[Fic Naruto] Love story (Neji x Tenten)

ตอนที่ 45 : Love story (The End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

"กลับมาเเล้วจ้า"

 

"สวัสดีครับ.....เเม่"

 

"นี่เเม่ซื้อขนมมาฝากด้วยนะ......ลูกชักจะผอมเหมือนพ่อขึ้นทุกวันๆ ต้องมีเนื้อเเบบเเม่สิ!"

 

".....เเม่"

 

ฝ่ายเเม่ก็ไม่ได้สนใจคำเรียกของลูกชายตัวน้อยเลยสักนิดเดียว......หนุ่มน้อยจึงเดินไปดึงชายเสื้อของเธอเเทน

 

".....เเม่ครับ~"

 

"หืม?.......อ้อ~~ ทำหน้าเป็นหมาหงอยเเบบนี้.......คิดถึงพ่อล่ะสิ"

 

ฝ่ายเเม่ทำหน้ารู้ทันทันที

 

"ก็....พ่อมาหาเราก็ไม่ได้ เเม่ก็ไม่ค่อยจะว่างพาไปหานี่นา"

 

"อยากไปมั้ยล่ะ(^ - ^)"

 

"ไปครับ!!"

 

"งั้นก็......ขึ้นรถ!"

 

"เย้!"

.

.

.

.

เกาะฮิวงะ

.

.

.

.

"เห้อ~~.......ไม่ได้มาที่นี่กับนายนานเท่าไหรเเล้วเนี่ย...เอ้า! รีบวิ่งไปไหนล่ะนั่น"

 

"ไปหาพ่อกันเร็ว"

 

"โธ่.......พ่อเค้าไม่หายตัวไปไหนหรอกลูกรัก~"

 

ในขณะที่เท็นเท็นกำลังรำลึกความหลังของตัวเองอยู่นั้น ลูกชายสุดที่รักก็วิ่งเเซงหน้าเเม่ไปเสียเเล้ว......ทำให้ผู้เป็นเเม่ได้เเต่ยืนยิ้ม ก่อนเดินตามลูกชายวัยกำลังซนไป

.

.

.

.

"พ่อ!"

 

เสียงเรียกของลูกชายตัวน้อย.....ทำให้คนงานเเละวิศวะกรมากมายหันมาทำหน้างงๆ

 

"ครับ? เรียกพี่หรอ?"

 

ไม่งงคงแปลก ก็ตรงนั้นเป็นเขตก่อสร้างที่มีทั้งคนงานเเละวิศวะกรที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

 

"ยูมะ! ตรงนั้นมันอันตรายนะลูก!"

 

"เมื่อกี้ผมยังเห็นพ่ออยู่ตรงนี้เลยอะ...ฮึกๆ"

 

หนุ่มน้อยเริ่มเเบะปากพร้อมเสียงสะอื้น.....

 

"อ้าว!คุณเท็นเท็น.....นี่นายน้อยหรอกหรอครับ"

 

"รบกวนรึเปล่าคะ? พอดีมาไม่ได้นัดกับเนจิเค้าไว้ก่อนน่ะค่ะ"

 

"ไม่เลยครับ(^ ^) เมื่อกี่คุณเนจิเพิ่งเดินเข้าไปพัก...สงสัยจะเหนื่อยน่ะครับ"

 

"ขอบใจมาก ไปทำงานต่อเถอะ"

 

เท็นเท็นหรือคนในเกาะนี้รู้จักในนามคุณนายฮิวงะ.........เดินจูงเเขนลูกชายไปพร้อมกับชายสองสามคนเดินเข้าไปในตึกใหญ่

.

.

.

"ขออณุญาตครับ มีคนมาขอพบครับ"

 

"ตอนนี้ฉันเหนื่อย.....ยังไม่พร้อ..."

 

"ฉันก็ไม่พร้อมเจอหรอ"

 

"เท็นเท็น! ยูมะ!!"

 

"พ่อ!!...ฮื่อออ"

 

"ไม่ร้องสิ โอ๋ๆไม่ร้องนะลูก"

 

เมื่อเจอหน้าภรรยาเเละลูกชาย ความเหนื่อยล้าของชายหนุ่มก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

.

.

.

"ทำไมมาไม่บอกกันก่อนล่ะ"

 

"ฉันทนดูลูกคิดถึงนายไม่ไหวน่ะสิ......มาอยู่เกาะเป็นเดือนเเล้วนะ"

 

"เธอหรือลูกที่ทนคิดถึงฉันไม่ไหว"

 

เนจิยิ้มกรุ้มกริ่ม

 

"////////...........ก็.........นั่นเเหละ! รู้มั้ยยูมะน่ะเขาคิดถึงพ่อเขาขนาดไหนหะ! หึยตาบานี่"

 

ก็เป็นเเค่ข้ออ้างเเก้เขินที่.......ดันตรงกับความจริงของเท็นเท็นเท่านั้นเอง

 

"โอเค ยอมแพ้ๆ"

 

เมื่อพูดถึงลูก..........คนเป็นพ่อก็ต้องยอมรับความผิดแต่โดยดี

 

"ตายูมะก็เหมือนกัน มาเจอพ่อเเล้ว.....ดันร้องไห้เเล้วผล็อยหลับไปซะงั้น"

 

"ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ที่มัวเเต่ให้ความสำคัญกับงานเเล้วไม่ได้นึกถึงใจเค้าเลย"

 

"น่า......คุณทำดีที่สุดเเล้ว อย่ามัวไปโทษตัวเองในอดีตเลย.....เรามานึกถึงอนาคตกันดีกว่า"

 

"อืม ขอบใจนะ"

 

'จุ๊บ'

 

"เฮ้ อย่ามาฉวยโอกาสสิ"

 

"สามีหอมเเก้มภรรยาสุดน่ารักมันผิดตรงไหนกัน"

 

"ผิดสิ"

 

'ฟึบ'

 

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้งง เท็นเท็นก็คว้าคอสามีเข้ามาจุมพิตด้วยความคิดถึงอย่างที่สุด

 

"..............."

