Love Struck บ่นเก่งนัก รักซะเลย!

ตอนที่ 18 : 'ก่อน'วันงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    29 เม.ย. 62





#ก่อนวันงาน






     "พี่ ผมไปแล้วนะ สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้พี่มันก่อนจะออกจากห้อง

     "อย่าเถลไถลล่ะ ถ้ารู้โดนขัดส้วมวัด" พี่มันชี้หน้าคาดโทษ

     "คร้าบบบ รู้แล้วหน่า"



     วันนี้ผมไปโรงเรียนเองด้วยแหละ วันสุดท้ายแล้วนี่เนอะ พรุ่งนี้ก็งานโรงเรียนเเล้ว ตื่นเต้นสุดๆ!

     ควงกุญแจรถอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้ขี่มาจะเป็นเดือนแล้ว ไปไหนมาไหนก็ไปกับพี่มันตลอด

     อีกอย่าง วันนี้เลิกครึ่งวันด้วย ผมกะว่าจะไปหาซื้อวัตถุดิบทำสุกี้กินนนนนนน ถือว่าฉลองก่อนที่งานโรงเรียนจะเริ่ม แล้วตอนเย็นค่อยไปซ้อมกับหัวหน้า

     "คริส ฝากยกอันนี้ไปที่ซุ้มหน่อย" เพื่อนผู้หญิงในห้องคนคนนึงยื่นลังกระดาษมาให้

     "โอเคๆ" ผมจึงรับมา ก่อนจะตรงไปที่ซุ้มห้องผม

     ครึ่งวันเช้านี้ ทุกคนทุ่มเทกับการจัดซุ้ม ไม่มีฝ่ายไหนไปทำหน้าที่อื่นเลย แม้ว่าจะมีปัญหาบ้าง..ก็ไม่มีใครบ่น...

     "น็อต!! นี่นายทำดอกไม้พังหรอ!"

     เอาเป็นว่าที่พูดเมื่อกี้เป็นโมฆะแล้วกัน

     "อือ เราไม่ได้ตั้งใจ ก็ไอ้นาวมันผลัก" หงอไปเลยไอ้น็อต โดนหัวหน้าวีนใส่นิดเดียว

     "โยนใส่เพื่อนหรอ ติดลบๆๆ!" หัวหน้าทิ้งระเบิดไว้ลูกใหญ่แล้วจ้ำเท้าเดินหนีออกไป โดยมีน็อตวิ่งตามต้อยๆ

     ผมยิ้มขำเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตาไปหาเพื่อนตัวเล็ก

     "เออมึง เป็นไงบ้างวะ" ผมเดินเข้าไปถามเเว่นที่กำลังทำความสะอาดอยู่

     "เรื่อง?" แว่นขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถาม

     "พี่แบม"

     "อ่อ..เลิกกันไปแล้ว..."

     "แล้ว..ลูกพี่ลูกน้องมึงโอเคป่ะ"

     "ก็โอแหล่ะ ดีขึ้นเยอะแล้ว" แว่นยิ้มให้ผมเล็กน้อยและทำความสะอาดต่อ

     ขอให้มันเป็นแบบนี้ไปตลอดเถอะ...


     แม้ว่าจะต้องช่วยกันจัดซุ้ม แต่ก็ใช่ว่าจะน่าเบื่อซะทีเดียว เรียกได้ว่าห้องผมตอนนี้เสียงดังสุดเลยล่ะครับ บ้างก็เคาะโต๊ะ บ้างก็แหกปากช่วยกันร้องเพลงลั่นห้อง

     "เฮ้ย! จารย์มา!!" เพื่อนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูร้องขึ้นก่อนที่เด็กทั้งห้องจะรีบแยกตัวไปจัดของ พลางเหลือบมองอาจารย์ที่เดินผ่านไป

     "ไปแล้วเว้ย!" เพื่อนคนเดิมร้องขึ้นอีกรอบ ก่อนที่ทั้งห้องจะเฮโลมารวมกันร้องเพลงอีกครั้ง

     เขาว่าชีวิตช่วงม.ปลาย คือช่วงเวลาที่น่าจดจำมากที่สุด..คงจริงแหล่ะนะ...



     "เจอกันเย็นนี้นะคริส" หัวหน้าพูดขึ้นก่อนที่ผมจะออกจากห้อง

     "อือ" ผมโบกมือให้พร้อมเดินออกไป

     ได้เวลาซื้อของแล้ว!!

