คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย My lover ͷѡ (Sana x Dahyun) My lover เธอที่รัก (Sana x Dahyun) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้ไม่มีอะไรมาก เกิดจากการเห็นโมเม้นไซดาเยอะกว่าซาจื่อ
ก็เลยตัดสินใจแต่งนิยายประชดซาจื่อแ_ง แค่นี้แหละ จบ!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 มิ.ย. 61 / 11:16


ตึก ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเทาของใครบางคนกำลังวิ่งอย่างเร็วเพื่อที่จะไปในจุดที่ตนมุ่งให้เร็วที่สุด วิ่งมาได้สักพักเสียงนั้นก็หยุดลงหน้าห้องที่คนคนนั้นต้องการมา
"ดาฮยอนอ่า~" หญิงสาวร่างบางตะโกนเสียงดังเมื่อมาถึงหน้าห้องทำให้ผู้คนในห้องหันมามองกันเป็นตาเดียว
ทำเอาเจ้าของชื่อมองมาอย่างหัวเสีย
"อุ้ย..ขอโทษค่ะอาจารย์ งั้นเดี่ยวหนูมาใหม่นะค่ะ" หญิงสาวร่างบางพูดและโค้งให้ก่อนจะวิ่งหนีไป เจ้าของชื่อที่ร่างบางเรียกได้แต่นั่งอมยิ้มกับความซือบื้อของเธอ รู้ทั้งรู้ว่าเวลานี้มีเรียนแต่ร่างบางก็ยังวิ่งมาที่ห้องของตน ซือบื้อจริงๆเลยนะมีคนแอบชอบตั้งแต่สองปีที่แล้วยังไม่รู้อีกนะ ไอ้พี่ชิบะกากเอ้ย
"ยิ้มไรนะ ดาฮยอน" เสียงของเพื่อนที่นั่งข้างๆดาฮยอนทำให้เธอหลุดจากภวังค์
"ป....เปล่านิ"
"โกหกเด็กอนุบาลก็ไม่เชื่อหรอก ดาฮยอนอ่า~" หญิงสาวพูดและหันไปหยิกแก้มคนหน้าขาว
"เราไม่ได้โกหก" ดาฮยอนปัดมือที่หยิกแก้มเธออยู่ทิ้ง
"ยิ้มเรื่องพี่ซานะใช่ไหมล่ะ"
"เราเปล่...."
"คิม ดาฮยอน อี อาอิน ถ้าจะคุยกันเชิญข้างนอกนะค่ะ" เสียงอาจารย์ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองรีบลุกขึ้นขอโทษด้วยความเร็ว
"ขอโทษค่าาาา"






"นักเรียนเคารพ"
"ขอบคุณค่ะ/ครับ"
หลังจากเสียงกริ้งเลิกโรงเรียนดัง ทุกคนก็เก็บของกลับบ้าน แต่ยังมีคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ยอมลุก
"ดาฮยอน เรากลับแล้วนะ" เสียงของใครบ้างคนทำให้ดาฮยอนหันไปพยักหน้าและยิ้มให้
"กลับดีๆนะ อาอิน" หญิงสาวตัวสูงยิ้มให้ก่อนจะเดินหายไปจากห้อง ตอนนี้ในห้องมีเพียงดาฮยอนคนเดียว
เธอนั่งทำการบ้านที่พึ่งได้วันนี้เพราะที่บ้านจะมารับช้า
เธอจึงต้องหาอะไรมาทำ แต่เปิดได้เพียวสองหน้สก็ต้องปิดเพราะเมื่อคาบที่แล้วเธอแทบจะเรียนไม่รู้เรื่องเลย
ก็ความสนใจตกไปอยู่ที่คนคนนั้นแล้วนิ ถ้าถามว่าเธอรู้จักกับพี่ซานะได้ไงเหรอ ง่ายๆเลยค่ะ บ้านพี่ซานะอยู่ข้างบ้านฉัน บางวันเราก็นอนด้วยกัน สนิทกันขนาดไหนเหรอ ก็สนิทถึงขั้นเคยอาบน้ำด้วยกันอ่ะ แต่อย่าพึ่งคิดอะไรนะ ตอนนั้นฉันพึ่งจะ4ขวบ พี่ซานะก็แค่6ขวบ
ไม่มีเขินอะไรอยู่แล้วล่ะ แต่ฉันจำได้บ้างอยู่นะว่าพี่ซานะขาว ขาวมากกก ก.ไก่ล้านตัวววว คิดแล้วก็เขิน
พี่ซานะย้ายมาอยู่ข้างบ้านฉันตั่งแต่14ปีที่แล้ว ตอนนั้นพี่ซานะอายุประมาท5ขวบ พี่ซานะเป็นคนญีปุ่ญ พี่ซานะอยูากับแม่สองคนเพราะพ่อพี่ซานะต้องทำงานที่ญีปุ่ญแต่พ่อพี่ซานะจะมาเยี่ยมพี่ซานะและแม่พี่ซานะทุก3เดือน พ่อพี่ซานะท่านใจดีมาก ท่านซื้อของมาฝากฉันตลอด พ่อพี่ซานะเป็นคนตัวสูงตาชัเนเดียวเหมือนฉัน ฉันเคยโดนเพื่อนแซวว่าหน้าเหมือนพ่อมากแต่ไม่ใช่พ่อฉันนะค่ะ พ่อพี่ซานะ ทุกคนคิดตลอดว่าฉันเป็นลูกสาวของพ่อพี่ซานะเพราะหน้าฉันเหมือนท่านมาก
"คิดไรอยู่ ดาฮยอนอ่า~" ศรีษะของใครบ้างคนถูกทิ้งลงที่ไหล่ของฉัน
"อะ....อ่าว พี่ซาน มาตั้งแต่ตอนไหนค่ะ" ฉันพูดและหันหน้ามามอง
"พี่มาตั้งแต่อาอินออกไปแล้ว แล้วนี้เราทำไรอยู่"
"ทำการบ้านค่ะ"
"ทำไมไม่ทำพรุ่งนี้ค่ะ พรุ่งนี้วันหยุดนิ" พี่ซานะเงยหน้ามามอง
"อยากทำวันนี้อ่ะ อีกอย่างวันนี้แม่ดุ๊บมารับช้า ไม่มีไรทำอ่ะค่ะ"
"งั้นทำไปเถอะ ไม่เข้าใจถามได้นะ"
"ครับผมมมมม"




