[Fic Naruto] Love story (Neji x Tenten)

ตอนที่ 10 : กาลเวลาเปลื่ยนเเต่ใจไม่เปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

SNAP

·    สำนักงานใหญ่ของบริษัท   ( 8 : 10 AM)

  เท็นเท็นขับรถมาถึงบริษัท  เธอเดินขึ้นตึกไปยังลิฟต์ตัวใหญ่ข้างๆฝ่ายประชาสัมพันธ์  เพื่อไปที่ห้องทำงานชั้น VIP   ร่างบางกดลิฟต์และเดินเข้าไป ในขณะที่ลิฟต์กำลังจะปิด ก็มีเสียงผู้ชายตะโกนว่า รอด้วยครับ  พร้อมกับรีบวิ่งเข้ามาในลิฟต์ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง

ขอบคุณครับ...... เท็นเท็น!”     ชายคนเมื่อกี้ไม่ใช่ใคร เนจิ นั่นเอง

ไม่เป็นไรค่ะ.......อ๊ะ! น..เนจิ   ร่างบางตกใจไม่แพ้ร่างสูงเลยทีเดียว

          (5 นาทีต่อมา)

“..............”

“..............”

    ไม่มีฝ่ายใดหลุดพูดออกมาเลย  ทำให้ในลิฟต์ บรรยากาศอึดอัดไม่น้อย  ร่างสูงเห็นทีท่าไม่ดีเลยเปิดปากพูดออกมาเพื่อทำลายความเงียบก่อนที่ลิฟต์จะเปิดในเวลาต่อมา   ทั้งคู่เดินไปยังห้องทำงานด้วยกัน  ด้วยความเงียบอีกครั้ง  คราวนี้ร่างบางตัดสินใจเอ่ยปากทำลายความเงียบ

เอ่อ....เนจิ  นายกั้นห้องทำงานให้ฉันแล้วใช่มั๊ย

อ่า  ใช่........แต่จะบอกว่ากั้นเป็นส่วนตัวก็จริง  แต่โต๊ะของพวกเรายังคงมองเห็นกันได้อยู่..............เธอ....โอเค หรือเปล่า?”    ร่างสูงเหมือนจะไม่ค่อยสบายใจ  กลัวร่างบางไม่มีความเป็นส่วนตัว

อ๋อ!  เรื่องนั้นฉันสบายมาก  ไม่ต้องกังวลหรอก    ร่างบางฝืนยิ้ม ในใจคิดว่าฝ่ายชายไม่ต้องการที่จะร่วมงานกับตนเป็นแน่

.

.

.

   หลังจากที่ทั้งสองเข้าห้องทำงานแล้ว เนจิ ก็เป็นฝ่าย เข้ามาคอยบอก  ให้ความช่วยเหลือ เท็นเท็น   ทั้งในเรื่องการทำงานและการปรับตัวให้เข้ากับลูกน้อง  เนื่องจากเท็นเท็นเพิ่งเข้ามาบริหารเป็นวันแรก อาจจะมีพนักงงานบางคนไม่ค่อยชอบอยู่บ้าง ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องมีผู้บริหารร่วม เนื่องจาก ทั้งสองตระกูลร่วมกันสร้างธุรกิจนี้ขึ้นมา    

     ทั้งคู่ทำงานจนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยง  แต่ยังไม่มีฝ่ายไหนขยับลุกจากเก้าอี้เลย   เท็นเท็นก็กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการอ่านกองเอกสารที่เลขาของเนจิเอามาให้   ส่วน เนจิก็กำลังเซ็นเอกสารสำคัญอยู่หลายฉบับ  จนกระทั่ง ร่างสูงที่เหลือบมองเท็นเท็นอยู่เป็นระยะมาตั้งแต่ตอนแรกแล้ว  เอ่ยชวนร่างบางไปกินข้าวด้วยกัน

เอ่อ..เท็นเท็น นี่มันก็เลยเวลาลางวันมาแล้วนะ พวกเราน่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกก่อน  แล้วค่อยกลับมาทำงานกันต่อ   ร่างสูงแทบกันหายใจพูด  ใจก็เต้นตึก ตัก ตึก ตัก ไม่หยุด

อะ..อ่อ  เราหรอ??”    ร่างบางถามออกไป แต่ยังคงหน้านิ่งเอาไว้ ทำให้ ร่างสูงเดาทางไม่ถูก

ชะ.....ใช่  พวกเราจะได้กลับมาทำงานพร้อมกันเลยไง  อีกอย่างเธอจะได้ไม่ต้องขับรถด้วย  เธอยังไม่ค่อยชินกับสถานที่ ที่นี่หนิ    ร่างสูงพูดออกมาด้วยท่าทียิ้มแย้ม  แต่ในแววตาลึกกลับสั่นไหว เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมา

อืมม  ก็ได้ รอฉันแป๊ปนึงนะ   

 

·   ร้านอาหารจีน

ร่างสูงตัดสินใจพาร่างบางมาร้านอาหารจีนที่ครั้งหนึ่ง พวกเขาทั้งคู่เคยมากินพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทั้งสองครอบครัว  และร้านนี้ยังเป็นร้านอาหารโปรดที่เท็นเท็น ชอบให้พ่อกับแม่พามากินอีกด้วย

*

*

(10 นาที ที่แล้ว)

..........

