ตอนที่ 27 : 'ย้อน'อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    26 พ.ค. 62





#ย้อนอดีต






     ประถมศึกษา 1 Vs ประถมศึกษา 3

     "ป๊าม๊า กลับมาแล้วครับบบ" เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนที่สนิทกันได้ไม่นานดังขึ้น ก่อนที่ผู้ใหญ่ในบ้านจะออกมา

     "กลับมาแล้วหรอ นั่นใครน่ะเคน" ผู้เป็นแม่เดินออกมาพร้อมถามถึงคนข้างๆลูกชายด้วยความสนใจ

     "สิงโต เพื่อนเคนเองครับ"

     "สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

     "สวัสดีจ้ะ"

     "วันนี้สิงมาเล่นกับเคนที่บ้านนะครับ"

     "ได้จ้ะ แล้วนี่สิงโตบอกพ่อแม่รึยังจ้ะ"

     "บอกแล้วครับ"

     "งั้นวันนี้กินข้าวเย็นด้วยกันเลยดีกว่าเนอะ" ม๊าของเคนเอ่ยด้วยความใจดี

     "ครั---"


     "ป่าป๊า!! หม่าม๊า!!"


     ขณะที่กำลังตอบแม่ของเพื่อน ก็ได้มีเสียงๆหนึ่งพูดแทรกขึ้นด้วยเสียงอันดัง จนต้องหันหลังกลับไปดู

     "น้องคริสจะเอาคิตตี้สีชมพู!! ไม่ใช่สีฟ้า!!"

     ผมขมวดคิ้วมองเด็กตัวเล็กกว่าเล็กน้อย ก่อนจะหันมองเพื่อนตัวเอง เลิกคิ้วเชิงถาม

     "น้องเราเอง.."

     ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะพิจารณาดูเด็กตัวขาวที่อายุห่างกันน่าจะไม่กี่ปี

     "ป่าป๊าอยู่ไหน! ไหนบอกว่าน้องคริสไปเรียนเเล้วจะได้ผ้าห่มผืนใหม่ไง!"

     "น้องคริสครับใจเย็นๆก่อนนะครับ ป๊าไปทำธุระข้างนอก กลับมาดึกๆนะครับ" ม๊าของเคนรีบเข้าไปหาพร้อมลูบหลังเด็กที่ยืนกอดอกหน้าบูด

     เอาแต่ใจจังวะ..

     "ไม่จริง! ป่าป๊าไปไหน!! ป่าป๊าออกมาเลยนะ!!"

     "ไม่เอานะครับน้องคริส จุ๊ๆ อย่าเสียงดังนะครับ อายพี่เขามั้ยนั่น"

     "หึ! เฮียเคน ดูป่าป๊าสิ น้องคริสไม่ยอมนะ!!"

     เด็กน้อยผละออกจากผู้เป็นแม่วิ่งมากอดผมหน้าตาเฉย สัมผัสนุ่มที่คาดว่าน่าจะเป็นแก้ม แปะลงบนแผ่นอก หัวกลมๆถูไถไปมา

     "เอ่อ.." ผมหันมองเพื่อนตัวเองเลิ่กลั่ก ก่อนที่เคนจะเอ่ยปากพูด

     "น้องคริส เฮียอยู่นี่"

     เด็กน้อยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม

     คางมนวางบนอกของผม ตากลมใสกะพริบปริบ แก้มยุ้ย ตัวอวบๆนุ่มนิ่ม

     ทำไม..น่ารัก?

     "ฮึ่ย! ไม่ใช่เฮียเคนนี่! ออกไปเลยนะ!!"

     เด็กน้อยปากจัดขมวดคิ้วมุ่น ผลักผมออกจนเซถอยหลังเกือบล้ม ก่อนจะหันไปกอดพี่ชายตัวเอง

     "ว๊าย! เป็นอะไรรึเปล่าสิงโต!" ม๊าของเคนถามผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปเอ็ดน้องชายเคน "น้องคริสทำไมทำแบบนี้ครับ ไม่ดีเลยนะ ขอโทษพี่เขาก่อนเร็ว"

     "ไม่!" เด็กน้อยสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

     "น้องคริสทำไมดื้อแบบนี้ล่ะครับ"

     "ไม่เป็นไรหรอกครับ" ตอบพูดขึ้นแทรกบทสนทนา เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่

     "ม๊าขอโทษแทนน้องด้วยนะครับ"

     "ครับ" ผมยิ้มรับ ก่อนจะเหลือบมองเด็กตัวขาวในอ้อมกอดเพื่อนตัวเอง





     ประถมศึกษา 4 Vs ประถมศึกษา 6

     "สวัสดีครับม๊า" ผมเดินเข้ามาในบ้านของเพื่อนสนิทในวันหยุด ก่อนจะยกมือไหว้แม่ของเพื่อน

