ตอนที่ 20 : 'ไม่อยาก'เจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    5 พ.ค. 62





#ไม่อยากเจอ






     ผมเดินเข้าหลังร้าน ไปดูมะนาวทำขนม เผื่อจะจิ๊กกินได้บ้าง

     ชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นมะนาวกับเพื่อนหลายคนกำลังช่วยกันทำขนม

     โอ๊ะ! พี่มะกรูดมาด้วยนี่ ไปขอขนมดีกว่าาาา

     "พี่มะกรูดดดด ขอกินคุกกี้หน่อ---แอ่กก" ผมที่กำลังวิ่งไปหาพี่มะกรูด ก็โดนไอ้นาวขวางไว้

     "อย่ามาเนียน มึงออกไปเลย"

     "พักอยู่ ขอชิ้นนึงดิ นะพี่มะกรูดนะ" ผมชะโงกหน้าผ่านตัวไอ้นาวไปหาพี่มะกรูด

     "น่ารักขนาดนี้ พี่มะกรูดไม่ให้ก็ดูเป็นคนใจร้ายสิคะ" พี่มะกรูดยิ้มให้ แล้วเดินไปหยิบอะไรสักอย่าง ผมจึงแลบลิ้นใส่ไอ้นาวแล้วเดินดุ๊กๆตามพี่มะกรูด

     "ถึงตอนนี้มึงจะน่ารักแต่ใช่กว่ากูจะถีบมึงไม่ได้นะ" มะนาวพูดพร้อมยักคิ้วให้ ผมทำไม่รู้ไม่ชี้เดินหนีไป


     ผมมองโหลคุกกี้ที่พี่มะกรูดหยิบขึ้นมา

     "อันนี้ไม่ได้เสียนะคะ แต่มันไม่สวย พี่มะกรูดเลยเก็บไว้ค่ะ" พี่มะกรูดหยิบคุกกี้ให้ผมชิ้นนึงแล้วยิ้มให้

     "ขอบคุณคร้าบบ" ผมรีบดึงถุงมืออุ้งเท้าแมวออกแล้วกอดไว้ ก่อนจะรับคุกกี้มากิน "อย่อยยย"

     "เอาอีกมั้ยคะ?" ปากเคี้ยวคุกกี้ตุ้ยๆและส่ายหน้าไปด้วย

     "เก็บไว้ให้คนอื่นด้วย" เคี้ยวเสร็จก็ยิ้มกว้างให้พี่มัน

     "ฮันนี่ ไม่มีเก้าอี้นั่งหรอคะ?" จู่ๆพี่มะกรูดก็ทำหน้าจริงจัง ทำผมขมวดคิ้ว

     "ไม่อ่ะ ในนี้ไม่มีเก้าอี้สักหน่อย" ผมมองไปรอบๆก็เห็นแต่โต๊ะกับตู้

     "ถึงว่าล่ะ..." พี่มะกรูดถอนหายใจออกมาก่อนจะยิ้มให้ "ชอบมานั่งในใจพี่มะกรูดตลอดเลย"

     ผมพยายามกลั้นยิ้มสุดฤทธิ์ แต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมา

     "ที่ยิ้มนี่ขำหรือเขินคะ?" พี่มะกรูดเลิกคิ้วแล้วยิ้มให้

     ผมเนียนหยิบคุกกี้ขึ้นมากินไม่ตอบพี่มัน

     "ไปนั่งรอด้านนอกมั้ยคะ ในนี้มันร้อนนะ" พี่มะกรูดหยิบทิชชู่มาซับเหงื่อให้ผม "เดี๋ยวเครื่องสำอางลอกหมด"

     "งั้นผมไปรอด้านนอกดีกว่า" หมุนตัวหันหลังกับกำลังจะเดินออกไปรอหน้าร้าน

     "เดินดีๆนะคะฮันนี่"

     "ผมไม่ได้ใส่ส้นสูงแล้ว ไม่ล้มหรอกน่า"

