[Fic Naruto] Love story (Neji x Tenten)

ตอนที่ 2 : การกลับมาของเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    9 มี.ค. 62

·     ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว  ( 8 :15 AM)

   ณ สนามบินที่มีคนพลุกพล่านอยู่ตลอดเวลา  ทั้งคนที่จะกำลังเดินทาง  ทั้งคนที่เพิ่งกลับมาจากการเดินทาง มีร่างบางร่างหนึ่งกำลังเดินชมนก ชมไม้ อยู่ในสนามบิน ไม่ได้รีบร้อนที่จะออกจากสนามบินเลยแม้แต่นิดเดียว

เห้ออออ~~~ ถึงซะที   ฉันไม่ได้กลับบ้านมานานแค่ไหนกันแล้วนะ  คิดถึง........เขา เอ๊ยยยไม่ใช่คิดถึง ป๊ากับม๊าต่างหาก

((ตี๊ดดด...ตี๊ดดดด..)) มีโทรศัพท์กำลังโทรมาหาเธอ  เท็นเท็น ไม่รอช้าเธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า Louis Vuitton เธอไม่ใช่คนติดแบรนด์ แต่เธอ จะซื้อเท่าที่จำเป็นเท่านั้นถึงแม้ว่าเธอจะซื้อได้มากกว่านี้หลายเท่า   คนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน..........

ม๊าา!!  คิดถึงงง ส่งคนมารับหนูที่สนามบินได้แล้วค่าา  หนูมีของฝากเพียบเลยนะม๋า  เดี๊ยวเจอกันที่บ้านนะคะ คิดถึงม๋า ฝากบอกคิดถึงป๊าด้วยนะคะ   เธอพูดรวดเดียว โดยที่ไม่เปิดโอกาสให้แม่ของเธอพูดตอบกลับเลย  ไม่ใช่อะไร แต่เธอรู้นิสัยแม่ของเธอดี  ถ้าเปิดโอกาสจะ.. ยาว..  เดี๊ยวไว้คุยที่บ้านยาวๆเลยดีกว่า 

ทำให้แม่ของเธอตอบได้เพียงแค่คำว่า  [ เออ...อ่า...จะ  อ่าวเดี๊ยวสิลูก! ]

 ................................................45%..................................................

·  คฤหาสน์ตระกูลลี่

  คนขับรถ ขับพาคุณหนูคนเดียวแห่งบ้านตระกูลลี่ หรือ ลี่ เท็นเท็น  มาถึงหน้าบ้านแล้ว  คนขับก็รีบวิ่งลงมาจากรถเปิดประตูให้เธอลง    เธอจึงกล่าวขอบคุณตามความเหมาะสมเพราะเธอนั้นเด็กกว่าคนขับรถของเธอมาก      เท็นเท็นไม่รอช้าเปิดประตูบ้านอันแสนจะคุ้นเคยเมื่อ 11 ปีที่แล้วด้วยความตื่นเต้นเล็กๆ ที่เธอไม่ได้เข้ามาในบ้านหลังนี้มานาน   เมื่อเปิดประตูเข้าไปเธอก็พบกับผู้ให้กำเนิดทั้ง 2 ของเธอ นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ไม้ลายมังกรสีทองที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางคฤหาสน์  เธอรีบวิ่งถลาเข้าไปกอดท่านทั้งสองด้วยความคิดถึงทันที

ม๋า!  ป๊า! หนูคิดถึงม๊ากับป๊าที่สุดเลยยยยไม่พูดเปล่า น้ำตาของเธอกับกำลังไหลรินออกมาด้วยความปิติยินดีอย่างยิ่ง จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

เท็นเท็น! ร้องไห้ทำไมลูก! โอ๋ๆ มาๆ ม๊ากับป๊าอยู่ตรงนี้แล้วนะ  ไม่ร้องๆ แม่ของเธอพูดพร้อมกับกระชับกอดเธอให้แน่นยิ่งขึ้น

ทำเป็นเด็กๆไปได้! ลื้อโตแล้วนะเท็นเท็นถึงบิดาของเธอจะพูดแบบนั้นแต่ก็แอบน้ำตาซึมไม่น้อย

     ตอนนี้ทั้ง 3 คนก็ได้มานั่งคุยกัน ถามสารทุกข์สุกดิบกันตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนานถึง 11 ปี แต่อยู่ดีๆ แม่ของเธอก็ได้พูดกับเธอว่า

เท็นเท็น ลูกรู้ใช่มั้ย ทำไมป๊ากับม๊า ถึงเรียกตัวให้กลับญี่ปุ่นตั้งแต่เรียนจบเลยน่ะ

แม่  หนูก็รู้นะ...แต่...หนูยังไม่พร้อมที่จะแบกรับธุรกิจที่ป๊ากับม๊าสร้างเลยนะ หนูกลัวว่าจะทำมันพัง กลัวว่าจะทำให้เพื่อนป๊ากับม๊าเขาจะมาว่าเอาได้ หนูกลั..

เท็นเท็น! ลื้อไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพรรค์นั้นหรอกนะ กลัวอะไรไม่เข้าท่า ไม่สมกับที่ส่งไปร่ำเรียนถึงเมืองนอกเลย มั่นใจหน่อยสิพ่อของเธอรีบตัดบททันที

โถ่คุณก็(--*) ทีหลังถ้าจะพูดให้กำลังใจลูกมาปรึกษาฉันก่อนก็ได้นะ  มาลูกฟังม๊านะ เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล เพราะเพื่อนร่วมธุรกิจป๊า ม๊า ไม่ใช่ใครที่ไหนคนกันเองทั้งน้านน ลูกทางฝ่ายนู้นจะมาคอยให้คำปรึกษาและสอนงานลูกด้วยนะเพราะ อันที่จริงแล้วเราทั้ง 2 ครอบครัว ก็เริ่มวางมือแล้วให้ลูกของฝ่ายนู้นบริหารงานแล้วน่ะ

งั้นหนูจะเตรียมตัวให้พร้อมแล้วกันนะคะ วันพรุ่งนี้ใช่มั้ยคะที่หนูจะต้อง

ไปบริษัท ฝันดีค่ะ

จะลูก” “ลื้อนอนเถอะ



......................................................100%เเล้วค่าาาา................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

47 ความคิดเห็น