“..........”

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในตัวรถ  ทั้งร่างบาง และร่างสูงไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาเลย  เนจิ ก็ขับรถไปข้างหน้าอย่างเดียว ส่วนเท็นเท็นก็เอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์และเขี่ยไปเขี่ยมา  และก็เป็นร่างบางที่ขอเปิดเพลงภายในรถ

เอ่อ.....ฉันขอเปิดเพลงได้รึเปล่า?”  ร่างบางถาม

ได้สิ เดี๊ยวฉันเปิดให้..........เพลงนี้มั้ย   ร่างสูงมาหยุดอยู่ที่เพลง เพลงหนึ่ง

อืม  โอเค   ร่างบางตอบไปอย่างนั้นเนื่องจากเธอไม่ได้อยากฟังเพลงจริงๆหรอก เธอแค่ไม่อยากให้มันเงียบจนน่าอึดอัด

เท็นเท็น  เอาร้านนี้มั้ย  ร้านที่เธอ.....ชอบ  ร่างสูงเอ่ยถามแต่คำสุดท้ายมันชั่งเบาเหลือเกิน

หืม? พูดอะไรนะ?..... นี่มันร้านที่ฉันชอบหนิ   ร่างบางไม่ได้สนใจคำถามของอีกฝ่ายเลย

ลงเถอะ

อ่า..จะ

*

*

Tenten

  เราทั้งคู่เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวในสุดของร้าน   ฉันไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือเป็นแค่เหตุบังเอิญที่พาฉันมาร้านนี้  แต่ฉันคิดถึง....คิดถึงเมื่อก่อนจริงๆ

เธอจะกินอะไร สั่งเลยนะเดี๊ยวฉันจ่ายเอง   เขาพูด

นี่! จะให้จ่ายฝ่ายเดียวได้ไง  ไม่ยอมหรอก    ได้ไง กินด้วยกันจ่ายคนเดียว ไม่เอาหรอก ไม่แฟร์เลย

หึ......ดื้อจริง   หะ เขาพูดอะไรนะ ไม่ได้ยินเลย พูดไรงึมงัมๆ

เอ่อ...พี่คะ เอา อันนี้ กับอันนี้นะคะ น้ำเปล่าค่ะ   ฉันสั่งเป็นอาหารจานเดียวที่อยากกินมานาน เป็นอาหารจีนที่ประเทศอังกฤษไม่อร่อยเอาเสียเลย  สู้ร้านนี้ไม่ได้ซักนิด

ผม....เอาเหมือนกันครับ   เลียนแบบ(เสียงสูง)

      พอเรากินอาหารกันเสร็จ  เราก็แยกกันจ่ายตามที่ฉันขอร้องเขา  ตอนนี้ฉันอยากรู้จริงๆว่าทำไมเขาถึงได้พามาร้านนี้.....แต่ก็นะ ใครจะกล้าถามล่ะ   หลังจากนั้นเราก็กลับไปทำงานกันตามปกติ    เวลาล่วงเลยมาจนเย็นฉันกับเขาเหมือนจะแข่งกันทำงาน  ฉันยังไม่เห็นเขาไปพักเลย  เห็นแล้วเหนื่อยแทนจริง  นี่ขนาดมีฉันอีกคนแล้วนะ........เมื่อก่อนตอนที่เขาเริ่มทำงานใหม่ๆแล้วทำคนเดียวคงจะหนักน่าดู   พอได้เวลาฉันก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักเขาก่อน

นี่นายฉันกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้

อืม....กลับดีๆล่ะ  เขาพูดด้วยความเป็นห่วงเรา(หรอ?)

รู้แล้วน่า   บ้าเอ๊ย!   เขินนะเว่ย

 

 

Neji

  หลังจากวันนั้น พวกเราก็ไปกินอาหารกลางวัน ด้วยกันตลอดเลย  ถึงแม้ว่าจะไปในฐานะเพื่อนร่วมงานแต่เธอก็ไม่เคยปฏิเสธผมซักครั้ง    อ้อแล้วที่ผมพาเธอไปกินร้านนั้น เพราะว่าผมรู้ว่าเธอ ชอบ  น่ะ   นี่ก็ผ่านมา 3 อาทิตย์กว่าแล้ว  นอกจากเราจะไปกินมื้อกลางวันด้วยกันแล้ว  ปรึกษากันเรื่องงานแล้ว  พวกเราก็ไม่ได้พูดคุยกันเรื่องอื่นเลยครับ  คิดแล้วมันน่าอึดอัดใจจริงๆ   อ้อ!  แล้ววันนี้ครอบครัวผมเชิญครอบครัวของ เท็นเท็นมากินมื้อค่ำที่บ้านน่ะครับ  เป็นเหมือนการต้อนรับ แสดงความยินดีอะไรทำนองนี้แหละ     ผมกะว่าจะมาบอกเธอซักหน่อยเมื่อกี้ยังอยู่ในห้องเลยนี่นา   ซักพักประตูห้องทำงานผมก็เปิดออกมาพร้อมกับร่างบางที่ถือถุงร้านสะดวกซื้ออยู่ในมือ