     "เปล่าค่ะ..ระวังจะสะดุดรักพี่มะกรูด"

     "แหวะ! เลี่ยน!" ผมย่นจมูกใส่ แล้วเดินออกจากหลังร้าน ไปนั่งรอเฮีย


     "มาแล้วครับผม"

     ผมมองถุงขนมมากมายในมือเฮีย ในใจแทบจะกระโดดตะครุบ แต่ต้องคีพลุคงอนอยู่

     ยกแขนขึ้นกอดอกแล้วหันมองไปทางอื่น เชิ่ดใส่

     "อ่าว..หนูงอนเฮียหรอ" ก็ใช่สิ! อยากไปเดินแต่ไม่ให้ไป!

     "ดีกันๆ เฮียซื้อมาให้หนูคนเดียวเลย"

     "..."

     "เฮียป้อนก็ได้นะๆ"

     "..."

     "หนู"

     "..."

     "อย่าเงียบสิ"

     "หนูอยากไปเดิน"

     "ไม่" เฮียตอบเสียงเเข็งจ้องเขม็ง

     "งั้นหนูก็ไม่กินอ่ะ" ผมสะบัดหน้าใส่อีกรอบ

     "เฮียไม่ชอบใครคนอื่นมองหนู น้องเฮียทั้งคนเฮียหวงน้อง" เฮียตอบเสียงอ่อน

     "หนูเป็นผู้ชายไง หนูดูแลตัวเองได้" ผมเขย่าแขนเฮียที่กำลังจิ้มผลไม้ในถุงกิน

     "ไม่เอา เฮียไม่ยอม เฮียดูแลหนูมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ เฮียไม่ยอม"

     "ตอนนี้หนูโตแล้ว เฮียอย่างอแงสิ"

     "ไม่! ไม่ๆๆ!"

     "เฮียเอาแต่ใจอ่ะ!"

     "ก็หนูเอาแต่ใจก่อน!"

     "เฮียดื้อ!"

     "หนูนั่นแหล่ะดื้อ!"

     "ไม่ดื้อ! กินไปเลย!" ผมหยิบปลาหมึกยัดใส่ปากเฮียเคน

     "หนูก็กินด้วย!" เฮียจิ้มชมพู่ยัดใส่ปากผมเช่นกัน

     โอเค..สงบศึกแป๊บ



     "หูยยย อันนี้อร่อยเฮียเคนลองกินดู" ผมยื่นเครปไส้ช็อคโกแลตให้เฮียชิม

     "หนูกินแบบนั้นเดี๋ยวก็อ้วน กินนี่สิ อร่อยเหมือนกัน" เฮียจิ้มสับปะรดยื่นมาจ่อที่ปากผม

     "นี่ๆลองปลาหมึก"

     "คุกกี้ก็อร่อย"

     "ร้านหนูก็มี อร่อยกว่าเยอะ"

     "ร้านหนูคนเยอะนี่ เฮียขี้เกียจรอ"

     "แล้วป๊ากับม๊าอ่ะ"

     "เดินไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ปล่อยเขาสวีทกันไปเถอะ"

     ผมพยักหน้าเห็นด้วยแล้วกินเครปในมือ ทั้งคาวทั้งหวานปนกันเละเทะไปหมดแล้ว

     "แล้วนี่ไอ้สิงมันไม่มาหรอ"

     ...

     "ไม่เห็นอะ" ผมวางเครปในมือ

     กินไม่ลง..

