ตอนที่ 16 : แบ่ง'ความเจ็บ'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 138 ครั้ง
    23 เม.ย. 62





#แบ่งความเจ็บ






     เช้าตรู่ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ผมนอนพลิกตัวไปอีกฝั่งก่อนจะ..

     ตุบ!

     "โอ๊ยยยย" ผมงัวเงียลุกขึ้นลูบสะโพกตัวเองเบาๆ ลืมไปเลยว่าเมื่อคืนนอนที่โซฟา

     หือ..ผ้าห่มนี่?

     ผมยกผ้าห่มสีชมพูที่พันเอวผมขึ้นมาดู และมองไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทเหมือนเดิม

     เห้ออ..คนอกหักทำไมเข้าใจยากจัง...

     จะว่าไปผมก็เคยอกหักนี่นา แต่ไม่เห็นเหมือนพี่มันเลย ช่วงนั้นก็เป็นช่วงที่รู้ว่าพี่มันคบกับพี่แบม ผมก็เงียบๆหายไป แต่ก็กลับมาร่าเริงปกติ

     คบกันปีกว่า พอเลิกกันทำมาเป็นซึม

     ชอบมาห้าปี โดนผู้หญิงมาตัดหน้า ยังไม่ร้องสักแอะเลย ชิ!

     เหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบเที่ยง พี่มันคงตื่นแล้วแหละ

     กำลังจะเคาะประตูแต่ต้องยกค้างเอาไว้ เคาะไปพี่มันก็ไม่เปิดอยู่ดี ลดมือลงบิดลูกบิดเบาๆ แต่มันก็ถูกล็อคเอาไว้

     เห้ออ ไอ้พี่สิง ไอ้คนอกหัก จะดราม่าจะอะไรก็ได้ แต่ก็ดูแลตัวเองด้วยสิ

     "ฮัลโหลเฮีย" ผมกลับไปที่โซฟา กดโทรศัพท์โทรหาเฮียเคน

     [ว่าไง มีอะไรหรอ หรือไอ้สิงมันทำอะไรหนู!?] ผมรีบดึงโทรศัพท์ออกจากหูเมื่อเฮียตะโกนใส่ปลายสายด้วยความร้อนรน

     "เปล่า ไม่ได้ทำ" ผมถอนหายใจพรืดก่อนจะพูด "พี่สิงมันนอนซึมอยู่ในห้องเนี่ย"

     [อ่าว เเล้วมันเป็นอะไร]

     "เลิกกับพี่แบม"

     [อ้าว? ไหงงั้น]

     "พี่แบมมีกิ๊ก เฮียมาดูพี่สิงหน่อยดิ ไม่ออกจากห้องตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

     [ได้ๆ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้แหละ]



     นั่งรอเกือบชั่วโมง เฮียเคนก็มาเคาะประตูหน้าห้อง ผมจึงเดินไปเปิด

    "อยู่ในห้องนอนอะ" ผมบอกเพียงเท่านั้น เฮียเคนก็เดินตรงไปหน้าประตู เคาะสองสามครั้ง พูดคุยอะไรบางอย่าง ห้องก็เปิด

     ทีผมเดินวนเคาะตั้งหลายรอบไม่เห็นจะเปิด

     จากนั้นเฮียเคนก็เข้าห้องไป แถมปิดประตูไม่ให้ผมเข้าไปอีก เชอะ!ไม่เข้าก็ได้

     ผมเดินไปที่หน้าห้องนอนก่อนจะเอาหูแนบประตูไว้


     "สภาพมึงดูไม่ได้เลยนะ"

     "เออ"

     "แล้วเรื่องเป็นไงมาไงวะ"

     "เจอแบมอยู่กับแฟนกูก็ออกมาเลย"

     "เข้าใจผิดรึเปล่า พี่น้องกันงี้"

     "พี่น้องพ่อมึงสิ ไอ้ผู้ชายนั่นเป็นคนบอกกับกูว่าเป็นแฟน"

     "เอ่อ..ถึงยังไงก็เถอะ มึงจะเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ได้ ผู้หญิงมีเยอะแยะเต็มโลกไปหมด หาใหม่ดิ"

     "มึงพูดเหมือนหาง่าย"

     "... แล้วมึงจะเป็นแบบนี้อ่ะหรอ"

     "แฟนกูทั้งคนนะเว้ย คบกันมาเป็นปี มึงคิดว่ามันจะตัดใจกันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ"

     "กูรู้ว่ามันต้องใช้เวลา แต่มึงก็ต้องรักตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่าปล่อยให้สภาพตัวเองเป็นแบบนี้"

     "..."

