<PlantZ> คุณพ่อ (2)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    8

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

พ่อ : พ่อขอโทษนะ ริสะ... | ริสะ : ขอบคุณค่ะ...คุณพ่อ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นิยายสั้น

 

เรื่อง  :  คุณพ่อ

 

โดย  PlantZ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 23 เม.ย. 62 / 18:29

บันทึกเป็น Favorite


 • 14 กันยายน 2020

ฉัน ทาคามิ ริสะ พึ่งจะอายุ 18 ได้ก็วันนี้เองค่ะ.

ฉันอยู่บ้านเช่ากับคุณพ่อแค่สองคน คุณพ่อเล่าว่าคุณแม่จากไป หลังจากที่ฉันคลอดได้ไม่นาน ฉะนั้นฉันจึงไม่เคยเห็นหน้าคุณแม่เลย, คุณพ่อก็ไม่เคยเล่าถึงคุณแม่เลยด้วย, ตัวฉันเอง ตั้งแต่เด็กๆ ก็คิดว่าคุณพ่อคงต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ถึงไม่เคยเล่าเรื่องคุณแม่ให้ฉันฟังเลย.

            และในวันนี้ ของขวัญสำหรับฉันที่อายุ 18 จากคุณพ่อ, ก็คือเรื่องราวของคุณแม่ ทั้งหน้าตา ทั้งนิสัย ทั้งฝีมือทำอาหาร แล้วก็อีกหลายเรื่องเลย, แม้พวกเราอาจต้องหลั่งน้ำตาเวลาที่คุยถึงเรื่องนี้ แต่ฉันก็จะช่วยปลอบคุณพ่อ แล้วก็ฟังเรื่องราวต่างๆ ไปด้วยกัน

            ถ้าได้คุยกันไปจนถึงเช้าก็ดีเหมือนกันนะ, อาคงต้องเตรียมทิชชู่มาซับน้ำตาให้กันและกันแล้วมั้ง ฮะฮะ... หวังว่าคุณพ่อจะไม่โกรธนะ...

*แอ๊ด*

เอ๊ะ.. ทำไม ในบ้านถึงมืดอย่างนี้ล่ะ?....

            นี่! คุณพ่อคะ! อยู่รึเปล่า?! นี่!...

            อะไรกัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้น…. คุณพ่อไปไหนเนี่ย.... ทั้งที่ก็น่าจะกลับมาจากงานแล้วนี่นา...

            ไม่นะ... คงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรกับคุณพ่อนะ ฉันที่คิดเช่นนั้นเดินย่ำเข้ามาในห้องด้วยความกังวล และกำลังจะไปเปิดไฟ

            เอ้า! แฮ็ปปีเบิ้ดเดย์ ทูยูว~ แฮ็ปปีเบิ้ดเดย์ ทูยูว~!”

            เห?’ ฉันยังงงกับไฟที่เปิดขึ้น และเพลงที่คุณพ่อที่กำลังถือเค้กเดินออกมาจากบริเวณห้องครัว

            แฮ็ปปี้เบิ้ดเดย์~ ทูยูว~, เอ้าลูก! สุขสันต์วั..... อะชะเฮ่ย นี่! ริสะ! ร้องไห้ทำไมลูก!?!”

            *ฟืด* *ฮิก* ก็หนู.... ก็หนูนึกว่าพ่อจะเป็นอะไรนี่นา... *ฮึก*

            .... ไม่เป็นไรนะ... พ่ออยู่ตรงนี้... เอาล่ะ ริสะ... เป่าเทียนก่อนเร็ว

            ค่ะ...

            *ฟู่*  สุขสันต์วันเกิดนะ ริสะ

            *ฮึก*....ค่ะ..

            อ้าว แหมๆ เช็ดน้ำตาเร็วลูก เจ้าของวันเกิดมาร้องไห้อย่างงี้ไม่ดีนะ

            พ่อก็! ก็เป็นห่วงนี่นา ค่ะ แล้วนี่คุณพ่ออารมณ์ไหนถึงมาเซอร์ไพรส์แบบนี้เนี่ย?”

            ก็แหม ก็ลูกสาวอายุ 18 แล้วนา ต้องถือว่าเป็นกรณีพิเศษหน่อย!”

