ตอนที่ 7 : ทำ'รายงาน'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    27 มี.ค. 62





#ทำรายงาน






     "พี่สิง วันนี้ผมเลิกช้านะ มารับสัก 5 โมง ต้องช่วยเพื่อนจัดงาน" ผมบอกคนขับรถส่วนตัวที่กำลังจอดรถหน้าโรงเรียน

     "งานอะไรหรอ?"

     "งานเทศกาลโรงเรียนครับ อีกสองอาทิตย์นู่น" พูดจบก็คว้ากระเป๋ามาถือ "พี่จะมาหรอ?"

     "ถ้าว่างก็จะมา" ผมพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูออกไป

     "ลืมอะไรรึเปล่า" คนในรถทักท้วงขึ้น ทำเอากรอกตามองบน นึกว่าจะลืมแล้วซะอีก

     "สวัสดีครับ คุณพี่สิงโต" ผมยกมือไหว้ กัดฟันพูด รู้สึกว่าจะโดนบังคับให้สวัสดีก่อนเข้าโรงเรียนมาสักอาทิตย์กว่าแล้ว ขี้บงการจริงๆเลย

     "หึ ไปได้แล้ว ตั้งใจเรียนล่ะ"

     รู้แล้วหน่า..แค่บอกให้ตั้งใจเรียนทำไมผมต้องใจสั่นด้วย




     ช่วงพักเที่ยงแทนที่ผมจะได้นั่งเล่นนอนเล่นยาวๆ แต่กลับต้องมานั่งรอพวกผู้หญิงนี่ ไม่เข้าใจจริงๆกะอีแค่งานเรียกลูกค้าต้องตัดเสื้อผ้าไปทำไม เรื่องเยอะจริงๆ ประเด็นอยู่ที่ว่า ผมเป็นผู้ชายคนเดียวในห้องนี้ไง! ถ้าไม่นับเพื่อนสาวประเภทสองที่มีหน้าที่แต่งหน้า ที่เหลือก็ผู้หญิงหมด

     "เอ่อ..คริส ยกแขนหน่อยสิ" ผมหันไปหาเพื่อนร่วมชั้น ยกแขนเล็กน้อยให้เธอวัดเอวให้ จากนั้นก็วัดไหล่ วัดแขนวัดขา วัดจนสายวัดพันตัวเป็นมัมมี่อยู่แล้ว

     "เสร็จแล้วจ้ะ" เธอยิ้มให้เล็กน้อยหลังจดสัดส่วนไป

     "เธอจะให้เขาทำงานนี้จริงๆหรอ"

     "ก็เพื่อนเขาเลือกมา เขาก็โอเคด้วย"

     "แต่นั่นผู้ชายนะ"

     "เถอะหน่า เครื่องสำอาง วิกผมมีเยอะแยะ"



     ผมกลับมาฟุบบนโต๊ะที่ห้องเรียน รอไอ้แว่นกับไอ้นาว สงสัยคงกำลังขึ้นมาละมั้ง

     "โอ๊ะโอ ดูซิเราเจอใคร" เสียงของใครบางคนที่แสนจะยั่วอวัยวะเบื้องล่าง ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปดู

     "น้องคริสคนสวยนี่นา" เพื่อนมันตอบไอ้น็อต ก็นึกว่าจะหายไปอยู่แล้วแท้ๆ กลับมาทำไมอีกวะ

     ผมฟุบตัวนอนต่อไม่อยากเสวนากับไอ้พวกนี้ เบื่อเต็มทนแล้ว ที่โดนป๊าสั่งย้ายไปอยู่กับไอ้พี่สิงก็เพราะพวกมันเเท้ๆ

     "เมื่อคืนนอนดึกหรอจ๊ะ ทำอะไรถึงไม่ได้นอน" เพื่อนมันคนนึงเอามือมาวางพาดบนไหล่ผม ผมเงยหน้าขึ้นมามองไอ้มือสกปรกๆนี่แล้วปัดออกทันที

     "อย่าเสือก" ผมลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ไอ้น็อตคว้าแขนไว้ก่อน

     "จะไปไหน อยู่เล่นกันก่อนดิ"

     "เล่นพ่อมึงดิ" ผมหันกลับไปด่าและสะบัดแขนออกทันที "เมื่อไหร่จะเลิกหาเรื่องกูสักที กูรำคาญมึงจะตายอยู่แล้ว ไอ้หน้าเหียก!"

