นคนทำเหรอ... อา ทำใจเชื่อไม่ลงเลยแฮะ... แต่ก็ดีที่รู้คนทำ... ขืนต้องมาเล่นเกมแบบนี้แล้วต้องหาคนร้ายด้วย คงปวดหัวตายพอดี..

            อืม บอกแผนการมาสิ

 

           

 

            ทั้งๆ ที่พึ่งตกลงแผนกันเสร็จ... ฮาจิเมะ... เธอก็จากไปเลยเหรอ...

หลังจากที่ผมคุยแผนการกันเสร็จ... ฮาจิเมะก็ถูกพบเป็นศพอยู่บนชั้นลอยของบันได... คงโดน

หัวหน้าผลักตกลงไปสินะ

.....อา มินามิคงทนไม่ไหวหรอกแล้วล่ะมั้ง...

*ฮึก* คุณฮาจิเมะ *ฮึก*มิโกะจังทนไม่ไหวแล้วล่ะนะ...

อึก.... พอแล้ว...พอแล้ว!! ฉันจะหยุดมันเอง!!เห หุบปากซะยัยตอแหล... แกน่ะเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี่ไม่ใช่รึไง... ถ้าจะหยุดละก็... ก็ไปซะสิไป

 

...

 

            เดาไว้แล้วล่ะ...

หลังจากนั้น ในตอนเช้าของวันถัดมา ศาลเจ้าซึ่งเป็นบ้านของมิโกะจังก็ถูกเผา.. ตายยกครอบครัวเลยนะ... เอาล่ะ...ยัยคนโกหก.. ครั้งนี้จะพูดอะไรออกมาอีกนะ... เมื่อไหร่เราจะมีให้เลือกฆ่ายัยนี่กัน...

            สำเร็จแล้ว... สำเร็จแล้วจิน! ทีนี้ก็ไม่มีใครต้องตายอีกแล้ว!พูดอะไรออกมา ฮะ?! ยัยคนตอแหล...

            อะ... แบ็คกราวด์ข้างหลังมีศพของมินามิด้วย.... โดนแทงเหรอ... มีดอยู่ในมือหัวหน้าชัดเจนเลย...

            เราจะได้ฆ่าไอ้คนโกหกนี่ตอนไหนกัน....

            สำเร็จแล้วนะ ริน เท่านี้พวกเราก็ไม่ต้องตายแล้วล่ะ

            หา?!?’

            อืม ทำได้แล้วเนอะ จิน

            อะไร...หมายความว่าไง... ทำไมตัวเอกถึงพูดแบบนั้นล่ะ!?! เห้ย!?!?! ฆาตกรอยู่ตรงหน้าแกนะเว้ย!?!’

            อา ทุกอย่างมันจบแล้วล่ะ..”

 

            *ปิ๊บ*

 

ฮะ?... คอมฯ....ดับไปแล้ว....

ทั้งๆที่รู้ตัวคนทำ.....รู้ตัวคนทำแล้วแท้ๆ.....

อะไรของแกวะ?!!?! ไอ้เกมเวรนี่!?! อะไรของแกฮะ?!!?!?’

กวนประสาทกันเหรอ... หรืออะไรกัน...

ไม่ไหว หัวเรา... มันหมุนไปหมดแล้ว...

….

 

จิน..เท่านี่ก็ไม่มีคนต้องตายอีกแล้วนะ!”

ใช่แล้วผู้เล่น! เท่านี้ก็ปลอดภัยแล้วล่ะ! พวกเราหาทางจัดการกับยัยนี่มานาน  ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้ว! ต้องขอบคุณนายจริงๆ นะ!”

อะไร....เสียง....เสียงหัวหน้าห้อง....กับตัวเอกเหรอ...

นี่ริน หรือว่าผู้เล่นจะยังไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด..

นั่นสินะ... ต้องอธิบายก่อนละนะ... *แฮ่ม* นี่ จิน! พวกเราที่อยู่ในเกมนี้น่ะ ต้องพยายามเอาตัวรอดจากมินามิน่ะ มินามิจะฆ่าพวกเราทุกคน รวมไปถึงคนที่รังแกเธอเมื่อไม่กี่วันก่อนด้วย อา ฟังแล้วอาจดูพูดเกินจริงไปหน่อย... แต่ขอแค่มีเส้นทางสื่อสาร ยัยนั่นก็สามารถทำอะไรก็ได้เลย  ฉะนั้น ทั้งฉัน ทั้งตัวละครที่เธอบังคับ ก็พยายามหาทางกำจัดมินามิมาตลอด ต้องขอบคุณเธอนะ ที่ทำให้เราสามารถจัดการมินามิได้

นี่... จะบอกว่า.... ผมโดนมินามิหลอกมาตลอดเหรอ..?”

อ่า อืม นั่นเป็นความจริงละนะ อาจจะเจ็บปวดซะหน่อยนะ

ริน เวลาเราใกล้หมดแล้วนะ... บอกลาเลยเถอะ

จะไปไหนกัน?’

อืม งั้น จิน ขอบคุณมากนะ! พวกเราจะหายไปแล้วล่ะ ลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ด้วยก็ได้นะ ไม่สิ จะเป็นผลดีกับเธอมากกว่าด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องที่มีคนตายน่ะ... พวกเราอยากจะช่วยทำอะไรซักอย่างจริงๆ แต่พวกเราคงทำไม่ได้... ขอโทษนะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ...
ลาก่อนนะ จิน

 

           

 

            *พรี่บ* ผมลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ...

            ..อะไร... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย...

            มินามิเป็นฆาตกรตัวจริง... ยาสึคาว่าก็ถูกฆ่าตาย... อะไร.... หัวเราจะระเบิดอยู่แล้วนะ...ทั้งที่เข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจในเวลาเดียวกัน...

            อา ปวดหัวชะมัด... คุณเซน...สี่นาฬิกาครึ่งแรก... ไปล้างหน้าดีกว่าแฮะ...

            *ซ่า...*

            นี่.. มินามิ... เธอเป็นฆาตกรจริงๆงั้นเหรอ... แต่เธอทำเพื่อฉันนี่นา... ไม่ใช่เหรอ?”

            (จินเอามือวางทาบกับกระจก)

            นั่นสินะ.. ทั้งๆที่ฉันทำเพื่อเธอแท้ๆน้า~”

            ฮะฮะฮะ... เธอที่อยู่ในตัวฉันเนี่ย...สุดยอดที่สุดเลยน้า~”

            พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ~ เธอเองก็สุดยอดถึงขั้นคิดเกมขึ้นมาในหัวเป็นเรื่องเป็นราวเลยนี่~”

            แต่ตอนเธอคุมฉันแล้วกลับไปฆ่าไอ้พวกเวรนั่นก็ไม่ธรรมดาน้า~”

            พวกเราเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วสินะ...

            ฮะฮะฮะ..เรื่องทั้งหมดเนี่ย... อันไหนจริง อันไหนไม่ใช่ ฉันสับสนไปหมดแล้วแฮะ...

            แต่พวกเราฆ่าพวกยาสึนั่นไปแล้ว เป็นเรื่องจริงน้า~”

            อา ถ้าครั้งหน้าเจอพวกนักเลงอีกฝากทีนะ มินามิ

            อืม ขอแค่ฉันได้อยู่ร่างเดียวกับเธอ ได้มีตัวตนจริงบนโลกนี้ จะทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น...

 

 

 

อา ชีวิตเนี่ย สนุกจังเลยนะ

ใครจะเป็นเป้าหมายต่อไปดีนะ?”

 

 

 

 

 

           


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PlantZ จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 08:49
    ตอนจบดี
    #1
    0