ตอนที่ 17 : 'ก่อน'พายุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    26 เม.ย. 62





#ก่อนพายุ






     "มองอะไรนักหนาเล่า!" ผมที่นั่งอยู่บนที่นอนข้างเตียงปาน้องคิตตี้ใส่หน้าพี่มันอย่างจัง

     กะว่าจะนอนกลางวันสักหน่อย เมื่อคืนก็หลับๆตื่นๆ เจอพี่มันจ้องทีไรก็มือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก

     จากที่เขาไม่เคยสนใจก็อยากให้เขาสนใจ พอเขาสนใจขึ้นมาจะขยับทำอะไรก็ลำบากไปหมด

     "แล้วจะเขินอะไรนักเล่า ผมแค่มองเฉยๆ" พี่มันพูดหน้าตาย

     "ขะ..เขินอะไรเล่า!" โวยเสร็จก็ปาหมอนใส่อีกรอบ

     "ที่ทำอยู่น่ะ เรียกว่าเขิน"

     "ไม่ได้เขิน!" ผมเถียงคอเป็นเอ็นทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าตอนนี้หน้าตัวเองแดงขนาดไหน

     "หรอ?" พี่มันยกยิ้มมุมปาก ยักคิ้วข้างนึงใส่

     พ่อมึงเอ๊ยยย...ฆ่ากูเถอะ ป๊าม๊าา น้องคริสไม่ไหวแล้ววววว ฮื่อออ

     ผมหลับตาลงก่อนจะล้มตัวนอน ท่องไว้ ก็แค่พี่ แค่พี่ แค่พี่..พี่..พี่ พอลืมตาขึ้นก็สะดุ้งอีกรอบเมื่อพี่มันยังจ้องผมไม่ลดละ

     "ผั---เอ๊ย! พี่!!!"

     "ตกใจอะไรขนาดนั้น?"

     "แล้วจะจ้องทำไมนักเล่า โว๊ะ!" ผมหน้าบึ้งนอนตะแคงไปอีกฝั่งแล้วยกผ้าห่มคลุมทั้งตัวจนมิด

     "ก็เวลาเขินน่ารักดี"

     "น่ารักบ้านพี่ดิ ผมหล่อ"

     ใครจะรู้ว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนาสีชมพู ผมกำลังกัดคอเสื้อตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

     ป๊าม๊า! เขาชมหนูว่าน่ารักใช่มั้ย! หนูไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย!!! ตายตาหลับแล้วว้อยยยยยยย!!!!!!


     ตั้งแต่วันนั้น พี่มันก็ดูเหมือนอาการจะดีขึ้นกว่าเก่าเยอะ ไม่ซึม ไม่ดราม่า กลับมากวนประสาทผมได้เหมือนปกติ ส่วนหนึ่งก็เพราะผมคอยดูแลล่ะมั้ง แหงสิ ทั้งซื้อข้าว ซื้อน้ำ ซื้อขนมมาประเคนให้ถึงที่ สบายเขาแหล่ะ

     "สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้พี่มันก่อนจะลงจากรถ

     "ตั้งใจเรียนล่ะ" ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมา พร้อมหยุดลง

     หันกลับไปหาคนในรถ..ที่กำลังถอนหายใจยาวพรืดออกมา

     ทำไมผมจะดูไม่ออก ว่ายังคิดถึงเขาอยู่...เพียงแต่พี่มันพยายามเข้มเเข็งต่างหาก

     อาจจะฟังดูแย่...แต่ที่ผมทำทั้งหมด ก็หวังลึกๆ ว่าจะแทนคนในใจของเขาได้บ้าง สักเสี้ยวนึงก็ยังดี...ขอแค่เห็นผมในสายตา ก็มากพอแล้วสำหรับเด็กคนนึงที่คอยเฝ้ามองเขามาตลอด 5 ปี


     "วันมะรืนงานจะเริ่มแล้ว! ตื่นเต้นสุดๆไปเลย" หันมองคนรอบๆที่กำลังกระโดดโลดเต้นคุยกับเพื่อน จริงๆวันนี้มาก็ไม่ได้เรียนหรอก เพราะส่วนใหญ่เขามาเพื่อช่วยจัดงานกันทั้งนั้น

     "คริสๆ" ผมหันมองตามเสียงเรียกของหัวหน้าที่ตรงปรี่มาหาผม "ใกล้จะเริ่มงานแล้ว สองสามวันนี้ซ้อมหนักหน่อยได้รึเปล่า"

     "ก็ได้" ผมพยักหน้าหงึก

     ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ หัวหน้าก็ลากออกจากห้องไป ผมยังไม่ทันได้ทักเพื่อนในห้องเลยด้วยซ้ำ

     เดินผ่านผู้หญิงคนอื่นๆมา ดูเหมือนจะมาซ้อมเหมือนกัน แต่ของผมโดนเเยกออกจากพวกนั้น

     "ของเราเป็นเซอร์ไพรส์น่ะ ซ้อมรวมไม่ได้" หัวหน้าคงเดาความคิดของผมได้จึงพูดขึ้น "มาเริ่มกันเลยดีกว่า!"