♡♡♡♡♡●●●●●●●♡♡♡♡♡


Minato.Zaki._S: ดาฮยอนอ่า~ ทำไรอยู่

Kim_Du.bu: นั่งเล่นอยู่หน้าบ้านค่ะ มีไรเหยอออ

Minato.Zaki._S: มาหาพี่หน่อยจิ

Kim_Du.bu: ได้ค่ะ เดี่ยวไปนะค่ะ รอเปป





กริ้งๆ
เสียงออดหน้าบ้านทำให้รู้เลยว่าใครมา ฉันเคยบอกนะว่าให้เปิดประตูเข้ามาเลยแต่ไอ้เด็กเต้าหู้ก็ยังกดกริ้งทุกครั้งด้วยเหตุผลว่ากลัวเสียมารยาท อยู่ด้วยกันมาเกือบ15ปีแล้วยังมีอะไรที่ต้องแกรงใจอีกเหรอไอ้เต้าหู้หดหู่เอ้ยยยย
"อ่าว ดาฮยอนจังเข้ามาสิจ้ะ" แม่ของฉันก็ยังเดอนไปเปิดประตูให้อย่างที่เคยทำทุกครั้ง
"คุณน้าค่ะ พี่ซานล่ะค่ะ"
"ซาตังอยู่ห้องนั่งเล่นจ้ะ"
"งั้นหนูไปหาพี่ซานนะค่ะ อ้อ เกือบลืมนี้ สตอเบอรี่ค่ะ คุณแม่ไปตลาดก็เลยซื้อมาฝากนะค่ะ" ดาฮยอนพูดและยื่นถุงสตอเบอรรี่ให้
"ขอบใจจ้ะ ครั่งหน้ามามือเปล่าดีกว่าเนาะ มาบ้านน้าที่ไรมีของมาให้ตลอดเลย"
"ค่ะ งั้นหนูไปหาพี่ซานก่อนนะค่ะ" ดาฮยอนรีบวิ่งเข้าบ้านไปด้วยความเร็ว
"พี่ซานนนน" ดาฮยอนวิ่งไปนั่งข้างซานะและทิ้งหัวลงบนตักอย่างอ้อดอ้อน
"อ้าวดาฮยอน มาไวจัง" ซานะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ถึงกับตกใจที่มีอะไรบ้างอย่างทับบนตัก
"เรียกมามีอะไรเหรออ" ดาฮยอนพูดและซุกหน้าเข้ากับเอว
"สอนเปียโนหน่อยสิ"
"พี่ซานอยากเล่นเหรอคะ?"
"อื้อ พี่เบื่อๆนะ สอนพี่เล่นเปียโนหน่อยสิ"
"ก็ได้ค่ะ แต่มีขอแลกเปลี่ยนนะค่ะ" ดาฮยอนพูดและเงยหน้าขึ้นมามอง
"ว่ามา"
"ตอนนี้คิดไม่ออกแต่ถ้าคิดออกแล้วจะบอกนะค่ะ" ดาฮยอนยิ้มให้และกลับไปซุกหน้าท้องซานะเหมือนเดิม
"อื้อ...พี่จะให้ทุกอย่างที่ดาฮยอนอยากได้เลย" ซานะลูบหัวเด็กน้อยที่น้อยอยู่บนตักอย่างอ่อนโยน
"ทุกอย่างเลยเหรอค่ะ" ดาฮยอนลุกขึ้นมานั่งและมองซานะ
"อื้อ ทุกอย่างเลย"
"สัญญานะ" ดาฮยอนยืนนิ้วก้อยมาข้างหน้า
"อื้อ สัญญา" ซานะยื่นมือไปเกี่ยวก้อย
"แล้วเราจะเล่นยังไงค่ะ บ้านพี่ซานมีเปียโนไหมคะ ไปบ้านดุ๊บไหมคะ"
"บ้านพี่มีเปียโนในห้องสมุด เดี่ยวเริ่มพรุ่งนี้แล้วกัน พรุ่งนี้วันอาทิตย์"
"งั้นเก้าโมงพรุ่งนี้นะค่ะ ดุ๊บจะมาปลุก"
"ฮ่าๆๆ พี่กลัวพี่นะสิจะได้ไปปลุก" ซานะขำกลิ้งหลังจากที่ได้ยินไอ้เด็กรักเตียงนอนจะตื่นก่อนเก้าโมง
"คอยดูเรยค่ะ"
"จ้าๆ"