     "สวัสดีครับ เคนอาบน้ำอยู่นะ สิงโตนั่งรอก่อนเลย เดี๋ยวม๊าจะออกไปซื้อของมาทำกับข้าวก่อน"

     "ครับ" ผมยิ้มรับ ก่อนจะนั่งรอเพื่อน

     วันนี้มีนัดทำการบ้านที่บ้านของเคน ปกติก็มาบ่อยๆอยู่แล้วก็ไม่รู้ว่าจะนัดทำไม บ้านของผมกับเคนก็ไม่ไกลกันมากเท่าไหร่นัก พ่อแม่ของผมกับพ่อแม่ของเคนก็คุยกันจนกลายเป็นเพื่อนสนิทไปแล้ว

     "หม่าม๊า! อยู่ไหนอ่ะ"

     ผมละสายตาจากหนังสือเงยหน้ามองเด็กตัวขาวอ้วนกลมในชุดนอนลายคิตตี้ ที่ขยี้ตาเดินลงจากบันได

     "หม่าม๊า!!" เด็กน้อยตะโกนลั่นบ้าน จนรู้สึกรำคาญ

     "ม๊าของน้องออกไปซื้อของมาทำกับข้าว เดี๋ยวมา" ผมตอบเสียงเรียบไม่หันไปมองต่อ

     น้องของเคนเงียบไปสักพัก สงสัยคงขึ้นห้องไปแล้ว

     ตุบ!

     "ทำไรอ่ะ"

     ผมมองเด็กตัวขาวที่คาดว่าจะขึ้นห้องไปแล้ว กลับมานั่งแหมะข้างๆผม

     "การบ้าน"

     อันที่จริงก็เจอบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัว

     จริงๆก็รำคาญเสียงเเจ้วๆที่ตะโกนลั่นบ้าน ยิ่งเด็กที่ยังเสียงไม่แตกหนุ่มยิ่งแหลมจนรำคาญหู

     "อันนี้อะไรอ่ะ" เด็กตัวขาวจิ้มลงบนสมุดที่มีตัวเลขเยอะๆ

     "ก็ตัวเลข"

     "นี่อ่ะ" เด็กน้อยจิ้มไปอีกหน้า

     "ตัวเลขเหมือนกัน"

     "แล้วนี่อ่ะ"

     ผมถอนหายใจพรืด ก่อนจะหันมองคนตัวเล็กข้างๆ

     "ก็ตัว..เลข"

     ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแก้มขาวๆอยู่ตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงนิ้ว ก่อนจะขยับออกห่าง อ่านหนังสือต่อ

     "แล้วนี่อ่ะ"

     ผมไม่ตอบ เดี๋ยวน้องเขาคงเงียบไปเอง

     "แล้วววววว นี่ อ่าาาาาาาา"

     กลับกัน น้องของเคนมาตะโกนกรอกหู จนแสบแก้วหูไปหมด

     "พี่จะทำการบ้าน น้องเงียบๆหน่อย"

     "อะไร! ว่าน้องคริสเสียงดังหรอ!"

     "ใช่!!" ผมตะโกนกลับ ก่อนที่น้องจะหน้ามุ่ย แล้วเงียบลง

     ผมก้มอ่านหนังสือรอเคน ซึ่งก็รอมาได้สักพักแล้ว ก็ยังไม่ลงมา ไม่รู้ว่าตายคาห้องน้ำไปแล้วรึเปล่า

     "นี่"

     เงียบได้สักสองนาที น้องเคนก็พูดขึ้น ผมเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะละความสนใจ

     "นี่ๆ" น้องเคนสะกิดที่เสื้อของผม

     "มีไร"

     "หิวน้ำ"

     "ก็ไปกินสิ"

     "ไปเอาน้ำให้หน่อย"

     ผมถอนหายใจพรืดรู้จักกันไม่กี่นาที ใช้กันเลยหรอวะ..

     "ไม่" ผมตอบปฏิเสธเด็ดขาด

     "นี่ ไปเอาน้ำให้หน่อย"

     "..."

     "พี่ๆ"

     "..."

     "พี่ดำๆ"

     คำนี้มันจี๊ด.. ผมก็ไม่ได้ดำมาก แค่ผิวสีแทน! ผิวสีน้ำผึ้ง!

     โอเค น้องเขายังเด็ก อย่าไปถือสา...