     "ตั้งแต่ตอนนี้เลยหรอ?" ผมถามออกไปด้วยสีหน้างงๆ

     "ใช่" เธอยิ้มรับ "ก็คริสน่ะเป็นผู้ชาย เลยต้องซ้อมเยอะหน่อย ไหนว่าได้ไง"

     ใครมันจะไปรู้ว่าต้องซ้อมเยอะขนาดนี้เล่า!!!

     สุดท้ายก็เออออตามนั่นแหล่ะ เห็นว่าทำงานหนักจนไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนถึงยอมหรอก

     "ครั้งที่แล้วสอนเรื่องบุคคลิกไป ครั้งนี้เอาโพสต์ท่าดีมั้ย"

     "ห๊าา!!!"

     "โพสต์ท่าไงคริส เเบ๊วๆน่ารักๆ"

     ไม่เอาว๊อยยยยยยยย!!!!!


     "แบบนั้นเเหล่ะคริส ยิ้มกว้างๆ"

     ยอมหัวหน้าเลย ชักเเม่น้ำทั้งห้า สรรหาสารพัดข้ออ้างจนผมต้องยอมทำตามเนี่ย!

     "คริสอย่าลืมนะ ถ้าใครชวนคุยห้ามคุยรู้มั้ย"

     "เธอพูดเป็นรอบที่ห้าแล้วหัวหน้า"

     เหตุผลก็คือเสียงของผมเห็นผู้ชาย ถ้าใครถามใครอะไรมาให้ทำท่าตอบกลับไป

     ชีวิตน้องคริสช่างอาภัพ เป็นผู้ชายแต่งหญิงไม่พอ เป็นหญิงใบ้ด้วย ฮรุก..ป๊าม๊าาาาาาาา!!!!

     "มาอีกรอบ!" ยัยหัวเปียดึงผมให้ลุกขึ้นตาม

     "แต่เพิ่งพักไปได้แป๊บเดียวเองนะ"

     "งั้นครั้งนี้ซ้อมเอง เราจะนั่งดู"

     ...

     หมายถึงกูมั้ยล่ะหัวหน้า..

     เอาก็เอาวะ! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฮึบ!

     "ท่าแรกเริ่ม!" หัวหน้าส่งสัญญาณให้ผม

     มือขาวทั้งสองข้างถูกกำไว้หลวมๆ หมัดทั้งสองข้างยกไว้เหนือใบหู กวักขึ้นลงช้าๆ ศีรษะเอียงไปทางซ้ายสลับขวา พร้อมชนเข่าทั้งสองข้างเข้าหากัน และย่อตัวเล็กน้อย

     "น่าร๊ากกก แต่เราว่ามันยังขาดอยู่อย่างนึง" หัวหน้าว่าพลางจ้องอย่างมีเลศนัย

     "อะไร?"



     "หัวหน้า..เอาจริงดิ..." ผมพูดพลางกอดชุดเมดของตัวเองที่หัวหน้าส่งให้

     "เถอะน่าา ยังไงก็ไม่มีใครเห็นหรอก" ผมทำหน้ามุ่ยพร้อมกับเดินกระแทกเท้าไปใส่ชุดในห้อง

     หัวหน้านะหัวหน้า...ฝากไว้ก่อนเถอะ!!

     "พอใจยัง!" พูดพลางกระทืบเท้า เดินตรงมาหาหัวหน้าที่นั่งรออยู่ ท่าทางดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลย

     "ยัง!" หัวหน้าตอบรับฉะฉานและยิ้มอย่างมีเลศนัยอีกรอบ และยกถุงอะไรบางอย่างให้ดู

     รู้สึกถึง..ลางร้าย...

     "ถุงน่อง ปลอกคอ และหางไว้วันงานจริงค่อยใส่ ใส่เท่านี้ไปก่อนนะ"

     คิดผิดที่ไหนเล่า!! ไอ้ที่คาดผมหูแมวนุ่มนิ่มสีขาว กับถุงมืออุ้งเท้าแมวนี่มันอะไร๊!!??