     "แล้วมันเป็นไงบ้างล่ะ เฮียไม่ได้ไปดูเลย"

     "ก็ดีขึ้นแล้ว"

     "อ่อ"

     "ใกล้หมดเวลาพักแล้ว หนูไปเตรียมตัวก่อนนะ" ผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าร้านไป

     หัวหน้าเติมหน้าเติมปากให้นิดๆหน่อยๆ เนื่องจากโดนเหงื่อแล้วมันลอกออก บวกกับผมเพิ่งกินขนมเข้าไปสีปากก็หายหมด

     "สู้ๆ" หัวหน้าให้กำลังใจผมอีกรอบ ก่อนที่ผมจะเดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง





     เข้าสู่วันที่สองของงานเทศกาลโรงเรียน

     วันนี้คนเยอะมากกว่าเมื่อวานมากเบียดเสียดกันแน่นไปหมด

     ผมที่ทำหน้าที่โปรโมตร้าน ก็หันมองกล้องแทบไม่ทัน เพื่อนที่ทำหน้าที่เรียกลูกค้าก็เสียงแหบเสียงแห้งกันหมด เด็กเสิร์ฟก็เดินกันจนขาแข็งเส้นเลือดขอดขึ้นกันหมด

     ผู้คนมากหน้าหลายตา เดินวนเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ ป๊าม๊าและเฮียก็มาทุกวันเลย และเฮียก็ยังคงมานั่งเฝ้าผม จนต้องให้ไปนั่งรอในร้าน

     ไม่งั้นมีหวังงาบหัวลูกค้าผมแน่!

     และ..เช่นเดิม เขา ก็ยังไม่มา

     บางทีก็อาจจะดีนะ ถ้าพวกเขากลับไปคบกัน พวกเขาก็ต้องมาที่นี่

     ไม่มาซะยังดีกว่า..มาให้ปวดใจ

     ผมฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีให้ตากล้องอีกรอบ และเท้าเอวชูสองนิ้วให้

     "น่ารักมากครับ ขออีกท่านะครับ"

     เปลี่ยนเป็นทำปากจู๋ ใช้นิ้ว(อุ้งเท้าแมว)ทั้งสองข้างจิ้มที่แก้มและเอียงคอให้กล้อง

     เวลาพักของผมเริ่มน้อยลง เพราะคนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงต้องมาโพสต์ท่าถ่ายรูปตั้งแต่ช่วยสายๆไปจนค่ำ

     ผมยังคงโทรไปบอกเขาตลอดว่านอนบ้านมะนาว ฝ่ายนั้นก็เออออไม่ติดใจอะไร

     ตั้งแต่งานเริ่มมายังไม่ได้เดินดูเลยสักครั้ง เฮียก็เอาแต่ห้าม จะไปกับไอ้นาวมันก็ไปกับแว่น เหม็นความรัก (ถึงมันจะยังไม่ได้คบกันก็เถอะ) ไม่ไปด้วยหรอก ชิ!

     จนเกือบเย็น ผมก็เพิ่งได้พัก ไหนๆก็ไม่มีใครไปด้วย ไปเองแล้วกัน!

     เดินเล่นดูร้านต่างๆของห้องอื่น บ้างก็ขนม ของคาว ดนตรีสดก็มี เดินชิวๆในชุดที่ไม่ชิวสักเท่าไหร่ เพราะมันเด่นจนคนที่เดินผ่านเหลียวหลังกลับมามอง

     ก็สมควรแหล่ะนะ พอพักก็หนีออกมาเลย มือนึงถือถุงมือ อีกมือยังถือส้นสูงอยู่เลย ถุงน่องมันจะขาดมั้ยเนี่ย

     ผมสะดุ้งกับแรงสะกิดด้านหลังก่อนจะหันหลับไปมอง

     "พี่มะกรูด"

     "ทำไมหนีมาคนเดียวล่ะคะ" พี่มะกรูดขยับมายืนข้างๆผม แล้วหยิบส้นสูงกับถุงมือไปถือเอง "มันอันตรายนะคะ"

     "ก็ไม่มีใครยอมมาเดินเป็นเพื่อนผมน่ะสิ กลับไปโดนเฮียดุแน่เลย" ผมกระซิบตอบกลับไป "แล้วนี่พี่ตามผมมาได้ไงเนี่ย"