และก็เป็นอย่างที่บอกเลยค่ะ ทุกคนคิดว่าดาฮยอนมาปลุกฉันตอนเก้าโมงใช่มั้ยค่ะ
ถ้าคุณคิดแบบนั้น
คุณคิด
ผิดไปสามชาติค่ะ!!!
ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าบ้านดาฮยอนค่ะ สิบโมงกว่าแล้วไม่มีเงาของดาฮยอนเลย ไอ้เด็กรักเตียงมันก็ยังเป็นเด็กรักเตียงอยู่วันยังค่ำ
"สวัสดีค่ะ คุณน้า" ฉันยกมือไหว้แม่ของดาฮยอนที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน
"สวัสดีจะ ซานะจัง มาหาดาฮยอนเหรอ อยู่บนห้องนะ ยังไม่ตื่นเลย น้าวานให้ซานะจังไปปลุกหน่อยสิ"
"ได้ค่ะ นี้ค่ะ คุกกี้คุณแม่เป็นคนทำ" ฉันยื่นถุงคุกกี้ให้แม่ดาฮยอน
"ขอบใจจ้ะ" แม่ดาฮยอนนับไปและยิ้มให้
"งั้นซานไปปลุกดาฮยอนก่อนะค่ะ" พูดแล้วก็เดินเข้าบ้านไป บ้านดาฮยอนเป็นบ้านหลังใหญ่มีหลายห้องแต่ห้องที่ฉันจำได้มากที่สุดคือห้องเปียโนและห้องนอนดาฮยอนเพราะฉันมาฟังดาฮยอนเล่นเปียโนและนอนกับดาฮยอนบ่อยๆ เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ ฉันเดินขึ้นมาเปิดประตูห้องดาฮยอนออก ห้องที่สะอาดเรียบร้อยของในห้องเป็นสีขาวและสีเหลืองเกือบทั้งหมด มองไปทางซ้ายมือจะเห็นเตียงที่ไอ้เด็กตัวขาวนอนพันตัวกับผ้าห่มอยู่อย่างสบายใจ
"ดาฮยอนจัง ตื่นได้แล้ว เช้าแล้วนะ" ฉันเดินลงไปนั่งลงข้างเตียงและเขย่าตัวดาฮยอนเบาๆ
"อื้อ....ขออีก 15 นาทีนะคะ"
"ไม่ได้นะ ว้ายย!!!" อยู่ดีๆไอ้เด็กเต้าหู้ก็ดึงฉันเข้าไปกอด
"ดาฮยอนจัง....." จะว่าไปอยู่อย่างงี้ก็อุ่นดีนะ ฉันเงยหน้ามองใบหน้าขาวกว่าปกติ ริมฝีปากสีชมพูแบบไม่ได้เติมแต่ง จมูกที่โด่งเหมือนคนต่างชาติกับผมสีน้ำตาลที่ลงมาปกหน้าทำให้ฉันรู้สึกหน้าร้อน
อะไรกัน....แค่มองหน้าดาฮยอนเองนะ ตั้งสตินะซานะ
ฉันรู้ว่าแกชอบผู้หญิงแต่นี้น้องสาวแกนะ ตั้งสติหน่อยสิ
มินาโตะซากิ ซานะ!