     ครั้งแรกในชีวิต! และผมก็ศึกษาหาข้อมูล วิธีเลือกเนื้อ เลือกผัก เลือกทุกอย่างเลย

     ตั้งแต่เกิดมาทอดไข่ได้ก็เป็นบุญแล้วล่ะ


     ใช้เวลาร่วมเกือบชั่วโมง ในการเลือกซื้อผัก เพราะแยกผักกาดแก้วกับกะหล่ำปลีไม่ได้ จนต้องหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอีกรอบ และเพิ่งรู้อีกรอบว่าสุกี้ไม่ต้องใส่กะหล่ำปลี...

     สุดท้ายก็ข้าวของเต็มมือไปหมด ผมซื้อของมาแล้ว หน้าที่ทำอาหารก็ของพี่มันล่ะนะ จะว่าไป..

     ผมจอดรถที่หน้าคอนโด มองขึ้นไปบนตึก ก่อนจะนึกอะไรขึ้น

     ผมอยาก..ให้พี่มันได้อ่านไดอารี่ของผม...

     ไม่รอช้าก็ขี่ลูกรักกลับไปที่บ้าน แม้ว่าเวลาไปกลับมันก็เกือบสามโมงก็เถอะนะ

     แต่ทำไงได้..ก็อยากให้อ่าน ยังไงพี่มันได้รับรู้ความรู้สึกของผมก็ยังดี..


     "อ้าวคริส ไปไงมาไงล่ะลูก" ม๊าทักขึ้นเมื่อผมเหยียบเข้ามาในบ้าน

     "คริสมาเอาของ เดี๋ยวต้องไปแล้วครับ" พูดจบก็รีบวิ่งขึ้นไปเอาไดอารี่ทั้งหมดใส่ถุงผ้าลงมา

     "คริสไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้เจอกัน" วิ่งเข้าไปหอมแก้มม๊าแล้วก็วิ่งออกไปท่ามกลางความงงงวยของคนในบ้าน

     คล้ายจะอารมณ์ดีกว่าเก่า มองวิวทิวทัศน์ข้างทางไปด้วยสลับกับมองไดอารี่ทั้งหมดของผม

     จะว่าไปก็ตื่นเต้นดีนะ..

     ผมควรจะพูดว่าไงดีนะ??

     'ผมเอามาให้'

     'มันคือไดอารี่ของผมเอง'

     'ทั้งหมดนี่คือความรู้สึกของผม'

     โอ๊ยยยย พูดว่าไรดีๆๆ ยังคิดคำพูดไม่ได้เลย นี่ก็ถึงคอนโดพี่มันแล้ว

     ผมหอบข้าวของทั้งหมดขึ้นมาถือ ก่อนจะเดินเข้าไป แต่ก็ต้องชะงักกับคนที่เดินสวนออกมา

     พี่แบม...

     พี่เขาคงรู้ตัวว่าผมจ้อง จึงส่งยิ้มให้

     "ซื้อของมาเยอะเชียว พี่ช่วยถือมั้ย"

     "ไม่เป็นไรครับ" ผมส่งยิ้มบางๆก่อนจะเข้าลิฟท์ไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว

     หมายความว่ายังไง..

     พี่แบม..มาที่คอนโดพี่สิง

     ทุกย่างก้าวที่เดินออกมาจากลิฟท์แสนจะยากลำบาก มือขาวที่กำลังสั่นเทา เสียบกุญแจเปิดห้อง

     ว่างเปล่า..

     ผมพยายามตั้งสติและเดินเอาของไปไว้ในห้องครัว ก่อนจะกลับมาเคาะประตูห้องนอน และเปิดเข้าไป

     ร่างสูงเหม่อลอยดูไร้ชีวิตชีวา นั่งมองกรอบรูปที่วางไว้บนหัวเตียง

     "พี่ ผมกลับมาแล้วนะ" คนบนเตียงได้สติเล็กน้อย เหลือบมองผมที่กำลังยิ้มให้

     "อืม"

     ทั้งๆที่..ผมคอยดูแล คอยเทคแคร์เขา จนเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ตอนนี้กลับแย่ไปหมด

     "พี่แบมมาหาหรอพี่" ผมฝืนยิ้ม พยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น

     "อืม"

     "อ่อ..แล้วมาทำไมหรอ" แม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องของคนสองคน แต่ก็อดถามไม่ได้


     "มาขอคืนดี"


     ราวกลับสายฟ้าผ่าฟาดลงกลางใจ น้ำตาสีใสคลอเอ่อออกมา

     "แล้ว..พี่ว่าไงล่ะ" ผมแสร้งทำเป็นหยิบจับอย่างอื่น ไม่สนใจพี่มัน


     "ผมก็ยังรักเขาอยู่"


     หากสายฟ้าฟาดลงกลางใจของผมจริง ตอนนี้มันคงไหม้จนดำแทบจะแหลกเป็นผุยผง

     "อ่อ" ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา และผมรู้ดีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

     "..."

