ตอนที่ 5 : I'm a 'ก้าง'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    21 มี.ค. 62





#I'm a ก้าง






     ในเมื่อยัดเยียดสถานะก้างให้ผมอย่างเต็มรูปแบบ งั้นก็ขอทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเเล้วกัน

     ขณะนี้เราอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมื่อ สถานที่ที่ไอ้พี่สิงนัดคุณแฟนของเขามาดูหนัง เรื่องไรผมจะยอมอยู่ห้องคนเดียว มีโอกาสเที่ยวก็ไปสิ

     "พี่ดูเรื่องไรอะ" ผมชะโงกหน้ามองพี่มันที่กำลังจะซื้อตั๋ว "โห หนังรักอ่อวะ น้ำเน่าฉิบ"

     "คุณพูดไม่มีหางเสียงหลายรอบแล้ว รู้มั้ยว่าตอนนี้เงินไปโรงเรียนคุณเหลือเท่าไหร่" พี่มันพูดจบผมก็ยกมือขึ้นอุดปากตัวเองทันที ไม่งั้นผมไม่มีตังค์กินขนมแน่ "ได้รอบบ่ายโมงนะแบม ไปหาอะไรกินก่อนมั้ย"

     "อืมม แบมอยากกินสลัด" พี่เขาทำท่าเเอ๊บเเบ๊วคิดสักพักแล้วตอบ สลัดอ่อ? เหอะไม่เห็นน่ากินเลย

     "งั้นก็ไปกินสลัดกันครับ พี่ตามใจเเบม" เอิ่ม ไม่ทราบว่าเห็นหัวกูอยู่มั้ย? หึ! จะกินสลัดอ่อ กินไปสิ!


     เข้ามานั่งในร้านพี่แบมก็สั่งสลัดสั่งนู่นสั่งนี่ แล้วบอกกลัวอ้วน อีแฟนเขาก็สปอยเก่ง ไม่อ้วนครับ น่ารักครับ แหวะ! เลี่ยน!!

     "คริสไม่กินหรอ?" พี่แบมหันมาถามผมที่นั่งฝั่งตรงข้าม คงรู้แล้วว่าผมนั่งอยู่

     "ไม่อะ ไม่ชอบกิน...ครับ" พูดจบผมก็นึกอะไรได้แล้วลุกพรวด "เออ เดี๋ยวผมมานะ"

     จากนั้นก็เดินตรงดิ่งไปร้านๆนั้นทันที อยากรู้จังว่าถ้าเจอ'ไอ้นี่'ไปคนกินผักจะเป็นไง หึ!


     ผมเดินกลับเข้าร้านมา พร้อมกับ'ไอ้นี่'ที่เพิ่งซื้อมา บอกเลยว่าแค่ก้าวเข้าร้านคนก็มองแล้วล่ะ ขอโทษสำหรับคนที่จะลดความอ้วนเเล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย

     "คุณไปไหนมาตั้งนาน" พี่มันหันกลับมาทักผม นี่คงเพิ่งรู้ว่าผมอยู่ด้วยเหมือนกันสินะ

     "ซื้อของมาครับ" ผมนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ยิ้มหวานให้ ก่อนจะมองสลัดตรงหน้าอย่างแขยง เพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทผมขอไม่เอา'ไอ้นี่'ยกไปวางบนโต๊ะเเล้วกัน

     ผมกอดถังเอาไว้แล้วเปิดฝาออก ลืมบอกไปว่าเวลามันร้อนๆอยู่จะหอมมากเลยล่ะ เพียงแค่เปิดฝาพี่แบมที่นั่งตรงข้ามก็ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่น แล้วกลืนน้ำลายเอือก ผมไม่รอช้าหยิบไก่ขึ้นมากินทันที หึ! อยากกินละสิ! สมน้ำหน้า ไม่อยากตามใจผมดีนัก ผมหยิบไก่มากิน หยิบเฟรนซ์ฟรายซ์ขึ้นมากินแบบไม่สนใจใคร ตอนนี้ไก่จ๋าอร่อยมาก หอมด้วย ผมน่าจะซื้ออีกสักถัง เอาไปกินในโรงหนัง

     "คริส นี่ร้านสลัดให้เกียรติร้านเขาหน่อย" ไอ้พี่มันดุผม แล้วไง? ผมจะกินนี่นา

     "งั้นผมไปนั่งรอข้างนอกก็ได้ครับ" ผมฉีกยิ้มให้อีกครั้งแล้วถือถังไก่ออกไปนั่งที่เก้าอี้หน้าร้าน ไม่ให้กินในร้าน กินหน้ากระจกร้านก็ได้ ผมเลือกนั่งตำแหน่งที่ตรงกับโต๊ะของไอ้พี่สิงกับพี่แบม เผื่อเขามีเรื่องจะคุยกับผม จะได้ไม่ต้องเดินเข้าเดินออก...จริงๆนะ