     "มึงด่ากูหรอ! อยากได้ไอ้หน้าเหียกนี่เป็นผัวมั้ยล่ะ!" แล้วไอ้น็อตมันก็คว้าตัวผมเข้าไปกอด

     "ผัวพ่อมึงดิ! หน้าไม่หล่อเท่าพระเอกซีรี่ส์เกาหลีอย่าหวังเลย!!" ผมเอาศอกกระทุ้งเข้าลิ้นปี่ และหันกลับไปประเคนหมัดกลมๆใส่หน้ามัน

     เสียงโวกเวกโวยวายลั่นห้อง เพื่อนสองคนก็พากันพยุงไอ้น็อต ส่วนอีกคนก็ล็อคตัวผมไว้ เห็นไอ้น็อตลุกขึ้นย่างสามขุมเข้ามาหา กำหมัดเเน่นคล้ายจะโกรธจัด วินาทีนี้ก็สู้ไม่ได้แล้วล่ะ ผมได้แค่หลับตารอรับความเจ็บปวด

     "หยุดนะ!!" ผมลืมตาขึ้นมองเจ้าของเสียง เด็กสาวผมเปียใส่แว่น ถูกต้องแล้ว หัวหน้าห้องนั่นเอง

     เธอเดินเข้ามาผลักไอ้คนที่ล็อคตัวผมออก แล้วดันผมไปข้างหลัง ถามจริงผมเป็นผู้ชายนะ ตำแหน่งที่ผมควรยืนต้องเป็นข้างหน้าสิ

     "น็อต! นายยกของเสร็จแล้วรึไง! อุปกรณ์ยังวางกองข้างล่างอยู่เลย นายจะอู้งานสินะ!!" หัวหน้าหันไปประจันหน้ากับมันตะโกนแว้ดๆใส่ไอ้น็อต "ไป ยกของ เดี๋ยว! นี้!!"

     "เออ รู้แล้วหน่า หูจะแตกอยู่แล้ว" มันทำสีหน้ารำคาญแล้วเดินออกจากห้องไป บทง่าย ก็ง่ายขนาดนี้เลยหรอวะ?

     "ส่วนคริส! นายห้ามไปมีเรื่องชกต่อยจนกว่าจะหมดเทศกาลโรงเรียน นายมีหน้าที่เรียกลูกค้า หน้าของนายจะเป็นแผลไม่ได้!" เธอหันมาเท้าเอวแล้วตะโกนแว้ดๆใส่ผม ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนรีบฟังแหละ

     "อือ แล้วนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่" ผมถามหัวหน้าไป ถ้าเธอเข้ามาช้ากว่านี้คงซัดกันนัวเเน่

     "คุยธุระกับครูอยู่หน้าห้องพักครู เห็นน็อตมันเดินเข้าห้องไป เลยสงสัยหน่ะ"

     "อ่อ"

     "เอ่อ..คริส...คือ.."