     "เอาหน่าา แค่สามวันเอง" เธอเห็นสีหน้าผมจึงพูดขึ้น

     "มาใส่เองมั้ยล่ะ!!" ผมกอดอกแล้วกระแทกตัวลงโต๊ะ

     "แหะ..มาซ้อมกันเถอะ"

     ซ้อมกับหัวหน้าจนเที่ยง ช่วยบ่ายหัวหน้าจึงปล่อยผมไป และช่วงเย็นต้องไปซ้อมที่ร้านพี่มะกรูดอีก ดีที่ว่าไม่ต้องใส่ชุดซ้อม อายเขาตายเลย


     "เป็นไง สนุกมั้ย" ทันทีที่พี่มันเดินเข้ามาในร้านก็ถามขึ้น

     "ไม่สนุกสักนิด" ผมพูดพลางนั่งกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์

     นั่งอยู่ในร้านเค้ก แต่กินเค้กไม่ได้! บัดซบ!!

     งานจบเมื่อไหร่จะให้เลี้ยงเค้กให้หมดตัว จะกินให้พุงแตกตายไปเลย!

     ไม่ได้สิ..ยังไม่มีแฟน ยังตายไม่ได้!

     "ช่วงนี้ไม่กินเค้กหรอ ปกติเห็นกินทุกวัน"

     "กินอะไรล่ะ โดนสั่งงด เดี๋ยวผมใส่ชุดไม่ได้" ผมยกเเขนขึ้นเท้าคางบนโต๊ะ มองแก้วน้ำผลไม้ก่อนจะเลื่อนไปมองหน้าพี่มัน "ขำอะไรของพี่ ตลกมากมั้ง"

     "เปล่า งั้นกลับกันเถอะ"


     "เมื่อยยยยยย" ผมก้าวฉับไปเข้าห้องทิ้งตัวลงเตียงของพี่มัน

     "ไปอาบน้ำก่อนค่อยมานอนดีๆ" เหลือบมองพี่มันที่ยืนเท้าเอวอยู่ปลายเตียง

     "เดี๋ยวค่อยอาบ พี่ไปอาบก่อนเลย" พี่มันส่ายหัวเล็กน้อยใส่เเละคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป

     เห็นหลังพี่มันเข้าห้องน้ำไปแล้วผมจึงนอนตะแคงหันไปอีกฝั่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งมองตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจก

     จะว่าไป..คนก็พูดกันเยอะว่าผมอ่ะน่ารัก

     แต่ก็ไม่เคยชอบคำชมไหน..นอกจากคำชมของพี่มันเลย

     ดูท่าจะบ้า...ผมนั่งทำหน้าแบ๊วๆใส่กระจกเล่นกับตัวเองหลายรอบแล้ว จะว่าไปก็น่ารักจริงๆแหละ..งุ้ยย

     คิดไปก็ทำปากจู๋แก้มพองลมอีกรอบ จากนั้นก็ยิ้มกว้างๆจนตาหยี แล้วก็ปิดท้ายด้วยแลบลิ้นใส่กระจก

     ทำไมน่ารักกกกก เอร๊ยยยยย!!

     "ทำอะไรของคุณ" เสียงเรียกนิ่งๆจากคนข้างๆทำเอาผมนั่งช็อคอยู่น่ากระจก

     "พะ..พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

     "ก็..มาทันทีคุณทำหน้าประหลาดๆใส่กระจกนั่นแหล่ะ"

     ไม่นะ...

     "นี่มันพื้นที่ส่วนตัวนะเว้ยพี่!!!"

     อีกอย่างมาว่าทำหน้าตาประหลาดได้ไง! ออกจะน่ารัก!!!

     "หน้ากระจกเนี่ยนะ ส่วนตัว?"

     "ไม่อยากคุยด้วยแล้ว! อารมณ์เสีย!!" ผมลุกขึ้นเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไป

     "เขินอะไรนักหนา ก็แค่ถามเฉยๆ"

     "ผมไม่ได้เขินเว้ย!!!!" ผมตะโกนใส่พี่มันในห้องน้ำ

     น้องคริสอั๊บอ๋าย ฮื่ออ มันประหลาดจริงๆหรอ มันไม่น่ารักหรอกหรอ ฮื่อออ

     ใช้เวลาอาบน้ำราวๆ 10 นาที ส่วนอีก 50 นาทีนั้นก็ยืนทำหน้าเเบ๊วใส่หน้ากระจก

     ดูยังไงก็น่ารัก! พี่มันต้องตาถั่วแน่ๆ ต้องพาไปตัดแว่น!!

     เล่นกับตัวเองในกระจกจนเมื่อยหน้าสมใจ กำลังจะเเต่งตัวแต่ก็นึกขึ้นได้...

     ไม่ได้เอาชุดเข้ามา..