ค่า~” ... ต้องถามแล้ว...

...คุณพ่อคะ..”

            หืม ?”

            คุณพ่อที่เอาเค้กไปวางบนโต๊ะหันกลับมา

            วันนี้.... อะ... ไม่มีอะไร กินเค้กกันเถอะค่ะ

            ฮะช่า~ เห็นสุดยอดเค้กที่พ่อซื้อมาแล้วถึงกับหิวน้ำลายย้อยเลยรึไง~ อะ! เดี๋ยวพ่อไปหยิบจานมาก่อนนะ

            ไม่ไหวแฮะ เห็นหน้ายิ้มแย้มของคุณพ่อ แล้วไม่อยากทำให้ท่านรู้สึกเสียใจเลย…’ คุณพ่อก็! ไม่ได้น้ำลายไหลซะหน่อย!”

            ฮะฮะฮ่า คุณพ่อพลางหัวเราะอย่างนั้น แล้วหยิบจานช้อนส้อมมาสองชุด แล้วก็เอามีดมาด้วย

            คุณพ่อคะ หนูขอเป็นคนตัดเค้กนะ ขืนให้คุณพ่อตัดละก็ หน้าเค้กคงเละหมดพอดี

            ใจร้ายจังเลยนะ! ลูกสาวใครเนี่ย~!”

            ก็ลูกสาวสุดที่รักของคุณพ่อไง! ฮะฮะ 

            แล้วพวกเราก็หัวเราะกันไป ตัดเค้กไป, ให้พูดกันตามตรง หน้าเค้กออกมาแย่กว่าที่คิดนิดหน่อย แต่ยังสวยอยู่ แล้วพวกเราก็กินเค้กพลางคุยไปเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องงานที่โรงเรียนบ้าง งานของพ่อบ้าง

 

            แล้ว วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างล่ะลูก? มีคนมาแฮปปี้เบิ้ดเดย์หรืออะไรมั้ย?”

            ก็ไม่ถึงขั้นเซอร์ไพรส์แบบพ่อหรอก แต่เรย์ กับไม ให้ของขวัญมาด้วย นี่ไง เรย์ให้เป็นพวงกุญแจปลามากุโร่ ส่วนไมให้กิ๊บรูปดาวนี่

            เรย์จัง กับไมจังเหรอ ทั้งสองคนนั้นเทคแคร์ลูกจริงๆ เลยน้า~ รักษาเพื่อนแบบนั้นไว้ให้ดีๆ นะ ทั้งสองคนต้องรักหนูมากแน่ๆ

            ฮะฮะ หนูรู้ค่า~”

            ถึงยังจะไม่ได้คุยเรื่องคุณแม่ แต่คุยกันแบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน

            ปกติเราเอาแต่ออกไปทำงานพิเศษตลอด จะได้คุยกับคุณพ่อก็ตอนกินข้าวเย็น กับข้าวเช้าแค่นั้นเอง อ้อ แล้วก็ตอนวันหยุดละนะ

            หืม?’ ทำไมหน้าคุณพ่อดูหมองแปลกๆ แฮะ

            นี่ คุณพ่อคะ เป็นอะไรรึเปล่า? หน้าดูหมองๆ นะ

            หืม? ฮ่าฮ่า คนแก่แล้วมันก็อย่างงี้แหละ! แต่ถึงหน้าจะหมอง แต่ร่างกายฟิตปั๋งสุดเลยนะ!”

            ฮะ.. ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! คุณพ่อทำท่าอะไรเนี่ย! ฮ่าฮ่าฮ่า! ตลก!... ตลกสุดๆ เลย!”

            ฮัดช่า ฮัดช่า! คุณพ่อส่งเสียงแบบนั้นแล้วก็เบ่งกล้ามโชว์ไปเรื่อย

            แฮ่ก แฮ่ก... พ่อสุดยอดใช่ม้า~”

            ฮะฮะ..... โอย.... ค่ะๆ คุณพ่อสุดยอดที่สุดเลย

            ‘…. คงได้แล้วมั้ง...

            นี่... คุณพ่อคะ?”

            หืม?”

            คุณพ่อช่วยเล่าเรื่องคุณแม่ให้หนูฟังได้มั้ยอะคะ ?”