     "มีอะไร?"ผมยืนมองเธอที่อ้าปากพะงาบๆ จะพูดแต่ก็ไม่พูด

     "งานเทศกาลโรงเรียนหน่ะ ชะ..ชุดมัน---"

     "ไอ้คริสสสสส" ผมหันไปมองตามเสียงเรียก เห็นไอ้นาวยืนอยู่หน้าประตู พร้อมด้วยแว่นที่โดนบังอยู่ด้านหลัง

     "มึงจะตะโกนทำไมวะ อยู่แค่นี้"

     "ขึ้นมาแล้วทำไมไม่บอกกูวะ" เหมือนตาฝาดรึเปล่า เห็นมะนาวมันมองหัวหน้าแล้วส่งสายตาแปลกๆให้ ช่างมันเถอะคงตาฝาด   "กูไปหาที่ห้องตัดชุด เกือบโดนพวกผู้หญิงรุมกระทืบ"

     "สมน้ำหน้ามึง" ผมเลิกสนใจไอ้เพื่อนตัวสูง หันกลับมาหาหัวหน้า "เมื่อกี้มีอะไรนะ?"

     "ปะ..เปล่า ช่างมันเถอะ" แล้วเธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

     "อะไรของเขาวะ" ผมมองตามหลังหัวหน้าที่เดินออกจากห้องไปแล้ว

     "โหมงานหนักมั้ง เลยเบลอๆ ปล่อยเขาไปเถอะ" มะนาวยกไหล่ไม่รู้ไม่ชี้แล้วนั่งที่

     "ว่าแต่มึงอะ วันงานทำขนมอะไรบ้าง เผื่อกูไปช่วย" ผมถามมัน ช่วยจริงๆนะ หมายถึงช่วยชิม

     "เอางานตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ว่าแต่ป๊าม๊ามึงมามั้ย" จริงสิ ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับป๊าม๊าเลย มีแค่นานๆทีโทรไปหาเพราะคิดถึง

     "ยังไม่ได้บอกเลย บอกแต่ไอ้พี่สิงไป" อยากไปหาป๊ากับม๊าจัง เดี๋ยวให้ไอ้พี่สิงพาไปดีกว่า

     "ชวนญาติมึงมาเยอะๆสิ ไหนๆเขาก็อนุญาตให้คนนอกเข้าอยู่แล้ว" ผมคิดตามที่มันพูดก็ดีเหมือนกันนะ หรือจะรวมญาติที่โรงเรียนไปเลยดี?

     "เขาจะว่างรึเปล่ายังไม่รู้เลย เดี๋ยวลองชวนดูดีกว่า" ผมเออออตามมันไป

     "คริส" แว่นหันหลังกลับมาหาผม

     "ว่า?"

     "พี่สิงนี่ใช่คนที่มารับคริสทุกวันรึเปล่า" เเว่นมันคงเคยได้ยินที่ผมบ่นกับมะนาวเรื่องพี่มันแน่เลย

     "ใช่ ทำไม?" ผมหรี่ตามองมันอย่างจับผิด อย่าบอกนะว่า...มันชอบไอ้พี่สิง

     "ปะ..เปล่าๆ ถามเฉยๆ" มีพิรุธสุดๆ แต่ผมก็ไม่ติดใจอะไรหรอก มั้ง..

     "ไอ้คริส กูมีข่าวดีจะบอก" ผมกองความสงสัยเรื่องของแว่นไว้บนโต๊ะแล้วสนใจมะนาว

     "อะไรวะ"

     "เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพี่กูไปดูทำเลมา เขาเพิ่งมาทำเป็นผับเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง"

     "จริงดิ!" ผมพูดพร้อมขยับไปใกล้ๆไอ้เพื่อนตัวสูง

     "กูจะโกหกมึงทำไม" มะนาวมันเอามือยันหัวผมให้กลับไปนั่งที่

     "ไปด้วยๆๆ" ผมเขย่าแขนมันด้วยความดีใจปนออดอ้อนสุดขีด

     "ไปอ่ะไปได้ แต่พี่สิงเขาจะให้มึงไปหรอ" ไอ้นาวพูดจบทำเอาผมชะงัก เออหว่ะ ถ้าบอกขอไปผับไม่ได้แน่...