     "ไม่ได้ใช้ตามองค่ะ" พี่มันก้มลงกระซิบข้างหูผม "พี่มะกรูดฟังเสียงหัวใจ"

     "แหวะ" ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินนำไป

     "เดี๋ยวก็หลงหรอกนะคะ ฮันนี่" พี่มะกรูดรีบสาวเท้าตามผม

     โอ๊ะ! นึกมุกได้ด้วยแหล่ะ

     "หลงทางยังหาเจอ..แต่หลงเธอให้ทำไง" ผมหันกลับมามองแล้วยักคิ้วให้พี่มะกรูด

    "หัดต่อปากต่อคำนะเดี๋ยวนี้" พี่มะกรูดบีบจมูกผมอย่างหมั่นไส้ จึงโดนผมตีแขนไปทีนึง

     "เดี๋ยวเครื่องสำอางลอกหมดพอดี" ผมย่นจมูกใส่ ก่อนจะเดินเล่นต่อ


     "พี่ดูนั่นดิ สายไหมน่ากินเว่อร์" หันมาหาพี่มะกรูดแต่..โล่ง...

     หายไปไหนอ่ะ? ผมต้องเดินไวไปแน่เลยพี่มันเลยตามไม่ทัน ฮืออ ทำไงดี ผมทำพี่มะกรูดหายไปไหนไม่รู้ หันซ้ายหันขวามองหาก็ไม่เจอ นี่ก็เย็นมากแล้วด้วยคนก็เบียดแน่นไปหมด

     เดินอยู่ดีๆ ผมก็โดนลากฝ่าฝูงชนติดมือใครไปก็ไม่รู้ ไปหลังตึก พยายามสะบัดแขนออก แต่เมื่อคนตรงหน้าหันกลับมาผมก็หยุดการกระทำ แล้วหันหน้าหนีทันที

     ไม่ได้อยากเจอ..ตอนนี้

     "ทำไมเดินคนเดียว" พี่มันถามเสียงเข้ม

     "ผมหลงกับพี่มะกรูด"

     "แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้?" แต่งมาตั้งสองวันแล้วเถอะ..

     "งานไงพี่" ผมเบือนหน้าหนี มองท้องฟ้ามองก้อนเมฆ

     พี่มันมองผมอย่างหงุดหงิด ขยี้ผมตัวเองก่อนจะจ้องเขม็ง

     "ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้"

     "อะไรของพี่ ผมก็แต่งแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" ผมตอบออกไปอย่างหัวเสีย

     จะหงุดหงิดอะไรมาก็แล้วแต่ แต่อย่ามาลงที่ผม

     "หมายความว่าไง นี่คุณแต่งแบบนี้ทั้งสองวันเลยหรอ?"

     ผมถอนหายใจแล้วกอดอกพยักหน้าให้

     "ใส่เข้าไปได้ยังไงสั้นขนาดนี้!" พี่มันดึงชายกระโปรง ผมจึงปัดมือพี่มันออก

     "ผมจะใส่ยังไงก็เรื่องของผม!" ผมตะโกนใส่หน้าพี่มัน "ถ้าพี่จะลากผมเพื่อมาวิจารณ์ชุดที่ผมใส่ ผมขอตัว ผมมีงานต้องทำต่อ"

     "ผมไม่ได้ลากคุณมาวิจารณ์ชุด แต่ผมจะทำให้เห็นว่าไอ้ชุดบ้าๆนี่ข้อเสียมันเป็นยังไง!"

     พี่มันดันผมติดกำแพงก่อนจะประกบปากบดจูบลงมามือสากลากวนบนขาอ่อนเลื่อนขึ้นเข้าใต้กระโปรง และตะปบบนก้นพร้อมบีบหนักๆจนสะดุ้งเฮือกได้สติ

     ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก

     มือป้อมทั้งสองข้างผลักอกแกร่งออก กำหมัดแน่นเหวี่ยงใส่คนตรงหน้าทั้งน้ำตา

     ผั่วะ!

