ตอนที่ 4 : 'แฟน'เพื่อนพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    19 มี.ค. 62





#แฟนเพื่อนพี่





     ก๊อกๆ

     "ผมให้คุณอาบน้ำ ไม่ใช่ผลิตน้ำปะปา"

     "อะไรของพี่ ผมก็อาบอยู่นี่ไง"

     ไม่มีมารยาทเลย คนอาบน้ำอยู่มาเคาะได้ไง

     "แต่นี่มันครึ่งชั่วโมงแล้ว สาบานเถอะว่าอาบ"

     อะไรกัน ผมก็อาบนานแบบนี้ประจำ

     "เออๆ เดี๋ยวผมออกแล้วเนี่ย"

     ผมออกจากห้องน้ำพร้อมชุดนอนคิตตี้ เห็นไอ้พี่มันนั่งจ้องผมอยู่

     "อยากใส่หรอ? ผมมีอีกนะ" ผมจะเดินไปหาชุดนอนลายคิตตี้อีกตัวแต่ก็โดนพี่มันดึงไว้

     "พอได้แล้ว"

     ผมทิ้งตัวลงเตียงนั่งข้างๆพี่มัน

     "ผมไม่อ้อมค้อมแล้วกัน คุณคงจะคิดไม่ได้" หาว่าผมโง่หรอ! ไอ้พี่บ้านี่! ผมกำลังจะอ้าปากด่า พี่มันก็ชี้หน้าผม เลยต้องหุบปากลง อะไรวะ!

     "วันนี้คุณไปเถลไถลที่ไหนมา"

     "ผมเถลไถลที่ไหน ไปร้านเค้กต่างหาก" กินเค้กไม่นับเป็นเถลไถลนะ อย่ามาว่าเค้ก

     "แล้วกลับตอนนี้เนี่ยนะ?"

     "รถผมโดนเจาะยางด้วย เลยกลับช้า"

     "เห้ออ งั้นต่อจากนี้ ผมจะไปรับไปส่งคุณเอง"

     "อืม...ห๊ะ!!!" บ้าไปเเล้วรึไง เมื่อเช้ายังจะไม่ไปส่งอยู่เลย

     "ไม่ต้องห๊ะ หรือจะให้ผมหักค่าขนมของคุณ? บางทีผมก็คิดว่าเงิน 500 บาทต่อหนึ่งวันมันมากเกินไปด้วยซ้ำ เหลือวันละร้อยก็พอ" พี่มันตอบหน้าตาย

     "ไม่ได้! ผมไม่ให้หักค่าขนม! พี่ไม่มีสิทธิ์!" ผมลุกขึ้นยืนพรวดบนเตียง

     "ไม่ให้หัก งั้นคุณก็ต้องให้ผมไปรับไปส่งที่โรงเรียน" ไม่ได้ดิ! แล้วผมจะหนีเที่ยวยังไง

     "ผมไม่ยอม!" ผมยืนเท้าเอวก้มมองพี่มัน "ผมจะไปเอง!"

     "งั้นผมก็หักเงิน ก็แค่นั้น" ไม่ได้ดิ!

     "ไม่!" ทำไมมันจนตรอกอย่างนี้วะ

     "ก็ให้ผมไปรับไปส่ง ผมก็ไม่ชอบเด็กเถลไถล ไปไหนไม่บอกหรอกนะ" ผมยืนกัดปากคิดอยู่สักครู่ใหญ่ ก่อนจะทรุดตัวลงมานั่งกับเตียง

     "แต่ผมจะไปกินเค้ก" ผมใช้เสียงที่อ่อนลง เผื่อพี่มันจะใจอ่อน

     "กินเค้กตอนเย็น ไม่กลัวอ้วนรึไง?" พี่มันเลิกคิ้วมองผม

     "นี่พี่! เสียมารยาท!" ผมผลักเข้าที่ไหล่พี่สิงจนเซ และลุกขึ้นยืนบนเตียง "เป็นผู้ใหญ่ประสาอะไร ไม่มีมารยาทเลย! ใครเขาให้ทักเรื่องแบบนี้กัน!"