     "ทำไงดีอ่ะ กูอยากไปๆๆ" ผมเขย่าแขนมะนาวต่อจนมันรำคาญเลยชักแขนกลับ

     "ไม่รู้เว้ย! ไปคุยกันเอาเอง อาจารย์เข้าเเล้ว" มะนาวเลิกสนใจผมและหยิบสมุดหนังสือขึ้นมาวางบนโต๊ะ เตรียมตัวเรียน มีแต่ผมนี่แหละที่คิดอยู่ว่าจะหาวิธีไปยังไง..

     โรยตัวจากหน้าต่างหรอ...

     บ้าหน่า..สิบกว่าชั้นเลยนะ



     "ทำอะไรอยู่" ระหว่างที่กำลังขมักเขม้นพับผ้าที่จะเอาไว้ตกแต่งร้าน เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้น

     "อ้าว ยังไม่ 5 โมงเลยครับ พี่รีบมาทำไม" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนค้ำหัวผมอยู่

     "สวัสดีครับ / สวัสดีครับ" ผมหันขวับไปค้อนมะนาวกับแว่น สวัสดีทำไมวะ! อุส่าห์เนียนแล้วเชียว

     "สวัสดีครับ" ผมเสมองไปทางอื่นยกมือไหว้พี่มัน ไอ้พี่สิงก็รับไหว้

     "ผมมาดูเฉยๆ แล้วนี่ห้องคุณทำอะไรกัน"

     "ทำคาเฟ่เมดหูแมวครับ" เเว่นตอบแทนผม จริงๆก็จะตอบอยู่แล้ว แค่มันเเทรกขึ้น รึว่า...มันจะชอบไอ้พี่สิง!

     "น่าสนใจดีหนิ"

     "แล้ว..พี่แบมไม่มาหรอ" ผมถามเฉยๆหรอกนะ เห็นมาคนเดียว ปกติก็ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ เห็นเเล้วอยากเอาอีโต้ สับๆๆๆ ให้แยกกัน!

     "เดินตามมาแล้วโน่นไง" มองตามไปข้างหลัง เจอพี่เขาเดินมา พอมาถึงก็มาออดอ้อนออเซาะทันที อยากจะแหมไปดาวพลูโตที่หลุดวงโคจรไปแล้ว

     "ทำอะไรกันหรอ" พี่เขาชะเง้อมองด้วยความสนใจ อยากจะตอบกลับไปว่ามองไม่เห็นหรอ!

     "เตรียมงานเทศกาลโรงเรียนครับ ห้องนี้เขาทำคาเฟ่เมดหูเเมว" ไอ้พี่สิงตอบแทน พอพี่มันพูดจบพี่แบมก็ทำท่าทำทางตื่นตาตื่นใจ มองไปรอบๆห้อง

     "วันงานแบมมาด้วยดีกว่า พี่สิงพาแบมมานะ" พี่เขาพูดพลางเขย่าแขนไอ้พี่สิง ใครเชิญวะ!!

     "ครับๆ เดี๋ยวพี่พามา" หึ! ทีตอนผมชวนบอกว่าดูก่อน ใช่สิ! ไม่ใช่แฟนเขานี่!

     ผมเลิกสนใจคู่รักที่ยืนสวีทกันหน้าห้องไม่เกรงใจนักเรียนคนอื่น แล้วทำงานต่อ

     "เเว่น เหม่อไร?" ผมยกมือโบกผ่านหน้าไอ้แว่นที่กำลังมองค้างไอ้คู่รักหน้าห้อง

     "คริส..พี่คนนั้นเขาเป็นแฟนพี่สิงหรอ"

     "จะสิงกันอยู่แล้ว พี่น้องมั้ง" ผมเห็นแว่นมันทำสีหน้าคิดหนัก แล้วก้มลงทำงานต่อ หรือมันจะชอบพี่สิงจริงๆวะ แต่รู้ว่าพี่มันมีแฟนคงเลิกคิดแล้วแหละ

     "พี่สิงครับ" จู่ๆมันก็เรียกพี่สิงขึ้น "หยิบผ้าตรงนั้นให้หน่อยได้มั้ยครับ"

     "อะ..นี่" พี่สิงหยิบผ้าที่อยู่ใกล้ๆมือส่งให้มัน

     "ขอบคุณครับ" มันรับผ้าพร้อมยิ้มให้ ผมมองมันอย่างอึ้งๆ อย่าบอกนะว่ามันไม่ยอม! ไอ้แว่น! มึงมันร้าย!