 

"เขินอะไร......เดี๋ยวนี้จะเป็นฝ่ายลุกชั้นงั้นหรอ? ไม่ยอมหรอกนะ"

 

รอยยิ้มเจ้าเลห์ปรากฎขึ้นบนหน้าร่างสูง

 

"เเล้วนายจะทำอะไรน่ะ"

 

"จะ...."

 

'ก๊อกๆ'

 

"ขออนุญาตครับ นายน้อย......."

 

"โอเค( - - *)"

 

".............//////............."

 

"เอ่อ...ขอโทษครับ เเหะๆ(^0^''')"

.

.

.

"ยูมะ โอะ!"

 

"ค ค..คิด ถ ถ..ถึงนะครับ"

 

"พ่อก็คิดถึงเหมือนกัน.....ขอโทษนะที่ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน"

 

"(^-^)"

 

"ไหนๆก็มาเเล้ว......เราอยู่ค้างที่นี่ดีกว่าเนอะยูมะ"

 

"ครับ!"

 

"อยากนอนกับฉันหรอ"

 

ร่างสูงกระซิบข้างหูร่างบาง

 

"ทะลึ่ง!"

 

ร่างบางจึงกระซิบกลับพร้อมกับถลึงตาให้อย่าง.....

 

"ดูสิยูมะ เเม่เขาทำหน้าตาดุใส่พ่อแหละ"

 

"เเม่ครับ ไม่โกรธพ่อสิ...พ่อขอโทษเราเเล้วนะ......ดีกันๆ"

 

"(- - *)โอเค.....ดีกันๆ"

 

"โอ๊ะ เเต่พ่อครับ....เเม่ไม่ยอมเล่าเรื่องนั้นต่อ เรื่องก่อนที่ผมจะเกิดน่ะ"

 

"นี่ไง คนในเหตุการณ์อีกคนนั่งอยู่ตรงหน้าเเล้ว......ถามเค้าสิ"

 

"โอเค.....คืนนี้พ่อจะเล่าต่อจากเเม่เค้าให้ฟังนะ"

 

"เย้! ครับ"

.

.

.

.

(ต่อจากตอนที่เเล้ว)

"เนจิ!!!.......ฮืออออ!!ม้าย!!!"

 

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

 

ทามากิ.....เธอกลายเป็นคนเสียสติไปอยา่งสมบูรณ์เเล้ว

 

"เนจิ ตื่นสิๆ.....ตื่นสิ!! ฮึก ฉันอยู่ตรงนี้เเล้วไง ฮืออ....ตื่นมาสิ ฮืออออ"

 

'ปัง!'

 

"ทุกคนหยุดอยู่กับที่!"

 

ก่อนจะเกิดเหตุสลดขึ้น........กลุ่มเพื่อนเเละตำรวจก็เข้ามาช่วยไว้ได้ทัน

 

"เชี่ย! ไอ้เนจิ!! เท็นเท็น...เธอไม่เป็นไรนะ"

 

ชายผมส้มรีบวิ่งเข้ามาดูเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

 

"มึงพาไอเนจิออกไปก่อนเร็ว!!"

 

ซาซึเกะรีบบอกเพื่อนก่อนที่ตัวเองจะไปช่วยตำรวจคนอื่นๆจับตัวผู้ร้าย

 

"เท็นเท็นเดินไหวนะ"

 

เเละชิกามารุก็วิ่งมาพยุงเท็นเท็นไปยังรถพยาบาลตามเนจิไปทันที

.

.

.

.

ณ หาดทรายยามค่ำคิน

 

เเสงจากพระจันทร์เเละหมู่ดาว......ตกกระทบกับคลื่นน้ำในท้องทะเล.....มันชั่งอบอุ่นและสวยงาม

 

"อะไร.......หลับไปแล้วหรอกหรอเนี่ย"

 

ลูกชายผู้เป็นคนจะฟังเรื่องเล่าในอดีต....บัดนี้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อย

 

"เหมือนนายไม่มีผิด"

 

"ฉันว่าเหมือนเธออย่างกับเเกะ......ยูมะน่ะ มีเเค่หน้าตากับความเรียบร้อยนี่แหละที่เหมือนฉัน"

 

"เเล้วไม่ดีรึไง"

 

"ดีสิ......ดีที่สุดเลยรู้มั้ย"

 

".......ฉันรู้สึกโชคดีทุกครั้งที่นายมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้นะ.........ถ้าไม่มีนายไม่มีลูก"

 

"ฉันอยู่ตรงนี้......ฉันต่างหากที่โชคดี ได้เจอเธอ.......เเละมีโอกาสเจอเธออีกครั้ง"

 

"เรานี่มันโชคดีจริงๆเลยนะฮ่าฮ๋า"

 

"รักเธอนะ......."

 

"อื้ม......รักนายเหมือนกัน"

 

"สัญญาที่เคยให้ไว้.....ทำสำเร็จเเล้วนะ.....เหลือเเต่ดูเเลเธอไปชั่วชีวิต นี่แหละสัญญาใหม่ที่ฉันจะให้เธอ"

 

"สัญญาเเล้วนะ////"

 

"อื้ม~~"

 

 

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น