     "พี่..วันนี้ผมไปค้างบ้านไอ้นาวนะ"

     "อืม"

     ผมก้มลงหยิบไดอารี่เล่มล่าสุดในกระเป๋าออกมา กอดมันเอาไว้แน่นก่อนจะเดินออกไป แต่ก็หยุดที่หน้าประตูห้อง

     "พี่มัน..ก็สนใจแต่คนที่พี่รัก"


     แต่ไม่เคย..สนใจคนที่รักพี่เลย


     สองขาเรียวก้าวฉับออกจากห้องนอน หยิบไดอารี่เล่มล่าสุดใส่กระเป๋ารวมกับเล่มอื่น ตากลมมองสบเข้ากับข้าวของที่วางกองบนโต๊ะ

     ยังไงก็ไม่ได้กินอยู่แล้ว แค่ไม่กี่ร้อยไม่เสียดายหรอก

     ผมโยนข้าวของทุกอย่างลงถังขยะ และหิ้วกระเป๋าที่ใส่ไดอารี่เดินออกจากห้องไป

     เหนื่อยไม่ไหวแล้ว..


     ผิดที่..ผิดเวลาไปหมด...


     หยุดลงที่รถของตัวเอง ปาดน้ำตาสีใสลวกๆ กำหมัดแน่น พร้อมมองกระเป๋าในมือ


     แค่ 5 ปีเอง ไม่เสียดายหรอก


     มือป้อมหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋า และกางไดอารี่เล่มล่าสุด พร้อมเขียนข้อความสุดท้ายลงไป


     'ผมรักพี่...พี่สิงโต'


     ข้อความเดียว ที่ไม่เคยเขียน


     เพราะหวังว่าสักวันนึงจะได้พูดออกไป


     แต่ถ้าหากเขียนลงในไดอารี่..แสดงว่าทุกอย่างจบแล้ว...

     ผมยิ้มให้ไดอารี่ทั้งยี่สิบเล่ม ก่อนจะโยนมันลงทิ้งถังขยะหน้าคอนโด

     มันเคยมีความหมาย สำหรับผม เป็นสิ่งที่ย้ำเตือนว่าที่ผมทำไปทุกวันนี้ เพราะอะไร เพราะใคร

     มันเคยเป็นความหวัง ความสุขเล็กๆ เป็นความทรงจำว่าครั้งนึง...เคยรักคนๆนึงมานานขนาดนี้


     แต่สุดท้ายแล้ว มันก็มีความหมายแค่กับผม...คนเดียว


     เคยรอ..อย่างไร้ความหวัง

     เคยรอ..อย่างเจ็บปวด

     เคยรอ..อย่างไร้จุดหมาย

     เคยรอ..ต่อไปเรื่อยๆ

     รอ..วันที่ไม่รอแล้ว





     "พี่! ไอ้คริสล่ะ!" เพื่อนตัวสูงพุ่งตัวเข้ามาในร้านของผู้เป็นพี่ชาย พร้อมถามด้วยความร้อนรนใจ

     "ในห้อง เอาแต่ขังตัวเองเอาไว้ในนั้น" มะกรูดชี้ไปที่ห้องที่เขาให้คริสฝึกซ้อม

     "เอากุญแจสำรองมา" พี่ชายหยิบกุญแจสำรองในลิ้นชักส่งให้น้องชายตัวเอง เมื่อรับกุญแจก็รีบไขเข้าห้องทันที


     "ไอ้คริส!! มึงทำอะไรวะ!" มะนาวเข้าห้องมาด้วยความตกใจ พร้อมเข้าล็อคแขนผมทั้งสองข้างและลากถอยไปด้านหลัง

     "ปล่อยกู! กูจะกิน! กินแม่งให้ตายห่าไปเลย!!" ผมดิ้นตัวออกถีบขาไปมา

     ไหนว่ากินเค้กแล้วมีความสุขไงวะ! ทำไมกูยังทุกข์อยู่เลย!!