     "อะ..เอ่อพี่สิง กลับกันเลยมั้ยคะ นี่ก็จะ 5 โมงแล้ว" พี่แบมคงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีนักเรียนมองเยอะ เลิ่กลั่ก รีบดีดตัวออกจากไอ้พี่สิง

     "งั้นไปกันเลย คืนนี้พี่มีธุระด้วย เดี๋ยวพี่ไปส่งเเบมก่อนนะครับ" มีธุระหรอ..ก็เข้าทางสิงานนี้

     "อะ..ค่ะ" พี่แบมยิ้มให้ มือไม้พันกันท่าทางลุกลี้ลุกลน เดินนำออกไปก่อน ถามจริง? เพิ่งเขินหรอ?

     "กูกลับก่อนนะ" ผมเก็บของเเล้วบอกมะนาวกับแว่น

     "ไว้เจอกัน" แว่นมันยิ้มให้ผม

     "เออ" ผมตอบแว่น แล้วเข้าไปกระซิบใกล้ๆไอ้นาว "ถ้ากูไปได้กูจะโทรให้มึงมารับนะ"

     "เออๆ ไปได้ล่ะ" มันตอบพร้อมโบกมือไล่ผม



     "พี่ คืนนี้พี่ไปธุระที่ไหนหรอ" ผมนั่งบนเตียงมองไอ้พี่ที่ยืนอยู่หน้ากระจก

     "ธุระกับรุ่นพี่ที่มหาลัย มีอะไรรึเปล่า?" พี่มันมองผมในกระจก โอเคยังไงผมก็สบายใจละ

     "อ่อ...ก็..วันนี้จะไปทำรายงานที่บ้านไอ้นาวอะ กลับพรุ่งนี้ ผมขอไปได้มั้ย" เอาเรื่องเรียนมาอ้าง พี่มันต้องยอมชัวร์!

     "แน่ใจว่าทำรายงาน? พรุ่งนี้ไม่ได้หรอ? พรุ่งนี้วันเสาร์นี่" คราวนี้ไอ้พี่สิงหันกลับมามองผมตรงๆ

     "ชะ..ใช่สิ! ผมจะโกหกพี่ทำไม! อีกอย่างพรุ่งนี้มันไม่ว่างไง เลยต้องวันนี้.." เสียงสั่นแถมตะกุกตะกักอีก พี่มันสงสัยแน่เลย

     "จะไปก็ไป อย่าให้รู้ล่ะว่านอกลู่นอกทาง"

     "ไม่นอกลู่นอกทางอยู่แล้ว เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย" ขำแห้งเลยครับ ความผิดติดอยู่กลางหน้าผากเลย

     "แล้วนี่จะไปยังไง ให้ผมไปส่งหรอ?"

     "ไม่ต้อง!..เอ่อหมายถึงไม่ต้องก็ได้ครับ ไอ้นาวมันมารับหน่ะ เดี๋ยวโทรตามก่อน" พูดเสร็จก็คว้างโทรศัพท์มาจิ้มมั่วๆแล้วแนบหู

     "ฮะ..ฮัลโหล..เออมึงมารับกูไปทำรายงานเลยนะ...พี่กูอนุญาตแล้ว...เออๆ..ไว้เจอกัน"

     ตู้ด!