กึก.... ความรู้สึกเหมือนบรรยากาศถูกหยุดไว้ไปช่วยขณะหนึ่ง          
อา...ไม่ควรถามสินะ…’

เอ่อ... แต่ถ้าคุณพ่อไม่เล่าก็ไม่เป็นไรนะคะ คือ.... หนูรู้ว่าทั้งคุณพ่อและคุณแม่ไม่ชอบถ่ายรูป เลยไม่มีรูปคุณแม่เลย…”

ริสะ....

เอ่อ... อ้อ! แล้วก็ ทุกคนที่โรงเรียน นอกจากเรย์กับไมก็มาสุขสันต์วันเกิดให้หนูด้วยนะ ทั้งซาจิคุง ทั้งรุ่นพี่ฟุยูโกะเลย

ริสะ...

อ้อ! คุณลุงที่ร้านขนมที่เราไปด้วยกันตลอด เขาจำวันเกิดหนูได้ด้วยล่ะ ถึงหนูจะไม่ได้เข้าไปในร้านก็เถอะ แต่ตอนเจอ เขาบอกว่าให้ไปเอาขนม แต่หนูปฏิเสธไปน่ะ เกรงใจเค้าเนอะ หนูก็เลย-”

ริสะ

อะ.... คุณพ่อโกรธรึเปล่านะ’….. “คะ? คุณพ่อ…”

ริสะ... ลูก.... สนุกกับโรงเรียนมั้ย?”

หืม? คุณพ่อถามอะไรกันละเนี่ย? คุณพ่อคงไม่คิดว่าฉันถูกรังแกหรอกนะ

“…. ค่ะ หนูสนุกกับที่โรงเรียนมากๆ ถึงแม้ว่าหนูจะไม่มีคุณแม่แล้วก็ตาม ทุกๆ คนก็ยังคุยกับหนูปกติ แถมอย่างเรย์กับไม ก็คอยดูแลหนูอยู่เสมอๆ ด้วย-”

            *ฟืด* *ฮึก*

คุณพ่อร้องไห้เหรอ…. ฉันจะเล่าต่อไปละกันนะ ขอโทษนะคะคุณพ่อถ้าสิ่งที่หนูพูดทำให้คุณพ่อเศร้า

แล้วก็ซาจิคุง ถึงเป็นรุ่นน้องที่นิสัยบ๊องๆ หน่อย ทั้งๆทั้เป็นผู้ชาย แต่ก็คุยสนุกดีค่ะ เหมือนได้คุยกับเพื่อนผู้หญิงเลย  ฮะฮะ ไม่รู้ว่าซาจิคุงจะโกรธมั้ยน้า พอพูดแบบนี้-”

*ฮึก ฮึก* *ฟืด*

อา เจ็บปวดจัง, เจ็บปวดมากเหลือเกิน ทั้งที่คุณพ่อเพียงคนเดียวร้องไห้อยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับไม่เข้าใจสาเหตุเลย เรามัน....แย่ที่สุดเลย....

“*ฮึก* แล้วก็นะคะ รุ่นพี่ฟุยูโกะน่ะ *ฮึก* รุ่นพี่เขาทั้งใจดี *ฮึก*-“

ทำไมเราถึงร้องไห้กันนะ ทั้งๆที่ต้องปลอบคุณพ่อแท้ๆ

พี่เขา *ฮึก* ทั้งเก่ง... คอยดูแลหนูเสอะ...

คำตอบของคำถาม คือสิ่งนี้เองสินะ

หนู..... มีความสุขมากๆ ค่ะ หนูมีความสุขมากจริงๆ ค่ะ ทุกคนล้วนทำดีกับหนูมากมาย มากซะจนหนูไม่รู้จะตอบแทนทั้งหมดได้ยังไงเลย... หนูมีความสุขจริงๆ ค่ะ.... ขอบคุณมากนะคะ คุณพ่อ  ที่ทำให้หนูได้เกิดมาบนโลกใบนี้ ให้หนูได้อยู่กับคุณพ่อ ให้หนูได้เจอเพื่อนดีๆ มากมาย  ให้หนูได้ฝันถึงคุณแม่ ว่าท่านเป็นยังไง ให้ได้มีชีวิตอยู่เหมือนตอนนี้....

