[Fic Naruto] Love story (Neji x Tenten)

ตอนที่ 44 : บทสรุปของเรื่องราว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 เม.ย. 63

"เท็นเท็น......ฮึก.....ฮึก เเต่งเเล้วสินะลูก"

 

"โธ่ จะร้องทำไมเนี่ย...เดี๊ยวออกไปหน้างานมาสคาร่าเลอะตาอายเเขกแย่เลย"

 

"จะ ไม่ร้องเเล้วก็ได้คนดีของม๊า"

 

'แอ๊ด'

 

"ถึงเวลาเเล้วค่ะ.......ยัยเท็นแกนี่สวยใช่เล่นนะเนี่ย"

 

บทสนทนาภายในห้องเเต่งตัวของสองเเม่ลูกก็ต้องจบลงเมื่อเพื่อนเจ้าสาวอย่างเทมาริเข้ามาตามเพราะถึงเวลาของสาวเจ้าเสียเเล้ว

.

.

.

.

"คุณฮินาตะ! ซากุระ! หนุ่มๆไปไหนกันล่ะ?"

 

"เห็นออกไปคุนเรื่องอะไรกันไม่รู้สิ.....เเต่อิโนะยังมาไม่ถึงอีกหรอ?"
 

"นั่นสิยัยเท็นมันจะออกมาเเล้วนะ...ต้องโทรตา.."

 

'มาเเล้วๆ!!!'

 

"ตายจริง! หัวกระเซิงมาเชียว"

 

"ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ เดี๊ยวจะล้มเอา"

 

"นั่งกันเถอะ"

.

.

.

.

เหล่าเเขกผู้มีหน้าตาทางสังคมมากมาย รวมทั้งผู้มีอิทธิพล ต่างก็ทยอยกันนั่งรอพิธีอันสำคัญของวันนี้........อีกฟากของเเขกก็เป็นเวทีที่ถูกเเต่งเป็นลวดลายนกขนาดใหญ่ด้วยดอกไม้สีขาวเเละเเดงมากมายโดยได้รับการดูเเลจากเจ้าของร้านดอกไม้คนสวย เเละหน่วยรักษาความปลอดภัยทั่วบริเวณก็หนีไม่พ้นหน่วยงานตำรวจเพื่อนสนิทของเจ้าบ่าว...........งานคงจะราบรื่นดีหากมองจากผู้ดูเเลงานนี้ทั้งหมด เเต่จะเป็นอย่างที่คิดจริงๆหรือ............

.

.

.

.

ในที่สุดก็ถึงเวลาที่สำคัญที่สุด........เจ้าสาวเชื้อจีนคนสวยกำลังเดินควงเเขนผู้เป็นพ่อเเละเดินตรงไปยังเเท่นพิธีที่เจ้าบ่าวยืนรออยู่เเล้ว

 

"ถึงเวลาที่ป๊าจะต้องปล่อมมือลูกจริงๆเเล้วสินะ.......ฝากด้วย"

 

"ครับ"

 

มือสวยถูกส่งต่อไปยังผู้ชายอีกคนที่เป็นดั่งอีกครึ่งชีวิตของเธอเเละพร้อมดูเเลเธอเสมอ....หลังจากนี้....เเละตลอดไป

 

"ไม่ร้องสิ......วันนี้น่ะเป็นวันดีที่สุดเลยนะ"

 

"ฮึก....ฮึก...หึ จะบอกว่ากลัวตาฉันเลอะมาสคาร่าก็บอกมาตรงๆเถอะ"

 

"ฮ่า ฮ่า......ถึงเลอะก็สวยที่สุดนั่นแหละ"

 

'//////////////////'

.

.

.

.

"เชิญแลกเเหวนได้"

 

เมื่อทั้งสองกำลังจะสวมเเเหวนให้แก่กันเเละกัน...................เห็ตการณืไม่คาดฝันสำหรับบางคนก็เกิดขึ้น

 

'ปัง! ปัง!'