     ม๊าาาาาาาาา ช่วยคริสด้วยยย ทำไงดีๆๆ ไม่น่าเขินเลยฮื่อออ

     "พี่..พี่สิง" ผมลองเรียกพี่มันในห้องน้ำ

     "มีอะไร" อยู่ในห้องหรอวะ..


     "ผมลืมเอาชุดเข้ามาอ่ะ พี่ออกไปก่อนได้มั้ย"

     "ลืมเอาชุดก็ออกมาเอาสิ จะให้ผมออกห้องทำไม"

     ออกไปอ่ะ ออกไปได้ว้อยยยย แต่ผมอายไง!!

     "กะ..ก็พี่บอกไงว่าเป็นผู้ชายก็ต้องระวัง ผมก็ระวังพี่ไง"

     "เห้ออ ผมบอกไปแล้วนะ ว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณ ไม่ต้องห่วง"

     เจ็บจี๊ดเลยเจ้าค่ะ...

     ไม่คิดใช่มั้ย! ได้!!!

     ผมที่กำลังจะเปิดประตูนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะปลดผ้าขนหนูที่พันรอบอก มาพันรอบเอวแทน

     หึ! ไอ้พี่มึง! จงดูเป็นบุญตาซะ!

     เอาจริง..ใจหวิวเมื่อกันนะ ผมทำท่าจะเปิดประตูหลายรอบก็ไม่ได้เปิด

     ผมฮึบหน้ากระจกอีกรอบก่อนจะแง้มประตูดู เห็นพี่มันนั่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊ค สงสัยทำรายงานมั้ง พี่มันเหลือบมองผมเล็กน้อย แล้วกลับไปสนใจหน้าจอตามเดิม

     ยืดอกเดินออกไปอย่างชิวๆ ไปค้นชุดนอน

     เอ..ใส่ตัวไหนดีนะ?

     เหมือนจะยืนคิดนานไปหน่อย...

     "รีบๆเลือก แล้วก็เข้าไปแต่งตัวได้แล้ว"

     "ห๊ะ พี่คุยกับผมหรอ" ผมดึงชุดนอนขึ้นมาปิดอกแล้วหันไปหาพี่มัน

"อยู่กันแค่สองคน ผมจะคุยกับหมาที่ไหน" พี่มันเอนตัวพิงหัวเตียงกอดอกมองผม

     เอิ่ม..จ้องแบบนี้ปกติก็ไม่อะไรหรอกนะ

     แต่ทำไมต้องมาจ้องตอนที่ผมแก้ผ้าอยู่ละเฮ้ย!!

     "มองไรพี่วะ ทำหน้าโรคจิต ไม่อยู่ด้วยแล้ว!" ผมกอดผ้าแน่นจ้ำอ้าวรีบเข้าห้องน้ำไปแต่งตัว ด้วยใบหน้าที่ร้อนวูบวาบ


     หึ..ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย...











---------------

อุ้ย! ทำน้องเผลออ้อยหล่น..


เกาะเอวไรท์เเน่นๆนะจ๊ะรี๊ดจ๋า ตอนหน้าพาดิ่งงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #110 Peraya_SK0062 (@Peraya_SK0062) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 16:45

    หวั่นไหวแระ...

    #110
    0
  2. #96 สมหญิง ซึกๆ (@wanittra) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:28
    อ่อยยย ฉันว่าพี่มันหวั่นไหวแล้วล่ะ
    #96
    0
  3. #95 vdkbfhje (@vdkbfhje) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:42

    รออยู่น้าาาา
    #95
    0
  4. #94 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 06:19
    น้องอ่อยหลายรอบพี่รีบใจอ่อนสักทีเถอะนะ..
    #94
    0
  5. #93 PangyaST (@PrangNapat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 04:48
    อยากตีอิพี่อ่ะ ว่าน้องอยู่นั่นว่าไม่น่ารัก น้องน่ารักจะตายยย
    #93
    0
  6. #92 jungkookieee (@jungkoo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:46
    ม๊ายยยยยยย ไรท์จะทำอาร๊ายยย
    #92
    0
  7. #91 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 05:41
    พี่มองน้องบ่อยนะช่วงนี้ แมวอ้วนเขินแล้ว รอดูน้องแต่งชุดแมวท่าทางจะน่ารักน่าเอ็นดู มีหัดทำหน้าแบ๊วในกระจกด้วย น่ารักกกก
    #91
    0
  8. #90 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 02:06
    จะอ่อยพี่เค้า เราต้องกล้าๆหน่อยนะ
    #90
    0
  9. #89 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 01:55
    เราต้องรอต้มน้ำใช่ไม่ไรท์ 😢
    #89
    0