ตอนที่ 6 : งาน'โรงเรียน'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    24 มี.ค. 62





#งานโรงเรียน






     อีกสามอาทิตย์ข้างหน้า จะเข้าสู่งานเทศกาลโรงเรียน จึงมีการประชุมกันทั้งห้องในเวลาพักเที่ยง ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมอารมณ์เสียไม่ใช่น้อย หิวก็หิว ต้องมานั่งฟังอะไรพวกนี้อีก

     "อย่างที่ทุกๆคนรู้กันว่าอีกสามอาทิตย์ข้างหน้าจะมีงานเทศกาลโรงเรียนแล้ว เเต่ห้องของพวกเรายังไม่ได้คิดเลยว่าจะจัดซุ้มอะไร..." นั่งเท้าคางมองหัวหน้าผมเปีย ใส่แว่นที่ยืนพูดอยู่หน้าห้องอย่างเบื่อหน่าย

     "มีใครจะเสนออะไรมั้ย เราจะได้ทำการโหวต" ผมนั่งนิ่ง มองกระดานที่มีรายชื่อมากมายที่มีคนเสนอจะทำ แต่ผมไม่เสนอด้วยหรอกนะ นั่งเฉยๆดีสุด

     "สรุปผลโหวตเอกฉันท์นะ เราจะทำคาเฟ่เมดหูแมวกัน แล้วเย็นนี้เจอกันอีกที จะนัดแนะหน้าที่ให้ค่ะ แยกย้ายได้"

     สิ้นเสียงหัวหน้าห้องก็เฮกันยกใหญ่ รีบลงไปกินข้าว ที่ได้คาเฟ่เมดหูแมวคงเพราะเลือกกันส่งๆแหง อยากกินข้าวไส้จะขาด แต่ก็ดีเหมือนกัน คาเฟ่ก็ต้องมีเค้กสินะ เลือกไม่ผิดจริงๆ

     "ไปเถอะ กูหิวเเล้ว" ตามเสต็ปเดิม ผมเดินไปลากของแว่น และดึงไอ้มะนาวให้ไปด้วยกัน สาเหตุที่ผมไม่ลากคอมันก็อย่าไปพูดถึงเลย หัวยังไม่พ้นไหล่ นับประสาอะไรกับลากคอ

     "มึงก็หิวทุกเที่ยงนั่นแหละ กูยังสงสัยไม่หายว่ามันคือกระเพาะหรือหลุมดำ" ผมส่ายหัวเเล้วเดินตามผมมาติดๆ

     "มะนาว! มะนาว!" เสียงตะโกนจากผู้หญิงข้างหลัง พวกผมทั้งสามจึงเหลียวหลังกลับไปมองเพื่อนร่วมห้องที่วิ่งตามมา

     "มีอะไรหรอ?" เพื่อนตัวสูงถามสองสาวคนที่ยืนหอบแฮ่กข้างหน้า

     "พี่นายเปิดร้านกาแฟใช่ป่ะ" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดออกมา

     "ใช่"

     "งั้นนายก็ทำเค้กเป็นใช่ป่ะ" เธอถามอย่างมีความหวัง

     "ก็เป็น"

     "แล้วเครื่องดื่มล่ะ" คราวนี้เพื่อนเธอถามบ้าง

     "ก็เป็น"

     "งั้นรบกวนให้นายมาทำเค้กและเครื่องดื่มในงานได้มั้ย"

     "ได้สิ แต่เราทำคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" ไอ้นาวพยักหน้าหงึกหงัก

     "งั้นคงต้องรบกวนนายช่วยสอนเพื่อนๆคนอื่นเเล้วกัน หรือให้เป็นลูกมือก็ได้"

     "ตกลง"

     "ขอบคุณมากๆเลยนะ" หญิงสาวพูดออกมาอย่างดีใจ

     "อือ งั้นไปล่ะ" ไอ้นาวมันหันหลังกลับแล้วเดินนำไปผมจึงเดินตาม

     "งั้นก็เหลือแค่คนนั้นคนเดียวสิ ให้เขาทำอะไรอะ"

     "หรือจะไม่ให้ทำ"

     "ไม่ได้หรอก คนอื่นไม่ยอมแน่"

     "งั้นเดี๋ยวลองดูอีกทีแล้วกัน"

     ได้ยินเสียงพูดของสองสาวห่างๆ ในใจก็คิดว่า พวกเธอไม่หิวรึไงนะ ทุ่มเทให้งานขนาดนี้เลยทั้งๆที่ไม่ได้ประโยชน์ต่อตัวเองเเท้ๆ