 

'ว้าย! เห้ย!' เสียงบรรดาเเขกเหรื่อที่ได้ยินเสียงปืนก็ต่างพากันส่งเสียงร้องกันชุลมุน

 

"เนจิ!........อย่าบอกนะว่าพวกนั้น"

 

"มันเป็นแผนของฉันเองเท็นเท็น.......เธอไม่ต้องห่วง"

 

"..........เเล้วคนอื่นล่ะ"

 

"ตำรวจพาไปที่ปลอดภัยเเล้ว เธอก็เหมือนกันไป! ไปตามคนพวกนั้นซะ!"

 

"เเล้วนายจะทำอะไร!........"

 

เนจิไม่รอช้ารีบวิ่งตรงไปยังประตูบานหนึ่งที่มีพรรคพวคกำลังรออยู่

 

"ยัยเท็น! มานี่!!"

 

เทมารอเเละซากุระรีบวิ่งเข้ามาคว้าตัวเพื่อนสาวก่อนจะรีบพาไปยังที่ปลอดภัย

.

.

.

.

"พวกมันอยู่ที่ไหน!"

 

"มันซุ่มอยู่ที่ประตูทางเข้าB7"

 

"เเล้วจะเอาไงต่อเนี่ย"

 

'ปัง!'

 

เสียงปืนดังกลบเสียงสนทนาทั้งหมดของกลุ่มเจ้าบ่าว

 

"ออกมาเถอะค่ะ.......คุณเนจิเเละผองเพื่อน ดิฉันไม่อยากเล่นซ่อนแอบ"

 

"หึ"

 

หลังเสียงปืนก็โผล่ร่างของหญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเนจิเป็นอย่างดีท่ามกลางกลุ่มของชายฉกรรจ์นับร้อยรายที่ยืนคุ้มกันเธออยู่

 

"เป็นไงคะคุณชิกามารุ....คุณ.....คุณ.....คุณ.....เเละก็คุณ...แหม่ลูกรัฐมนตรีอย่างคุณก็เข้ามาเเส่เรื่องเเบบนี้ดวยหรอคะ"

 

หญิงสาวไล่ชี้หน้าที่ละคนตามลำดับจากซ้ายไปขวา ก่อนจะสะดุดกับหน้าลูกชายรัฐมนตรีคนดังอย่างนารูโตะ

 

ชายหนุ่มผู้ถูกพูดถึงพุ่งกระโจนเข้าใส่เธอด้วยอารมณ์ที่เดือดจัด.....เเต่ดีที่เพื่อนอีกสี่คนเข้าไปคว้าตัวได้ก่อน

 

"ก็เเค่ผู้หญิงคนเดียว......ถึงกับต้องลงทุนขนาดเลยหรอคะ ทำไมต้องลงทุนเอาตระกูลตัวเองเข้ามาเอี่ยวด้วย.........ถึงตระกูลลี่ที่นี่จะตายหมด เเต่ใช่ว่าจะไม่เหลือ.....ก็ยังอยู่ดีมีสุขอยู่ทีจีนอีกตั้งมากมาย"

 

"ผมไม่จำเป็นต้องเล่ารายละเอียดให้คุณฟังหรอก......ทามากิ"

 

'ล่อไว้นะ....พวกชั้นกำลังมา'

ตำรวจหนุ่มกระซิบบอกหนุ่มผมทอง

 

"หึ.......ชั้นก็เเค่มาทำสิ่งที่พ่อชั้นทำค้างไว้ก็เท่านั้น เเล้วอีกอย่าง........คุณรู้ได้ยังไงคะว่าเธอไม่ได้ตั้งใจไปเรียน เเต่ เ ธ อ ตั้ ง ใ จ ห นี ต่างหาก"

 

"..............................."

 

"แม้เเต่คุณก็ยังต้องเสาะหาความจริงเองเลย ทั้งๆที่ตัวปัญหาอยู่กับคุณตลอดเวลาเเท้ๆ"

 

"............................."

 

"กรุณา.....หลบไป! ด้วยค่ะ อย่ามาทำเรื่องง่ายให้กลายเป็นเรื่องยาก"

 

".................ข้ามศพชั้นไปก่อนเถอะ"

 

"เก่งจริงๆ"

 

'มายังวะ'

 

'ล้ อ ม ไ ว้ เเ ล้ ว'

 

'โอเค'

 

"ลุ.....!"