     "พี่ดำาาาาาาา" น้องเคนมาตะโกนกรอกหูผมอีกรอบ ผมแสร้งไม่สนใจ อ่านหนังสือต่อ

     "อ้าวสิง มึงรอนานป่ะ"

     "นานมาก พาน้องมึงออกไปด้วย"

     ผมบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจสักเท่าไหร่





     มัธยมศึกษา 1 Vs มัธยมศึกษา 3

     "ไม่เอาอ่ะ คริสจะไปด้วย!"

     "เฮียไปทำการบ้าน น่าเบื่อจะตาย ไม่ต้องไปหรอก"

     สิ่งที่เคนพูด ฟังดูเหมือนเป็นห่วง แต่จริงๆแล้ว มันจะหนีน้องตัวเองไปทำรายงานบ้านผมมากกว่า

     "ไม่เอา! คริสจะไปด้วย!"

     "ให้น้องไปด้วยเถอะเคน ถือว่าป๊าขอ" ป๊าของเคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขอร้อง

     "ก็ได้ครับ.."

     จ๋อยไปเลยเพื่อนผม ผิดกับน้องมันที่ยิ้มร่าดีใจสุดๆ


     "เฮ้ย ให้มาทำรายงาน ไม่ได้ให้มานอน" ผมใช้เท้าสะกิดเคนที่นอนแผ่อ้าซ่าอยู่ข้างๆ

     "เออ แป๊บเดี๋ยวกูทำ" พูดจบก็เล่นเกมต่อ

     ผมส่ายหัวเบาๆให้กับเพื่อนตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองเด็กตัวขาวที่นอนเล่นกับแมวของผม

     เวลาอยู่นิ่งๆก็น่ารักดีนี่หว่า

     ทำต่อไปได้สักพัก ก็เริ่มปวดตา จึงพัก เพื่อให้เพื่อนทำต่อ แต่หันไปก็เจอมันหลับคาโทรศัพท์ซะงั้น

     "โอ๊ย! เจ็บนะ"

     ผมหันขวับตามเสียงใสๆที่เริ่มแตกหนุ่ม ก่อนจะขมวดคิ้ว เมื่อเห็นน้องของเพื่อนตวาดแมวของผม ทว่า ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นรอยแผลบนหลังมือ

     "ฮืออ เลือดเลย!"

     เด็กตัวขาวทำท่าจะตีแมว ผมจึงรีบคว้าแขนเอาไว้


     "ไปตีมันเดี๋ยวมันก็ข่วนเอาหรอก"


     ตากลมใสคลอน้ำตา ช้อนมองผม ทำเอาหัวใจเกิดเต้นผิดจังหวะ

     "เดี๋ยวทำแผลให้"

     ออกไปเอากล่องยา กลับมาแมวตัวการก็หายไปแล้ว เหลือแค่เด็กตัวขาวที่นั่งจ๋อยบนโซฟา

     "ไปทำยังไงมันถึงข่วนเอาล่ะ"

     ระหว่างทายาที่หลังมือ ผมก็เปิดบทสนทนา เพื่อไม่ให้อึดอัด

     "ก็แค่จับหางมันเอง"

     "แมวมันไม่ชอบ"

     "ใครจะไปรู้ล่ะ ไม่ใช่แมวสักหน่อย"

     "เสร็จแล้ว" ผมเป่าเบาๆบนแผลให้ยาที่ทาแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

     "ขะ..ขอบคุณ...ครับ"

     น้องไอ้เคนรีบชักมือกลับ ท่าทางแปลกๆ หน้าแดงหูแดง

     "เป็นอะไรรึเปล่า? ไม่สบายหรอ?"

     "หะ..เปล่านี่! ไปทำงานของพี่ได้แล้ว!"

     คิ้วเรียวขมวดมุ่น อะไรของเขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย





     มัธยมศึกษา 4 Vs มัธยมศึกษา 6

     "หนูอยากไปเรียนที่เดียวกันเฮียเคน!"

     "แต่หนูต่อที่เดิมก็ได้ จะย้ายตามเฮียทำไม"

     "ไม่เอาอ่ะ! หนูไม่ยอม!"

     "แต่หนูสอบไม่ติด"

     "หนูก็จะเรียน! ป๊า! คริสอยากไปเรียนที่เดียวกับเฮียเคน!"

     เด็กตัวขาว ที่ยังคงขาวดังเดิม แต่แปลกไปคือร่างกายที่ผอมลงไม่อวบอ้วนเหมือนแต่ก่อน เถียงป๊ากับเฮียตัวเองฉอดๆ

     ผมฟังคริสพูดเรื่องนี้มาหลายวันจนรู้สึกรำคาญ ทั้งๆที่ก็ต่อม.4 ที่โรงเรียนเดิมก็ได้ ไม่รู้จะย้ายตามพี่ตัวเองทำไม

     "ป๊าาา ให้คริสย้ายไปเรียนกับเฮียนะครับบ"

     "ป๊าลองไปคุยแล้ว มันไม่ได้น่ะคริส"

     "แต่คริสเบื่อเพื่อนเก่าแล้ว!!"

     มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองด้วยความปวดหัว

     เพราะเอาใจลูกมาตั้งแต่เด็กถึงเป็นแบบนี้ไงล่ะ..

     "ถ้าเบื่อเพื่อนเก่าลองให้คริสย้ายห้องดีมั้ยครับ"

     ผมเสนอป๊าของเคน ซึ่งเขาก็ดูสนใจกับที่ผมเสนอ ผิดกับคริส ที่จ้องผมตาขวาง ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

     สุดท้ายเรื่องก็จบลงที่คริสย้ายห้อง แต่เรื่องราวไม่จบแค่นั้น

     เนื่องจากผมและเคนเรียนที่เดียวกัน ก็ยังมาหากันที่บ้านเหมือนเดิม เพิ่มเติมก็คือ...

     "นี่! ไอ้พี่ดำ นี่มันที่ผมนะ!"

     นั่นแหล่ะ คงเคืองที่ผมเสนอให้ย้ายห้องล่ะมั้ง

     "คุณไม่ได้ติดป้ายจองเอาไว้ และผมก็มาก่อน" ผมผายมือไปที่เก้าอี้ที่ว่างตัวนึง

     "แต่นี่มันที่ประจำของผม!"

     "แต่คุณมาช้า เชิญ" ผายมือไปอีกทางให้คนตรงหน้าเด็กกลับไป

     "ฮึ่ย!"

     "เดี๋ยวก่อน" ผมเรียกเด็กตัวขาวที่อารมณ์เสียเดินกระแทกเท้าเดินหนีไป

     หันกลับไปมองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากพูด

     "ผมชื่อสิงโต ไม่ใช่ดำ กรุณาจำไว้ด้วย"

     คริสมองค้อนผม ก่อนจะสะบัดหน้าแดงๆของตัวเองที่โกรธจัดหนีไป

     ริมฝีปากหยักยกยิ้มด้วยความตลก ปนเอ็นดูที่เห็นอากัปกิริยาของเด็กตัวขาว

     มันช่างน่าแกล้ง..












---------------

จริงๆก็เกริ่นเรื่องที่น้องคริส ถามว่า  ่ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่' แล้วพี่สิงตอบว่า 'ไม่รู้เหมือนกัน' ในตอนที่แล้ว


รี๊ดๆอาจจะมีความรู้สึกว่ามันไม่ชัดเจน อะไรทำนองนั้น


จึงขอพาร์ทย้อนอดีตให้เห็นเรื่องราวต่างๆให้ชัดขึ้น คำว่า 'ไม่รู้เหมือนกัน' ของคนพี่เขา มันเป็นยังไง


เขาก็เอ็นดูมาตั้งแต่น้องเด็กๆเน้อ(เอ็นดูปนรำคาญไรงี้555) แต่มันยังมีความรู้สึกที่ยังไม่ชัดมากพอ จึงระบุไม่ได้ว่าชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ นานแล้วรึเปล่าก็ไม่รู้ เพิ่งชอบรึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน 


ปอลิง ยาวนิดนึง(รึเปล่าไม่รู้ บอกหน่อยแล้วกันเน้ออ) ชดเชยตอนที่แล้วที่รี๊ดๆบอกว่ามันสั้นไป (ซอรี่จริงๆนะ แงง)


ปอลิง2 แอบทอล์คยาวหน่อย ใกล้จบแล้นนน เลิ้บๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #247 แฟนคลับ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 14:37

    ทำไมพี่ดำเป็นคนแบบเน้

    #247
    0
  2. #219 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:04
    โอ๊ยยยน้องงงเอาแต่ใจตั้งแต่เด็กยันโตเลยนะ เอ็นดูน้องก็ทำเก็กคนเรา 555555
    #219
    0
  3. #218 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    ตอนเด็กนู๋คริสทั้งเอาแต่ใจทั้งดื้อ ไม่ดิตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ พี่เอ็นดูปนรำคาญน้องตั้งแต่เด็กๆจนฝังในซีรีบรัมลืมไม่ลงและกลายเป็นชอบรัก คิดว่านะก็น้องน่ารักนี่เนอะ
    #218
    0
  4. #217 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:21

    รอลุ้นพาทร์เด็กต่อ...
    #217
    0
  5. #216 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 02:17
    พี่สิงคงเอ็นดูน้องแบบไม่รู้ตัวมาตลอดอ่ะ ส่วนน้องคริสนี่ซิไปหลงรักพี่สิงตอนไหน ตอนทำแผลที่แมวข่วนให้ป่ะ เดาๆ
    #216
    0