     "มึงทำอะไรของมึง! แดกห่าอะไรเยอะแยะขนาดนี้!" มันตะโกนข้างหูผม และมองเค้กห้าถึงหกปอนด์ในห้อง

     "กูจะแดกไง! แดกให้อ้วน!" ผมตะคอกมันกลับไป

     ตั้งแต่รู้ตัวว่าชอบพี่มัน ผมก็พยายามดูแลตัวเองมาตลอด พยายามคุมน้ำหนักบ้าง ไหนจะคอยรักษาผิวหน้า ผิวตัวมาตลอด

     หวังว่าสักวันเขาจะมองเห็นผม

     แต่ตอนนี้มันไม่มีเหตุผลนั้นแล้ว ในเมื่อทำไปพี่ก็ไม่สนใจอยู่ดี

     น้องชายเพื่อน..ก็คงเป็นน้องชายเพื่อนอยู่วันยังค่ำ

     "ปล่อยกู!!!" ผมตะคอกมันกลับไปพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอีกระรอก

     "ไอ้คริส! มึงตั้งสติหน่อยสิวะ!" มะนาวเขย่าตัวผมพร้อมตบหน้าเบาๆ

     "ฮึก..ฮืออออ"

     "ไอ้คริส.." มะนาวเรียกผมเสียงอ่อนลง ก่อนจะสวมกอดแล้วลูบหลัง "มีอะไรก็พูดดิวะ กูเพื่อนมึงนะ"

     เก็บไว้..ไม่ไหวแล้ว

     "ฮึก..ไอ้นาว กูอยากกินเค้ก..ฮือออ..กูอยากกินเค้กมากๆเลยมึง..ให้กูกินเค้กนะ ฮึก..ให้กูกิน..."

     ให้ผม..ได้มีความสุขบ้างเถอะ...

     แขนขาวกอดรัดเพื่อนตัวเองแน่น แก้มขาวเปรอะไปด้วยน้ำตา พูดพร่ำคำเดิมๆซ้ำไปมา จนผล็อยหลับไป


     "อาการหนักเอาเรื่องนะ" เจ้าของร้านเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผ้าและกะละมังใส่น้ำ

     "ปกติมันเข้มเเข็งมากเลยนะพี่" มะนาวก้มมองเพื่อนตัวเองที่นอนบนตัก "แต่วันนี้คงไม่ไหวแล้วล่ะ

     "เป็นบ่อยรึเปล่า" มะกรูดวางกะละมังและผ้าไว้ใกล้ๆมือน้องชายตัวเอง

     "มันแคร์ใครมากๆมันก็เป็นกับคนนั้นอ่ะ ล่าสุดที่ร้องไห้หนักๆก็ตอนที่มันทะเลาะกับเฮียเคน ตอนม.3 ได้"

     "เออ งั้นกูไปดูหน้าร้านล่ะ ดูเพื่อนด้วย" หลังเสียงประตูปิด มะนาวก็ก้มมองเพื่อนตัวเองพร้อมถอนหายใจยาวพรืด

     "มึงนี่นะ ชอบเก็บอะไรไว้คนเดียวอยู่เรื่อย"



     ร่างบางสะดุ้งตื่นเวลาสี่โมงเย็น ลุกขึ้นนั่งพร้อมมองไปรอบๆห้องอย่างเหม่อลอย

     "ไงล่ะมึง ไอ้ลูกหมา" เพื่อนสนิทตัวสูงเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำในมือ ส่งให้คนเพิ่งตื่น

     "ขอบใจ" ผมรับแก้วน้ำมาก่อนจะดื่มแก้กระหาย

     "นี่ถ้าหัวหน้ามาเห็นมึงสภาพนั้น มึงหัวขาดแน่ น้ำหนักขึ้นกี่โลล่ะมึง"

     "กูขอโทษ" ก้มหน้ารับผิดแต่โดยดี

     "มันน่าให้อภัยมั้ยล่ะ อารมณ์ไหนของมึง รอบที่แล้วก็พังร้านไอติม รอบนี้จะพังร้านพี่กูรึไง"

     "ขอโทษ"

     "เออๆ แล้วสรุปมึงทะเลาะกับเฮียเคนอีกแล้วหรอ"

     "เหอะ..วันนี้กูนอนบ้านมึงนะ" ตอบเลี่ยงๆไปเท่านี้ เพื่อนผมคงเดาได้ว่าทะเลาะกับใคร

     "เออ เดี๋ยวหัวหน้ามาแล้ว ไปล้างหน้าล้างตาซะ" มะนาวโบกมือไล่ และเดินออกจากห้องไป



     ตลอดการฝึกซ้อม ผมก็พยายามเต็มที่ พยายามตั้งใจ พยายามมีสติ แต่ก็ทำไมได้

     "คริส!"