"นี้ โมะจัง" ฉันสะกิดเพื่อนสนิมชาวญีปุ่นผมสั้นตรงหน้า
"ห๊ะๆ!??"
"เวลาเราชอบใครสักคน เรา.......เราจะรู้สึกยังไงเหรอ" ฉันพูดด้วยใบหน้าที่แดงกว่าเดิมนิดหน่อย
"ถามทำไมเหรอ หรือว่า....ซาตังมีคนที่ชอบเหรอ"
"เปล่าๆ เราแค่อยากรู้นะ เวลาที่โมะจังอยู่กับจองยอน โมะจังรู้ได้ไงเหรอว่าชอบอ่ะ" ฉันเงยหน้ามามอง
"อืม......เราไม่รู้นะ เราใช้ใจนะ คนนี้นะใจบอกว่าใช้
เราก็แค่ลองคุยด้วย ถ้ารู้สึกตื่นเต้น อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้าและคิดถึงเค้าตลอดคงเรียกว่าชอบได้มั้ง...." ที่ว่ามาทั้งหมดเนี่ยมันเกิดเวลาอยู่กับดาฮยอนตลอดเลยนิ
"อืม.....ขอบใจนะ"
"ว่าแต่ จะไม่บอกเราจริงๆเหรอว่าชอบใครนะ" โมโมะจ้องมาอน่างคนจับผิด
"เราไม่ได้ชอบใคร....เราแค่อยากรู้นะ"
"แน่นะคะ"
"อื้อ"
"เอาเหอะ เราไม่ถามก็ได้ ป่ะ ไปกินข้าวกัน" โมโมะพูดก่อนจะเดินมาจับมือฉัน
"เดี่ยวก่อน....."
"คะ?"
"เราว่า....."
"..."
"เราชอบดาฮยอนจัง" แล้วตอนนั้นบอกไม่ชอบ แม้....
อิดอก!!







หลังจากกลับจากโรงเรียนฉันก็มาเล่นเปียโนที่บ้านดาฮยอนเหมือนทุกวันแต่จะแปลกก็ตรงที่วันนี้ฉันมานอนบ้านดาฮยอนนะสิ ที่ฉันมานอนกับดาฮยอนก็เพราะพ่อกับแม่ดาฮยอนไปทำงานต่างจังหวัดนะสิ ดาฮยอนอยู่บ้านคนเดียว ฉันเลยอาสามานอนเป็นเพื่อน พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ฉันคิดว่าฉันคงจะอยู่กับดาฮยอนไปก่อนจนกว่าพรุ่งนี้ท่านสองคนจะกลับ
"ดาฮยอนจัง ไปอาบน้ำได้แล้ว ดึกแล้วนะ"
"เดี่ยวดิพี่ ตีป้อมอยู่" เด็กเต้าหู้พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง
"ดาฮยอน!! ถ้ายังจับโทรศัพท์ไม่ยอมวางอย่างงี้พี่จะยืดโทรศัพท์แล้วนะ"
"..." ดาฮยอนไม่ตอบและก็ยังเล่นโทรศัพท์อยู่
"ดาฮยอน!! ถ้ายังเล่นอยู่วันนี้นอนนอกบ้าน"
"..."
ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก
"คิม ดาฮยอน!!!!"
"ไปแล้วค่าาาา" ดาฮยอนวางมือถือและรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างเร็ว