     "ไอ้เเว่นไปเที่ยวมาเป็นไงบ้าง" ผมถามขึ้นเพราะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานมันไปเที่ยวหัวหินกับครอบครัวมา ตอนแรกก็ชวนผมกับไอ้นาวนะ แต่ว่าผมกับมันไม่ว่างทั้งคู่

     "สนุกดี ทะเลสวยมากเลยล่ะ" มันพูดไปยิ้มไป ตอนนี้มันไม่เกร็งผมแล้วล่ะ สนิทกันมาสองสามอาทิตย์แล้ว

     "เฮ้ยย เจอผู้หญิงใส่บิกีนี่เปล่าวะ" ไอ้นาวเอาไหล่สะกิดเพื่อนตัวเล็กกว่า ไอ้นี่มันหื่นใช่ย่อย

     "กะ..ก็เจอสิ" ไอ้แว่นหน้าแดงมือเกาหัวเกาหูกันวุ่นไปหมด ผมนั่งมองมันเเล้วขำ

     "ทำไมไม่ถ่ายรูปมาเผื่อล่ะวะ" ไอ้นาวพูดติดตลก

     "ก็ไม่ได้เอาโทรศัพท์ลงไปนี่นา" แว่นก้มหน้างุดตักข้าวใส่ปาก "อีกอย่างกว่าจะเดินกลับไปเอาก็กลัวมันจะมืด"

     "แสดงว่าถ้ากลับไปเอาได้จะถ่ายว่างั้น?" ไอ้นาวเลิกคิ้วมอง

     "บะ..บ้าหรอ เดี๋ยวเขาก็ว่าเราโรคจิตพอดี"

     "เพื่อนมันไม่ทุเรศแบบมึง ก็อย่าชักนำดิ" ผมพูดขึ้นบ้างแล้วมองหน้าไอ้นาวกับไอ้แว่นสลับกัน

     "อย่างกูอะไม่เรียกทุเรศ เรียกอุบาทว์ จำไว้" ไอ้นาวพูดขำๆ ผมก็ได้แต่ยิ้มและส่ายหัวให้มัน


     "เลิกสักที อยากกลับไปนอนแล้วว้อยย" ไอ้นาวยืดตัวยิดขี้เกียจทันทีที่อาจารย์ออกจากห้องไป

     "กลับที่ไหนล่ะ รอหัวหน้ามอบหมายหน้าที่ก่อน" แว่นที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันมาบอกมะนาวเบาๆ

     "กูรู้งานแล้วนี่ กลับก่อนไม่ได้หรอวะ" มันนั่งเท้าคางอย่างเซ็งๆ

     "มันเสียมารยาทไง ทุกคนกลับพร้อมกันหมดแต่มะนาวกลับก่อน เป็นใครใครก็ไม่ชอบ"

     "เออๆรู้แล้ว เลิกทำตัวเป็นแม่กูสักที" มันบ่นเสร็จและมองไปหน้าชั้นเรียนที่มีหัวหน้าห้องยืนอยู่

     "เอาล่ะทุกคน เราได้ทำการแบ่งหน้าที่ตามความสามารถของทุกคน ถ้าใครไม่พอใจกับหน้าที่ที่ได้รับบอกเราได้เลยนะ เราจะสลับหน้าที่ให้"

     จากนั้นหัวหน้าจึงทำหน้าที่ประกาศว่าใครทำอะไรบ้าง หลายคนก็พอใจกับหน้าที่ที่ตัวเองได้รับ ก็ขอชื่นชมจริงๆ มะนาวได้ทำขนม แว่นได้ทำแคชเชียร์ ส่วนผม...

     "หน้าที่ก็ตามนี้นะ ใครมีอะไรจะพูดมั้ย?" หลังจากหัวหน้าพูดจบผมก็ยกมือทันที "อะ..เอ่อ..คริสมีอะไรหรอ?"

     "ทำไมเราถึงยังไม่มีหน้าที่?" ผมลุกขึ้นยืนมองหญิงสาวผมเปียหน้าห้อง มันหน้าหงุดหงิดจริงๆนะ ที่จะทิ้งให้ผมไม่มีงานหรอ

     "เอ่อ..คือ.."