     "ผมพูดความจริงทั้งนั้น นี่หยุดกระโดดสักทีได้มั้ย เดี๋ยวเตียงก็ทะลุพอดี"

     "นี่!!!! ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้นะ!!"

     "เห้ออ ไร้สาระ" พี่สิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตู แล้วหยิบกุญแจรถผมไปควงเล่น ก่อนจะเดินออกไป "สรุปว่า ผมไปรับไปส่งคุณเอง จบนะ"

     "เฮ้ย!! กุญแจผม!! ไอ้พี่บ้า!! ไอ้พี่สิงโต!!" ผมหยิบหมอนสีดำขว้างไล่ตามหลังพี่มัน แต่ไม่ทัน ไอ้พี่สิงเดินออกไปแล้ว ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ!!

     รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นมุมปาก ก่อนที่ขาขาวจะเดินไปกดล็อคห้อง ค้นสมุดไดอารี่สีชมพูในกระเป๋าออกมา พร้อมเขียนข้อความลงในนั้น


     'เป็นห่วงอะดิ'


     ก๊อกๆ

     "คุณจะล็อคประตูทำไมเนี่ย"

     เสียงเคาะประตูทำเอาสะดุ้ง รีบยัดสมุดลงในกระเป๋า

     "แล้วจะทำไมล่ะ นอนข้างนอกไปสิ แบร่!" พูดจบผมก็โดดขึ้นเตียงนุ่ม กลิ้งไปกลิ้งมา เอาผ้านวมพันตัวเองไว้เป็นดักแด้

     แกร๊ก!

     หือ? ผมมองไปที่ประตู เห็นลูกกุญแจเสียบอยู่ที่ลูกบิดประตู กุญแจก็มี จะโวยใส่ผมทำไมเล่า

     "การบ้านไม่มีรึไง"

     "ถามจริง พี่เป็นพ่อผมป่ะ ป๊าม๊ายังไม่เคยมาถามเรื่องการบ้านเลย" ผมถามพี่มัน และเเผ่วเสียงเบาปลายประโยคบ่นคนเดียว

     เห็นพี่มันจ้องหน้าจะเอาคำตอบ ผมก็เบะปาก พ่นลมหายใจออกมาพรืดเดียวยาวๆ

     "พรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้ พรุ่งนี้หยุด"

     "ผมถามว่าไม่มีการบ้านหรอ นี่คุณฟังภาษาไทยรู้เรื่องมั้ย" เกลียดอีหน้ายกคิ้วข้างเดียวของเขาจริงๆเลย วันๆจะทำแต่หน้านี้ใส่ผมไม่ได้นะ!

     "มี!" ผมกระแทกเสียงใส่พี่มันแล้วก็กลิ้งไปอีกทาง ไม่อยากมองหน้า เบื่อ!

     "ผมเป็นรุ่นพี่คุณนะ จะพูดจะจาให้มีหางเสียงหน่อย"

     โอ้ยย บ่นๆๆๆอยู่ได้ ไม่ฟังหรอก! ผมยกมือขึ้นปิดหูตัวเองแล้วนอน

     "นี่ ได้ยินรึเปล่า" พี่สิงดึงผ้านวมที่พันตัวผม แล้วถอนหายใจใส่ "ให้รู้เรื่องนะคริส โ--"

     "โตๆกันแล้ว!" ผมพูดเลียนแบบเสียงไอ้พี่สิง "รู้แล้วหน่า บ่นอยู่ได้ ไม่เมื่อยปากรึไง"

     "รู้แล้วก็ทำตามด้วย ไม่ใช่ว่ารับคำไปส่งๆ"

     "คร๊าบบบบบบบ พอใจยัง" ผมกรอกตา ลากเสียงยาวเป็นเสียงเป็ด เลิกคิ้วมองหน้าแบบที่พี่มันทำ

     "อืม ลงไปได้แล้ว ผมจะนอน" ปากก็บ่นไป มือก็แกะผ้านวมบนตัวผมไปด้วย

     "ไรวะ นอนแค่นี้ก็ไม่ได้" ผมบ่นอุบอิบใส่พี่มัน

     "ถ้าคุณยังพูดไม่มีหางเสียงใส่ผมอีก ผมจะหักเงินไปโรงเรียนคุณ ครั้งละ 20 บาท"

     "เฮ้ย! ได้ไงอะ!"