     "ไว้กูจะมาหาบ่อยๆ มาอยู่เป็นเพื่อนมึง"

     "...ไม่ต้องหรอก"

     "เห้ออ กูกลับก่อนแล้วกัน"


     หลังจากเฮียพูดจบ ผมก็รีบดีดตัวลงนั่งโซฟา พอดีกับที่เฮียเปิดประตูออกมา 


     "เฮียกลับแล้วหรอ"


     "อือ ไว้พยายามจะมาหามันบ่อยๆ"

     ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปส่งเฮียที่หน้าประตูห้อง

     "เฮีย พี่มันเป็นไงบ้างอ่ะ"

     "ดูไม่ได้เลยล่ะ ยังไงก็คอยดูมันด้วยนะ"

     "อือ"

     "เฮียไปก่อน" เฮียว่าพลางขยี้หัวผมที่ยุ่งอยู่ให้ยุ่งกว่าเดิม "แล้วนี่จะไปไหนเนี่ย"

     ผมมองตัวเองที่อยู่ในชุดเมื่อวาน จะบอกว่ายังไม่ได้อาบน้ำเลยตั้งแต่เมื่อวาน ไอ้พี่เล่นปิดประตูล็อคห้องขนาดนั้น จะเอาชุดที่ไหนใส่

     "อ่อ..เดี๋ยวหนูไปซื้อของ" พูดพร้อมยิ้มแห้งใส่

     "ไปด้วยกันเลยมั้ยล่ะ"

     "ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูไปเองได้"

     "ขี่รถดีๆล่ะ เฮียไปละ"

     มองตามหลังเฮียที่เดินออกไป ก่อนจะกลับเข้ามาในห้อง พร้อมทิ้งตัวลงโซฟา

     จะว่าไป..ไปซื้อข้าวให้พี่มันก็ดีนะ

     ตัดสินใจคว้ากุญแจรถ ออกไปซื้อข้าวให้พี่มัน ของเมื่อวานก็ยังอยู่นะ แต่มันไม่ร้อนแล้ว ให้อุ่นให้คงไม่ไหว ครัวระเบิดพอดี


     กลับเข้ามาในคอนโดอีกครั้งพร้อมกับข้าวผัดสองกล่อง และก็เค้กช็อคโกแลตหนึ่งชิ้นนนน ผมกะว่าจะกินแค่คำสองคำพอ คงไม่อ้วนหรอก

     ผมจะเคาะประตู แต่ก็เปลี่ยนเป็นบิดลูกบิดเบาๆ

     ไม่ได้ล็อคนี่?

     "พี่สิง ผมขอเข้าไปนะ"

     เมื่ออีกฝ่ายเงียบไม่ตอบ ผมจึงโมเมว่าเขาอนุญาตแล้ว และเดินเข้าไป

     "ผมซื้อข้าวผัดมาฝากแหละ ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ"

     ผมชูกล่องข้าวผัดให้พี่มันดู แต่กลับกัน พี่มันก็พยักหน้าให้แต่ไม่ได้มองมาที่ผม

     เดินไปหยิบโต๊ะญี่ปุ่นมากาง และวางข้าวผัดให้พี่มัน

     "กินด้วยนะพี่ เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะ ผมไม่พาไปโรงบาลนะบอกก่อน" ผมว่าพลางกอดอกเชิ่ดใส่

     "อืม" พี่มันก้มหน้าตักข้าวกิน ผมจึงยิ้มออก ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

     นั่งกินข้าวจนเสร็จ เดินไปหยิบเค้กช็อคโกแลตออกมากินบ้างอย่างอารมณ์ดี กำลังจะตักเค้กเข้าปากก็หยุดกึก

     ทุกครั้งที่ผมกินเค้ก ผมจะมีความสุขทุกครั้งเลย...

     หันกลับไปมองประตูใหญ่ที่ปิดไว้

     อยากให้พี่มันมีความสุขบ้าง...

     กำปากกาแน่นก่อนจะเขียนลงในไดอารี่


     'ขอเพียงเท่านี้..ก็มากพอแล้ว'



     สองขาก้าวเดินไป บิดลูกบิดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อค มือขาวยกเค้กและช้อนเดินเข้าห้องนอนไปด้วยมองคนบนเตียง

     ร่างสูงนั่งอยู่บนเตียง ไม่ได้สนใจที่ผมเข้ามาสักนิด ตากลมเลื่อนมองกล่องข้าวที่พร่องไปเยอะมากแต่ก็ไม่หมด

     "พี่สิง ผมรู้นะว่าห้ามเอาขนมขึ้นมากินบนเตียง แต่ผมอยากให้พี่ชิมดู"