     โมเมเองทั้งนั้น

     "ผมโทรละ พี่ไปธุระของพี่เลย" ผมคว่ำหน้าโทรศัพท์ลงกับเตียง

     "ถึงเเล้วโทรมาบอกด้วยล่ะ" พี่มันพูดนิ่งๆแล้วคว้ากุญแจรถออกไป "ล็อคห้องดีๆล่ะ"

     "คร๊าบบบ"



     พอเสียงประตูปิดดังขึ้นก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ไม่คิดว่าจะได้ง่ายขนาดนี้ ผมรีบพุ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวทันที





     มาถึงก็ทิ้งตัวลงโซฟากว้างในห้องวีไอพี แทบจะนอนไถลลงไปเพราะโซฟานุ่มมาก

     "ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้คริส" มะนาวโบกหัวผมไปทีนึงให้ลุกขึ้นนั่ง ห้องนี้มีแค่ผมกับไอ้นาวเท่านั้นแหละ ส่วนพี่มะกรูดก็เข้ามาเป็นพักๆ

     เรื่องดื่มเหล้า ถึงผมจะดูใสๆผมก็เคยดื่มนะขอบอก นี่วันรุ่นก็ต้องอยากรู้อยากลองเป็นธรรมดา เหล้าผมก็กินเป็น ป๊าม๊ายังว่าผมเป็นเด็กอยู่เลย ชิ!

     "กูบอกไอ้พี่สิงไปนะว่าทำรายงานกับมึง ถ้าเจอก็พูดให้ตรงกันด้วย" ผมลุกขึ้นนั่งพิงโซฟา

     "ลากกูเข้าไปด้วยเฉย กูบอกให้หาวิธีเอาเองไม่ใช่ลากกูไปเกี่ยว" มันส่ายหัวแล้วยกเหล้าขึ้นมาจิบ

     "เถอะหน่า ไม่รู้หรอก พี่มันไปทำธุระกับรุ่นพี่ที่มหาลัย" ผมยกเหล้าขึ้นมาจิบบ้าง รสชาติขมปร่าฝาดลิ้นเช่นเคย ผมก็ไม่ได้คอแข็งนักหรอกแค่กินเป็น

     "ว่าไงเด็กๆ" พี่มะกรูดเปิดประตูเข้ามามองผมกับไอ้นาวที่คุยเล่นกันอยู่

     "พี่ไม่กินด้วยกันอ่ะ" ผมทักขึ้น ทำเอาไอ้พี่มะกรูดส่ายหัว

     "ไม่เอาหรอกค่ะ ไม่ดีต่อสุขภาพ" คำตอบทำเอาอยากจะคว่ำปากใส่ ถ้าคิดอย่างนี้จะเปิดผับทำไมเล่า!

     "พี่มะกรูดแค่จะบอกว่าคนข้างล่างเริ่มเยอะเเล้ว เผื่ออยากดูแสงสี" ผมกับมะนาวพยักหน้ารับ "เอ้อ เเล้วก็ฮันนี่ อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวนะคะ มันอันตราย"

     "อ้าว ไหงห่วงแต่ไอ้คริสล่ะ?" มะนาวท้วงขึ้น

     "หน้าอยากมึงใครเขาจะลากไปไหน อีกอย่างมึงดูเพื่อนมึงด้วย แต่งตัวล่อเสือล่อจระเข้ขนาดนี้" ผมแต่งตัวล่อเสือล่อจระเข้ตรงไหน เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว กางเกงยีนส์ขาดเข่าเนี่ยนะ?

     "ศัพท์โบราณไปมั้ยพี่" มะนาวตอบขำๆ แต่พอเห็นพี่มะกรูดจ้องเขม็งจึงหยุดเล่น "เออครับบ รู้แล้วครับ"

     "แล้วก็ห้องน้ำอยู่ริมขวาสุดนะ เข้าได้แค่พวกห้องวีไอพี อย่าไปเข้าข้างล่างล่ะ"