15 นาทีผ่านไป
ดาฮยอนเดินออกมากับชุดนอนรูปเป็ดสีเหลือง ผมของเปลียกชุ่มเกิดจากการสระผม บ้าเอ้ย! ทำไมต้องมาเขินกับอีกแค่เด็กหัวเปียกเนี่ย
"พี่ซานนอนยังคะ?" ดาฮยอนเดินมานั่งข้างเตียงที่ซานะนอนอยู่
"ยัง ทำไม"
"ป่าวค่ะ นึกว่าหลับแล้ว" ซานะลุกมาดูดาฮยอนที่นั่งเช็ดผมอยู่
"มา พี่เช็ดให้"
"ไม่เป็นไรค่ะ ดุ๊บเช็ดได้"
"มาเถอะน้า~" ซานะเดินไปแย่งผ้าจากดาฮยอนมาซับน้ำตามไรผมให้ดาฮยอนอย่างเบามือ
"พี่ซานค่ะ"
"คะ?"
"พี่ซานมีคนที่ชอบหรือยังค่ะ" ดาฮยอนถามและก้มหน้าลงน้อยๆ
"อื้อ มีแล้ว" หัวใจดาฮยอนหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มกับคำที่ว่า'มีคนที่ชอบแล้ว'
"ดุ๊บถามได้ไหมคะ ว่าใคร"
"อืม....."
"..."
"..."
"ไม่บอกก็ได้นะค่ะ" ดาฮยอนก้มหน้าลงเหมือนกับผิดหวังอะไรสักอย่าง
"พี่ชอบดาฮยอน..."
"ห๊ะ!?" เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ
"พี่ชอบดาฮยอน"
"..."
"มินาโตะซากิ ซานะ ชอบ คิม ดาฮยอน"
"พี่ซาน...."
"พี่รู้ว่าดาฮยอนไม่ได้คิดอะไรกับพี่และพี่ก็ไม่ควรคิดอะไรแบบนี้กับดาฮยอนแต่ขอได้ไหม ขอแค่พี่ได้รัก ได้อยู่ใกล้ๆดาฮยอนได้ไหม ขอได้ไหมค่ะ พี่รู้นะว่าพูดแบบนี้ไปมันอาจมีผลต่อความสัมพันธ์พี่น้องเรา แต่คำว่ารักมันอัดอยู่เต็มใจจริงๆแค่พี่ได้รัก พี่ได้บอกคำว่ารักแค่นี้พี่ก็พอใจแล้ว พี่ไม่ได้หวังให้ดาฮยอนมารักพี่แต่ขอได้ไหม ขอแค่อยู่กับพี่เป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมได้ไหม" ซานะสารภาพทุกอย่างออกไปอย่างอดกลั้น เธอไม่ได้หวังให้ดาฮยอนมารักเธอจริงๆเธอแค่อยากรักดาฮยอนเท่านั้น
"แล้วจะเลื่อนจากพี่น้องมาเป็นแฟนได้ไหมค่ะ" ดาฮยอนพูดและยิ้มให้
"ดาฮยอน...."
"ดุ๊บเองก็ชอบพี่เหมือนกันค่ะ เป็นแฟนกันนะ" คำพูดธรรมดาๆ ไม่โรแมนติกแต่ทำให้ฉันหน้าร้อนได้
"อื้อ..."
"อื้อ นี้คืออะไรค่ะ"
"อื้อก็คืออื้อไง"
"อะไรนะค่ะ"
"อื้อ..."
"ห๊ะ?" ดาฮยอนเงียงหู้ฟัง
"เห้อ...."
"..."
"ตกลงค่ะ เป็นแฟนกัน" แล้วหน้าของเราทั้งสองก็ค่อยๆเลื่อนเข้าหากันอยากช้าๆ มันเป็นจูบที่อ่อนหวานไม่ได้เร่าร้อนตามประสาคนไรเดียงสาแต่มันคือจูบแรกของเราสองคน
"พี่ซานะจำที่พี่พูดไดเไหมค่ะ ที่บอกว่าจะให้ทุกอย่างถ้าดุ๊บสอนเปีนโนนะ"
"อื้อ ได้สิ"
"ดุ๊บรู้แล้วละค่ะว่าดุ๊บอยากได้อะไร"
"อื้อ อะไรล่ะ"
"ดู๊บอยากกินค่ะ"
"ได้ เดี่ยวพี่ทำอาหารให้"
"ดุ๊บหมายถึง....."
".....ว้ายยย!!" ดาฮยอนยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้หนึ่งทีก่อนจะอุ้มฉันขึ้น
"ดุ๊บอยากกินพี่ซานค่ะ" ว่าแล้วดาฮยอนก็อุ้มซานะเข้าห้องไป คืนนี้ฉันก็คงเสร็จดาฮยอนแน่ๆ




END
ว้าว~ จบแล้ววันซ๊อตเรื่องแรกในชีวิต จริงๆไรท์ชิปซาจื่อนะแต่ช่วงนี้ไซดาโมเม้นต์เยอะมากๆ ชาวเรือซาจื่ออย่างเราต้องทำใจ เฮ้อ...... ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านนะค่ะ เม้นให้กำลังใจบ้างนะ ถ้าเม้นเยอะอาจจะลองแต่งเรื่องยาวนะ ตอนนี้ไรท์มีโปรแจคในหัวอยู่ ถ้าเม้นเยอะจะลองคิดก่อนนะว่าแต่งไหม



ลงไวเราไม่ว่า ลงช้าคืองานของเรา : Pink_ky_Bule



















ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Pink_ky_Bule จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น