     ตั้งแต่ออกจากร้านสลัด พี่มันก็จ้องเขม็งเหมือนจะดุผมตลอดเวลา อะไรกัน? ผมทำอะไรผิด? แต่ไม่สนใจหรอก ไปซื้อป็อปคอร์นดีกว่าใกล้จะถึงเวลาหนังฉายแล้วด้วย

     "แบมเอารสอะไรครับ" พี่มันยืนอยู่ข้างหน้าถามเเฟนคนดีของเขา แค่ซื้อป็อปคอร์นมั้ย? ยืนโอบเอว ลูบหัว กลัวเขาไม่รู้ว่าเป็นแฟนกันหรอ?

     "เเล้วแต่พี่สิงแล้วกันค่ะ พี่สิงตามใจแบมมาทั้งวันแล้ว" นี่ก็ยิ้มหวานเก่ง ตอนอยู่ในท้องแม่กินน้ำตาลเป็นอาหารรึไง

     "เอารสชีสครับ" กว่าผมจะได้ซื้อ หนังฉายไปครึ่งเรื่องแล้วมั้ง อยากจะเบะปากแรงๆ!


     เดินเข้าโรงหนัง ไอ้คุณพี่ก็แสดงความเป็นสุภาพบุรุษ ให้น้องแบมของเขาเข้าไปนั่งก่อน เรื่องไรผมจะยอม ผมเลยตัดหน้าพี่มันเข้าไปนั่งข้างพี่แบมทันที อะไร? ทำไมพี่มันมองผมแบบนั้นล่ะ? ก็จองไว้สามที่นั่งติดกัน ก็ครบคนนี่นา

     "คริส" พี่มันเรียกผมเสียงดุๆ

     "ครับ" ผมยิ้มให้ "นั่งสิครับ บังคนข้างหลังนะครับ"

     พี่มันนั่งลงตามแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ผม หันไปหาพี่แบมก็ยิ้มแหยๆให้ เป็นอะไรกันนะ? งงจัง..

     นั่งดูหนังรักๆแบบนี้จะอ้วกแหะ ปกติดูหนังแอคชั่นไม่ก็คอมเมดี้ตลอด ดูนี่สิ เลี่ยนชะมัด

     "พระเอกนี่โง้โง่ เขาชอบก็ไม่รู้ เขาดูออกกันทั่วบ้านทั่วเมือง" ผมบ่นกับตัวเอง

     "อะไรเนี่ยแค่พระเอกไม่รับรักต้องเสียใจขนาดนั้ยมั้ย?"

     "อะไรของเขาเนี่ย ปฏิเสธไปแล้วมาหึงมาหวง ได้หรอ?"

     "สุดท้ายก็รักกัน บ้าป่ะหนังอะไรเนี่ย?"

     หนังจบผมก็ลุกออกทันที ไร้สาระสุดๆ แถมตอนจบก็เลี่ยนจนจะอ้วก

     "แบมโกรธมั้ยครับ" ผมชะลอฟังบทสนทนาด้านหลัง

     "เรื่องอะไรหรอคะ?"

     "ก็ที่คริสมาด้วย ทั้งๆที่ตั้งใจจะมาเดทด้วยกัน"

     "ไม่หรอกค่ะ เราไม่ได้เดทกันครั้งนี้ครั้งเดียวซะหน่อย"

     "งั้นเดี๋ยววันหลังพี่พาไปเที่ยวชดเชยให้นะครับ"

     "ได้ค่ะ"


     เหอะ! วันหลังหรอ? ยังไงผมก็จะไปด้วย ไม่สนหรอกนะ! เป็นผู้คุมความประพฤติ ก็เหมือนผู้ปกครองนั่นแหละ!




     "คริส คุณคิดจะทำอะไรกันแน่" ทันทีที่เข้าห้องพี่มันก็ถาม

     "อะไรหรอครับ?" ผมก็ไม่รู้ไม่ชี้ไปสิ

     "คุณจงใจจะมาป่วนว่างั้นเถอะ?"

     "เปล่าาา ป่วนอะไรกัน แค่อยากไปเที่ยวด้วยครับ" ผมนั่งที่โซฟา ฉีกยิ้มและเอียงคอให้

     "เห้ออ ช่างมันเถอะ" พี่มันจะเดินหนีไปแต่ก็พูดขึ้นมาก่อน "ถ้าไม่ติดว่าคุณเป็นน้องไอ้เคน ผมคงคิดว่าคุณพยายามเรียกร้องความสนใจอยู่"

     ...