     "เอางี้ปล่อยคนอื่นก่อนแล้วค่อยคุยมั้ย?" แว่นพูดขึ้น

     "งั้นทุกคนแยกย้ายได้" หัวหน้าสั่งเพื่อนๆในห้อง ทุกคนก็พยักหน้ารับแล้วเก็บของทยอยออกไป

     "เรื่องหน้าที่ของคริสหน่ะ เราไม่รู้จะให้งานอะไรดี..." เธอเดินตรงเข้ามาหาผมแล้วก้มหน้างุด

     "ให้อะไรก็ได้ เราทำได้หมดนั่นแหละ" ผมนั่งกอดอกมองอย่างไม่พอใจ แบบนี้ใครๆก็ตราหน้าผมว่าผมเอาเปรียบแหง

     "ไม่ได้สิ ถ้าไม่ได้ทำในสิ่งที่ชอบหรือถนัด นายจะไม่มีความสุข"

     "จะมีหรือไม่มีก็ทำได้หมดนั่นแหละ จะคิดทำไมให้ยุ่งยาก"

     "ก็ไปทำแคชเชียร์นายก็ไม่คล่องเลข ยกของนายก็ตัวค่อนข้างเล็ก หรือจะทำขนมนายก็---" เธอกำลังพูดต่อแต่ไอ้นาวเข้ามาแทรกจึงเงียบ

     "เอางี้เดี๋ยวเราเลือกให้มันแล้วกัน ไหนๆมันก็ว่าทำอะไรก็ได้อยู่เเล้ว ใช่มั้ย?" มันคุยกับหัวหน้าแล้วหันมาถามผม

     "เออ อะไรก็ได้กูไม่อยากว่างงาน" ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ

     "นั่นใบรายการใช่มั้ยของดู หน่อย" เธอพยักหน้าและยื่นเอกสารอะไรสักอย่างให้ไอ้นาว

     ผมก็นั่งมองมันที่อ่านจนคิ้วขมวด หันไปซุบซิบอะไรบางอย่างกับหัวหน้า แล้วยิ้มออกมา

     "ตามนี้แล้วกันหัวหน้า" มันยื่นเอกสารคืนให้

     "จะดีหรอ.." เธอมองไอ้นาวอย่างกังวลใจ

     "ดีสิ เชื่อใจเราแล้วกัน" ไอ้นาวยกยิ้มให้เธอ

     "อะ..อืม งั้นตามนี้เนอะ เราไปก่อนนะ" หัวหน้าหมุนตัวกลับไปเก็บกระเป๋า

     "มึงเลือกอะไรให้กูวะ" ผมถามไอ้นาว

     "เรียกลูกค้า" มันตอบผมนิ่งๆ ผมจึงไม่สนใจอะไรมาก ก็แค่เรียกลูกค้าเฉยๆงานคงง่ายแหละ ผมไม่ใส่ใจต่อเก็บของบ้างแล้วตรงดิ่งไปหน้าประตูโรงเรียนพร้อมกับไอ้นาวแล้วไอ้แว่น

     แต่เหมือนจะโชคร้ายหน่อย ที่ไอ้คนที่มารับผม พ่วงคุณแฟนสุดที่รักมาด้วย พี่แบมก็ชะเง้อหาผมพอเจอก็ชี้ให้ไอ้พี่สิงที่ยืนหล่อพิงรถอยู่ดู

     "กูกลับก่อนนะ" ผมหันไปตะโกนบอกไอ้แว่นและไอ้นาว

     "อะ..อืม! พรุ่งนี้เจอกัน" แว่นสะดุ้งนิดหน่อยแล้วตอบ

     "เออ ไว้เจอกัน" ไอ้นาวโบกมือ และพาไอ้แว่นพ่วงขึ้นรถไปด้วย มันไปส่งไอ้แว่นเรียนพิเศษ เพราะเห็นเเว่นมันขึ้นรถเมล์ทุกวันจึงอุปการะ อีกอย่างคือเป็นทางผ่านไปร้านพี่มะกรูดพอดี



     สองคนนั้นเห็นผมก็เข้ารถไป ผมจึงเปิดประตูหลังขึ้นรถไปนั่ง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น


     "คุณควรสวัสดีผู้ปกครองนะ" ผมเหลือบมองคนขับเล็กน้อย แล้วยกมือไหว้

     "สวัสดีครับ" จากนั้นก็เล่นโทรศัพท์ต่อ

     "พี่สิง แบมอยากกินเค้กจังเลยค่ะ"