 

"เนจิ!!!"

 

"เธอ! ออกมาทำไม!"

 

'ความชิปหายมาเยือนเเล้วล่ะ'

 

'เวร'

 

"หึ.........อุตส่าห์หนีไปเรียนไกลยั้นอังกฤษ เเต่ไหงกลับโง่เหมือนเดิมเลยล่ะเนี่ย"

 

"ทามากิ!........มั ง ก ร ท อ ง......"

 

"คงต้องเปลี่ยนเเผนเเล้วล่ะ"

.

.

.

.

(15นาทีก่อน)

 

"ม๊า....พวกมันมาเอาตัวหนูเเล้ว"

 

"มะมะไม่ มี ทาง...."

 

"แกหมายถึงคนที่สะกดรอยตามแกน่ะหรอ"

 

"ไหนบอกว่ารู้กันเเค่พวกเราไงค่ะ.....ทำไมคุณเเม่..."

 

"ขอโทษนะทุกคน...ฉัน ฉัน...ขอโทษ"

 

"หมายความว่าอะไร"

 

"......................"

 

"อย่าบอกนะว่าเกี่ยวกับเรื่องเมื่อ10กว่าปีก่อน"

 

"ฉันต้องไปหาเนจิ.....เขายังไม่รู้เรื่อง"

 

"ลูก....ฮึก ม๊า ม๊า...ฮึก"

 

"หนูต้องรับผิดชอบเรื่องนี้......หนูต้องรับผิดชอบเค้า เนจิ"

 

"เดี๊ยว!!"

 

"เท็นเท็น!!"

 

พูดจบสาวเจ้าก็ไม่รอช้า.....เธอวิ่งฝ่าการ์ดออกไป....โดยไร้ซึ่งจุดหมาย รู้เเต่เพียงว่า.....ต้องหาเนจิให้เจอ

.

.

.

.

"มาให้ฆ่ซะถึงที่เชียว.......คงจะผิดแผนของพวกคุณไม่น้อยเลยล่ะสิ"

 

"เนจิฉัน...ฉัน ฉันขอโทษเรื่องราวทั้งหมด....."

 

"เธอไม่ต้องอธิบายหรอก......ฉันรู้เเล้ว"

 

"อะ...ไร นะ....รู้เเล้วงั้นหรอ"

 

"ใช่.....เเละมันจะไม่มีวันที่ไอแก๊งค์บ้านี้พรากเธอไปจากฉันอีกเเน่นอน"

 

"...................."

 

"ไปเอาตัวเธอมา"

 

พอพูดจบตำรวจที่เตรียมจู่โจมก็พุ่งเข้าไปทันที.......เเต่ช้าไป เท็นเท็นเข้าไปอยู่ในอ้อมเเขนทามากิเรียบร้อยเเล้ว

 

"ถ้าขยับอีกก้าวเดียว...ฉันจะฆ่าเธอตรงนี้"

 

"เท็นเท็น!"

 

"ยัยหน้าโง่.....เอาตัวมันไป!"

 

"หยุดนะ!!"

 

ฝ่ายชายหนุ่มเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งกระโจนเข้าไปโดยขาดการยั้งคิดดั่งที่เคยทำมาทุกครั้ง

 

'ปัก!'

 

"เนจิ!"

 

"ฉันไม่เป็นไร"

 

"ตาม..มันไป"

 

"เดี๊ยว มึงจะไปสภาพเเบบนี้....ไปให้โดนฆ่าทีเดียวสองคนหรอวะ!"

 

"หลบ!"

 

เนจิขับรถไล่ตามรถของคนร้ายไปจนถึงโกดังเก่าเเห่งหนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ว่ามันเคยเป็นโรงหนังที่รุ่งโรจน์มากสมัยที่เขายังเด็ก

 

"โอ๊ะ.....หึ โง่ทั้งคู่"

 

"ปล่อยเธอ"

 

เนจิคำรามในลำคอ

 

"เเล้วจะเอาอะไรมาเเลกล่ะ........พ่อฉัน แก๊งค์ฉันจะได้อะไร"

 

"ฉันเอง"

 

"นะ...เนจิ"

 

"เอาตัวฉันไปแล้วปล่อยเธอซะ!!"