     ผมคลานขึ้นเตียงไปและนั่งพับเพียบข้างๆ มือซ้ายถือเค้กช็อคโกแลต มือขวาถือช้อน ก่อนจะตักชิ้นเล็กๆจ่อให้ถึงปาก

     "ผมไม่กินของหวาน"

     "ผมรู้ พี่ลองชิมดูสิ อร่อยมากเลยนะ" ผมกะพริบตาปริบๆ พี่มันปรายตามองเค้กและดันมือผมออก

     "ไม่กิน"

     "ลองหน่อยนิดเดียวเองพี่ เอาลิ้นแตะๆดูก็ได้นะ" ผมคะยั้นคะยอจะให้พี่มันกิน พี่มันก็ดันออก

     "ผมไม่มีอารมณ์จะเล่นกับคุณหรอกนะ"

     "ไม่ได้เล่น อยากให้ชิมจริงๆ" ผมยื่นช้อนจ่อปากพี่มันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ดันออก แต่ปัดทิ้งแทน

     ผมมองช้อนที่ร่วงลงไปอยู่กับพื้น

     อุส่าห์แบ่งให้เลยนะ ปกติไม่เคยแบ่งใครเลยด้วยซ้ำ

     ผมวางเค้กไว้ที่โต๊ะก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าคมคายนิ่งสนิทเปรอะคราบน้ำตา ดวงตาเศร้าหมอง

     ไม่ชอบเลย...

     "ผมรู้นะว่าพี่เจ็บมาก พี่อย่าเก็บความทุกข์ไว้คนเดียวเลยนะ" ผมกุมมือพี่มันเบาๆ

     ผมเองก็เจ็บมากไม่แพ้พี่เลย...

     "..." พี่มันไม่ตอบ เพียงแต่หันไปทางอื่น

     "พี่สิงโต..." ผมชักมือกลับมาวางที่หน้าขาตัวเอง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ


     "ผมขอ..ช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดของพี่นะ"


     "ยังไง" พี่มันหันกลับมามองผมอย่างไม่เข้าใจ

     ผมไม่ตอบ เพียงยกมือทั้งสองข้างคล้องคอคนตรงหน้า ก่อนจะรั้งไว้และโน้มตัวลงมา พร้อมกับเงยหน้าขึ้น ประทับริมฝีปากไว้ที่อวัยวะเดียวกันและกดค้างไว้

     รู้อยู่แก่ใจว่ายิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปมากเท่าไหร่ ก็มีแต่ผมที่เจ็บมากเท่านั้น

     แต่จะให้เห็นพี่มันเป็นแบบนี้ คงทนไม่ไหว หากทำแบบนี้แล้วพี่มันดีขึ้น...


     ยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ให้เสียยังดีกว่า..


    คนตรงหน้ามีท่าทีจะขัดขืนผลักออก ผมจึงขยับปากอย่างเงอะงะ ก่อนที่พี่มันจะหยุดลง หลับตาและจูบตอบ ผมหลับตาลงบ้างและปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจากหางตา อาบเเก้มขาวก่อนจะหยดลงจากปลายคาง

     จะให้ถอนตัวตอนนี้...คงไม่ทันแล้ว

     ริมฝีปากหยักขยับอย่างเอาแต่ใจ บดจูบร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ คล้ายระบายความเจ็บปวด ขณะที่น้ำตาก็ไหลอาบใบหน้าคมเช่นเดียวกัน ลิ้นหนาเลียวนรอบปากบางให้อ้าออก คริสเผยอปากรับลิ้นหนาให้เข้ามาสำรวจโพรงปากหวานที่ไม่มีใครเคยได้เข้ามาลิ้มลอง

     ยอม..ให้แค่คนๆเดียว...

     "อื้ออ" ผมร้องประท้วงขออากาศหายใจ จนคนตรงหน้าผละออก วางคางไว้บนไหล่และกอดผมไว้


     "ขอโทษ"


     พี่มันเอ่ยขึ้นด้วยร่างที่สั่นเทา แต่ไม่ได้สะอึกสะอื้นฟูมฟายเหมือนเด็ก


     "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรเลย"


     ผมตอบรับยิ้มทั้งน้ำตา มือก็ลูบหลังปลอบพี่มันไปด้วย

     "ฮะๆ พี่กินเค้กมั้ย ผมอุส่าห์แบ่งให้เลยนะ" ผมยกหลังมือปาดน้ำตาก่อนจะเอ่ยขึ้น

     "อืม เดี๋ยวกิน ขออยู่แบบนี้สักพัก"

     "พี่รู้ตัวป่ะ พี่แม่งโคตรใจร้ายเลย เมื่อวานเล่นล็อคห้องไม่ให้ผมเข้า ดูดิ น้ำก็ไม่ได้อาบ ต้องนอนโซฟาอีก แล้วเมื่อเช้าผมร่วงโซฟาด้วย"

     "อืม ไปอาบน้ำก่อนไป" พี่มันผละตัวออกและโยกหัวผมเบาๆ

     "ใช่สิ้! หมดประโยชน์แล้วนี่! เชอะ!" ผมแสร้งสะดีดสะดิ้งเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป


     พรึ่บ!