     "480"

     "ไม่! เดี๋ยวดิอย่าเพิ่งนับ"

     "460"

     "ฟังไม่รู้เรื่องรึไง บอกว่าอย่าเพิ่งไง!!!"

     "440"

     "ไปก็ได้วะ! พี่แม่งเผด็จการ!" ผมแกะผ้านวมออกจากตัวโยนใส่ไอ้พี่สิง

     "420"

     "ไป! นอน! แล้ว! ครับ!!!" ผมตะโกนใส่หน้าพี่มันแล้วเดินกระแทกเท้าไปที่นอนของตัวเอง และล้มตัวนอน ดึงผ้านวมมาคลุมทั้งตัว ฮึ่ย! ถ้าไม่ใช่...เพื่อนเฮีย ผมต่อยไปนานแล้ว กล้าดียังไงมาหักค่าขนม! จะฟ้องป๊า!

     "ก็ทำได้นี่" ไอ้พี่พูดเสร็จก็เดินไปปิดไฟ และล้มตัวนอน


     ฝากไว้ก่อนเถอะ! จะเอาคืนให้ได้เลยคอยดู!!





     ฟุดฟิด..

     กลิ่นไรง่ะ หอมจุง

     ค่อยๆลืมตาขึ้นมองคิตตี้ในอ้อมแขน เอาหัวถูไถไปที แล้วยันตัวขึ้น มองคนบนเตียง

     ตื่นเช้าจังวะ เพิ่งสิบโมงเอง

     ลุกขึ้นพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้าล้างตา แล้วเดินออกไปตามกลิ่นหอมในห้องครัว

     "ทำอะไรอะ" ผมยืนเกาะขอบประตูแล้วชะโงกหน้ามอง

     "เห็นว่าซักผ้าอยู่รึเปล่า"

     "ผมถามดีๆนะ!" เหลือบเห็นแครอทวางอยู่ใกล้ๆ เอาปาหัวดีมั้ย?

     "คุณคิดว่าผมทำอะไรอยู่ล่ะ"

     "ทำอาหารไง"

     "ก็รู้นี่" พี่มันก็ยังคงตอบคำถามไปทำอาหารไม่สนใจผม "อีกอย่าง คุณพูดไม่มีหางเสียง"

     "ผมลืมตัวนี่นา" ใครมันจะไปชิน ก็พูดแบบนี้มาทั้งชีวิต

     "อย่าลืมบ่อยล่ะ เดี๋ยวจะไม่มีเงินไปโรงเรียน" ชิ! ขู่ผมรึไง!! คิดว่าจะยอมหรอ!?

     "ครับ จะไม่ลืมครับ"

     "ดีมาก" พูดซะกูเป็นหมาเลย ไม่ลูบหัวเกาคางด้วยเลยล่ะ!


     ก๊อกๆ

     "คริส ไปเปิดประตูให้ผมหน่อย" เดินกลับมายังไม่ทันได้นั่งก็โดนใช้งานแล้ว กล้าดียังไงมาสั่งผม!

     "คร๊าบบบบบ" แล้วก็เดินปึงปังหน้ามุ่ยไปเปิดประตู

     "วันนี้แบมมากินข้าวกับพวกเรานะ ทำตัวดีๆล่ะ" นั่นแหละคือสิ่งที่ไม่ชอบที่สุด ถ้าพี่มันพูดเร็วกว่านี้ผมจะไม่เปิดประตูให้ แต่พี่มันดันพูดหลังจากที่เปิดประตูไปแล้วนี่สิ..