     "บ้าป่ะ! ผมจะเรียกร้องความสนใจทำไม!!" ผมลุกขึ้นพรวด เดินกระแทกไหล่พี่มันเข้าห้อง แล้วล็อคประตู จากนั้นก็หยิบไดอารี่ขึ้นมาเขียน


     'ก็เพราะไม่สนใจไง! ถึงต้องเรียกร้อง!'


     เขียนเสร็จก็ขว้างปากกาทิ้ง แล้วยัดสมุดเข้ากระเป๋า

     ก๊อกๆ

     "เปิดให้หน่อย" ผมลุกไปหมุนลูกบิดแล้วกลับมานั่งที่เตียง "โกรธหรอ?"

     เออสิ! มาว่าผมเรียกร้องความสนใจได้ไง!!

     "เปล่าครับ" ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนจะเข้าห้องน้ำ แต่พี่มันรั้งแขนเอาไว้

     "ขอโทษ ผมแค่คิดเฉยๆ ไม่ได้ว่าคุณว่าเป็นแบบนั้น" คิดว่าคำขอโทษแค่นี้ผมจะหายหรอ?

     "ครับ" ผมดึงมือออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป


     "คุณยังไม่หายโกรธผมจริงๆใช่มั้ย" พี่มันถามผมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ

     "หายแล้วครับ" ผมตอบทั้งๆที่ไม่มองหน้า หยิบโทรศัพท์กดเข้าเกม ต้องง้อผมสิ ง้อผมด้วยขนม

     "โอเค หายแล้วก็หายแล้ว" พี่มันพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไป เดี๋ยวเขาคงง้อแหละ




     3 ชั่วโมงผ่านไป..

     พี่มันก็ยังคงนั่งเงียบทำรายงาน จนลืมว่ามีผมอยู่ในห้อง ได้แต่ปลอบตัวเองว่าเดี๋ยวเขาคงง้อแหละ.. นี่เขาไม่รู้จริงๆหรอว่างอนอยู่! ไอ้พี่บ้า!! ความหล่อไม่ช่วยให้ฉลาดขึ้นเลย!!

     จวบจนจะค่ำเเล้ว ผมหิวขนม หิวข้าว แต่ถ้าทักพี่มันเดี๋ยวจะเสียฟอร์ม ไม่ยอมหรอก ชิ!

     "จะไปไหน" พี่มันมีตาทิพย์รึไงวะ ขนาดนั่งหันหลังให้ผม ยังรู้ว่าผมกำลังจะไปที่ประตู

     "เซเว่น" หึ คงรู้แล้วสินะว่าผมหิว จงทำอาหารให้ผมกินสิ! ไปซื้อขนมให้ด้วย!!

     "งั้นฝากซื้อนมรสจืดสองกล่องนะ เอาขนมปังด้วย"

     ... อะ..ไอ้พี่สิง! หนอยย.. ไม่ง้อแล้วยังใช้งานอีก! ไม่ต้องกินมันดีมั้ย!!!!



     "อะ นมจืดกับขนมปัง" ผมวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินหนี ที่จริงไม่ได้อยากซื้อให้หรอกนะ แต่เห็นนั่งทำงานหลังขดหลังเเข็งตั้งหลายชั่วโมง เลยสงเคราะห์ให้เฉยๆ

     "ขอบใจ" พี่มันตอบผมทั้งๆที่ลูกตายังไม่ละจากหน้าจอ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของผมจึงชะเง้อหน้าเข้าไปดู

     "ทำไรอะ ดูด้วยดิ" เหมือนจะเป็นรายงาน แต่อ่านไปก็ไม่รู้เรื่อง เรียนอะไรกันเนี่ย? "ไม่เห็นน่าอ่านเลย ไปดีกว่า"

     แล้วผมก็โดดขึ้นเตียง พร้อมหยิบขนมมาวางเรียงเอาไว้ จะกินอันไหนก่อนดี?

     "อย่าเอาขนมขึ้นมากินบนเตียง มันเลอะ" ขนมที่กำลังจะเข้าปากชะงักไปนิดหน่อย เเล้วเอาเข้าปากต่อ

     "รู้แล้ว ไม่เลอะหรอก" ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ มือก็เล่นเกมไปด้วย

     "ไม่ได้ ลงมาเดี๋ยวนี้" พี่มันเลิกสนใจรายงานแล้วหันกลับมาหาผม

     "แป๊บๆ เล่นเกมอยู่ เดี๋ยวเอาลงให้" แล้วก็จัดการตีป้อมอย่างเมามันส์ ไอ้ฝั่งตรงข้ามที่มันกวนตีนจริงๆเลย "เฮ้ยพี่! เอาขนมผมไปไหน!"

     "เล่นเกมไปสิ ผมเอาขนมไปเก็บให้ ถ้าอยากกินก็ไปห้องครัว" จากนั้นห่อขนมของผมก็ติดมือไอ้พี่สิงไปที่ห้องครัว ได้ไง! ผมยังไม่ได้ทำที่นอนเลอะเลย!