     ร่างบางทรุดตัวนั่งลงพิงผนังห้องน้ำก่อนจะยกมือทั้งสองข้างปิดหน้าตัวเองที่กำลังแดงก่ำ

     จู่ๆ..ก็รู้สึกอายขึ้นมาซะงั้น...

     พลันภาพในหัวเเล่นเข้ามาเป็นฉากๆ ตั้งแต่ผมคล้องคอพี่มันและดึงลงมา

     อีคริ๊สสส! ทำไมแฮ่ดงี้วะเนี่ยยย!

     แล้วนี่จะกลับไปมองหน้าพี่มันยังง๊ายยยยยยยยย!!!!


     ฮึบอยู่หน้าประตูห้องน้ำหลายรอบ พอจะเปิดก็ชักมือกลับ

     น้องคริสไม่ได้หน้าด้านขนาดที่ดึงเขามาจูบแล้วทำลอยหน้าลอยตาใส่ได้นะเฮ้ย!!

     ฮู่ววว... ฮึบ!

     ค่อยๆเปิดประตูออกจากห้องน้ำ พร้อมชุดนอนสีชมพู พลางเหลือบมองไปรอบๆห้อง

     ไม่อยู่..แล้วไป

     อย่างน้อยก็ยืดเวลาทำใจเวลามองหน้าพี่มันด้วย

     "นี่คุณ ทำไมข้างนอกมันรกแบบนี้" พี่มันเดินเข้ามาในห้อง ทำเอาผมสะดุ้งโหยง "ถุงขนมถุงอะไรวางเกลื่อนไปหมด ไปเก็บเดี๋ยวนี้"

     "สั่งใหญ่ๆ" ผมเดินบ่นลอยๆผ่านพี่มันไปเก็บทุกขนมที่วางไว้บนโซฟา

     รกตรงไหน แค่ขนมห่อเดียวเหอะ

     "หน้าแดงๆนะ ไม่สบายหรอ" ผมนั่งเเข็งทื่อทำหูทวนลม ไม่หันกลับไป ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่าจงใจจะแกล้งผม

     "เหอะ ผมสบายดี" ผมยักไหล่ถือห่อขนมเดินเข้าครัวไป

     "นึกว่าจะติดไข้ผมซะอีก" พี่มันเดินตามมาดูผมในห้องครัวอย่างไม่วางตา

     โอ๊ยยย!!!!! น้องคริสอยากกรี๊ดดด!!!!!! อ๊ากกกกกกก!!!!!!!!!



     จ้องขนาดนี้จับแดกเลยมั้ยล่ะ!!! พร้อมมาก!!!











---------------

คนน้องพร้อมแล้ว คนพี่ว่าไงงงง


- ก่อนพายุจะมา ทะเลจะสงบ.. -


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 138 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #242 แฟนคลับ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 12:33

    คริสลูกๆต้องใจเย็น

    #242
    0
  2. #87 jungkookieee (@jungkoo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:55
    คำโปรยนั่นมันอัลไลกันนนน ต่อนะคะะ
    #87
    0
  3. #86 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 12:47

    วันนี้คนน้องทำตัว...มากนะรุกพี่ก่อนเลย
    #86
    0
  4. #85 janjoa (@janjoa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 12:45

    อิพี่!เมื่อไรจะรุกน้อง
    #85
    0
  5. #84 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 06:55
    วิธีปลอบพี่แบบพลีชีพถวายตัวมากเลยนะตัวแสบ แต่ได้ผลนะ พี่หายเศร้าเลย วอแวแกล้งน้องแทน
    #84
    0
  6. #83 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 06:20
    พี่สิงมั่นใจนะคะว่าจูบระบายความเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะ ...
    #83
    0
  7. #82 Smun_Peraya (@saowalaknuk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 03:33
    ตอนแรกก็คิดว่าจะมาดราม่า -บ้าเอ๊ยยยยเขินว้อยยย พี่สิงมันร้ายย.
    #82
    0
  8. #81 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:14
    หนูลูกไม่ค่อยเลยนะคะ มีความพร้อมมากด้วย :)
    #81
    0
  9. #80 chamolwan (@chamolwan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:59
    กำลังรออยู่เลยค่ะ งือออน่ารักมากกๆๆๆ
    #80
    0