     "อ้าว สวัสดีจ้ะน้องคริส" คนตรงหน้าทักผมทันที

     "หวัดดี" ผมมองคนตัวเล็กกว่านิดหน่อยถือถุงอะไรไม่รู้เต็มไม้เต็มมือ ไม่ยกมือไหว้ เบี่ยงตัวเล็กน้อยให้พี่เขาเดินเข้าห้อง

     "พี่สิง แบมซื้อขนมมาด้วยนะ พี่ซื้อมาเผื่อคริสด้วย" พี่เขาพูดพลางวางข้าวของบนโต๊ะ ถูกต้องครับ ข้าวของที่เต็มมือนั่นแหละ เพราะผมไม่คิดจะช่วยถืออยู่แล้ว เรื่องอะไรล่ะ? ไม่ใช่คนใช้สักหน่อย

     พี่แบมเป็นแฟนไอ้พี่สิง พี่เขาอยู่ม.6 โรงเรียนข้างๆผมนี่เอง นิสัยหรอ? ก็น่ารักอ่อนหวาน มารยาทงาม ใจดี กุลสตรีไทย สุดๆ อีกนิดคงร้อยมาลัยเเล้ว และนั่นคือสิ่งที่ผมไม่ชอบ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบเพราะเขานิสัยดีหรอกนะ ไม่ชอบเพราะเขาเป็นแฟนไอ้พี่สิง รำคาญลูกตา มางุ้งงิ้งกันไม่เกรงใจคนอื่น ไอ้พี่สิงก็ทำตาเชื่อมตาหวานใส่แฟนเขาเก่ง เห็นแล้วหมั่นไส้! อยากเอาไบกอนมาฉีด!!!


     "รอนานมั้ยครับ" หึ เสียงนี่มาก่อนตัวอีก มองตามเสียงเห็นพี่มันถือถ้วย ถือชามมาวางบนโต๊ะ

     "ไม่ค่ะ" นี่ก็อีกคน ยิ้มหวานเก่งจริงๆ ผมทำหน้าเหม็นเบื่อใส่แล้วกดโทรศัพท์เล่น จะให้ผมไปช่วยไอ้พี่สิงยกกับข้าวหรอ? ฝันไปเถอะ!

     "หิวรึยังครับ พี่ทำไข่ตุ๋นของโปรดแบมด้วยนะ" พี่มันก็ลูบหัวพี่แบม หึ สมน้ำหน้า เป็นหมาไปเลย เกาคางสิ ขอมือสิ เอาสิ! เอาเลย!!

     "เห็นหน้าพี่สิงแบมก็อิ่มแล้วค่ะ"

     "อุแหวะ!" ผมจะอ้วกจริงๆนะ มุขเสี่ยวพอๆกับไอ้พี่มะกรูดเลย

     "เป็นอะไรคริส" ไอ้พี่สิงหันมาถามผม

     "จะอ้วกไง ไม่มีตาหรอ...ครับ" ผมพูดพลางยิ้มให้ เกือบลืมหางเสียงไม่งั้นโดนเทศน์ยาว

     "กินข้าวกันดีกว่าเนอะ" คราวนี้พี่แบมพูดขึ้น ไอ้พี่สิงเลยลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆพี่แบม ก็คือเหมือนนั่งมองสองคนนั้นสวีทกันตรงหน้านั่นแหละ ตักนู่นตักนี่ให้กันบ้างแหละ ป้อนบ้างแหละ เช็ดปากบ้างแหละ เป็นง่อยรึไง!

     ผมละความสนใจจากสองคนนั้นมองกับข้าวบนโต๊ะ อะไรเนี่ย! มีแต่ผัก! เห็นผมเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้องรึไง!! มองเห็นถ้วยไข่ตุ๋นเป็นอย่างเดียวที่ไม่มีผัก ผมไม่กินหรอกนะ! ของโปรดแฟนเขานี่! มองไปทั่วๆก็ไม่มีอะไรน่ากินเลยสักอย่าง ผมลงไปซื้อของกินใต้ตึกดีกว่า

     "ผมยังไม่หิวอ่ะ ไปก่อนนะ" ผมเดินกลับห้องไปหยิบกระเป๋าตังค์เเล้วเดินออกมา "ไม่อยากเป็นก้าง"



     ลงมาข้างล่างโชคดีที่เเถวนี้มีเซเว่น อย่างน้อยก็ไม่ต้องกินกับข้าวหวานๆในห้องนั้นอะนะ เหลือบมองนาฬิกาในล็อบบี้ เที่ยงกว่าๆเเล้ว ต้องหาอะไรกินแล้วล่ะ ไม่งั้นเป็นโรคกระเพาะแหงๆ

     เดินเข้าเซเว่น ผมก็รู้สึกว่ามีคนมองผมตลอดเวลา ตั้งแต่ก่อนเข้าแล้ว พยายามจะไม่สนใจนะ แต่ผมก็ยังอยากรู้

     ซื้อขนมกับอาหารเช้าเสร็จ ก็สำรวจตัวเองในกระจกใส ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา หัวก็ไม่ยุ่ง หน้าก็ไม่โทรม มีแค่รอยช้ำจางๆกับมุมปากที่แตกยังไม่หายดี ชุดนอนสีฟ้าลายคิตตี้แขนขายาวก็ไม่เลอะ รองเท้าแตะก็ปกติ แล้วมองอะไรกันวะ?