     "ครับพ่อ" ผมกับไอ้นาวตอบขึ้นพร้อมกันแล้วหันไปแท็กมือ

     "เรียกพ่อได้ แต่ขอเป็นพ่อทูนหัวนะคะ" พี่มันขยิบตาให้ก่อนจะออกไป

     "พี่มึงนี่เต๊าะเก่งเนอะ" ผมหันไปหามะนาว

     "กูเห็นเต๊าะไปทั่ว ไม่เอาสักคน" มันว่าพลางยกเหล้าขึ้นมาจิบ "จะว่าไปก็อยากรู้หว่ะ ว่าคนแบบไหนจะมาหยุดคนขี้เต๊าะแบบพี่กู"

     "เออหว่ะ น่าคิดนะ" ผมเห็นด้วยกับมัน


     ผมนั่งคุยสัพเพเหระไปทั่ว ทั้งเรื่องที่บ้าน เรื่องโรงเรียน จนตอนนี้เริ่มมึนๆบ้างแล้ว

     "กูไปเข้าห้องน้ำนะ" ผมลุกขึ้นยืน

     "ให้กูไปเป็นเพื่อนมั้ย ยืนยังเซเลยมึงอะ" มันมองผมอย่างกังวล

     "อยู่แค่ตรงนี้เอง เดี๋ยวกูมา"


     จะว่าไปผมก็เดินเซจริงๆเเหละ รู้สึกว่าจะล้มจนต้องคลำทางไต่ไปตามกำแพงตลอด เพิ่งกินไปสองสามแก้วเอง ฮื่ออ

     ผมหยุดแวะตรงระเบียงบันได ดูแสงสีข้างล่าง เห็นวัยรุ่นเต็มไปหมด ส่วนใหญ่ก็พวกอายุมากกว่าผมทั้งนั้นแหละ ผมยังไม่ถึง 18 เลย ใช้สิทธิพิเศษเพื่อนน้องเจ้าของร้านเข้า

     ผมเลิกสนใจและจะเข้าห้องน้ำต่อ เหมือนจะอ้วกเลยแหะ.. ขารีบก้าวเข้าห้องน้ำ จัดการปิดประตูล็อคห้อง แล้วยืนมึนอยู่ในนั้น จะอ้วกแต่อ้วกไม่ออกอ่ะ ฮืออ ป๊าม๊าช่วยคริสด้วย ผมปิดฝาชักโครก แล้วนั่งโง่ๆกุมขมับอยู่ในนั้น

     นั่งได้เกือบๆ 5 นาทีก็เริ่มโอเค จะเปิดประตูออกไปข้างนอกแต่..

     ปัง!

     เพียงแค่แง้มออกไปเห็นหลังของใครบางคนที่คุ้นตากำลังล้างมืออยู่หน้ากระจก ก็ปิดประตูปัง ผมหันหลังชิดประตูทันที รึผมจะตาฝาดวะ!

     ก็อกๆ

     "มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ" เชี่ย!! ใช่เลย! เสียงไอ้พี่สิง!!!

     มาโผล่นี่ได้ไงวะ!! ไหนว่าไปธุระกับรุ่นพี่ที่มหาลัยไง!

     เดี๋ยวนะ..

     ไปธุระ..กับรุ่นพี่..ที่มหาลัย

     ...

     ไปธุระ..กับรุ่นพี่ที่มหาลัย..


     ฉิบหายล่ะ...ตีความผิด









---------------

แว่นจะชอบพี่สิงรึเปล่า คริสจะรอดจากพี่สิงหรือไม่! ติดตามตอนต่อไป...

ปอลิง. เเอบสงสารการตีความผิดของน้องคริส 555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #65 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:08
    หนีเที่ยวเจอผู้ปกครองเฉย
    #65
    0
  2. #14 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:28
    ซวนแล้วไงลูก ว่าแต่น้องแว่นชอบพี่สิงหรอ :)
    #14
    1
    • #14-1 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 7)
      28 มีนาคม 2562 / 01:29
      ซวยสิไม่ใช่ซวน555
      #14-1
  3. #12 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:59
    รอลุ้นแว่น...คิดยังงัยกับพี่สิง..
    #12
    0