     "ห๊ะ!" ผมสะดุ้งโหยงมองหัวหน้า

     "วันนี้ไม่มีสมาธิเลยนะ ตั้งใจหน่อยสิ"

     "ขอโทษ..มีเรื่องให้คิดน่ะ" ผมตอบกลับไปด้วยความรู้สึกผิด

     เอาความรู้สึกส่วนตัวมาปนกับหน้าที่ได้ยังไง..เมื่อก่อนยังแยกแยะได้อยู่เลย

     "เห้ออ พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน คริสคงจะฝึกมามากพอแล้ว"

     "อือ..ขอโทษอีกครั้งนะ" ผมเดินไปส่งหัวหน้าที่หน้าร้าน

     "ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เจอกันตีสี่ครึ่งนะ อย่านอนดึกล่ะ" หัวหน้ายิ้มให้บางๆ ก่อนจะตบบ่าเบาๆ


     "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น The show must go on นะ"


     "ขอบคุณนะ"

     "จ้า เราไปล่ะ" เธอโบกมือให้ก่อนจะเดินขึ้นรถแม่ไป

     ยังไง..ก็ยังมีเพื่อนอยู่แหล่ะนะ...

     ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับตาไป พร้อมคลี่ยิ้มออกมา


     การเเสดงต้องดำเนินต่อไป...ชีวิตของผมก็เช่นกัน









---------------

บอกกับใจตัวเองว่าเหนื่อยก็พัก..ถ้าเขาไม่รักก็พอ..ไม่ต้องคาดหวัง..ไม่ต้องนั่งรอ..ให้มันท้อหัวใจ...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #243 แฟนคลับ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 12:53

    ชอบแบบนี้ เมื่อไม่รักก็จบ อย่าไปทนเจ็บมันไร้ค่า หวังว่าบทต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้น

    #243
    0
  2. #112 Mikemg (@Mikemg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 18:15
    รอคะ

    ชอบๆ
    #112
    0
  3. #111 Peraya_SK0062 (@Peraya_SK0062) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 16:51

    รอค่ะ อย่างมีความหวัง

    #111
    0
  4. #109 สมหญิง ซึกๆ (@wanittra) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:46
    พี่สิงจะได้อ่านไดอารี่น้องมั้ยนะ
    #109
    0
  5. #108 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:31

    สงสารคริส..อิพี่ก้อเลิกเศร้าได้แล้ว..เจ้าพระคุณขอให้คนพี่เจอไดอารี่ทีเถอะ..
    #108
    0
  6. #107 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:20
    สงสารน้อง ฮือออ ร้อง. เดินหน้าต่อไปลูก อย่าได้แคร์ ส่วนคนพี่ก็ปล่อยให้โง่กับความรักปลอมๆที่คิดว่ารักแท้ต่อไป ถ้ายังคิดไม่ได้ก็ปล่อยให้เน่าตายในคอนโดไปเลย หมั่นใส้ เดี๋ยวปั๊ดเลย!!!! มาทำให้น้องร้อง แถมกินเค้กตั้งหลายปอนด์ ใส่ชุดไม่ได้พอดี.
    #107
    0
  7. #106 janjoa (@janjoa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:16
    น้ำตาไหลพรากกกกก

    รู้สักทีอิพี่
    #106
    0
  8. #105 Chadaporn__ (@chadaporn__) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 12:03
    ขอให้อีพี่มาเจอไดอารี่ด้วยเถอะ
    #105
    0
  9. #104 naniAm (@naniAm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 11:03
    โอ้ยๆ เราอยากอ่านต่อแล้วจร้า
    #104
    0
  10. #103 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:41
    สู้ๆนะคริส เดี๋ยวอะไรๆก็ดีขึ้น
    #103
    0
  11. #102 fanclub_peraya (@fanclub_peraya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:35
    มาต่อก่อนนน..ค้างมากก
    #102
    0
  12. #101 PangyaST (@PrangNapat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 04:23
    เสียดายไดอารี่มาก สงสารน้องด้วย โอ้ยยยย อิพี่นะอิพี่!!!!
    #101
    0
  13. #100 sunisa_su26 (@sunisa_su26) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:50
    ค้างอะ555อิพี่หนิช้าจังนะความรู้สึก
    #100
    0
  14. #99 Smun_Peraya (@saowalaknuk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:28
    ตบอีพี่สักทีได้มะจะได้แฮพสติ
    #99
    0
  15. #98 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:12
    โถ่น้องง มากอดมะ สงสารน้อนน
    #98
    0
  16. #97 wilanee173 (@wilanee173) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 01:00
    เมื่อไรพี่สิงจะเห็นความรักน้องละ...ไปทิ้งขยะแล้วเจอไดอารี่แน่55เป็นหมอเดา
    #97
    0