          ขอบคุณค่ะ  คุณพ่อ

*ฮึก* *ฟืด* ไม่ไหวแล้ว... ร้องไห้ซะแล้วเรา..... คุณพ่อก็ร้องไห้ด้วยเหมือนกัน.....

ได้เวลาปลอบใจซึ่งกันและกันแล้วสินะ... เอาล่ะ…’ *ฮึก*

 

ริสะ

เอ๋?’ ขะ...คะ?”

พ่อ....ขอโทษนะ...*ฮึก*

ขอโทษอะไรกันล่ะคะ คุณพ่อ *ฮึก* คุณพ่อไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย

ผิดสิ *ฮึก* ทั้งๆ ที่พ่อควรจะบอกเร็วกว่านี้แท้ๆ

เรื่องของคุณแม่เหรอ? เรื่องอะไรกัน?’

ลูกน่ะ....

                        ไม่ใช่มนุษย์หรอกนะ….”

 

       

 

       

 

       

 

เอ๋? คุณพ่อพูดอะไรกัน...

พ่อควรบอกลูกให้เร็วกว่านี้.... ลูกน่ะ คือหุ่นยนต์ที่พ่อมอบทั้งชีวิต สร้างขึ้นมา....*ฮึก* หุ่นยนต์ที่มีความรู้สึก... หุ่นยนต์ที่เติบโตได้.... เพื่อที่พ่อจะได้ดูแลลูก ในฐานะลูกสาว....*ฮึก* *ฟืด* ลูกถึงไม่เคยได้เห็นแม่ของลูกเลย.... พ่อ.... ขอโทษจริงๆ นะ..”

 

เอ๋? อะไรกัน... นี่มันเรื่องอะไรกัน..... ทำไม่คุณพ่อถึงพูดแบบนั้น.... ทำไมคุณพ่อที่เรารักถึงก้มกราบลงแทบเท้าเรา.... ทำไม... ทำไม... ทำไม…’

นี่เป็นบาปที่พ่อสร้างขึ้น...*ฮึก*... ลูกอยากจะลงโทษอะไรพ่อก็เชิญเลย....

            “…”

            ริสะ?”

 

            คุณพ่อที่เงยหน้ามามองฉันด้วยน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมา.... คุณพ่อที่ขอโทษแทบเท้าเรา... คุณพ่อที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเรา... คุณพ่อที่ดูแลเรามาตั้งแต่ยังเด็ก... คุณพ่อที่คอยดูแลเราเสมอ... คุณพ่อที่เคยร้องไห้ไปกับเราเมื่อเราเศร้า... คุณพ่อที่ร่วมฉลองไปกับเราตอนที่สอบเข้าโรงเรียนม.ปลายติด... คุณพ่อที่มาเซอร์ไพรส์วันเกิดเรา ตอนที่เราอายุ 18...

 

            ทำไมล่ะ...

            ริสะ?”

            ทำไมล่ะคะ คุณพ่อ....*ฮึก*  ทำไมล่ะคะ?...

            ริสะ... พ่อขอโทษจริงๆ นะ ทั้งที่ควรจะบอกลูกให้เร็-

            ทำไมกันละคะ!!!!!!”

          อึก...  ริ..สะ..?”

            ทำไม....ทำไม....ทำไมคุณพ่อต้องขอโทษหนูด้วยล่ะคะ!”

          *ฮึก* ริสะ?”

            ถ้าคุณพ่อไม่บอกหนู!  หนูก็ไม่มีทางรู้เรื่องนี้หรอก!”

              อา นี่เรากำลังพูดอะไรออกไปกันเนี่ย.... แต่..ไม่ทันแล้วล่ะ

            ถ้าคุณพ่อหลอกหนูต่อไป! ถ้าคุณพ่อพยายามเลี่ยงเรื่องที่เกี่ยวกับแม่ไปเรื่อยๆ!...”

              ไม่เอานะ... ไม่อยากให้คำพูดหลุดออกไปมากกว่านี้อีกแล้ว....หยุดทีเถอะ..ได้โปรด!
ใครก็ได้
! หยุดตัวเราที!’