ไปซื้อของมาหรอ”  ผมถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอไปซื้อของมา

อืม...ทำไม มีงานมาหรอ?”                                             

เปล่าหรอก  เป็นห่วงน่ะ”   ตายแล้ว!!ปากหนอปาก

ขอโทษนะ  แต่ฉันจำเป็นจริงๆน่ะ”  อะไรกันที่เธอต้องไปซื้อเอง ให้คนไปซื้อให้ก็ได้นี่    เห้ย! เธอทำท่าทางไม่ค่อยดี หน้าซีดๆ มือกุมท้อง หรือเธอเป็นโรคกระเพาะแล้วเธอก็ไปซื้อยาธาตุ

นี่ เนจิ ฉันไม่ค่อยสบายที่นี่มีห้องพยาบาลหรือเปล่า”   เธอพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เหมือนคนไม่มีแรง

เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า ฉันพาไปโรงพยาบาลเอามั้ย”   

ไม่ ฉันแค่ต้องการพักเท่านั้น”    งั้นให้นอนห้องผมก็ได้เนอะ

งั้นนอนห้องฉันแทนได้มั้ย  เดี๊ยวฉันพาไป”    พอพูดเสร็จผมก็พยุงเธอเข้าไปในห้องนอนเฉพาะกิจนั่นแหละครับ

นอนพักที่นี่แล้วกันนะ......ตัวร้อนนี่  เธอเป็นอะไรเท็นเท็นอย่าโกหกฉันนะ”   ผมไม่ชอบให้เธอโกหกผม  แต่ผมลืมเลยว่าตอนนี้เราไม่เหมือนเดิมแล้ว

ฉัน...ฉัน...โอ้ยเป็นไข้ทับระดูฉันประจำเดือนมา”    อุ้ยตายล่ะ ผมก็ลืมไปเธอก็เป็นผู้หญิง

อะ..เอ่อ...กินยาหรือยังล่ะ

เรียบร้อย  ฉันต้องการพัก”   ครับ ไปก็ได้ 

เอ่อ คืนนี้.....

ฉันรู้แล้ว แต่อาจจะขับรถไปไม่ไหว  แค่จะขับกลับบ้านยังไม่มีแรงเลย

งั้นกลับกับฉันก็ได้ เดี๊ยวฉันพาไปที่บ้านฉันเลย ตอนกลับค่อยกลับกับพ่อ แม่เธอ”    ผมพูดออกไปตามที่ผมคิดเลย  แต่ไม่รู้เธอยอมหรือเปล่า

อืม....”   เธอยอมด้วย  สงสัยเป็นเพราะป่วย

     ผมปล่อยเธอนอนจนถึงเวลากลับบ้าน  ดีนะวันนี้ไม่มีงานอะไรมากไม่งั้นผมก็แย่เหมือนกัน เพราะต้องทำงานคนเดียวตั้งแต่เช้า    ผมเข้าไปปลุกเธอ  ให้ตายซิ ผมไม่ได้เห็นเธอใกล้ๆแบบนี้นานแค่ไหนกันแล้วนะ  ตอนที่เธอหลับชั่งดูไร้เดียงสาจริงๆ

นี่.....ตื่นได้แล้ว  เย็นแล้วนะ

ฉันขอนอนพักอีกซักหน่อยได้มั้ย”    ก็ได้นะแต่จะไม่ทันมื้อค่ำน่ะสิ   เห้อ~ ~  โทรไปยกเลิกนัดน่าจะดีกว่า   ค่อยไว้วันหลังแล้วกัน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #4 Jatnp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 16:25
    เปิดใจสักทีๆๆๆ
    #4
    1
    • #4-1 Pinto_Wizard(จากตอนที่ 10)
      9 มีนาคม 2562 / 16:34
      พระ นางเขามัวเเต่คิดเองเออเองกันน่ะค่ะ เป็นประเภทมโนเก่ง555
      #4-1
  2. #3 deepinsecret (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 08:10
    รออ่านต่อนะคะ ในที่สุดก็มีฟิคเนจิเท็นให้อ่าน ฮืออ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #3
    1
    • #3-1 Pinto_Wizard(จากตอนที่ 10)
      9 มีนาคม 2562 / 13:53
      ค่ะ^_^ ขอบคุณมากค่ะ
      #3-1