     "ไม่กลัวอ้วนรึไง หื้ม" คนขับขยี้ผมคนตัวเล็กที่นั่งเบาะข้างๆ เล่นซะผมเป็นอากาศเลย

     "วันนี้วันเดียวค่ะ" ผมเหลือบมองคนข้างหน้าเล็กน้อย

     "งั้นก็ได้ครับ" หึ ทีกับผมล่ะว่าอ้วน

     "ไปร้านพี่เพื่อนผมสิ อยู่ใกล้ๆนี่เอง" ผมชะโงกหน้าเข้าไปขวางเอาไว้ เบื่อจะดูฉากเลี่ยนๆนี่เต็มทน

     "เอางั้นก็ได้ โอเคมั้ยแบม?" พี่มันตอบผมแล้วหันไปถามพี่แบม

     "โอเคค่ะ" พี่เขายิ้มให้ไอ้พี่สิง น่ารักตายแหละ!



     ทันทีที่รถจอด ผมก็เปิดประตูรถวิ่งพรวดเข้าไปในร้าน จนเกือบสดุดอิฐหน้าร้านหัวทิ่ม

     "อ้าว ไอ้คริส มาได้ไง" มะนาวหันมาเห็นผมหน้าประตูเลยทักขึ้น

     "พี่สิงมันพาเเฟนมากินเค้ก เลยเสนอให้มาร้านนี้" ผมเดินไปเกาะเคาท์เตอร์

     "นี่ขนาดงานเทศกาลโรงเรียนยังไม่เริ่มก็หัดเรียกลูกค้าแล้วหรอวะ"

     "แน่นอน คนอย่างกูแค่ยืนอยู่หน้าร้านเขาก็เดิมรุมล้อมแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียกหรอก เพราะกูหล่อ" ผมยกไหล่ใส่มันอย่างเหนือกว่า

     "ท่าทางบ้านจะไม่มีกระจก" มันยักไหล่ใส่ผมแล้วยกเค้กไปเสิร์ฟลูกค้า แต่นะ..นี่มันว่าผมขี้เหร่หรอ!?

     "เออพี่ ไปนั่งเลยนะ ผมจะยืนเล่นกับเพื่อน" ผมหันไปบอกไอ้พี่สิงกับเเฟนเขา เรื่องอะไรจะไปนั่งด้วย เป็นก้างซะเปล่าๆ

     "คริสไม่มานั่งกินด้วยกันหรอ?" พี่แบมมองหน้าผมงงๆ ก็บอกอยู่ว่าไม่ไป ไม่มีหูรึไง

     "ไม่ครับ" พี่เขาพยักหน้าเเละเดินไปที่โต๊ะ

     "ฮันนี่" ผมหันตามเสียงเรียก "แหนะ..เดี๋ยวนี้รู้ตัวแล้วสินะว่าเป็นฮันนี่ หันขวับเลย"

     "พี่เรียกผมแบบนี้ประจำเหอะ"

     "หรอ..ไม่เห็นรู้เลย" พี่มันเอียงคอ ทำหน้าแบ๊วๆใส่ ซึ่งโคตรไม่เข้ากับหน้า

     "เต๊าะไปทั่วก็งี้แหละ" ผมปีนขึ้นไปนั่งบนโต๊ะหน้าเคาท์เตอร์

     "เต๊าะไปทั่วก็จริง แต่เต๊าะจริงๆแค่กับฮันนี่นะคะ" พี่มันพูดเสียงทุ้มละมุน ไหนจะสายตาแพรวพราวที่มองผมอีก ทำเอาผมหลุดยิ้ม

     "อันนี้ได้หรอ" พี่มันถามผมอย่างเหลือเชื่อ ผมจึงพยักหน้าให้ "จริงดิ! จดแป๊บ!"

     แล้วพี่มันก็เดินไปจดจริงๆ ผมเห็นสมุดที่พี่มันจดเล่มหนามาก ถามจริงๆนั่นตำราเต๊าะสาวหรอ?