     ตากลมคลอน้ำมองคนที่เขารักมาตลอด 5 ปีด้วยความเจ็บปวด กัดฟันแน่น เล็บมือทั้งสองข้างจิกเนื้อตัวเองจนแสบ ถ่มน้ำลายลงพื้นยกมือปาดคราบน้ำลายที่ปาก แล้วหันกลับเตรียมจะวิ่ง

     แรงรัดที่เอวแน่นจนจุก มือขาวพยายามแกะแขนของคนด้านหลังออก ทั้งดิ้นทั้งถีบ คนด้านหลังก็ไม่ยอมปล่อย

     ฟันคมซี่เล็กกัดปากแน่นกลั้นก้อนสะอื้น ตากลมแดงก่ำคลอน้ำตา


     "ขอโทษ"


     คนตัวขาวส่ายหน้ารัว ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นในตอนนี้


     รู้สึกมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว


     ใช้แรงเฮือกสุดท้ายดิ้นจนหลุดจากคนด้านหลัง แล้ววิ่งหนีออกไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย


     ทั้งๆที่คิดว่าทำใจได้แล้ว..แท้ที่จริงก็หลอกตัวเองมาโดยตลอด...











---------------

หยุดความรักเอาไว้ตรงนี้พอก่อนดีมั้ยถ้าใจอ่อนล้า~



ปอลิง. ขออนุญาตแอบนอกเรื่องนะคะ..



แวะมาฝากนิยายยย ติดสถานะปั่นบทอยู่ แนวฟิลกู๊ดยาวๆจ้าา


ปอลิง.2 รี๊ดจ๋า อย่าเพิ่งขว้างรองเท้าใส่คนพี่เน้ออ ใจเย็นก๊อนนน!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #244 แฟนคลับ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 13:13

    คริสน่าจะเผื่อป้าด้วยซัก2หมัด

    #244
    0
  2. #149 Peraya_SK0062 (@Peraya_SK0062) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 08:13

    มายุ่งกับน้องทำไม บ้าบอ..ไม่ชัดเจนก็ถอยไปเลย

    #149
    0
  3. #143 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:46
    ไหนพี่มันว่าจะคืนดีแฟนเก่างัย

    ไกนกับมากวงน้องอีก..
    #143
    0
  4. #142 247mile (@247mile) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 13:52

    นี่ก็งงกะพี่มัน ไบโพล่ารึยังไง เดี๋ยวเมิน เดี๋ยวหวง พูดมาทีก็ตัดกำลังใจน้องมันเหลือเกิน

    ไม่ไปตามชะนีต่อหล่ะ มายุ่งกะน้องทำไม

    #142
    0
  5. #141 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:00
    อะไรยังอาลัยอาวรณ์แฟนเก่าอยู่เลย ทำมาเป็นหวงน้อง แล้วมาลวนลามน้อง สมควรโดนต่อย นี่ยังน้อยไป. พี่มะกรูดไปไหน มารับน้องกลับด่วนๆ.
    #141
    0
  6. #140 fanclub_peraya (@fanclub_peraya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:55
    ไรท์จ๋าาาามันค้างมากมาต่อเถอะ
    #140
    0
  7. #139 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:07
    สงสารน้อง อิพี่ไม่เจอชัดเจนสักที ถ้าแฟนเก่ามันดีนักก็ไปซะ อย่ามายุ่งกับน้องอีก เดี๋ยวยกน้องให้พี่มะกรูดก็ได้
    #139
    0
  8. #138 moomamiaw (@moomamiaw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 07:00

    น้องไม่ไหวแล้วมาหาพี่เร็วลูก
    #138
    0
  9. #137 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 02:30
    ฮื้อออ สงสารน้อง น้องอยู่ไหนเดี๋ยวไปกอดปลอบน้อง
    #137
    0