 

"ไม่มีทาง!"

 

"ดี๊.......เอาตัวนังนี่ไปเก็บ เเล้วจับมันมาเเทน"

.

.

.

.

 

'อั่ก!'

 

'เอื่อก!'

 

เสียงร้องอันไม่น่าฟังนั่นหลุดออกมาจากปากชายหนุ่มจากตระกูลฮิวงะเป็นระลอก.....พร้อมกับเลือดที่เลอะไปทั้งตัว....ไม่นับรอยบวมช้ำตามร่างกาย ถ้าปล่อยชายหนุ่มไว้ข้างถนนก็คงไม่มีใครจำได้

 

"เธอ....ปลอดภัยมั้ย...แฮ่กๆ"

 

สิ้นคำพูด...เลือดก็ทะลักออกมาอย่างน่าสยดสยอง

 

"เธอสบายดี......อยากเห็นมั้ยล่ะ"

 

พูดจบชายฉกรรจ์สามสีคนก็พยุงร่างหญิงสาวออกมา......สภาพเธอปกติดี มีเเค่ข้อเท้าที่เเพลงจากการวิ่งตามหาเนจิเท่านั้น

 

"เนจิ!"

 

เธอกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง เมื่อได้พบกับสภาพอันน่ากลัวของเจ้าบ่าว

 

"เธอเจ็บรึเปล่า"

 

"ไม่! ไม่เลย!......ฮึก มันเป็นเพราะฉันคนเดียว มันไม่เกี่ยวกับนายเลย ฮือ...ทำไม....ทำไม"

 

"ฉัน...จะดูเเลเธอไปตลอดไง.....เธอเหมือนอีกครึ่งชีวิตของฉันนะ"

 

"บอกลารึยังล่ะ"

 

"ได้โปรด! อย่าฆ่าเขาเลย"

 

เท็นเท็นเข้าไปกอดเข่าอ้อนวอนด้วยความเจ็บปวดปางคนเจียนตาย

 

"เเล้วชีวิตพ่อฉันล่ะ........ชีวิตชั้นล่ะ! ท่านต้องตายไปก็เพราะพวกแกไม่ใช่หรอ!!"

 

"นั่น....แค่กๆ.....มันเพราะตัวพ่อเธอเอง เอือก!'

 

ไม้ฟาดเข้าไปยังกลางหลังอย่างเต็มเปา

 

"เนจิ!!"

 

เป็นอีกครั้งที่เธอกรีดร้อง

 

"หึ"

 

"เอาปืนมา!"

 

ทามากิกระชากปืนกระบอกหนึ่งจากลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

 

"ไม่...อย่านะ!"

 

'ปัง'

 

"เนจิ๊!!!!.......ม้ายยยย!"

.

.

.

.

.

"เเม่ฮะ อย่าหยุดเล่าเเบบนี้สิ"

 

"......ที่เหลือ ไว้เล่าต่อวันหลังเเล้วกันนะ ฮิฮิ"

 

"เเม่อ่าา.......ผมอุตส่าห์ไม่ไปเที่ยวเล่นทั้งวันเพื่อฟังเรื่องของพ่อกับเเม่เลยน้า"

 

"ไปทำงานก่อนนะลูก....เจอกันนะ!"

 

'จุ๊บ'

 

"ครับ"

 

'พ่อ.....คิดถึงจัง'

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #53 Jatnp (@Jatnp) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 14:10
    อิหยังคะ งง55555555
    #53
    1
    • #53-1 Pinto_Wizard (@Pinto_Wizard) (จากตอนที่ 44)
      7 เมษายน 2563 / 15:46
      อย่าเพิ่งงงค่ะ55555 ยังมีอีกนิดนึง....(เฉลยๆ)
      #53-1