     "พี่ ผมขออ่านบ้างดิ" ผมชะเง้อมองผ่านไหล่พี่มะกรูด

     "ไม่ได้ เดี๋ยวทันทุกมุกทำไงอะ" พี่มันดูออเดอร์แล้วชงเครื่องดื่ม "วันนี้ฮันนี่ไม่กินอะไรหรอคะ"

     "ไม่รู้อ่ะ เดี๋ยวผมดูก่อน" ผมลงจากเก้าอี้ เดินไปส่องตู้กระจก มีแต่ที่กินแล้ว น่าเบื่อจัง จึงเดินกลับมานั่งเหมือนเดิม

     "ว่าไงคะ" พี่มันถามทั้งๆที่ยังทำเครื่องดื่มอยู่

     "มีแต่ที่กินแล้วอ่ะ ผมเบื่อ" ผมยกแขนเท้าคางมองพี่มันทำเครื่องดื่ม

     "มองขนาดนี้ เอากลับไปมองที่บ้านมั้ยคะ" พี่มันวางเครื่องดื่มบนถาดเเล้วถามผม

     "ได้หรอ?" ผมยักคิ้วกวนๆไป

     "ได้ค่ะ ยกให้ทั้งตัวและหัวใจเลยค่ะ" ผมอมยิ้มและส่ายหัวไปมา คุยกับพี่มะกรูดนี่ก็สบายใจเหมือนกันนะ ก่อนจะเหลือบมองใครบางคนที่ชอบทำให้อะไรในใจมันขุ่น




     ทิ้งตัวลงที่นอนสีชมพูที่ไม่เข้ากับห้องนอนทึบๆ มองไอ้พี่สิงที่เข้าห้องน้ำไปแล้ว เอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปที่วางไว้หัวนอน รูปผู้หญิงผมยาวประบ่ายืนยิ้มแป้น หน้าตาน่ารัก รอยยิ้มสดใส ยืนชูสองนิ้วในรูป ใช่เเล้ว..พี่แบม...

     วางกรอบรูปไว้ที่เดิม ก่อนจะหยิบสมุดสีชมพูในกระเป๋าขึ้นมาเปิดอ่าน

     ไม่มีอะไรอยากเขียนเลย...

     หยิบปากกาขึ้นมาจรดบนสมุด และยกออก และจรดลงอีก เห้ออ หรือบางทีผมควรตัดใจ... ผมนอนเท้าคางมองไดอารี่เล่มที่ 20 ของผม จะว่าไปก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ย เขียนความรู้สึกของเราต่อคนๆเดียวมาได้ตั้งยี่สิบเล่ม ผมขำกับตัวเองและตัดสินใจเขียนตัวหนังสือลงในสมุด


     'เขียนมาตั้ง 5 ปีแล้ว เขียนอีกสักปีจะเป็นไร..'








     Special...มะนาว

     หลังจากขอเอกสารรายการหน้าที่ต่างๆจากหัวหน้ามาพิจารณาดู เพื่อที่จะเลือกสิ่งที่ใช่ให้เพื่อนรักของผม ไหนดูซิ..มีอะไรบ้าง

     แคชเชียร์...มันอ่อนคณิต

     ยกของ...มันก็แสนจะลูกคุณหนู

     ทำขนม...ไม่ไหว มันกินหมดก่อนลูกค้าได้กินแน่

     จัดสถานที่...ผ้าห่มมันเคยพับรึเปล่ายังไม่รู้เลย

     เด็กเสิร์ฟ...มันจะแดกหัวลูกค้าก่อนมั้ยนี่ ไม่ไหวๆ

     เรียกลูกค้า...ยิ่งแล้วใหญ่ ความสามารถในการเข้าสังคมเป็นศูนย์ จะว่าไปก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่างแบบที่หัวหน้าบอกจริงๆ

     เเต่เอ๊ะ..

     ผมขยับเข้าไปใกล้ๆหัวหน้าและกระซิบให้ได้ยินกันสองคน

     "หัวหน้า"

     "อะไรหรอ"

     "ไอ้เรียกลูกค้านี่ใช่พวกที่แต่งตัวแล้วยืนอยู่หน้าร้านมั้ย"

     "อ่อใช่"

     ผมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองหัวกระดาษที่เขียนไว้ตัวเท่าบ้านว่า

'คาเฟ่เมดหูแมว'


     มึงเสร็จแน่ไอ้คริส หึหึ









---------------

บางที..นุ้งคริสอาจจะลืมว่าห้องของน้องคริสจัดซุ้มอะไร...คริ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #63 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 23:58
    นุ้งงงงงแอบชอบพี่เค้าแล้วทำดื้อใส่เรียกร้องความสนใจใช่เปล่า รอดูน้องนู๋ใส่หูแมวนะ
    #63
    0
  2. #13 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:18
    น้องชอบพี่สิงหรอ :)
    #13
    0
  3. #11 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:23
    รอๆๆๆๆ..น๊าาาา
    #11
    0