            ถ้าเกิดหนูไม่คิดสงสัยเรื่องของคุณแม่! *ฮึก* ถ้าหนูไม่ *ฮึก* ถ้าหนูไม่อยากรู้เรื่องพวกนี้!”

              อา น้ำตามันไหลออกมาแล้ว  นี่เป็นน้ำตาของจริงรึเปล่านะ? อาโง่จังเลยนะตัวเราน่ะ... คุณพ่อที่สร้างเราขึ้นมาเก่งซะขนาดนี้... ยังไงก็ต้องเป็นน้ำตาที่สมกับเป็นมนุษย์ที่สุดละนะ

              ถูกสร้างขึ้นมา.... ถ้าเกิด.... ถึงจะแค่สมมติ... แต่ถ้า....

            ถ้าเกิดคุณพ่อไม่สร้างหนูขึ้นมา! ถ้าเกิดหนูไม่ได้เกิดมา! *ฮึก* คุณพ่อก็คง! คุณพ่อก็คง!!...”

          ริสะ!”

          อา คุณพ่อลุกขึ้นมากอดเรางั้นเหรอ... อบอุ่นจัง... สงบจังเลย... ทั้งๆที่ไม่อยากคิดอะไรเกี่ยวกับตอนนี้แล้วแท้ๆ แต่ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้หมดไปเลย...

            อย่าเลยนะ! *ฟืด* นี่เป็นความผิดของพ่อเอง! *ฟืด* อย่าพูดเรื่องอย่างไม่ควรเกิดมาเลยนะ!”

             เจ็บปวดใจจัง.. ทั้งๆที่ในหน้าอกนี้จะมีสิ่งที่เรียกว่า หัวใจ รึเปล่าก็ไม่รู้แท้ๆ

           

            ...

 

            คุณพ่อคะ... *ฮึก* หนู.. หนู.. *ฮึก* หนูขอโทษค่ะ.... หนู...

            ไม่เป็นไรลูก *ฟืด* นี่ไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกนะ...นี่เป็-

            และนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณพ่อเหมือนกันค่ะ...

            เอ๋?”

            ช่วงวินาทีนั้น.. ลูกสาวที่ผมสร้างขึ้น ผลักตัวผมออกจากอ้อมกอด... แล้วเธอก็พูดสิ่งที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เคยว่าจะได้ยินจากลูกสาวที่ตนเองสร้างขึ้นมาด้วยเพียงกิเลสของตนที่อยากจะมีลูกสาวให้ตนเองดูแล...

 

            นี่คงเป็น...*ฮึก* ความผิดของ พวกเรา สินะคะ?  ความผิดที่*ฮึก* พวกเราสร้างขึ้นมาร่วมกัน..
              ถ้าอย่างนั้น*ฮึก* ก็ไม่มีใครต้องขอโทษใครสินะคะ
?
              เพราะฉะนั้น...*ฮึก* คุณพ่อน่ะ... อย่าโทษตัวเองอีกเลยนะคะ...

 

            ถ้าคุณพ่อไม่อยากได้ยินคำว่า เราไม่ควรเกิดมา ละก็... ก็เหลือเพียงคำนี้ละนะ..

 

            คุณพ่อคะ... ขอบคุณที่ให้หนู ได้เกิดมานะคะ

            *ฮึก*..ริสะ

            เรามาเริ่มต้นเดินกันใหม่ ไปด้วยกันนะคะ.. *ฮึก* คุณพ่อ

            *ฮึก*..อืม! หลังจากนี้พ่อจะดูแลลูกอย่างดีเลย..

 

           

 

            อา ไม่เห็นเกี่ยวเลยสินะ ว่าจะถูกสร้างขึ้นมา หรือจะถูกโกหกใส่มาตลอด หรืออะไรก็ตามแต่.. แต่คุณพ่อน่ะ เป็นห่วงเราถึงทำอย่างนั้น  ฉะนั้นแล้วก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรถ้าเริ่มเดินใหม่สินะ... บนเส้นทางหลังจากนี้จะดีหรือแย่ลง  ก็มีแต่ต้องลองเดินดูละนะ

            ไปก่อนนะคะ! คุณพ่อ!”  และนี่ก็เป็นอีกวัน.. ที่ฉันนั้นได้วิ่งออกไป

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PlantZ จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น