     อยากขึ้นห้องนะ แต่ขึ้นไปก็เจอพี่มันกับแฟนสวีทกันอีก เลยนั่งเล่นที่ป้ายรถเมล์ กินขนมกินข้าวรอเวลาไปก่อน


     ปี๊นๆ

     ผมเงยหน้ามองรถมอ'ไซค์คุ้นตามาหยุดหน้าป้ายรถเมล์

     "ฮันนี่ มาทำอะไรตรงนี้คะ" คงไม่ต้องสงสัยเลยว่าใคร พี่มันเดินมานั่งข้างๆผม

     "นั่งเล่น เบื่ออยู่บนห้อง" ผมตอบไปแล้วก็คุ้ยหาขนมส่งให้พี่มัน "เอาป่ะ"

     "ไม่เอาค่ะ แล้วทำไมไม่เปลี่ยนชุดก่อน?" คราวนี้พี่มันทำเสียงจริงจังขึ้น

     "ขี้เกียจอะ เดี๋ยวก็ขึ้นเเล้ว" ผมดึงมือกลับเอาขนมใส่ถุงเหมือนเดิม "จะว่าไปมีคนมองผมแปลกๆหลายคนแล้ว ผมมีไรแปลกป่ะ?"

     ผมลุกขึ้นยืนกางเเขนเล็กน้อยหมุนตัวให้พี่เพื่อนสนิทดู

     "แปลก...น่ารักแปลกๆ" คำตอบทำเอาผมถอนหายใจ มองบนใส่ แล้วกลับไปนั่งที่

     "เอาดีๆดิ"

     "ถ้าเอาดีๆ ก็ไม่มีใครเขาใส่ชุดนอนมานั่งเล่นที่ป้ายรถเมล์ตอนเที่ยงๆบ่ายๆหรอกค่ะ" พี่มันตอบพลางดึงแขนเสื้อผม "แถมคนใส่ยังน่ารักอีก รู้มั้ยว่ามันอันตราย ถึงเราจะเป็นผู้ชายก็เถอะ"

     "นี่กลางวันแสกๆ ใครจะมาทำอะไร พี่บ้าป่ะ" ผมส่ายหัวยกน้ำขึ้นมาดื่ม "ผมขึ้นห้องแล้วล่ะ บาย"

     "ไว้เจอกันที่ร้านนะ ฮันนี่" พี่มันลุกตามผม แล้วเดินไปซ้อนมอ'ไซค์ พี่มะกรูดจะรู้มั้ยตอนเรียกผมว่าฮันนี่สาวๆมองตามอย่างเสียดายไปเป็นแถบ

     ผมโบกมือให้แล้วเดินกลับคอนโด จะว่าไปก็ยังไม่ได้บอกเลย ว่าอาจจะไม่ได้ไป แต่ยังไงผมอยากกินเค้ก ผมก็หาวิธีไปนั่นแหละ









---------------

ก็จริงแหละ ใครเขาใส่ชุดนอนลายมุ้งมิ้งแบบนั้นมาเดินเล่นกันห๊ะนุ้งคริส! 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #134 sky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:28

    อยากเห็นภาพใส่ชุดนอนคิตตี้​

    #134
    0
  2. #61 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 23:38
    น้องงงงงงงง ทำไมแสบซ่านัก มีความเลี่ยนคู่แฟนพี่ด้วยนะเรา
    #61
    0
  3. #8 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 07:10
    5555ใส่ชุดนอนมุ้งมิ้งไปเดินตอนเที่ยงแถมที่ป้ายรถเมล์อีก...คงจะน่ารักเนาะ
    #8
    0