     "อะไรวะ! แค่กินขนมบนที่นอนก็ไม่ได้!" ผมตะโกนตามหลังพี่มันไป คงได้ยินแหละแค่ไม่ยอมตอบ

     "ผมจะหาวิธีจัดการนิสัยของคุณยังไงดี?" พี่มันเดินเข้ามาและพูดเปรยๆให้ผมได้ยิน

     "นิสัยของผมมันยังไง!?" แทบจะโยนโทรศัพท์ในมือทิ้ง ถ้าไม่ติดว่าเป็นเครื่องที่ห้าของเดือนนี้ ผมโยนไปแล้ว

     "ดื้อ"

     ฉึก!

     "เอาแต่ใจ"

     ฉึก!

     "ไม่มีสัมมาคารวะ"

     ฉึก!

     "ไอ้พี่บ้า!!" ผมขว้างหมอนใส่ ไม่ให้พูดต่อทันที "ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้นะ! มาว่าผมได้ยังไง!!"

     "อย่างอแงได้มั้ย!" พี่มันพูดเสียงดุขึ้น ผมจึงเลิกโยนเเล้วเอามากอดแทน ทำไมต้องดุด้วย! แค่ขว้างหมอนเอง! ป๊ากับม๊ายังไม่เคยดุผมเลย!!

     ฮึก..ไอ้บ้าสิงโต

     ผมซุกหน้าลงหมอน ก้าวเท้าลงจากเตียงไปที่นอนตัวเอง และล้มตัวนอน ใจร้าย! นอนมองที่นอนสีเทาที่ตัวเองนอนอยู่แล้วหงุดหงิด! ไม่อยากนอนเเล้ว!

     ผมเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่วางบนเตียงแล้วกดโทรออก

     "ฮัลโหลป๊า"

     [ว่าไงลูก อยากได้อะไรหรอ?] ทำไมป๊ารู้ใจผมอย่างนี้นะ

     "คริสอยากได้ที่นอนสีชมพู ป๊าซื้อให้คริสหน่อยยย"

     [ได้จ้า เดี๋ยวพรุ่งนี้ป๊าให้คนเอาไปส่งให้ที่คอนโดสิงนะ]

     "จริงนะ! เอาลายน่ารักๆนะป๊า คริสรักป๊าที่สุดในโลกเลย!"

     [จ้า ป๊าก็รักคริส เดี๋ยวป๊าทำงานก่อนนะ]

     "อื้อ บ๊ายบาย" กดวางสายเสร็จก็นอนยิ้มแฉ่ง ผมไม่ต้องนอนที่นอนสีเทาน่ากลัวนี่แล้ว เย่ๆ

     "เห้ออ" ระหว่างที่นอนกลิ้งไปมาบนที่นอนสีเทาอย่างมีความสุข ก็ต้องสะดุดเพราะเสียงพ่นลมหายใจของคนบนเตียง ผมจึงผงกหัวขึ้นไปมอง

     "พี่เป็นไรอะ" ผมเอียงหัวมองพี่มันที่นอนหลับตาบนเตียง

     "เครียด" พี่มันเอามือก่ายหน้าผาก

     "เครียดไรอะ ให้ผมช่วยมั้ย"

     "เครียดคุณนั่นแหละ" เอ้า..อะไรของเขา

     "กินขนมป่ะ เดี๋ยวผมไปเอาขนมดีกว่า" ว่าจบก็ลุกขึ้นเดินดุ๊กดิ๊กไปหยิบขนมในครัว กลับมาในห้องแล้ววางบนเตียง "กินป่ะ?"

     "ผมเพิ่งบอกไปว่าอย่าเอาขนมขึ้นเตียง" คราวนี้พี่มันลืมตาขึ้นมามองผม

     ผมย่นหน้าใส่พี่มันและหอบขนมลงมาที่นอนตัวเอง จากนั้นก็หยิบกินอย่างอารมณ์ดี เดี๋ยวผมก็ได้ที่นอนใหม่แล้ว สบายใจจุง คริ!










---------------

น้องคริสเขาไม่ชอบดราม่านะเออ นั่นแหละคือวิธีคลายความเศร้าของเขา อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #135 sky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:41

    แสบบบบ

    #135
    0
  2. #62 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 23:48
    น้องงงงงง แสบจริงๆ เรียกร้องความสนใจจากพี่นะเรา รอที่นอนสีชมพูอย่างใจจดจ่อ
    #62
    0
  3. #9 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 19:31
    เดี๋ยวคงนอนหลับสบายแล้วละน้องคริสจะได้ที่นอนสีชมพูแล้ว..
    #9
    0